Hoi Hein, Met aandacht heb ik gelezen wat je over levensfases schrijft. Het stukje over mannen met een zekere leeftijd zette mij wel aan het denken. Eerlijkheidshalve moet ik zeggen dat ook ik op kan merken dat ik als vrouw opmerk dat jongere mannen minder lang kijken of geboeid zijn dan vroeger. Ondanks dat ik dat kan relativeren, moest ik enige jaren geleden toch wel slikken soms. Ik kwam erachter dat dat 'slikken' te maken had met het niet meer krijgen van aandacht. Voorheen was er ook een soort gewennning dat mannen keken en natuurlijk ook heel veel mannen niet. Maar de vanzelfsprekendheid waarmee de mannen die wel keken en mij toch een soort van aandacht gaven, was wel prettig. Het gemis is maar heel betrekkelijk, want ik heb genoeg mensen waarmee ik vanalles kan delen en die mij aandacht geven. Ik ben er inmiddels aan gewend dat jongere mannen verder kijken en dat is wel rustgevend ook. Grappig vind ik dat de man-vrouw verhouding, ongeacht leeftijd, een duidelijk verschil in beleving geeft met de vrouw-vrouw verhouding en dat het er maar net op aan komt, wat je met dat verschil doet! Ik ben blij en gezegend met een fantastische partner waarmee het hele spel tussen man en vrouw er mag zijn, waardoor de behoefte om dat elders te zoeken helemaal niet aan de orde is. groeten, Simone

Hoi Hein, Door het lezen van jouw stuk, versterkt het mijn idee dat de comfortzone alles te maken heeft met angst en vertrouwen. En dat je vooral stimuleert om de angsten aan te gaan en daarmee meer te vertrouwen op jezelf, de ander en het leven. Zodoende creeer je meer veiligheid. Eigenlijk geen vraag, maar een waardering voor jouw schrijven! groet, Moniek

Ik heb een vriendin die ik gewoon egoistsch vind maar die zelf telkens zegt dat het gezond egoisme is. Volgens mij probeert ze zo haar egoistsche gedrag gewoon goed te praten. Dus vraag ik me af waar ligt de grens tussen gewoon egoisme en gezond egoisme en hoe kun je het herkennen?

Als sinds mijn jeugd valt me op dat wanneer iemand die ik goed ken overlijdt ik een soort van wit gat in de lucht zie en een onheilspellend gevoel heb. De eerste keer was toen ik naar huis fietste vanaf school en ik ineens een flits van een wit gat in de lucht zag. Ook kreeg ik een vreemd gevoel en toen ik thuis kwam zei mijn moeder dat zojuist de pastoor (die ik heel graag mocht als zeer integer mens) was overleden aan een hartaanval. Dit fenomeen gebeurde nog een aantal keren in mijn leven en ik dacht er nooit zo over na, maar nu begin ik het toch wel vreemd te vinden en probeer ik een verklaring te vinden. Daarom roep ik hier uw hulp in voor inzicht in dit fenomeen. Heeft iemand anders dit ook? vriendelijke groet, Mees.

Heb ontdekt dat mijn vriend al maanden met een meisje via de webcam sks heeft en ook nog eens met haar chat. Het is 1 op 1, hij geeft een opdracht die zij uitvoert voor de cam(sm). Hij vindt dit geen vreemdgaan maar verwezenlijken van zijn verborgen verlangens. Ik vind het wel vreemdgaan en voel me duidelijk verwaarloosd omdat hij mij afwees de laatste maanden. Voel me besodemieterd en ook emotioneel bedrogen. Wil niet meer met hem verder. Nu heeft hij spijt. Wat vinden jullie?

Mijn man zit in een midlifecrisis. Nu ben ik er achter gekomen dat hij webcam contact heeft met een meisje dat zijn dochter had kunnen zijn. Daarnaast heeft hij een emotionele band met haar opgebouwd door te mailen, chatten en zelfs een echte brief te ontvangen van haar (die hij laat bezorgen op een adres van een vriend). Hij deed dit terwijl ik gewoon thuis was en beneden zat. Na de confrontatie zei hij dat het toch moest kunnen, hij ging toch niet vreemd. Zocht wat spanning, afleiding en hij kon zo goed met haar praten. Ze maakte hem blij en gelukkig. Eerst gaf hij alleen de chat toe maar ik kwam er achter dat er dus ook die webcam sks was. Na die confrontatie werd hij enkel kwaad omdat ik in zijn spullen had gezeten. Alsof dat erger was dan zijn overspel. Het is geen onschuldige chat meer vind ik, ze delen intimiteit (emotioneel als lichamelijk), hij geeft haar opdrachten voor handelingen en zij voert ze uit (sm getint) en ze zegt dat ze van hem houdt. Ondertussen raakt hij mij al een half jaar niet aan, wil niks van me. Het is alsof ik al die jaren (meer dan 20) met een vreemde heb geleeft want het heeft niet alleen met zijn midlife te maken biechte hij nu op. Hij wil al jaren sm, onvervulde verlangens enz.. Het is alsof de grond van onder mijn voeten wegzakte. Ik wil dat hij z'n spullen pakt en vertrekt en heb dat gezegd. Nu begint hij opeens te beseffen wat hij kwijtraakt en vraagt wat hij moet doen, hulp moet zoeken. Dit heb ik vanaf het begin van z'n crisis al gesmeekt of hij dat wilde doen maar toen schold hij me enkel uit. Voor mij is het klaar, er is een grens overschreden van vertrouwen. Had net zo goed met iemand vreemd kunnen gaan hier uit de buurt, ik vind het geen verschil uitmaken of het 1 op 1 online is of in real life. Bedrog, leugens en geheimen zijn het!

Volgens mij heeft het ego wel degelijk een functie namelijk overleven. Om te overleven moest men in vroegere tijden wel egoïstisch zijn al was het alleen maar om zelf te overleven en je familie te voeden. De grootste ego’s overleefden en een groot ego is dus genetisch een overlevingsstrategie. Volgens mij is een groot ego niet slecht, mensen met een groot ego krijgen vaak wat ze willen en het lijkt er op dat ze weinig last hebben van een knagend geweten. Volgens staan juist de mensen met een klein ego aan de onderkant van de maatschappij. Dus wat is er mis met een redelijk tot groot ego?

Ik heb 14 jaar een relatie gehad met een zeer gesloten man. Toen we 4 jaar verkering hadden is het eens uit gegaan. Hij begon zich meer en meer van me af te sluiten en trok naar zijn (wat hij noemt) beste vriendin toe, zij had toen al een relatie, met wie ze tegenwoordig nog steeds getrouwd is. Het gaf me toen al geen lekker gevoel, maar toe maar...ik had vertrouwen. Na een paar maand ging het weer aan. Het contact met haar verwaterde wat in de loop der tijd, wat mij eigenlijk een goed gevoel gaf. Omdat hij weinig vrienden heeft heb ik hem altijd wel gestimuleerd om deze vriendschap te onderhouden (ik ben geen jaloers typje en gun hem een goede vriend(in)) Toen ik in 2010 in het buitenland zat sprak hij meteen met haar af. Hier was hij nog open over. In de loop der tijd begon ik te merken dat ze steeds vaker afspraken (ze hebben een gemeenschappelijke hobby/ sport) en dat hij zich meer en meer van mij begon af te sluiten. Ik kon op het laatst niks meer goed doen. Hij veranderde, maakte zich zorgen om zijn uiterlijk, luisterde lovesongs, ging nieuwe kleren voor zichzelf met haar kopen (terwijl ik hem zo vaak had aangeboden om samen even kleren te gaan kopen). Sms-jes met haar werden verwijderd. Ik kwam er achter dat ze niet alleen meer afspraken voor de hobby, maar dat ze voor die tijd ook nog samen gingen winkelen. Later kwam ik achter nog meer leugens, zoals samen met de hondjes het bos in, dat hij bij haar is gaan eten (en loog dat het bij een collega was) Ik heb hem zó vaak gevraagd wat er aan de hand was, maar hij gaf geen antwoord. Uiteindelijk eens met haar gaan praten en toen bleek dat hij mij op allerlei manieren zwart heeft lopen maken bij haar. Toen heb ik de relatie verbroken, maar nog niet definitief. Op een gegeven moment kreeg ik de kans om zijn telefoon eens te checken (zou ik nooit doen, maar hij heeft het er naar gemaakt) en zag ik hoeveel hij haar smste. Smsjes als "ze spelen ons nummer nu op de radio" "shit, dan zie ik je een maand niet, dat trek ik niet" hij deelde zijn dromen met haar (die ook nog eens over haar gingen) Het heeft lang geduurd voordat ik realiseerde dat dit emotionele ontrouw was en dit dus echt niet kan! Ik heb lang gedacht dat ik hier wel overheen zou kunnen komen. En omdat hij mij zo sterk het gevoel geeft dat ik gek ben, achterdochtig ben, want "ze zijn toch niet vreemdgegaan" en "vriendschap met een vrouw moet toch kunnen" "je bent gewoon jaloers". Inmiddels ben ik zo ver dat ik stellig kan zeggen "dit nooit meer!!!" Ik hoef hem niet meer terug. En toch voel ik me zo vernederd, heb nog zo vaak nachtmerries (na 1,5 jaar) zo veel boosheid. En omdat me zo lang is voor gehouden dat ik niet zo achterdochtig en jaloers moet zijn, nog steeds zo wankel. Hoe kom ik hier over heen? Ik wil niet meer boos, verdrietig en vernederd zijn maar verder met mijn leven. Wat is nu goed voor mij??

ik heb een relatie van 10 maanden beëindigd sinds vorige week. Mijn ex ging een weekend stappen met een vriend aan de ander kant van Nederland. Niets mis mee vond ik, want ik vertrouwde hem volledig en dacht dat hij smoorverliefd op mij was. Toen hij bij mij thuiskwam na een lang weekend feesten en drinken vertelde hij mij meteen dat hij heel veel vrouwen om zich heen had gehad die hem leuk vonden. Ook dat vond ik normaal omdat het een aantrekkelijke man is om te zien. Nog geen kwartier later vroeg hij of ik nog ongesteld was waarop ik ja beantwoorde .Hij zei toen dat hij veel zin in s&x had en om klaar te komen. Ik zei toen dat dat door een weekend drinken kwam. Maar hij zei dat het niet door de alcohol kwam maar door al dat oestrogeen die hij om hem heen had gehad , en door al die mooie vrouwen die hij had gezien. Ik beschouw dit als emotionele ontrouw. Hij noemde mij bekrompen en naderhand in een sms gaf hij mij te kennen een andere zienswijze te hebben. Ik voel me zwaar bedonderd . Tuurlijk is het normaal andere mensen aantrekkelijk te vinden, maar er opgewonden van thuis komen en s&x met mij te willen geeft mij een goedkoop gevoel , alsof ik het wel even mag afmaken...

Ik ben 64 jaar en ben al een half jaar zo depressief door afgunstigheid. Ik lijd hier erg onder en kan het niet weerstaan!

Ik had 9 maanden een vriend en alles leek in orde te zijn. Maar hoe langer we samen waren, hoe meer hij aandacht van andere meisjes nodig had. Wanneer ik hem hier dan mee confronteerde, vertelde hij mij dat hij zich te min voelde voor mij en daarom bevestiging zocht bij anderen. Ik heb het hem iedere keer weer vergeven tot hij me vertelde dat hij s&ks wou met een ander. Toen zijn we een tijdje uit elkaar geweest maar hebben we toch weer de weg naar elkaar gevonden. Ik was/ben kei verliefd op hem maar voelde altijd al dat dit niet was wat ik wou. Hij maakte nooit tijd voor me, ik kwam altijd op de tweede plaats, deed soms echt gemeen tegen me. Onlangs (een week geleden) maakte hij het gedaan omdat hij ineens niets meer voelde voor me. Maar diezelfde dag heeft hij nog tegen me gezegd dat hij me graag zag en me miste. Ik was dus echt geshockeerd door wat hij zei. Voelt hij dan helemaal niets meer voor me? zelfs niet een klein beetje? Ik snap het niet. We hebben samen stage dus ik ga hem nog 2 maanden lang elke dag zien. Als ik hem zie, smelt ik gewoon. Wat is er met me aan de hand? Ik weet dat het geen goede match voor me is maar toch ga ik eraan kapot. Ik eet niet meer, ik heb nergens meer zin in, ik huil alleen maar. Wanneer ik dan denk dat het beter met me gaat, dat ik hem aan het vergeten ben, denk ik aan hem en blijf ik gedurende lange tijd aan hem denken en voel ik me echt k*t. Wat moet ik doen om dit te vergeten?

Hallo. Ik ben ene vrouw van 43 jaar en al héél mijn leven heb ik het gevoel dat mijn moeder en broer afgunstig op me zijn. Als kind was mijn broer "onze Piet" bij mijn ouders, en alles werd met hem besproken....waar te gaan op vakantie...welke auto te kopen enz... Ik moest altijd mijn mond houden en asl mijn broer me kon verraden o.i.d. dan kreeg ik slaag. Ik mocht niet leren van mijn ouders en ik was te dom en te lelijk..en dat is me met de paplepel ingegoten. NU na al die tijd, ben ik er al bijna 10 jaar achter, dat ze gewoon ordinair jaloers waren op mij!! Ik heb vreselijk geleden onder angsten en een grote minderwaardigheidscomplex. Maar nu pas besef ik me de " grote ontrafeling van al die tijd!!" Toen ik mijn rijbewijs haalde op mijn 32e, werd mijn broer belachelijk boos..samen met mijn ouders.. En toen ik een eigen zaak begon als alleenstaande moeder...konden beiden dat moeilijk hebben, en kwamen (omdat dat zo hoort) pas na een maand even kijken. Ik woon in dezelfde woonplaats als mijn broer met gezin, maar mijn moeder is hier 1x langs geweest in 2 jaar. Ik verlang soms zo naar een liefdevolle familie, vooral als het ff niet goed gaat,,,,maar ben er na al die jaren aan gewend. Misschien heeft het er ook mee te maken dat ik niet bepaald lelijk ben..en best zelfverzekerd overkom. Maar het ergste vind ik, dat ik soms hetgevoel heb dat mijn oudste dochter ook jaloers is op me... Ik heb haar bijna verloren aan een hartafwijking als baby en zij is toen geopereerd. Tot ze puber was, he ik alles eraan gedaan om het haar naar de zin te maken. Ging mee naar de manege, had een eigen pony, ik organiseerde zomerfeesten in onze tuin...deed alles voor haar, totdat ze in de pubertijd kwam.. Ze wilde geen jongens hebben bij ons thuis...omdat die over mij zouden praten.. En toen ze ouder werd en vriendjes over de vloer kreeg, zei ze dat ik weg moest, anders zouden ze mij leuk gaan vinden. Ik heb erg veel moeilijkheden met haar ondervonden en op haar 17e verliet ze ons huis, omdat ze geen regels wild evolgen. Ze sliep bij allerlei vrienden en was aan de drugs...en ze nam 3 maanden geen contact met ons op... Toen ze 14 was, raakte ik zwanger van onze 2e dochter en dat wilde ze absoluut niet. Omwille van de rust, was ik toendertijd blij dat ze weg ging..hoe erg ik het ook vond en vindt, mijn jongste en ik gingen er ook aan onderdoor en mijn ex man deed er nooit iets aan...had ik geen steun aan... Nu ze wat ouder is...(23) merk ik vaak dat ze jaloers is..terwijl ik altijd zeg dat ze mooi is,,en veel kan. Maar als ik iets zeg wat haar niet bevalt, dan ben ik een stom wijf enz Ze komt alleen langs of neemt contact op als ze iest nodig is en geeft helemaal nix om haar jongtse zusje, die erg lief is.... Ik heb daar zoveel verdriet van....wat kan ik hier toch aan doen? Een verdrietige moeder.

Hallo, Ik heb nu 2 maanden deze tablet en ik heb sinds 2 weken tekst rechts boven in het scherm, die steeds veranderd en er staat bijvoorbeeld, skypekit, kwarker/u:2, kwarker/u:4, com.android.systemmui enz. Weet iemand hoe dat kan komen en hoe ik dat weer uit mijn scherm kan krijgen of laten verdwijnen? En hoe ik dit kan voorkomen dat het weer terug komt in mijn scherm. Ik hoor graag van iemand hoe ik dat kan verhelpen. M.v.g. Wim van H.

Ik heb 1 1/2 jaar een lAT relatie we zien 1 weekend om de 14 dagen ( andere weekend is mijn werkweekend) We kennen elkaar 5 jaar. Mijn vriend heeft naast mij ook een goede vriendin , die bij hem in de buurt woont. Ik heb haar 2 keer vluchtig gezien, bij toeval. Wat mij soms stoort is dat hij tijdens mijn werkweekend met haar iets onderneemt uiteten of naar de film en mij "vergeet " in aandacht ; hij neemt dan weinig of geen contact met mij op , hij vertelt daarna hoe leuk het is geweest. Als ik bij hem ben en hij ontvangt een sms van haar dan moet dat gelijk beantwoord worden. Zij woont alleen, wil geen relatie. Voordat wij een relatie kregen zijn ze regelmatig op steden trips geweest. Ik heb geen moeite mee , dat ze samen iets ondernemen, maar lijkt erop dat ik dan meer op de achtergrond raak. Mijn gevoel is erbij hij zou liever voor haar zou kiezen, maar zij wil dat niet dus voel ik mij soms de tweede keus. De vraag is hoe kan ik hier het beste mee om gaan? Ik heb dit ooit weleens besproken, hij ontkent dit en toch komt het gevoel 1 keer per maand terug.

Ik ben 50 jaar en heb veel last van overgangsklachten zoals opvliegers (zeker ergerlijk op momenten dat het niet uitkomt) maar ook van slapeloosheid. Ik slik niet graag medicijnen en zou graag wat tips over natuurlijke middelen krijgen om de klachten wat te verminderen. Wie heeft raad?

Ik ben een vrouw van 39 en mijn man is 41 en we zijn al 14 jaar getrouwd. We hebben drie kinderen en ik dacht dat we alles goed voor elkaar hadden en dat we een gelukkig gezinnetje waren. Natuurlijk was er wel eens wat maar daar kwamen we altijd weer uit. Maar het laatste jaar merk ik dat mijn man problemen krijgt met het ouder worden, hij is gaan sporten om zijn buikje weg te werken en besteed ineens veel meer aandacht aan zijn uiterlijk. Ik merk dat hij zit te flirten met jongere vrouwen en dat hij die aandacht heel leuk vind. Naar mij toe is hij ineens stukken afstandelijke en ik heb soms het gevoel dat ik hem helemaal niet meer kan bereiken. Hij is ook steeds minder thuis en zelf de kinderen merken het dat hij afstandelijker is en erg met zichzelf bezig is. We zijn ook nog amper intiem en daar wil hij ook niet over praten, hij zegt dat het de leeftijd is en dat hij gewoon minder zin heeft. Is dit een midlife crisis en wat kan ik hier mee, ik ben zo bang dat het allemaal uit de hand gaat lopen en dat ons huwelijk en gezin er straks aangaat. Heeft iemand tips voor mij? Groet, J.S.

Het eerst jaar ging het gewoon goed, mijn ex man kwam de kinderen netjes halen en terugbrengen en ze waren ook vaak extra dagen bij hem en daar was ik blij om. Maar sinds hij een "nieuwe liefde" heeft komt het regelmatig voor dat hij soms uren te laat is en soms kort van te voren afbelt omdat het niet uitkomt. Ik heb een poging gedaan om hier met hem over te praten, vooral omdat de kinderen vaak teleurgesteld zijn. Ik probeer het naar hun nog goed te praten maar ik weet niet hoe lang ik dat nog kan volhouden. Ik wil graag dat ze goed contact met hun vader houden en ik heb ook een leven en plan ook mijn schaarse leuke dingen in op momenten dat de kinderen bij hun vader zijn. Maar zo gooit hij ook mijn programma steeds in de war. Hij zegt dat hij zijn best doet maar dat het allemaal ineens zo druk is. Wie heeft er goede raad! p.s. ik wil wel de omgang met mijn ex man goed houden. Gr. Jo8

Mensen zeggen me vaak dat ik boos kijk of een norse uitdrukking heb terwijl ik me gewoon heel goed voel en zelfs van binnen vrolijk ben. Ik wil niet de hele dag met een gemaakte grijns op mijn gezicht lopen om anderen een plezier te doen. Ik heb niet de indruk dat ik nors kijk maar desondanks krijg ik vaak die opmerking. Wat kan ik hier aan doen? gr. Margriet

hoe moeilijk kun je het jezelf maken, vraag ik me tegenwoordig af. ik kom uit een lange relatie van meer dan 20 jaar waarin mijn partner last heeft van depressieve buien. aangezien ik ook samen met hem werk in ons bedrijf, is me dit erg zwaar geworden. de optimist die ik altijd was, heeft me er altijd doorheen geholpen. tot ik verliefd werd op een ander, en niet zo n klein beetje ook. echter, ook al zei mijn verstand dat ik het met die ander moest proberen en ook mijn gevoel. toch kon ik het niet. ik zag mijn partner veranderen in een hoopje ellende, en dit deed mij teveel zeer. ook het kapot gaan van het eigen bedrijf door mijn verliefdheid, kon ik niet aan. de relatie met die ander is gestopt door vervelende omstandigheden, het bleek niet zo n geweldige man te zijn als ik had gedacht en ik ben het gaan uitzoeken met mijn relatie. deze is echter door alles nog depressiever geworden, wat zich ook heeft geuit naar agressieve uitingen naar mij toe. zelf heb ik het bedrijf weer op de rit gekregen en ook met hem gaat het nu wat beter nadat ik veel energie in onze relatie heb gestoken dmv gesprekken en hem mee naar buiten nemen om hem uit zijn depressie te helpen, en hij gaat in therapie.. Persoonlijk ben ik best moe van alles, maar heb ook mijn eigen zwakheden ingezien, dat ik niet graag alleen ben en slecht met stress en druk kan omgaan. ik doe mijn best dit te overwinnen. Ik weet dat er ergere dingen zijn dan persoonlijke omstandigheden, ben tenminste nog gezond, maar het leven kan toch best zwaar zijn. Natuurlijk is het mijn eigen keuze dat ik in deze situatie met partner en bedrijf blijf, maar ik zie geen betere mogelijkheden, iets waar ik gelukkiger van zou worden. dus inmiddels denk ik, alleen gezondheid en vrede met jezelf is al een hoog goed om te hebben. Het leven is een leerproces en hoewel zwaar ook best mooi om mee te maken. Ik probeer mijn eigen rust momenten te pakken en zelf leuke dingen te doen, mezelf te ontwikkelen. En dan hoop ik dat ik er beter uit kom. Soms vraag ik me alleen af of ik het mezelf niet te moeilijk maak en wanneer de grens is bereikt? (ik ben 46)

Ik ben een man van 52 en ik heb een gelukkig relatie. Tussen de dertig en de veertig jaar was ons intieme leven zeer goed maar vanaf ons veertigste werd het minder. Ik had ook minder zin en nu we beiden over de vijftig zijn is de lichamelijke aantrekkingskracht voor mij bijna verdwenen. Ik hou veel van mijn vrouw en ze is mijn maatje door en door maar ik vind haar lichamelijk niet meer zo opwindend en de behoefte aan s&ks is bij mij bijna verdwenen. We knuffelen wel en we liggen lekker tegen elkaar aan maar verder dan dat komt het niet meer. Ik merk dat mijn vrouw er soms nog wel zin in heeft en dat ze de lichamelijk aandacht wel mist maar ik kan toch niet doen alsof. We zijn beiden niet meer zo aantrekkelijk en ook ik vind mijzelf niet meer zo aantrekkelijk. Hebben anderen dit ook? Ik hoor ook verhalen van stellen die op hoge leeftijd nog een bloeiend lichamelijk intiem leven hebben? Ik zou graag eens wat ervaringen van anderen willen lezen. vriendelijke groet, H van K.

Hallo, Wij willen ons een tablet Samsung Galaxy Tab2 16 gb wifi+3g aanschaffen en hebben een paar vraagje's aub. -Hoe kan ik bv een plaatsnaam en of richtingborden ,die enkel in de Griekse taal zijn aangegeven,in tikken op mijn tablet om gebruik te maken van bv de navigatie of om iets op te zoeken ,enz.? -Kan ik op dit Samsung tablet een Grieks toetsenbord instellen ? Graag advies en/of tips. mvg

Als ik dit hier zo allemaal lees is hij en een moederskind, al woont hij niet bij haar, hij springt voor haar, en hij is al bijna 45, ze weet dat ook en ze buit dat ook uit, en telkens hebben we daar ruzie over...het is al 2 keer uit geweest, en telkens moest het initiatief van mij komen omdat hij zo enorm koppig is en nergens geen schuld aan heeft, dan komen we bij de betweter...de hele wereld is rot volgens hem, hij leeft dan ook ergens nog in het jaar 1975, kinderen spelen niet meer buiten, mensen staan niet meer buiten met elkaar te kletsen, niemand doet nog iets voor elkaar, de hele wereld gaat vreemd enzovoort, we zien elkaar graag maar het is soms zo moeilijk om met hem te leven, hij blijft ook altijd maar doorzeuren over zijn exen, die altijd maar kuren hadden inc mij, maar zijn eigen aandeel hierin ziet hij niet of wil hij niet zien pfff moeilijk allemaal, soms irriteert hij mij zo erg dat ik denk, waarom kan ik hier niet mee stoppen?

Ik heb met belangstelling deze artikelen gelezen en ik volg ook het programma "mannen van een zekere leeftijd" en ondanks dat er veel herkenbare dingen voorbij komen vind ik het vaak toch een ego show van Viggo Waas. Hij staat wel erg op de voorgrond bij alles en hij is het voorbeeld van een man die niet volwassen wil worden. Ik zou het prettiger vinden als de andere mannen wat meer aan de beurt zouden komen. Desondanks wel een heel leuk onderwerp. groet Nico.

Hoi Hein, wat een mooie pagine heb je gemaakt over levensfases. Ik vind het ook zinvol om de mooie kanten te benadrukken van 'ene zekere leeftijd". Zo vind ik het zelf bijvoorbeeld heerlijk om sneller en beter te weten wat wel en niet bij mij past; ik vind het fijn dat het communiceren met mensen ook prettiger is, immers wat mij niet interesseert of met degene waarmee de communicatie stroef loopt, stop ik eerder met communiceren. Ook het meegemaakt hebben van gebeurtenissen zorgt ervoor dat ik veel meer begrip en empathie heb dan toen ik 20 was. Zo zijn er vast nog vele andere voordelen van het ouder worden, ik ben benieuwd naar reacties! Moniek.

Ik heb de laatste jaren last van overgangsverschijnselen maar ook van moeilijk kunnen inslapen. Ik ben best moe wanneer ik naar bed ga maar wanneer ik ga liggen dan slaap ik niet in. Ik lig soms uren wakker en dan ben ik 's morgens doodmoe. Volgens vriendinnen kan het door de overgang komen. Kan dit het geval zijn en wat is er tegen te doen? Groet, Ria.

Wat is het verschil en de relatie tussen IQ en EQ en heeft het een met de ander te maken?

We zijn best gelukkig getrouwd maar er is 1 slepend conflict, als mijn vrouw niet kan slapen dan wil ze praten. Dat is niet zo erg maar ze wil praten met mij en ik mag niet in slaap vallen. Ik ben meestal moe en dommel (hoe goed ik mijn best ook doe) ik toch in slaap. Dan word ze boos op mij omdat ik zogenaamd geen interesse toon in wat haar bezig houd. Ik zeg dan dat ik met alle plezier naar haar wil luisteren maar dan morgen als ik weer wakker ben. Meestal loopt het er op uit dat we samen boos gaan slapen. Hoe kunnen we dit oplossen en wie herkent dit? gr. Jaap

Ik ken een paar mensen die extreem alles relativeren en ik heb de indruk dat ze amper nog emoties kunnen tonen. Alles relativeren ze weg en volgens mij vlak je dan zo af dat je totaal emotieloos door het leven gaat. Volgens mij is dat ook niet gezond, of wel? Groet Eva.

Onze dochter heeft vaak last van buikpijn, ze heeft er medicatie voor maar die helpt niet. We zijn al naar het ziekenhuis geweest maar ze kunnen niets vinden. Wat me de laatste tijd opvalt is dat de buikpijn vaak begint als ze iets moet doen wat ze niet leuk vindt. Volgens haar is dat grote onzin en komt het toevallig zo uit, maar hoe meer ik er op let valt het me op dat ze dingen ontwijkt door weer een dag thuis te blijven met buikpijn. Ze slikt wel medicijnen en heeft volgens mij ook echt pijn (of ze moet wel er goed kunnen simuleren) maar volgens mij ontwijkt ze zo wel minder leuke dingen. Is dit een vorm van ziektewinst?

De swastika, ook wel bekend als hakenkruis, is het heiligste symbool uit het hindoeïsme en Jaïnisme en wordt tevens gebruikt in het boeddhisme. Nu zag ik laatst in een boek bij de tattooshop dat het gewoon tussen alle andere symbolen staat en dat je hem volgens mij gewoon kunt laten zetten. Maar ik vraag me af of het volgens de Nederlandse wet mag en je niet strafbaar bent als je het in het openbaar laat zien? groet Eva.

mag je uit een interview, een tekst gebruiken als citaat, geldt dit voor de interviewer en of de geinterviewde, bv voor een recensie? of een andere keuze van woorden en omschrijvingen van dat interview?

Kan iemand mij uitleggen wat het verschil tussen afgunst en jaloezie is, volgens mij is gewoon hetzelfde!

Sommige apps zijn niet goed af te sluiten, hoe kan ik ze toch op een nette wijze afsluiten zodat ze niet telkens op de achtergrond blijven draaien?

We hadden altijd al een moeilijke relatie . Maar met vallen en opstaan zijjn we ondertussen 16 jasr samen en hebben een dochter van 8 . maar sinds een paar maanden merkte ik dat het helemaal fout ging . Ze gaf me helemaal geen aandacht meer en we hadden alleen nog maar ruzie. Ik merkte dat ze meer aandacht schonk aan een van onze vrienden . En ook liever in zijn gezelschap vertoefde. Dat ze veel tel. Contact had en skype ed . Ik werd jaloers, een gevoel dat ik niet kende tot nu toe . Ik werd er zot van , maar probeerde het te verdrukkenn. Dat lukte niet ,en ik vertelde het haar . Ze werd boos en zij dat er niets aan de hand was. Ze mocht toch wel vrienden hebben?. Het ging van kwaad naar erger, ik begon alles te chekken . En natuurlijk kom je dan op vanalles uit . Zoals koosnaampjes edv. Ik was een tijdbom . Opnieuw vroeg ik haar te stoppen , ik smeekte . Maar ze nodigde hem gewoon uit voor een etentje bij ons en de fam . Dan op een avond ben ik helemaal onploft , ik was gewoon mezelf niet meer . Heb haar in het midden van de nacht aan de deur gezet hardhandig . Sinds die avond is mijn leven een hel . Ik ben tetug naar mijn ouders vertrokken . En storte gewoon emotioneel in mekaar . Ze mijde ook gewoon elk contact voor 2 weken . Ik worstelde met schuldgevoelens en alle andere gevoelens tegelijk. Nu probeer ik te praten en een oplossing te zoeken . Maar zij erkend hetbprobleem niet eens en heeft alleen maar over die bewuste avond . Ze praat ook niet over haar gevoelens . Blijft onverschillig . Ik zie geen oplossing meer ..... Help

Ik had een vraag. Mijn vriend heeft het gister uitgemaakt omdat hij niet meer aan mij dacht nu hadden we al langer dan 2 jaar. Is niet zo dat als je van elkaar houdt sommige dingen verdwijnen zoals voortdurend aan elkaar denken en wanneer je dan tijdens het vrijen weer het gevoel naar boven voelt komen omdat het dan iets speciaals is? Ik heb het idee dat mijn vriend niet door heeft dat het een symptoon van houden van is want ik denk ook niet meer voortdurend aan hem maar ik houd wel veel van hem. Ik hoop dat u mijn vraag wilt beantwoorden. Groetjes een verdrietig meisje

Goede Middag, Ik ben een vrouw van 48 en heb al sinds ik 20 jaar gelleden gescheiden ben last van hele ergere jaloerzie.Ben er voor bij verschillende hulpinstaties geweest,en zij gooien het op een verlantingsangst.Maar dat zou best eens kunnen.Ik wil gewoon hulp en weten ermee om tegaan.Ook voor mijn partner.Ik ben niet zo dat ik hem exstreem controleer,maar hou hem wel in de gaten als ik andere vrouwen zie.Ik weet ik ben heel oplettend,maar zodra ik een vrouw zie die in mijn catogorie vrouwen staat ( denkbeeld) dan slaat mijn hart op hol en vole ik een exstreeme angst.En dan zeg ik tegen me partner ik zag wel dat je keek? en ik geloof niet dat als hij zegt ik kijk nooit en zegt geloof me.Ik vertrouw hem daarin niet.Ik hoop dat U mij op weg kan helpen..ik ben het behoorlijk zat. groetjes Maaike

Ik ben 42 jaar en sinds anderhalf jaar heb ik een relatie met een gescheiden vrouw met twee inwonende kinderen. Ik woon in een andere plaats en we hebben dus een latrelatie. Ik zou nog veel meer tijd met haar willen doorbrengen dan nu en best met haar willen gaan samenwonen maar dat wil ze niet omdat dat volgens haar heel negatieve invloed zou hebben op de alimentatie en ze weet dat haar ex dan helemaal over de rooie zou gaan. Ik moet dus genoegen blijven nemen met een latrelatie en dat accepteer ik maar, toch wringt het soms een beetje omdat de ex hier eigenlijk gaat bepalen over mijn toekomstplannen. Ik dit echt een gangbare reden om een latrelatie aan te houden en heeft iemand ervaring of dit dan zo blijft.

Ik hoop dat ik hier een eerlijk advies kan krijgen. Ik ben 25 jaar en heb sinds een paar maanden een hele s&xy en uitdagende vriendin. Ze is helemaal gek op mij zegt ze en ze geeft zelf wel aan dat ze in het verleden nogal makkelijk in kortstondige relaties en one night stands was. Als we uitgaan dan hangt ze altijd wel iemand om de nek en ze "kent" ook veel jongens die haar ook altijd zeer uitbundig begroeten. Ik ben zelf een iets rustiger type en als we uitgaan ben ik haar de helft van de tijd ook kwijt. Ze ontvangt ook heel vaak smsjes die ze snel wegklikt en ze heeft altijd haar telefoon bij zich en als ze even onder de douche gaat of zo dan zet ze hem uit. Ook verlaat ze soms de kamer als ze telefoon krijgt of zegt ze dat het niet uit komt en dat ze wel terug belt. Als ze op MSN zit dan klikt ze altijd vensters weg als ik in de buurt ben en als ik een nacht moet werken in het weekend en zij gaat stappen met een vriendin dan staat ineens om 1 uur 's nachts haar mobiel uit en zegt ze volgende dag dat de batterij leeg was, wat erg raar is voor iemand die altijd de telefoon opgeladen heeft omdat ze zonder telefoon doodgaat. Ook merk ik dat ze soms staalhard kan liegen naar andere mensen toe als ze iets gedaan heeft wat haar kwalijk genomen kan worden maar dan zegt ze dat ze naar mij toe nooit zal liegen. Ook geeft ze aan dat ik haar moet vertrouwen en dat ze niet vreemdgaat. Alleen bij mij blijft een stemmetje knagen, ik vind haar super s&xy en een prachtige meid en ik ben super trots dat ze mijn vriendin is, maar ik merk bij mijzelf dat ik telkens weer mijzelf moet overtuigen dat ik spoken zie en dat ik haar niet moet controleren. Van vrienden word ik ook niet veel wijzer, de meesten vinden haar leuk en zeggen dat ik er zelf maar uit moet komen. Soms weet ik het niet meer, ik ben heel gek op haar maar soms word ik er ook een beetje gek van. Wat moet ik hier mee?

Hallo, hoe regelen andere mensen de financiën als je gaat samenwonen met je partner en je hebt allebei kinderen. Mijn vriend heeft een eigen huis, hij wil dat zijn kinderen alles erven, mocht hem wat overkomen. Ik krijg dan niks. Ik zal niet op straat komen te staan, maar krijg het vruchtgebruik van het huis zolang ik leef. Ik heb zelf geen bezit, kan hem ook niet als erfgenaam opgeven, er is immers niks. Maar gevoelsmatig zit ik er mee, verstandelijk gezien begrijp ik zijn keuze, maar hij laat me straks zonder geld achter (gaat om groot bedrag, er is genoeg). Wie zit ook in deze situatie of moet ik het gewoon accepteren dat hij dit zo beslist? Het gaat er absoluut niet om dat mijn kinderen van hem moeten erven.

mijn vrouw heeft mij bedrogen. ik heb het haar vergeven en we willen werken aan een nieuwe start. Er zijn twee problemen. de man waar ze mij met bedroog stopt niet met te sms"n en hij wil haar steeds ontmoeten voor een gesprek. tweemaal is ze geweest en hij wil haar steeds overhalen om voor hem te kiezen. ze heeft hem steeds gezegd dat ze voor haar bestaand gezin kiest. hij blijft sms"n en ons zelfs opzoeken. Eén probleem, mijn vrouw voelt zich schuldig ten opzichte van hem ( ze zijn collega's). Wat kunnen we best doen....

hi, ik ben 2 jaar lang gelukkig met mijn nieuwe vriend. hij steunde mij door dik en dun toen ik in mijn vorige relatie te maken kreeg met huiselijk geweld en hielp mij om er vanaf te komen. soms heeft hij het over een ex van hem met wie hij omging maar niet verliefd op was andersom wel. ik ben erg jaloers geworden nadat hij vertelde dat hij ooit met haar naar een hotelletje ging hij plande van zo'n tijd tot zo'n tijd om met haar door te brengen. mijn vriend zegt vaak dat hij nog nooit zo'n iemand als ik meegemaakt heb. we zijn echt smoorverliefd op mekaar. bij mij is het probleem dat hij het naar zijn zin had met haar terwijl niet verliefd was. ken je nagaan dat het lang lang geleden is. voordat wij wat kregen. hij zegt dat ik niet jaloers hoefde te zijn wat geeest was is geweest. terwijl ik denk van nou was ik maar in de plaats van haar, ik wil degene zijn met wie hij het meeste naar zijn zin heeft. wat moet ik nou doen om er niet op jaloers te worden als hij wat vertelt over 1 van zijn exen?????

Een paar jaar kom ik nu als klant bij een bedrijf. Het bedrijf is te vergelijken met een fietsenmaker. Daar kom je ook voor je onderhoud en reparatie. De eigenaar vind ik een leuke man: ik zou er graag een platonische vriendschap mee willen. Maar hoe pak ik dat nou aan? Als ik (alleen) kom dan biedt hij me tegenwoordig koffie aan, neemt pauze en we praten wat. Hij vertelt over zijn hobbies, familie en ook soms over zijn vorige relaties die hij heeft gehad (wel summier). Hij vraagt mij ook weleens wat. Nog wel sumier. Verder is het altijd lachen en de tijd vliegt voorbij. Al is het maar een kwartier, dan gaat hij weer aan het werk. Ik wordt nagenoeg altijd uitgezwaaid, hij loopt dan nog even mee en kan ook hulpvaardig zijn. Het is in de jaren zo gegroeid, dat ik nu in de werkplaats zit i.p.v. in de "winkel". Als ik echter met mijn man erbij kom, dan biedt hij wel koffie aan maar we praten niet of niet op de manier zoals wanneer ik alleen kom. Hij heeft gezegd dat ik altijd welkom ben voor een praatje, er hoeft niet per se iets met "mijn fiets" aan de hand te zijn. Het liefste zou ik graag er vaker heen gaan, want ik vind het zo gezellig en het voelt als een klik. Ik heb dit weleens met iemand anders besproken, maar daar werd ik onzeker van. Ik denk dat er een wederzijdse klik is of is hij alleen maar charmant cq een goede verkoper? Dat is namelijk wat ik als reactie terugkreeg toen ik het er met iemand over had, dat ik dat zakelijke contact best graag zou willen omzetten naar vriendschap maar niet weet hoe ik dat het beste kan aanpakken? Ik zou ook best na werktijd wat leuks willen ondernemen, maar dan gewoon als platonische vriend en vriendin. De manier van communiceren met een man is gewoon zo fijn direct en hij heeft interessante interesses / hobbies.

hey, ik ben een jonge van 15 jaar en heb meerdere vrienden gehad maar ik ben alleen gebruikt voor geld / spullen en ga zo door. ik heb wel vrienden maar ik heb 1 vriend die ik echt een vriend noem ik ken hem nu ongeveer een jaar en we kunnen altijd gezellig lachen klooien en als er iets is delen we t ook met mekaar deze gene die wilt ook als ie bij me komt met iemand anders tegelrijk afspreken en ik ben bang dat t zo zit dat ook hij het alleen doet om bij die ander te kunnen zijn en me dan laat barsten en hem kwijt ben. hierdoor vind ik het soms allemaal wel best moeilijk nog hoe kan ik nou erkennen dat hij met mij bevriend is om wie ik ben en niet om er alleen maar beter van te worden? (dit is niet eerlijk tegen over hem dat ik dit af en toe denk daarom vraag ik jullie advies dit advies) ik hoor het graag terug als jullie een antwoord typen kunnen jullie dit dan ook na jop_1000@hotmail.nl kunnen sturen dat is mijn email adres namelijk. alvast bedankt mvg, j

Ik heb een paar weken een collega leren kennen die in een andere stad woont. Voor mij was het liefde op het eerste gezicht maar hij is getrouwd. Ik ben single. Na 3 weken kreeg ik een mailtje van hem omdat hij een klik voelde tussen ons. We zijn inmiddels een paar weken verder en we mailen nog steeds. Zijn vrouw is een week op vakantie geweest en we hebben gebeld en gemaild. We zijn zelfs via de What's app "intiem" geweest en hebben fantasieën uitgewisseld. Nu geeft hij aan dat we te dicht naar elkaar toe gegroeit zijn en hij even een stap terug wil doen. Ik heb aangeboden om afstand te nemen maar dat wil hij niet om dat hij om mij geeft en mij belangrijk vind. Hij wil gewoon weten hoe het met mijn kinderen gaat en met mijzelf. Hij weet van mijn gevoelens naar hem maar hij zegt dat er van zijn kant alleen maar vriendschap is. Doe je dit soort dingen in een vriendschap of zit er meer en wil hij het zichzelf nog niet toegeven.

Goeienavond allemaal, Ik zit al een tijdje met heel wat twijvels over mijn partner. We hebben al een relatie van 2 jaar.maar het gedrag van hem begint nu wel wat overdreven te worden.het zit zo dat Zodra Ik ergens heen ga,hem op de hoogte moët stellen.en wel heel onschuldige dingen als Naar de winkel gaan of boodschappen Moët doen.de plaats Waar Ik ga is Dan ook gewenst.laatst heb Ik het bewust niet gedaan omdat Ik het niet altijd nodig vindt.dat is mij niet in dank afgenomen en kreeg verwijten dat ik als vrouw geen principe hebt.in mijn hart weet Ik dat hij het goed fout heeft.maar wil het wel proberen the begrijpen.hoe Moët Ik omgaan met zulke overdreven jaloezie gedragingen?

Mijn vriendin komt een oude vriend tegen die gescheiden is en erg gekwetst is. Hij bespreekt met mijn vriendin heel persoonlijke dingen, maar mijn vriendin mag hier niets over vertellen tegen mij want het is te persoonlijk en hij kent mij niet. Ondertussen hebben ze al één keer af gesproken en mailen ze bijna dagelijks naar elkaar. Is dit emotionele ontrouw?

hoi, ik ben nu ruim 3 jaar alleen, met 2 lieve kinderen, leuke vrienden enz...het laatste jaar heb ik ervaren als leer oen ontwikkel jaar..ben van mezelf gaan houden..en sta sterker in mijn schoenen..ik geniet elke dag van mijn leven voel me totaal niet eenzaam alleen..ik heb het punt bereikt dat ik geen partner nodig heb in mijn leven om gelukkig te zijn..nu heb onlang een leuke man getroffen..hij zorgzaam en lief..de eerste 2 dagen voelde ik wel warmte maar de dagen daarna nam ik meer afstand en klapte uit eindelijk helemaal dicht en zette mijn stekkels op..hoe meer hij voor mij deed en hoe liever hij deed naar mij hoe heftiger het binnen in mij, me tegenkeerde naar hem..ik vraag me nu af...ben ik te zeer gaan houden van mijn vertrouwde leventje of ben ik toch zodanig beschadigd dat ik het gewoon niet meer kan...ik voel me schuldig tegenover hem dat ik dit voel..lijkt of ik niet meer van een ander kan genieten of toe kan laten in mijn hart...

Ik heb een heel raar probleem vind ik zelf. Tenminste, nooit zoiets meegemaakt. Een aantal weken geleden heb ik een relatie gekregen met een (gescheiden) man. Dat leek heel leuk tot een paar dagen geleden. Hij had hiervoor een relatie met zijn secretaresse. Die ziet hij nu nog elke dag op het werk. Ze hadden 2 maanden geleden samen besloten een eind aan te maken aan de relatie en daarna heeft hij dus mij ontmoet. Nu blijkt dat deze secretaresse jaloers is en hem niet los kan laten. Ze belt hem vaak op in het weekend en 's avonds laat. Ook als hij bij mij is. En de afgelopen dagen was hij voor mij plotseling onbereikbaar. Nu blijkt ze zo op hem te hebben ingepraat, dat hij in verwarring is over wat hij wil. In principe wil(de?) hij mij, maar nu weet hij het niet meer. Hij moet natuurlijk kiezen, maar zelfs als hij voor mij zou kiezen dan nog lijkt het probleem niet opgelost. Ze werken fulltime intensief samen en hij heeft haar destijds beloofd niet om deze reden te ontslaan. Wat doe ik???

hoe kan ik voor hem vechten als die zegt dat die niet meer van me houd maar er wel bereid voor zijn om onze relatie een kans te geven?

hallo, ik heb deze zomer een meisje leren kennen. maar ze heeft al 3 jaar een vriend. we kwamen eerst heel goed overeen. maar als we dan terug thuis waren begon ik haar te missen en werd ik steeds meer verliefd. ik wist niet wat ik moest doen maar ik werd steeds meer verliefd op haar. ik zocht het goede moment om het haar te vertellen, maar ineens zei ze dat ze naar peru ging gaan in april met haar vriend. ik wist niet meer wat ik kon doen. maar ik heb het haar dan uiteindelijk toch nog verteld en ze zei dan da ze ook gevoelens had voor mij maar dat het zo moeilijk was. ondertussen is ze al terug uit peru. wat moet ik doen? contact terug meer opnemen of proberen haar te vergeten?

Hallo, ik ben al ruim 5 jaar single en ben, nadat ik voelde dat ik er aan toe was, ook op diverse datingsites lid geweest. Momenteel sta ik feitelijk alleen nog op Lexamore, maar wat ik hier opvallend is, is het volgende verschijnsel dat ik ergens wel amusant vind omdat het zo doorzichtig is: om de zoveel tijd krijg ik mails van zogenaamde dames (ben zelf man) die mijn profiel hebben bezocht of me zelfs een bericht hebben gestuurd, maar als ik ga kijken zijn er geen nieuwe berichten. Dan kijk ik naar de leeftijd, die is standaard 31 jaar, en de naam begint altijd met "Lisa" waaraan dan een zogenaamde achternaam vastgeplakt zit. Ik heb de mails allemaal bewaard en ik heb nu, na een dik jaar, ongeveer 40 van zulke mails die ook nog eens qua profiel praktisch hetzelfde zijn. Ik heb Lexamore al eens laten weten dat me dit is opgevallen en dat ik vermoed dat de site zelf mails van zogenaamde "geïnteresseerde dames" aan leden stuurt. Herkent iemand dit? Ik heb dit totnutoe alleen bij Lexamore.nl gezien. Ik vind dit gewoon opzichtig bedrog, de profielen/namen/leeftijden zijn steevast overeenkomend of lijken te sterk op elkaar om als "toeval" beschouwd te kunnen worden. Ondertussen mag je wel lidgeld betalen.... Ik hoop alsnog ooit de liefde van mijn leven tegen te komen maar ik betwijfel het ten zeerste dat dit via internet gaat gebeuren...

Toon je ook daadwerkelijk je interesse op andere momenten dan voor het slapen gaan? Ben je ook op andere momenten voor de volle 100% geinteresserd in haar? Vraag je ook door op onderwerpen die jouw vrouw aandraagt? Als zij zich werkelijk gehoord en gezien voelt, geeft dat voldoening en zal dit verwijt 's avonds laat toch minder moeten zijn? Ik herken wel het willen praten voor het slapen gaan maar respecteer ook de grenzen van mijn man.

Goeie vraag waarom je niet kan stoppen met deze relatie? Wat is jouw eigen belang om door te gaan met deze relatie?

Wat maakt nou dat Viggo zoveel ruimte krijgt? Andere mannen geven hem ook veel ruimte, wellicht omdat ze toch de dingen die hij zegt herkennen? Ook als is het van subtielere aard? Iedereen wil toch gezien en gehoord worden? Viggo steekt zijn nek uit en krijgt zodoende de kritiek. Misschien dat de andere mannen hem niet in de rede vallen omdat ze dat niet durven, te netjes zijn, dan hebben die toch ook een punt van aandacht. Het stoort mij ook, maar zie wel dat deze ergernis te maken heeft met het laatste punt.

Ik vind het ook overspel. Het woord overspel zegt volgens mij al iets. Je speelt in een relatie een soort spel met elkaar met bepaalde intenties of afpraken over hoe je het spel speelt. Wellicht zijn deze intenties of afspraken niet altijd duidelijk naar elkaar en worden ze in de loop van het spel duidelijk. Voor jou valt deze situatie duidelijk onder overspel, wat er gebeurt hoort niet meer bij het spel en daar zou ik volledig vanuit blijven gaan; het is immers jouw gevoel en jouw mening en die mag er zijn. Jouw partner denkt daar dus anders over als hij dit niet als overspel ervaart. Jullie verschillen van mening en de vraag is of hij met jou rekening wilt houden in de toekomst? Jij wilt het in ieder niet op deze manier met hem. Hulp van een s&ksuologe zou zeker een hulp kunnen zijn.

Grijs worden heeft wel impact hoor, ik merk toch dat het gepaard gaat met een gevoel van ouder worden en zijn wat ik eigenlijk heel fijn vind, maar waar ik nog geen grijze haren bij wil zien. Het fysieke ouder worden gaat toch gepaard met een gevoel van verlies aan vitaliteit, wat niet leuk is. Toch is de vitaliteit helemaal niet weg, het vraagt alleen om een reset in je leven.

Tenzij de angst zo groot is, dat het je overspoelt lijkt mij. Dan lijkt het mij goed om deze angst eerst te parkeren en te onderzoeken waar men zich veilig en vertrouwd bij voelt. Als dat dan sterker is geworden kan stap voor stap de angst weer aangekeken worden. Het verschilt per mens denk ik. De ene mens springt in het diepe en leert op deze manier zwemmen (angsten meteen tegenkomen); de ander gaat stap voor stap het water in en leert stap voor stap de angsten beheersen.

Gezond egoisme is volgens mij hetzelfde als assertiviteit: m.a.w.: opkomen voor jezelf met behoud van respect voor de ander. Op het moment dat iemand zijn of haar eigen belangen laat prevaleren zonder rekening te houden met de ander, dan noem ik dat wel egoistisch. En pijnlijk bovendien. Soms is het natuurlijk wel goed om voor je eigen belangen op te komen terwijl de ander dat niet als prettig ervaart, maar dat is wat anders. Dan stel je op een liefdevolle maniere gewoon jouw eigen grenzen en dat voelt de ander. Als iemand egoistisch zijn gang gaat, voelt dat voor de ander als pijn. Helaas zijn er veel egoistische mensen die geen oog hebben voor deze pijn. Wel sneu ook, want de ander pijn doen is voor jezelf toch ook geen pretje.

Paranormale verschijnselen zijn eigenlijk ook hele normale verschijnselen als je daar voor open staat. Als je je niet door angst laat leiden, worden deze fenomenen ook vanzelf duidelijker. In het paranormale instituut in Utrecht zijn medewerkers hier heel bekend mee en onderzoeken ook alle paranormale verschijnselen. Daar kan je zo naar toe bellen.

Mijn vraag is of ik overdreven ouderwets reageer, moet ik dit normaal vinden dat hij dit doet? Hij heeft niet alleen lichamelijk contact via de cam maar ontvangt ook een (echte) brief thuis, mailt en chat met haar over zijn gevoelens en zegt dat ze hem gelukkig maakt. Maar vind het zelf geen overspel maar onschuldig vermaak. Volgens mij is er een grens overschreden, dit is niet meer enkel kijken naar vrouwen op internet maar het dringt dieper ons leven binnen. Wat vinden jullie van mijn reactie was mijn vraag? Is dit overspel of niet?

De vraag is eigenlijk wat je zelf echt wilt. Wil je de relatie nog een kans geven? Wil je jezelf en jouw vriend de kans geven om moelijkheden in jullie relatie te overwinnen? Of heb je over een week nog steeds het gevoel dat er geen herstel van vertrouwen mogelijk is?

Wat is je vraag nu eigenlijk?

Het ego heeft zeker een beschermde functie voor onze kwetsbare kanten. Als men echter vastgebakken zit in het ego (altijd willen winnen, de sterkste, de beste willen zijn) dan heeft men m.i toch te weinig contact met de kwetsbare kanten van zichzelf. Ook deze kanten willen gevoeld en geleefd worden. Als men deze behoefte echter niet herkent dan is dat geen ramp; het heeft alleen wel gevolgen voor de contacten die men heeft. Want over het algemeen hebben mensen wel de behoefte om zijn/haar kwetsbare kanten te leren kennen. Bij een overheersend ego komt deze behoefte niet tot uitdrukking, ook niet met anderen en zal m.i. een gevoel van isolement of eenzaamheid op termijn wel het geval zijn. Het is namelijk lonely at the top".

Wat bij mij ook goed werkt is het totaal accepteren van het 'geen zin hebben' en dat in contact brengen bij elkaar. Het is een idee-fix om altijd maar zin te hebben wanneer we dat willen. Soms is de aantrekkingskracht om wat voor reden dan ook, er niet. Het is een verademing om dat er gewoon te laten zijn. Het hoeft niet onderdrukt te worden of het moet niet anders. Dat geeft mij veel ontspanning en een goed gevoel van oprechtheid. Bovendien is een ja dan weer een echte ja en leer ik ook dat de kwantiteit van intimiteit wellicht minder is, maar de kwaliteit meer.

Wellicht is het toch een gewoonte geworden om nors te kijken, terwijl dat niet (meer) nodig is. Als je oplet hoe je je eigenlijk voelt, dan doet je mimiek vanzelf mee. Als je heel goed voelt gaan de mondhoeken vanzelf meer omhoog toch?

Gevoelens zijn er om gevoeld te worden dus wellicht is het handig om deze gevoelens er wel te laten zijn, ze net zo lang op te schrijven totdat je voelt dat het niet meer hoeft, of er net zolang met iemand over te praten, totdat je voelt dat het niet meer hoeft of netzolang met je voeten te stampen in het bos, totdat je voelt dat het niet meer hoeft. Gevoelens hebben vaak een begin, een midden en een eind. Het lijkt me niet prettig om zoals je schrijft, ergens in te blijven hangen. Kijk maar naar kinderen: ze huilen, gillen, vragen aandacht en het is weer over. Ze zijn boos, onredelijk krijgen hun portie aandacht en springen weer verder! Het zijn de beste therapeuten!

Energetisch werk helpt mij ook om minder last te hebben van deze verschijnselen. Als je een blad zoals Onkruid/Spiegelbeeld koopt, dan kan je veel adressen vinden waar wellicht iets voor je bij zit. Laatst heb ik een aura en lichaamshealing ondergaan en slaap in ieder geval al echt beter. Ook weet ik dat sommige vrouwen baat hebben bij goed ademen zoals je bij yoga kan leren of bij gewoon lekker zingen in een koortje.

Bovenstaande reactie lijkt mij ook heel goed, liefdevol blijven i.p.v. je teveel laten meeslepen door verdriet of jaloezie of andere emoties. Want daar reageren anderen ook weer op, waardoor jullie verdrinken in de emoties.

Leuke dingen doen met vriendinnen is ook een mogelijkheid! Dan ben je even met alleen maar leuke dingen doen bezig zonder te bedenken wat nu goed is of niet. Dan vergeet je even alle rompslomp, weet je weer wat je zelf in je eentje helemaal leuk vind (en daar valt dan wellicht een leuke jongen weer op!).

Uw beslissing lijkt mij genomen in de hitte van de strijd, m.a.w. op grond van emoties. Natuurlijk is dat heel begrijpelijk, maar om te weten of u een goede beslissing heeft genomen, lijkt het mij goed om te kijken wat u vind van uw situatie wanneer u zich daar niet zo emotioneel meer onder voelt. Dan bent u weer meer in balans met alles wat u in huis heeft, namelijk gevoel en verstand en vandaaruit kunnen beoordelen wat de juiste beslissing is. Wellicht dat u bij uw standpunt blijft, dat u het onprettig vind om op deze manier intiem te zijn. Maar is het wel mogelijk om met uw ex daar een goed gesprek over te hebben. Als hij daar begrip voor heeft en rekening met u wil houden in het vervolg, hoe voelt het dan? Als hij geen rekening met u wilt houden, is het dan nog moeilijk om uw standpunt te bepalen? Contact met vrienden en vriendinnen helpen mij ook altijd goed om eerst zelf weer in balans te komen en niet vanuit strijd gesprekken aan te gaan, die uiteindelijk nergens op slaan.

Tja, inmiddels heb ik in mijn leven geleerd dat depressie of depressieve gevoelentens in mijn geval, niets anders betekenen dan de 'pressie' niet goed kunnen uitten. Dus in uw geval lijkt het mij goed om de afgunst eens goed te uitten, hetzij tegen een goede vriend of vriendin of gewoon met de pen op papier. Gewoon alles eens opschrijven wat met deze afgunst te maken heeft, maar dan ook alles. Dus ook alle verwijten, scheldwoorden en onredelijkheden. Niemand hoeft het te lezen en het lucht wel op. Zo komt er weer plaats voor de gezonde 'pressie'!

ik heb net een huwelijk van 12 jaar achter mijn rug verteld ze me dat ze geen gevoelens meer heeft voor mij en dat ze scheiden wil ze had dit al aangemeld bij haar advocaat, de pijn van liefde en haat zitten dicht bij elkaar kan er gewoon niet tegen dat ze er zonder gevoel een punt achter zet en op een of andere dag bij ouders gaat wonen en dan bijna elke dag wel bij een kerel op bezoek gaat terwijl we nog getrouwd zijn . we hebben een dochter van 10 jaar. ik heb gewoon een gevoel dat ik er niet meer tegen kan terwijl mijn gevoelens voor haar nog oprecht zijn.

Lekker gaan daten en anders via internet en een juiste vent zoeken. Jij weet indirekt ook dat dit een foute man is. Je bent van slag en denkt dat je liefdesverdriet hebt en mist hem etc. Maar later als je een betere vent vindt dan weet je gewoon dat je aandacht van hem miste. Dus om eroverheen te komen is gewoon leuke dingen ondernemen met andere jongens.

Als je van je partner houd dan ga je er 100% voor. Je zegt dat je geen problemen hebt dat hij met dat meisje omgaat. Maar indirekt kan ik eruit opmaken dat je het toch niet leuk vindt. Logisch! Je bent geen 1 of ander speelgoedbal. Stel hem voor de keuze. Hij gaat alleen met jou verder en verbreekt elke contact met haar. Of jij beindigt de relatie. Als hij echt om je geeft dan gaat hij voor jou. En anders was de relatie wel na een paar jaar gestrand dus dan kan het beter nu.

Altijd maar weer extra laten blijken hoe dol op je bent. Dat je erg veel van haar houd. En altijd maar laten blijken dat de deur voor haar openstaat. Meer kan je denk ik niet doen.

Ik heb een 23jarige dochter en haar vriend heeft het na 1,5 jaar uitgemaakt.Ik heb al het mogelijke gedaan om haar te steunen,maar ik weet ook niet wat de juiste manier is om haar te doen inzien dat er nog zoveel mooie dingen zijn die haar te wachten staan.Ik voel mezelf ongelukkig als ik mijn dochter zo verdrietig zie.Als moeder sta je als het ware machteloos,hoe hard je ook probeert hen op te beuren,het is alsof je in een sloepje op zee zit en nergens geen land meer in zicht is.Als je ouder bent weet je dat alles goed komt,maar jonge mensen denken op dat moment dat de wereld stilstaat en dat ze nooit meer verliefd zullen worden. Als moeder proberen we ze goede raad te geven ,maar we hebben niet de wijsheid in pacht,en we vinden niet altijd de juiste woorden.Ik denk dat we er moeten zijn als ze hun hart willen luchten en dat we het moeten begrijpen dat ze al eens knorrig tegen ons doen,als onze woorden hun niet aanstaan.

er zijn diverse sites waarbij belazeren voorop staat. steeds moeten weer vragen beantwoord worden tegen € 1,30 per gesprek. "wat wil je dan ?, ik wil je beter leren kennen, etc etc ". na 25 berichten ben je nog geen steek verder en lijkt het er op of je met een fake-dame aan het "praten" bent. kosten : plm € 40,00. krab

verliefd op collega? het kwam van zelf het gebeurde jaren gelden we zaten met zijn allen in een huis waar wij aan het werken waren een tijdje na dien was het tijd om te gaan eten dus de middag pauze.zoals steeds zaten we te lachen met alles en nog wat toen opeens onze baas binnen kwam met bij hem een vrouw wij dachten eerst dat het zijn vrouw was maar ze kwam gewoon bij ons werken.na een tijd raakte ik verlieft op haar wij konden goed met elkander overweg maar er waren natuurlijk kapers op de kust en erg jaloezie van anderen.de jaren gingen verder en verder toen ik het niet meer kon en zei dat ik verlieft was op haar en of ze daar een probleem mee had neen dus.na een tijd is ze dan minder beginnen spelen en zo maar ik kon het niet aan.ik heb dan iets gezegd en de band is nooit meer de zelfde geweest wij waren nog steeds collega's en wekte nog steeds samen maar er zat geen echte vriendschap meer in.ik heb geprobeerd om mijn fout goed te maken maar het kwam nooit meer zoals voorheen.ik voelde schuld en verdriet maar het bleef zo.nu ben ik ontslagen van dat werk niet om wat er is geweest tussen ons maar ondanks alles denk ik nog steeds aan haar.en toch gaat het niet zowel voor mij niet als voor haar niet.ze zit in mijn gedachten en ik weet niet hoe lang ze er zal zitten maar ik hield van haar maar ik was geen man genoeg was zei was sterker op alles.want ik had het mijn eigen aangedaan wilde ze zegen al was het zonder woorden ik begreep het wel.zei was toen 36 en 39 nu ben ik 55 en zei 53 gevoelens van een vrouw maar het was wel de man allee de man.als ik er bij ben zeg ik niets en zei is ook gewoon enkel verschil is dat ik wel aan haar denk.en mij zelf de vraag stel waarom ik zo stom ben.zo zie je dat niet elke vrouw gelijk is.haar veroordelen dat doe ik niet want ik ben de gene die in de fout was.de herinneringen zullen altijd bestaan ik dacht nu heb ik iemand maar zoals steeds bleef ook dat geluk niet.

Zo gaat dat soms via internet, ik dacht dan krijg ik ook antwoord van Hein. Maar dan wordt het een dagtaak van hem, dus dat is ook niet te doen. Dus ik zoek andere wegen om hier uit te komen.

Eigenlijk is het heel simpel, weet ik inmiddels na een helse tijd....Als jouw partner er niks aan wil doen om jou comfortabel te laten voelen, maar het contact met de ander daarboven verkiest, is het duidelijk. Ik kan maar 1 advies geven: volg je gevoel. Voelt het niet goed: wegwezen! Hoewel ik nog midden in de shit zit van 10! jaar emotionele ontrouw weet ik dat er echt wel weer betere tijden komen. Waar gaat het om in een relatie??Juist, dat je je prettig en comfortabel voelt. Wil de ander daar niks aan doen dan zit er niks anders op dan neus omhoog en weggaan (hoe moeilijk ook!!!)

6 maanden heb ik iets gehad met een "bezette "man, 6 maanden spanning opzoeken en grenzen verleggen. En nu, ineens was het klaar, kapot was ik ervan, stom naief, maar ik was verliefd geworden en ik dacht hem wel even voor me te kunnen winnen. Zo stom! Ik zag hem 2 tot 3 keer per week, en iedere dag contact. Het contact is er nog steeds, alleen lichamelijk niet meer. En na ieder contact voel ik me zo slecht, op het moment dat we contact hebben niet, maar daarna des te meer. Ik ben eruit, afgelopen moet het zijn, het is alles of niets, en duidelijk is dat het niets word, dus ik wil hem helemaal uit mijn leven en dit is dan ook wat ik hem zal laten weten zodra hij weer contact met me zoekt, met pijn in mijn hart, dat wel... Ik heb heel veel vragen maar ik stop ermee, ik stop ermee om mijn energie in iemand te steken, die energie kan ik beeter gebruiken. Moeilijk is het wel maar uiteindelijk wel beter, dat hou iik mezelf voor!

Heb hier ook zoiets meegemaakt,na een buitenechtelijke relatie van bijna 7 jaar en na een stomme ruzie is het ineens gedaan,ik kan er met mijn verstand niet bij..Ik betekende alles voor hem zo zei hij me tot op de dag van die ruzie. We hebben nog wat over en weer gemaild maar ik ben daar mee gestopt,heeft geen zin.Normaal hoorden we elkaar een paar keer per dag en zagen elkaar 1a2 maar per week.We woonden ver van elkaar.Zijn vriendin wist het maar hij had haar gezegd dat hij mij nooit zou laten vallen en dan plotseling zo'n reaktie voor zoiets stoms! Nu wist ik wel al veel langer dat wij totaal 2 verschillende mensen waren,maar toch was ik heel gelukkig met hem en hij blijkbaar ook met mij,dat vertelde hij elke dag 10 keer....In de laatste mails zie hij dat hij me graag terug wilde maar dan toch weer niet omdat hij de pijn van ruzie niet aan kan...wij maakten eigenlijk nooit ruzie omdat ik wist dat hij daar absoluut niet mee om kon,maar er waren zaken door mij opgekropt en die moesten eruit. Heb er al heel veel verdriet over gehad en ik kan het niet uit mijn hoofd zetten maar ik weet dat ik er nooit meer aan begin,ik wil dit niet nog eens een keer mee maken.

ook ik ben er weer eens ingetrapt. Gedacht dat ik gewoon vriendschappelijk met de man die ik al 5 jaar kende kon omgaan, maar niets bleek minder waar. toen de telefoonnummers werden uitgewiseld was het hek van de dam en de hormonen deden hun werk. het werd een niet te stuiten verlangen, waarbij we de grenzen van de veiligheid niet echt serieus namen. We werden daarom ordinair betrapt, wat leidde tot een definitieve breuk. Hij liet mij weten, toen ik hem een afscheidsmailtje stuurde, dat hij en zijn vrouw en zijn kinderen niets meer van mij wilde horen. Ik vond dit zo vernederend, omdat ik niks met zijn vrouw heb, als alleen de schaamte en de schuldgevoelens jegens haar. ik was nooit van plan om mezelf op te dringen en hun relatie kapot te maken. het liep zoals het liep en hij was daar zelf ook bij. Nu lijkt het alsof ik de zwarte piet in het verhaal ben en hij zich in alle eerlijkheid kan wentelen in zijn gezinsleven. ik vind het bizar en huil er veel om. Ik zal het toch moeten loslaten, omdat het mij niet helpt om mezelf zoveel pijn te doen. Ik zal weer moeten leren trots te zijn op mijzelf en te leren waarderen wat er voor goeds in mij aanwezig is.

Overgangsklachten, zoals opvliegers en het geagiteerd zijn in aanloop naar de opvlieger bestrijd ik met sojacapsules (750 mg) van de reformwinkel. Op de verpakking staat als gebruik 2 tot 3 maal daags 1 capsule innemen voor de maaltijd. Mij helpt het heel goed en het is een volledig natuurproduct. Ik koop ze bij "De Tuinen" (eigen merk) die om de paar maanden een reclame heeft waarbij ze de helft van de prijs zijn. En dan koop ik meerdere potten tegelijk. Ik hoop dat u hier wat aan heeft.

Dit lijkt meer op dat hij een buiten echtelijke affaire met een jong iemand heeft of Heeft gehad waarvan jij niks weet. Je kan hem bespieden en op heterdaad betrappen en ermee confronteren maar dan is de kans zeer groot dat het een scheiding betekent. Of je dwingt aan op een relatietherapie omdat jij daar prettig bij voelt en als hij van jou houdt het voor jou doet. En als hij dat nog weigert dan is het waarschijnlijk toch al te laat en kan je het allemaal accepteren totdat ooit eens de bom ontploft omdat hij met de ander verder gaat of je maar blijft bedriegen.Wil je dat niet dan kan je zeggen relatietherapie of scheiding. Maar ik ben jou niet dus volg je gevoel en doe wat je denkt wat het beste is. Ik snap wel dat je hem niet kwijt wil maar een relatie moet wel gebaseerd zijn om eerlijkheid en respect. Als hij respect heeft voor jou dan gaat hij met je in relatietherapie zodat jullie allebei je weer gelukkig voelen in de relatie want het moet wel van beide kanten goed zitten anders werkt het niet en kan je wachten totdat de huwelijk strand!

Brief sturen dat je graag met hem wilt praten waar de kinderen niet bij zijn. Leg dan uit dat het je gaat om jullie kinderen en dat je het heel vervelend vindt om ze telkens zo teleurgesteld te zien. En dat je elke keer erg veel moeite en energie kost om het goed te praten naar jullie kinderen toe omdat ze zo verdrietig zijn. Zeg dat de kinderen hun vader ook nodig heeft en als hij om ze geeft toch meer met hun rekening moet houden want dat het jou op deze manier erg veel verdriet doet om de kinderen zo te zien. Dat je begrijpt dat hij soms minder tijd heeft of iets dergelijks maar wel hun vader blijft en hoopt dat hij de gevoelens van zijn kinderen begrijpt. Omdat je dit erg dwars zit dat je hier graag eens met hem persoonlijk over wilt praten zodat jullie samen tot een goede oplossing komen wat voor de kinderen het beste is. En als dan het niet helpt in een persoonlijke gesprek of als hij het niet wil later in een brief aangeven dat je het erg vervelend vindt als het zover zal moeten komen dat alles moet worden geregeld via de rechter. Dat dit helemaal niet leuk is voor de kinderen maarja als het moet dat je het wel bezoekregels waar hij aan moet houden als hij ze wilt zien dat heel formeel gaat regelen. Omdat het belang van jullie kinderen voorop staat en dat je daar alles voor over hebt. En dat je nu dus ziet dat het op deze manier het voor de kids absoluut niet werkt omdat hij er niet aan houdt.

Jammer is dat mensen vaak iemand beoordelingen op uitdrukkingen /uiterlijk. Zo ken ik ook iemand waarvan ik altijd dacht "wat een onplezierig mens" Dit omdat ze ook altijd nors keek. Maar het bleek juist een hele aardige vrouw te zijn. Helaas hebben mensen dus vaak al onbewust een oordeel over iemand terwijl ze die gene niet goed kennen. Je kan er gewoon schijt aan hebben en denken mensen die mij goed kennen weten wel wat voor persoon achter de norse uitdrukking zit. Wil je vriendelijke ogen dan zal ik stappen ondernemen waar je zelf goed bij voelt. Zo kan iemand misschien express meer gaan lachen en heel geinteresseerd doen naar anderen om te laten blijken " Ik ben niet nors" Iemand anders voelt zich misschien weer prettiger om botox te nemen zodat de rimpels verdwijnen waardoor die gene minder nors kijkt. Zoek uit waar je prettig bij voelt en minder nors dan over komt. Misschien vrolijke kleren dragen?

Hoi! Mij is onlangs hetzelfde overkomen. Vrouw verliefd op de vent van een echtpaar, welke steeds bij ons op bezoek kwam."Meneer"maakte al twee jaar werk van mijn vrouw en opeens (vorig jaar) was ze verliefd op het stuk vreten. Dit duurde een jaar en ik ontdekte mails waarin zaken werden geschreven waarvoor ik al bang was. Ik heb mijn vrouw met de mails geconfronteerd en zij gaf alles toe. Na een aantal huilgesprekken gaf ze aan, dat ze toch voor mij koos. Het stuk vreten heb ik ook met het vreemdgaan geconfronterrd en hij is meteen van de aardbodem verdwenen. Zijn vrouw weet ook alles van zijn malversaties. Tussen mijn vrouw en hem is eenmaal een telefonisch gesprek geweest en hij reageerde daar heel lullig naar haar toe. Toen is mijn vrouw gaan denken en zij werd steeds meer bewust van zijn smerige bezigheden t.o.v. haar. Namelijk, dat hij haar alleen maar zag als een s&xobject en hij wilde zijn lusten botvieren. Gelukkig is dit niet helemaal gelukt, omdat meneer impotent is. Mijn vrouw kiest weer echt voor mij omdat ik haar heb vergeven en ik maak haar iedere dag het hof. Er zijn nog steeds gesprekken, maar die verlopen in een rustige sfeer. Zo kom ik ook achter allerlei gebeurde dingen en tracht alles te verwerkne, wat zeer moeilijk is. Mijn tip dus: Maak werk van je vrouw en zorg dat ze geen contact met die vent heeft. Geen enkel contact! Uit het oog is uit het hart!! En vergeet ook niet: Tijd heelt alle wonden!

heyhoi ja dat heb ik nu ook, alleen ja ik ben een meisje en mn beste vriend (een jongen) daar was ik dus op alleen hij niet op mij, ik ben nog steeds op hem.... maarja ikdenk we kunnen nog steeds vrienden zijn, needus de volgende dag zei hij tegen me dat ie me haatte ok mn hele wereld stortte in ik wilde gewoon een mes pakken en mn keel doorsnijdenn op dat moment maarja niet gedaan dus =p okee ik zei komt goed uit want ik mag je niet.. is natuurlijk niet waart in het echt hou ik superduperdeduper veel van hem pffff maar mijn advies gewoon niet naar ze omkijken ze komen wel terug xxx

Ik kan me goed voorstellen dat de intimiteit op oudere leeftijd maar ook na zovele jaren samen, minder wordt door allerlei factoren. Wat het allerbelangrijkste is, is denk ik de communicatie tussen man en vrouw. Op de ene of andere manier bestaat er nog altijd een taboe, een bepaalde vorm van schaamte om met je partner openlijk over je s&ksleven te praten. Ik merk het ook om me heen. Mijn eigen man kan ook maar moeilijk praten over ons s&ksleven terwijl dat toch wel heel belangrijk is. Gek genoeg lijkt vreemdgaan tegenwoordig makkelijker en lijkt eerder aanvaardbaar dan een goed gesprek met je eigen partner. We raken er eigenlijk al aan gewend dat vreemdgaan bij de samenleving hoort. Als je kijkt naar TV series of films dan is het normaal dat er verhoudingen spelen. Is onze relatie dan niet meer zo waardevol dat we onze ware gevoelens liever wegdrukken en ons liever laten misleiden ? Groeten uit Twente

Alle verhalen hier op deze site lezend zie ik veel dezelfde problematiek. Een relatie lijkt in deze tijd niet meer eeuwigdurend te (kunnen) zijn. Iedereen is toch op zoek naar eigen geluk. Vaak lijkt te worden vergeten dat een relatie hebben ook sociale status geeft, vroeger misschien nog wel meer dan nu, waardoor er tegenwoordig ook meer scheidingen zijn wellicht.. Maar meer nog lijken velen (nog) niet direct in te zien dat een "mislukte" relatie ook zijn goede kanten heeft op een ieder persoonlijk. Verhalen over goed uit elkaar gaan bestaan er namelijk ook. Veel relaties eindigen volgens mij door het uit elkaar groeien. Je deelt minder interesses met elkaar dan daarvoor, je hebt andere prioriteiten in het leven. Je kunt dan ook de relatie beëindigen door tegen de ander te zeggen dat je een hele goede tijd hebt gehad en dat nooit had willen missen en dat je er door gegroeid bent, persoonlijk, maar dat nu de tijd is gekomen om een andere weg in te slaan. Of dat nu met een andere partner is of juist eerst weer single te zijn en je vrijheid en eigen identiteit weer te vinden. Weer gelukkig worden met jezelf. De beste keuze is misschien wel om eerst (weer) 'verliefd' te worden op jezelf, zonder narcistisch te zijn. Zodat je ook sterk genoeg bent dat je een zogenaamde troostrelatie of een zeer afhankelijke en obsessieve verliefdheid niet meer nodig hebt..

Om te weten of jij jezelf het niet te moeilijk maak en wanneer de grens is bereikt kan jij alleen zelf oordelen. Jij kan alleen naar je eigen gevoel luisteren. Je gevoel geeft het aan. Om tot jezelf te komen kan je gaan mediteren of yoga of iets anders ontspannends doen om tot je eigen gevoel te komen. Je krijgt dan vanzelf antwoord op je vragen.

De stelling klopt niet. Hoe meer je weet des te meer kennis heb je om vragen te kunnen stellen. Als je ergens geen kennis van hebt, weet van hebt, zul je daar ook niets over vragen.

Ook ik zit met mijzelf in de knoop. Ik had een relatie met een hele leuke jongen, maar doordat er veel is gebeurd liep het stuk. Daarna hebben we echter goed gepraat en hebben het weer heel leuk samen. Hij geeft me een fijn gevoel, ik kan met hem praten, lachen, huilen en ik weet dat hij alles voor me over heeft. Ik heb alleen altijd al problemen gehad met gevoelens die ik niet goed kan plaatsen. En toch echt moet ik een keuze maken. Moet ik bij hem terug en er vol voor gaan, want als het weer aan is weet ik dat ik sowieso er vol voor zal gaan en hopelijk kan ik het gevoel dan plaatsen onder verliefdheid. Of moet ik voor mezelf kiezen? Alleen zijn spreekt me namelijk ook ergens wel aan en ik ben gewoon bang dat ik kies voor hem terwijl ik niet verliefd ben. Kan er echter niet aan denken dat hij iemand anders zou tegenkomen.. Wat denken jullie? Geef me alsjeblieft advies aan de hand van wat ik heb gezegd.. Alvast bedankt

Ben al 17 jaar samen, kinderen, en naar de buitenwereld toe erg happy. Maar nooit verliefd geweest op mijn vrouw. Sterker nog, nog nooit op een vrouw verliefd geweest. Begrijp me niet verkeerd, ik ben geen homo. Maar ondanks dat ik vrouwelijke vrouwen fysiek erg aantrekkelijk vind, ben ik nog nooit iemand tegengekomen waar ik werkelijk verliefd op was. Wat is er mis met mij. Ik heb diverse (buitenechtelijke) vriendinnen gehad. Lichamelijk allemaal heerlijk. Maar geen van de -ca 18 dames- heeft mij verliefde gevoelens gegeven. Wat is er toch met me aan de hand. Wie kan me helpen? Soms denk ik er aan, om mijn relatie te stoppen, vanwege mijn ontrouw, en mijn zoektocht naar de ideale vrouw....maar ik ben al ca 30 jaar aan het zoeken. Van de andere kant, moet ik mijn egoisme maar aan de kant zetten voor het geluk van vrouw en kinderen? Voor de rest heb ik alles wat mijn hartje begeert. Kunnen jullie je voorstellen, dat ik soms van mezelf walg? dank voor jullie aandacht en reactie alvast. RR.

Dit is een reactie naar tipje. Ik voel je helemaal, alsof ook jij hiermee hebt geworsteld. Ik zit er midden in op dit moment, na 30 jaar samen zijn. Is dat niet erg? Ik ben inmiddels net een dedective, mijn man zegt het nooit meer te doen, omdat hij ziet hoeveel verdriet het mij doet. Voor mij is het leed geleden, wat hij ook belooft. Hij heeft mijn vertrouwen teveel geschaad. Ik werk nu aan mijn eigenwaarde, wat ik op deze site ook vaak lees. Of ik bij hem blijf weet ik nog niet, vind het ontzettend spannend en onzeker om de grote stap te wagen. Ik zie het nl zo, ik ben nu al slachtoffer, als ik nu bij hem wegga, ben ik nog een keer slachtoffer, nl financieel, maar ook mijn hele levensstandaard zal veranderen, en ik weet niet of ik dat allemaal in een keer kan verwerken. Ik ben een vrouw die er , samen met haar man, voor heeft gekozen om een fulltime moeder te zijn. Mijn man was door zijn werk vaak van huis. Ik heb dat met alle toewijding gedaan, en de kinderen goed opgevoed. Ik ben erg trots op hen!! Hoe kan ik nou deze relatie verbreken, nu er binnen een paar jaar misschien wel kleinkinderen komen. Ik zou ze zo graag ook een warm nest bieden, zoals mijn ouders deden, die 50 jaar getrouwd waren. Zij zijn er helaas niet meer, waardoor ik me ook heel alleen voel. Vooral omdat ik op dit moment nog in het buitenland woon en ik er met niemand over kan praten. Binnenkort verhuizen we terug naar NL, waarna mijn man met pensioen gaat. Ik zie er enorm tegenop, niet alleen om mijn man de hele dag in huis te hebben, maar ook omdat ik dan pas mijn ouders zal missen. Mijn man heeft alles gedaan wat op deze site is besproken, en ik heb alles gelezen. Ik weet niet meer hoe met mijn geweten overeen te komen. Mijn gevoel en verstand staan lijnrecht tegenover elkaar. Moet ik al mijn dromen nu overboord gooien??? Zou zo graag klaar willen staan voor onze kinderen en eventuele kleinkinderen in ons gezellige huis in NL!!! Dan maar niet emotioneel gebonden met je man? Maar wel met je gezin? Ik weet het niet meer. Anoniem

Als mensen elkaar net kennen dan komt er een soort stofje vrij waar je verslavend werkt. Je ziet dan alles rooskleurig en wil niks anders dan bij de ander zijn en wil dan graag lichamelijk contact. Want alles is nog spannend. Ben je langer bij elkaar dan wordt dat stofje zeg maar minder. Er kunnen zelfs irritaties ontstaan omdat je niet meer alles rooskleurig ziet. Je ziet dus dan ook de negatieve dingen.Ineens vind je je partner bijvoorbeeld minder aantrekkelijk of een bepaald negatief karaktertrek waar je aan kan ergeren. S&x met elkaar hebben is niet meer uitdagend of spannend. Meeste mensen hebben zelfs geen behoefte meer aan intimiteit of zoeken de spanning bij een andere partner of de spanning op via beelden op Internet etc. etc. zodat het stofje weer vrij komt en ze daar prettig bij voelen. Dat kan ook zijn in een hobby bijvoorbeeld gewoon zwemmen. Daarnaast speelt vermoeidheid ook vaak een rol. Om een relatie uit de sleur te halen of voor te zorgen dat het niet in de sleur terecht komt is het goed om eens samen iets te doen wat je normaal gesproken niet samen doet. Verplicht een tijd eens in de zoveel tijd s&x met elkaar te hebben ondanks vermoeidheid of geen zin kan ook helpen. Aan een relatie moet je blijven werken vooral na veel jaren. Als de relatie weer goed zit dan komt de gevoel voor intimiteit etc. weer terug. Ga dus bijvoorbeeld met je partner verplicht 1x in de week zwemmen en daarna uit eten en intimiteit dan wel delen ook al heb je geen zin of ben je moe. Stel het niet uit als je geen zin hebt en doe dit eens 2 maanden je zal zien dat de behoefte aan intimiteit terug komt en je alles weer wat anders gaat zien.

Doe waar je je het beste bij voelt, je kunt misschien eerst beginnen met het aan hem zelf te vertellen hoe moeilijk dat ook is. Wie weet bloeit er wel iets moois uit, veel succes!

sorry maar ik vind het ook verdacht ik zal er ook wat van denken .wat je leest is geen leugen ....lekker makkelijk om te zeggen dat je hem moet vertrouwen .en dat hij niet weet over het laatste bericht wat een onzin zeg ....nou je weet wel dat het niet klopt maar je ontkent.het ...maar diep vanbinnen weet je dat je hem niet kan vertrouwen ....meid je moet zelf weten wat je doet maar je maakt jezelf helemaal gek zo want wat als er weer wat is ?nou ja hoop dat je eruit komt en vergeet dat jij heel speciaal bent en je dat niet mag ontnomen worden door onzekerheid dat je je zelf hierin verliest

Ik heb de liefde van m'n leven gevonden. Die gevoelens bij hem zijn ook heel sterk. Ik heb jarenlang het gevoel gehad dat het bestond en daar was hij dan. Omdat ik altijd heb gedacht dat dit soort liefde mogelijk was was ik onrustig in mijn relaties. Nu voor de 2e keer in scheiding. Ik ben er materieel enorm op achteruit gegaan, heb nog geen echt plekje voor mezelf, maar de onafhankelijkheid en ruimte in doen en denken heb ik veroverd door weg te gaan bij m'n man. Tijd en ruimte om me volledig te wijden aan m'n nieuwe leven, en m'n grote liefde zonder me schuldig te voelen, ik hoef niet vreemd te gaan. Maar helaas is hij ook getrouwd en heeft na ups en downs toch gekozen om bij z'n gezin te blijven vooralsnog. Want hij is niet klaar en misschien zal het beter gaan. Ik heb geprobeerd om toch elkaar te kunnen zien, vele scenario's doorlopen, elkaar geprobeerd los te laten, weer bij elkaar gekomen. Veel verdriet van beide kanten, maar het is dus niet voor ons weggelegd om echt samen te leven. Veel verdriet gehad de laatste tijd. De momenten met hem waren zo intens, maar het afscheid en het niet elkaar kunnen zien was moeilijk. Geen goede situatie dus en het ging niet goed met me. Heel veel geluk en heel veel verdriet maakt put je uit. In die tussentijd heeft mijn leven niet stilgestaan. Ik was vrij en ontmoette een man en er was een vonkje tussen ons. Niet meer en niet minder. Na verloop van tijd is het tot meer gekomen en zat ik dus met een aanstaande ex, de man waar ik m'n leven zou mee willen delen en een derde die vrij is en we dus elkaars gezelschap konden zijn. Beiden heb ik van de situatie verteld en beiden vonden ze dat ze niets over me te vertellen hadden. Wel begon het moeilijker voor hun te worden en ook voor mij. Het was teveel allemaal. Ik heb uiteindelijk gekozen om te stoppen met m'n grote liefde. Ik voelde me verscheurd en vond het moeilijk omdat hij vreemdging met mij. Nu kom ik steeds vaker bij de man die het laatst in beeld kwam. Ik ben niet verliefd op hem. Er zijn veel mogelijkheden voor de toekomst met hem, we hebben dezelfde affiniteit met sommige dingen. Ik ben heel open en hij weet wat er aan de hand is. Maar hij vindt het prima zo. Elkaars maatje, lekkere en leuke dingen doen samen en ik hou m'n kamertje. Toch ben ik ook bang dat het overvloeit in een relatie. Wanneer zeg je halt. En ik vraag me af: als je ooit de man (of vrouw) hebt ontmoet waar je zoveel van houdt.... kan je dan ooit nog zoiets voor een ander voelen? Ik ben zo vaak verliefd geweest. Maar in een relatie rollen waar geen verliefdheid bij is dat is totaal nieuw voor me. Ze noemen het ook wel 'troostrelatie'. Kan goed gaan. Maar dan dan zal je de rest van je leven het met 'minder' moeten doen, of geen relatie aan moeten gaan. Maar zo steek ik niet in elkaar. Ik vind het fijn om met een ander te leven blijkbaar. Daar funtioneer ik het beste bij denk ik. Maar de basis moet toch wel goed zijn? Als ik intiem ben met die nieuwe man dan voel ik die warme liefde niet die ik wil geven. Ik kan hem dat niet geven en dat stoort me. Hij laat me me gang gaan en ziet wel wanneer het schip strand. Ik weet het niet.... Gewoon maar doorgaan en goed naar je hart luisteren. Als het tegen gaat staan dan hoop ik dat ik sterk genoeg ben om ermee te stoppen en zonder man te gaan leven voor een tijdje. Het lijkt wel of dat me niet lukt vooralsnog....