Gelijke rechten voor mannen en vrouwen

Zorgtaken eerlijk verdelen!

(C) 2010 Hein Pragt (Blog)

Vandaag loop ik me weer op te winden om iets wat ik gelezen heb, mensen die ik meemaak en die ik in het verleden heb meegemaakt. Ik ben een grote voorstander voor gelijke rechten voor mannen en vrouwen en dat is misschien raar om te zeggen als man maar ik geloof echt in een gelijkwaardige rol voor mannen en vrouwen en ik heb een heilig geloof in de zorgtaken eerlijk delen. Het artikel dat me vanmorgen in het verkeerde keelgat schoot was een artikel van een dame die propagandeerde dat vrouwen niet thuis voor de kinderen moesten zorgen omdat dit zonde van de opleiding was, slecht voor de carrière en dat ze als ze na een paar jaar weer fulltime wilden werken ze een achterstand hadden die ze op kon breken. Tot dan ging het nog wel, maar toen begon ze te verkondigen dat kinderen 5 dagen per week bij de opvang hebben helemaal niet erg was en dat "iedereen wel een pleister kon plakken" en dat het zonde was dat daar het hoogopgeleid potentieel aan besteed werd. Toen kwam er bijna stoom uit mijn oren, als ik hoor dat zorgtaken gedegradeerd worden tot pleisters plakken dan onderschat deze dame de rol van verzorger en opvoeder schromelijk.

Ik denk dat verzorgen en opvoeden een zeer belangrijke en verantwoordelijk taak is en ik kan me dan ook zeer ergeren aan moderne carrière yuppen die hier zo neerbuigend over doen. Bah. Dan een kind 5 dagen per week op de opvang dumpen, zitten leuren als het een keer een dag ziek is, ruzie maken wie er een dag vrij neemt als het kind ziek is of een dag niet naar school of de opvang kan, ik heb het allemaal gezien hoor. Vrouwen en mannen die 's morgenvroeg op het schoolplein ongeveer iedereen aanklampen om hun kinderen mee te nemen want ze hebben een belangrijke vergadering en de oppas is ziek. Het maakt ze niet uit met wie het kind meegaat als zij maar kunnen werken. Dit is bijna kindermishandeling in mijn ogen.

Dan ze zogenaamde kwaliteitstijd, het argument om het schuldgevoel iets te verzachten, ja de hele dag heb je geen tijd voor je kind en als het 's avonds moe is dan mag het een uurtje aandacht als het die ouders uitkomt, niet als het kind het nodig heeft, want dan zijn ze er niet. Als het kind verdrietig uit school komt moet het maar een paar uur wachten tot papa of mama even tijd heeft. En in dat uur moet het ook gezellig zijn en is er geen tijd om op te voeden of een keer straf te geven want dat zou het kwaliteits uurtje bederven.

Opvoeden en verzorgen kost iets meer dan een uurtje per dag, en als je dat er niet voor over hebt moet je niet aan kinderen beginnen. Soms denk ik dat die mensen die kinderen hebben voor de sier om er mee te pronken als het hun zelf uitkomt maar dat ze het verzorgen en opvoeden liever overlaten aan betaalde krachten. Dan zijn er die stellen die beiden voor hun carrière 5 dagen in de week werken en als ze op vakantie gaan de kinderen bij opa en oma dumpen want ze hebben een jaar lang hard gewerkt en hebben dus een rustige vakantie verdiend. Ik erger me rot aan mensen met deze instelling en ik zie het echt als een vorm van kindermishandeling, en daar blijf ik bij. Als je geen verantwoordelijkheid voor kinderen wilt nemen en iets in je leven wilt inleveren voor je eigen vlees en bloed dan moet je niet aan kinderen beginnen, Punt.

Wat dan wel? We moeten in Nederland gewoon zorgen dat zorgtaken en werk beter te combineren zijn, zorg voor meer deeltijd werk, zorg dat meer werk thuis mogelijk is. Zorg er voor dat in het bedrijfsleven er meer waardering komt voor mensen die werk en zorg combineren en dat je niet als een paria word bekeken als je om ouderschapsverlof komt vragen. Ik ben van mening dat als je kinderen krijgt dat je dan beiden een deel van de zorgtaken en het huishouden op je neemt en dat je beiden een paar uur werken kunt inleveren. Financieel zou je daar al rekening mee kunnen houden en met twee deeltijdbanen kun je nog prima luxe leven. Daar zou men zich op moeten richten, niet iedereen weer met twee fulltime banen en de kinderen in de opvang of bij een oppas.

Een beetje opvang is niet erg, maar kinderen hebben aandacht en zorg van hun ouders nodig, en dat is met geld niet te koop. Laten we eens meer aandacht besteden aan echte gelijke rechten voor mannen en vrouwen in plaats van egoïstisch en zelfzuchtig carrière gedrag waarbij we gewoon iedereen aanpraten dat je 40 uur moet werken om nog enigszins een carrière te hebben en dat je jezelf niet schuldig hoeft te voelen als je kinderen verwaarloosd en dat voor je kinderen zorgen dom werk is. Dit heeft niets meer met gelijke rechten voor mannen en vrouwen te maken. Ik denk dat vooral het neerkijken op zorg voor de kinderen me het meeste stoort. Bah!

(C) 2010 Hein Pragt

Een regeling waar zowel de vader als de moeder gebruik van kan maken om een gedeelte van de zorg van het kind (of de kinderen) op zich te kunnen nemen is het ouderschapsverlof. Wanneer u werkzaam bent als ambtenaar is dit bijvoorbeeld zelfs goedkoper dan het kinderdagverblijf of de naschoolse opvang. U kunt een beperkte tijd minder gaan werken, zonder dat u gedeeltelijk ontslag hoeft te nemen, uw dienstverband blijft dus gewoon bestaan en na afloop van het verlof kunt u uw werk weer helemaal oppakken. Ouderschapsverlof is meestal een vorm van onbetaald verlof maar veel bedrijven hebben een aangepaste regeling waarbij u een gedeelte van het salaris blijft behouden. U heeft recht op ouderschapsverlof als u een kind verzorgt dat jonger is dan acht jaar, dit kan ook een adoptie-, pleeg- of stiefkind zijn. Beide ouders kunnen ouderschapsverlof opnemen, ook na elkaar. Ouderschapsverlof is een wettelijk recht, uw werkgever mag het verlof niet weigeren, wel is een voorwaarde dat u minimaal een jaar in dienst moet zijn. Wanneer u kinderen heeft onder de acht jaar, kunt u het verlof aanvragen om zo meer tijd aan uw kinderen te kunnen besteden. Per kind mag u eenmaal ouderschapsverlof aanvragen. Als u van werkgever wisselt, kunt u niet nog eens voor hetzelfde kind ouderschapsverlof opnemen. Had u nog wat over bij de oude werkgever, dan mag u bij de nieuwe werkgever wel de rest opnemen.

Per kind heeft u recht op 26 maal uw wekelijkse werktijd als ouderschapsverlof, in de wet staat een standaardregeling voor het opnemen van het verlof: u mag een jaar lang de helft van uw werktijd werken. Werkt u bijvoorbeeld 32 uur per week, dan kunt u een jaar lang 16 uur per week gaan werken. Maar met toestemming van uw werkgever kunt u het ouderschapsverlof ook flexibel opnemen. U kunt dan het aantal uren dat geldt voor een jaar over een kortere of langere periode verdelen. Zes maanden volledig verlof bijvoorbeeld. Uw werkgever mag een verzoek om flexibele opname van het ouderschapsverlof alleen weigeren als dit grote problemen voor de bedrijfsvoering mee zou brengen. In de cao kan een uitgebreidere (gunstigere) regeling staan dan die van de wet.

U moet het ouderschapsverlof minstens twee maanden voor de datum van te voren aanvragen dit kan meestal via een formulier dat u bij de afdeling personeelszaken van uw werkgever kunt krijgen. Hierin geeft u aak aan hoe u het wilt opnemen (hoeveel uur per week, op welke dagen en hoe lang in totaal). Uw werkgever mag een verzoek om ouderschapsverlof niet weigeren. Hij mag hooguit om een andere verdeling van het verlof vragen. Maar u hebt altijd recht op opname van het verlof volgens de standaardregeling (gedurende 52 weken de helft van uw werktijd werken).

De inhoud confronteert hedendaagse vrouwen en mannen met de maatschappelijke en huiselijke positie van de vrouw (in een mannenwereld), met als doel: confrontatie en reflexie. Hiertoe wordt aan de hand van veel fotomateriaal en korte fragmenten m.b.t. actuele posities van vrouwen overal ter wereld - met name in het westen - een beeld geschapen van huidige praktische posities waarin vrouwen zich bevinden. Deze signaleringen worden geplaatst tegen een historische achtergrond: gedachtegoed, feiten, wetgeving e.d. Aldus wordt een indruk gegeven van de eeuwenlange evolutie in de gelijke rechten voor mannen en vrouwen. Dit wordt kritisch afgezet tegen de actuele positie van de vrouw, hier en elders.

In de afgelopen eeuw is de rechtspositie van vrouwen sterk verbeterd. Vrouwen hebben kiesrecht, worden niet meer ontslagen wanneer ze trouwen en verliezen dan ook niet meer hun handelingsbekwaamheid (tot 1957 hadden gehuwde vrouwen ongeveer evenveel te zeggen als kinderen). Er is wetgeving gelijke behandeling, en over het algemeen is er sprake van gelijkheid voor de wet voor mannen en vrouwen. Maar betekent deze gelijkheid op papier ook dat de rechtspositie van vrouwen daadwerkelijk is verbeterd? Het rechtsgebied vrouw en recht is en blijft in beweging. Nieuwe thema's dienen zich aan; oude kwesties blijven actueel, of worden dat opnieuw. Vrouw en recht, de beweging, de mensen, de issues geeft door middel van artikelen, interviews en columnachtige essays een doorkijkje in die bewegende wereld van vrouw en recht. Er is aandacht voor de feministische rechtstheorie. Moeten we eigenlijk wel streven naar gelijkheid? Is discriminatie van vrouwen van een andere orde dan die op andere gronden? Dit boek is meer dan een verzameling artikelen over actuele thema's. Het is ook een boek over de vrouw en recht-beweging. In 2004 sloot het Clara Wichmann Instituut, expertisecentrum voor vrouw en recht zijn deuren omdat de subsidie werd beëindigd. De Stichting Clara Wichmann Instituut besloot een deel van het restbudget te besteden aan een boek over vrouw en recht. Vrouw en recht, de beweging, de mensen, de issues is het resultaat.

Over het mannelijke in de vrouw en het vrouwelijke in de man. Jungs theorie over animus en anima in de praktijk. Communicatie, het lijkt zo eenvoudig. Want als we met elkaar praten wisselen we onderling van gedachten en reageren we op elkaar. Wat we niet beseffen is dat als we met z'n tweeën praten, we eigenlijk met ons vieren zijn. De vrouwelijke energieën in de man (die C.G. Jung de anima noemde) en de mannelijke energieën in de vrouw (haar animus) blijken een stevig woordje mee te spreken, en als het tegenzit zich overal mee te bemoeien en een flinke stem in het kapittel te hebben. Opvallend daarbij is wij dat wij dat zelf maar ternauwernood in de gaten hebben. Gevolg: de gekste projecties en spraakverwarringen, zonder dat we zien dat we gevangen zijn geraakt in een universeel psychisch mechanisme. En de ruzies die we hebben blijken qua stijl en vorm verbijsterend algemeen te zijn. Animus en anima doen zich overal gelden, thuis en op het werk, geen enkel contact uitgezonderd! Animus en anima zijn echter ook heel positieve en stimulerende inhouden in ons, al kunnen we pas profijt van die steunende kant krijgen als we ons psychologisch ontwikkelen en meer wórden wie we werkelijk zijn. Of, in jungiaanse termen, het nodige schaduwwerk hebben gedaan. Op de haar bekende heldere wijze legt Karen in dit boek uit wat de functie van animus en anima in onze psyche is en hoe we hun dynamiek kunnen herkennen. De inzichten die dat biedt zijn van onschatbare waarde voor zowel persoonlijke groei als voor relaties: van liefdesrelaties tot je relatie met het leven zelf. Verhelderend en praktisch en een echte eye-opener.

Steeds meer vrouwen studeren en maken carrière, mannen in bijna alle delen van de wereld worden dan ook op economisch en academisch gebied voorbijgestreefd door vrouwen. Voor het eerst in de geschiedenis is de mondiale economie een plek waar vrouwen meer succes hebben dan mannen. Vrouwen hebben bewezen dat ze in staat zijn zich beter aan te passen aan deze tijd en dat flexibiliteit en ontvankelijkheid dit succes definiëren. Hanna Rosin beschrijft hoe vrouwen en mannen zich in deze tijd tot elkaar verhouden en hoe vrouwen zich steeds meer laten gelden. Deze ontwikkelingen hebben vergaande gevolgen voor het dagelijkse leven op het gebied van werk, relaties, seks en sociale omgang. Een leerzaam, onderhoudend en opzienbarend boek!

Wie niet sterk is moet slim zijn. Om carrière te maken, zal je vooral egomacht moeten laten zien. Dat betekent dat je het podium moet nemen, besluitvaardig moet zijn, resultaten zichtbaar moet kunnen maken en jezelf weet te profileren. Wie dit alles doet, wordt gezien in organisaties. En de status die daarmee gepaard gaat, wordt gewaardeerd. Egomacht, ofwel macht door prestaties, is echter slechts één vorm van macht. Sterke mannen, slimme vrouwen laat zien dat er vijf vormen van macht zijn die binnen organisaties kunnen worden toegepast. Naast macht door prestaties komen ook macht door hulp vragen, macht door bondgenootschap, macht door reflectie en macht door dienend leiderschap aan bod. En elke vorm van macht kent zijn eigen waarde, mits organisaties en medewerkers zich bewust zijn van de mogelijkheden en de wenselijkheid van deze machtsvormen. Sterke mannen, slimme vrouwen gaat over het zichtbaar maken van verschillende machtsvormen die in organisaties een rol spelen. De auteurs pleiten ervoor dat organisaties hun focus verbreden. Naast de kwaliteiten die horen bij egomacht, moeten organisaties ook andere kwaliteiten gaan waarderen: openstaan voor ideeën van anderen, het bieden van vertrouwen en het aangaan van verbindingen. Deze eigenschappen zijn onmisbaar als het gaat om het vormgeven van een cultuur van inclusiveness (het bewust inzetten van masculiene en feminiene kwaliteiten) en leiderschap dat aansluit bij het nieuwe werken. De auteurs putten uit wetenschappelijke literatuur en combineren deze kennis met hun eigen ervaringen uit de bedrijfspraktijk. Zij bieden zodoende een verfrissende kijk op macht en leiderschap.