Reageren!

Antwoorden
2014-03-06 14:00:00
Hallo 'Juffie',

Het is een fijne bijkomstigheid om te horen dat meer mensen zichzelf herkennen in mijn verhaal. Ik schrijf het van mij af, waardoor mijn denkproces voor mezelf inzichtelijk wordt. Dat ik daarbij anderen tot steun ben, al is het maar herkenning is iets heel moois.
Het kost mij best moeite om te schrijven want dan komt alles weer heel dichtbij. En het is een voortgaand inzicht, dus vandaar de 'wordt vervolgt' onder elk stukje.

Mijn 'geval' staat net als alle relaties van partners en ex partners op zichzelf. Het grootste verschil is dat mijn ex vriendin regelmatig heeft geprobeerd om mij uit te leggen hoe de chaos in haar hoofd er uit zag. Achteraf heb ik daar veel aan, toen ik nog midden in onze relatie zat niet, ik wist er geen 'label' aan te hangen anders dan extreme bindingsangst. Maar dat dekte de lading niet. Er waren teveel extreme situaties die niets met binding hadden te maken.

Plus ik redeneerde volledig vanuit mezelf, mijn gevoelswereld als niet BL'er. De 'echte' wereld zal ik maar zeggen, waarmee ik bedoel, de wereld met normen en waarden waarin de meesten van ons mensen in functioneren omdat we geleerd hebben op elkaar in te kunnen spelen door het hanteren van dezelfde regels en gevoelens. Waardoor we elkaar kunnen begrijpen. Wist ik veel dat er in het universum van de BL'er er heel andere regels gelden of er zelfs soms geheel geen regels en gevoelens bestaan.

In de maanden na de breuk heb ik veel geleerd. Niet alleen op het vlak van de Borderline Stoornis en de problematiek die het voor partners en familieleden met zich mee brengt. Maar ook inzicht in mezelf op persoonlijk vlak ben ik gegroeid. En achteraf kan ik zeggen dat wij het helemaal niet zo slecht aan hebben gepakt samen. Met daar bovenop de kennis die ik nu bezit durf ik te zeggen dat als ik deze persoonlijke groei had doorgemaakt en de kennis eerder tot mijn beschikking had gehad wij samen gelukkig oud hadden kunnen worden. En dat is een enorme frustratie die er nu bijgekomen is.

Bij ons was er eigenlijk nooit sprake van fysieke dreiging. Een keer heeft ze mij tijdens een splitsing bij de keel gegrepen, zo gefrustreerd en kwaad was ze. Maar als militair ben ik wel wat gewend dus bleef ik kalm en terwijl ze me vast hield heb ik haar gezegd niet onder de indruk te zijn van dit gedrag. Ik heb haar dringend verzocht mij los te laten of ik zou mezelf los maken, wat dan pijnlijk voor haar zou worden. Ook gaf ik aan dat dit de eerste en de laatste keer was dat zij mij fysiek kon bedreigen. Ze heeft het zeer ter harte genomen. De volgende dag boodt ze haar welgemeende excuses aan en begreep zelf niet dat dit had kunnen gebeuren. Dat was het enige incident.

Op argumenten ingaan tijdens een splitsing heeft totaal geen zin. Je BL partner is niet voor rede vatbaar. Geen enkel argument haalt hem of haar uit de splitsing. Mijn ex vriendin verwoordde het als volgt: Ik ben soms ineens boos. Dat kan zijn dat er zich dingen hebben opgestapeld, soms hele kleine dingen, maar het kan ook zomaar ineens de kop op steken. Ik wil niet boos zijn, maar ik ben het wel en ik kan het niet stoppen. Het lukt me niet om je te ontzien, jij bent het niet waar ik boos op ben, maar jij bent wel het dichtste bij. Dus richt ik mijn boosheid op jou en dan maak ik van alles stuk. Ik ga maar door en door, dat wil ik niet, maar het gebeurd. Ik kan er geen rem op zetten...

Misschien heel absurd, maar de enige manier waarop zij enigzins tot rede kon worden gebracht was door haar in mijn armen te nemen en te knuffelen. Vast te houden, warmte te geven. Echte aandacht. Ik zei haar dan dat het niet erg was, dat het wel goed kwam. Dat het weer over zou gaan. Dat zorgde voor een omslag, van extreme boosheid werd ze dan ineens weer het kleine meisje waarin alleen maar verdriet en schaamte zat, wat de spanning doorbrak met een intense huilbui. En zich zó schaamde. Bang dat anderen dit zouden weten over haar, maar ook geborgen en veilig was in mijn armen. En er niet meer uit wilde. Dat was de achterliggende behoefte: Veiligheid en geborgenheid had ze nodig.

Heel heftig soms om jezelf weg te cijferen terwijl je net daarvoor enorm gekwetst was door de dingen die ze zei. Je op de meest hufterige manier probeerde onderuit te halen. Maar het resultaat was een immens vertrouwen in mij, wat soms ook weer triggerde dat ze nog banger was mij kwijt te raken.
Ik ben niet verslaafd geweest aan haar of aan onze relatie. Ik zag duidelijk het gedrag dat niet strookte met de normale normen en waarden, ook al deed zij voorkomen dat het heel normaal was. Maar tegelijkertijd zag ik ook het gekwetste meisje in haar dat zo graag weer klein en vrij wilde zijn, opgesloten diep in haar, zó bang om naar buiten te komen. En zo afhankelijk van de liefde en bevestiging van degene die ze durfde te vertrouwen, dus zó kwetsbaar. In de loop van onze relatie, ook al ging het regelmatig 'uit' groeide toch het vertrouwen en heb ik haar haar dik ommuurde bloementuin zien durven verlaten om veilig in de grote boze buitenwereld te komen 'spelen'. Maar wel als we alleen samen waren, alleen met de paarden in de wei of veilig in bed.
Nooit waar anderen bij waren, dan was de dikke deur gesloten en hoewel ik de sleutel van haar in bruikleen had, ging de deur dan nooit open. Bleef ze veilig achter haar muren zodat niemand zag hoe onzeker ze was.

Ik ken haar door en door, zie haar helderder dan ooit, maar kan haar niet meer bereiken. De deur naar de bloementuin in haar zelf is dicht. De sleutel is mij afgepakt en weggegooid. En dat doet zo'n pijn. Omdat ik als enige weet wie ze zou willen zijn, maar ik daar geen deel meer van mag zijn. Het kleine meisje is opgesloten, veilig in haar bloementuin waar ze verborgen is voor de wereld. En nu ook voor mij...

IJsbeer
Reactie van een bezoeker van de site!
Reageren!



Disclaimer.

Hoewel de heer Hein Pragt de informatie beschikbaar op deze pagina met grote zorg samenstelt, sluit de heer Pragt alle aansprakelijkheid uit met betrekking tot de informatie die, in welke vorm dan ook, via zijn site wordt aangeboden. Het opnemen van een afbeelding of verwijzing is uitsluitend bedoeld als een mogelijke bron van informatie voor de bezoeker en mag op generlei wijze als instemming, goedkeuring of afkeuring worden uitgelegd, noch kunnen daaraan rechten worden ontleend.
Op de artikelen van de heer Pragt op deze Internetsite rust auteursrecht. Overname van informatie (tekst en afbeeldingen) is uitsluitend toegestaan na voorafgaande schriftelijke toestemming van de rechthebbende. Voor vragen over copyright en het gebruik van de informatie op deze site kunt u contact opnemen met: (email: mail@heinpragt.com)

Webdesign: © Hein Pragt
Fotografie: © Hein Pragt
Auteur: © Hein Pragt (Veenendaal - Utrecht - Nederland)