Hallo allemaal, Ik en mijn vriend hebben nu dik 3 jaar een relatie. Een half jaar geleden heb ik een vraag geplaatst over wat te doen, nadat mijn vriend voor de 2e x was vreemdgegaan. Ik heb toen besloten om hem zijn aller aller laatste kans te geven. Nu een half jaar later zijn we niet veel verder. Het gaat leuk tussen ons, we hebben het fijn en gezellig. Maar overal waar hij heen gaat of als hij thuis is, vraag ik me nog af wat hij uitspookt. Soms ontvangt hij mails van webcam-sites, waarop hij zegt dat dit al erg oude acounts zijn (heeft hij inderdaad 0,5 jaar geleden toegegeven). Ik check elke dag zijn mailboxen... vraag hem altijd wie m smst enzo.. maar ik wordt er gek van. Sinds kort gaat hij naar een psycholoog om erachter te komen waarom hij vreemdging en voor nog een aantal problemen. Maar ondanks alles, ik heb niet het gevoel alsof we iets vooruit zijn gegaan. De meid waar hij het bed mee heeft gedeeld 0,5 jaar geleden zit bij mij en hem in de klas. erg confronterend... zij zoekt ook weer contact met hem, waarop ik heb gezegt dat dat niet mogelijk is. Een verwarrende situatie dus. Wat ik nu de afgelopen 3jr heb meegemaakt: eerste maand van relatie vreemdgaan met zn ex, na een halfjaar weer naar bed met zn ex, in diezelfde tijd met een klasgenoot gevunst toen ik in amerika zat (pas gehoord), daarna verschillende gesprekken en cam-dates via zn computer opgespoord. een halfjaar geleden met een klasgenoot van ons t bed gedeeld, en vervolgens lang contact gehouden, over de vunzigste dingen... er zullen nog wel meer dingen zijn die ik niet weet. heb alles gepikt, maar kan dit wel??? kan zo iemand echt veranderen??

Hoi Ik heb een aantal weken geleden een man leren kennen en ik ben stapel op hem. in een zeer korte tijd is er een ongelofelijke vertrouwensband ontstaan. nu heeft die man aangegeven niet te weten wat hij voelt of hij verliefd is of niet hij zei zelfs dat hij het heel jammer vind dat hij misschien niet verliefd is hoe kun je het jammer vinden als je niet verliefd bent??

Momenteel is er een lastige situatie ontstaan in mijn inmiddels verbroken relatie. Om het zo kort mogelijk te houden zal ik een kleine omschrijving geven. In onze relatie is van haar kant het vertrouwen weg omdat ik over niet volledig open heb kunnen zijn over mijn verleden met mijn ex-partner. Logisch en begrijpelijk dat mijn huidige ex voelt alsof haar vertrouwen beschaamd is. Echter doet nu het volgende zich voor: nu inmiddels 8 weken verder hebben we elkaar veel gebeld, gesmst en ook al weer een aantal keren gezien, waarbij het gezellig, emotioneel en romantisch was. Nu mijn "geheim" dus de last van mijn schouders is gevallen ben ik pas weer mezelf, dat ziet zij ook in. Maar ze geeft aan mij niet meer toe te kunnen laten in haar hart, wat in mijn optiek volledig tegen hetgeen ingaat als we elkaar zien. Ook stelt ze zelf voor elkaar te zien en stemt ze er mee in als ik dat voorstel ook al zegt ze een uurtje eerder dat we elkaar maar niet meer moeten zien. U zult begrijpen dat mijn gevoelens van links naar rechts gaan en weer terug. Eigenlijk ben ik ten einde raad, mede daar er geen concreet antwoord is, wel dat ze me mist, nog sterke gevoelens voor me heeft en van me houdt. Maar verder dan dit komen we op dit moment niet. Ze is de liefde van mijn leven en wil hard voor haar vechten, maar waar moet ik beginnen? Haar rust geven en de tijd haar werk laten doen of toch de motor van alles blijven en zorgen dat we ontspannen contact houden? Wat betekenen de gemixte signalen van haar kant? Het 1 zeggen en dan het ander doen? Wil ze ons toch nog die kans geven of juist niet en is het "lust" om elkaar te zien? Hopelijk weet u of iemand het juiste antwoord. Ik wil hard knokken om haar terug te winnen.

Als je vriendin erachter komt dat iemand slechte intenties heeft met jou, maar ze niet ten uitvoer komen, moet ik dan bevriend blijven met die persoon? We hebben in het verleden veel meegemaakt samen, wat een band heeft gecrëeerd. Tevens is haar zoon, bevriend met mijn zoon, wat een beslissing voor mijzelf moeilijk maakt.

Ik heb een half jaar geleden film gekeken met een gewone vriend,allemaal niks bijzonders maar dit heb ik toen die tijd niet verteld aan mijn vriend aangezien ik die bewuste dag een soort van ruzie met hem kreeg. nu dus een half jaar later is e er achter gekomen en is ontzettend boos en voelt zich bedrogen. hij heeft onze 3 jarige relatie uitgemaakt om deze reden. nu wil ik hem natuurlijk terug, maar hij weet het nog niet. krijg alleen maar smsjes met dat ie vind dat ik echt te ver ben gegaan. mijn vraag wat moet ik hier mee. zal mijn (ex) vriend mij alleen willen laten voelen dat hij het niet leuk vind dat hij boos is of is hij het vertrouwen door dit kwijt waardoor hij me echt aan de kant zet?

Na een moeilijke scheding van mijn ex liep ik zowat 8 maanden op de dool toen ik een vroegere vriendin toevallig terug tegenkwam. We waren op slag verliefd, de passie laaide hoog op. Zij komt ook uit een scheiding, heeft twee kinderen en heeft al tientallen relaties achter de rug die steeds weer stuk lopen. Vanuit die context is ze een vrije vrouw, ik kom eigenlijk nog maar pas uit een 'warm nest', alhoewel ik ook wel altijd een bepaalde vrijheid wou hebben. Steeds weer zei ze dat ze genoeg gehad heeft van knipperlichtrelaties en dat ze met mij een hechte relatie wil. We zijn nu net iets meer dan een jaar samen en ondanks kleine discussies geraakten we er altijd uit. We matchen ongelooflijk goed, doen veel dingen samen. We hebben een apart huis zodat we elkaar wat rust gunnen. t is wel zo da' een viertal dagen bij haar slaap en we hebben regelmatig goede sex. We zijn op reis geweest en t was fantastich..maar nu de laatste weken loopt het fout. Ze vindt da'k haar verstik, te dicht bij haar staat en dat ze niet weet wat ze wil. Als we uitgaan kan ze niet verdragen da'k wanneer ze een gesprek heet met andere mannen efkes bij haar kom staan...ze noemt me een plakbeest. Ik zie daar niks verkeerd in maar zij vindt dit 'lastig'. Tijdens de karnavalvakantie escaleerde het conflict en nu wil ze een week time-out. Ik stuur haar soms een berichtje of e-mail maar ze heeft daar maar een paar keer op geantwoord en nu negeert ze me compleet. Mijn vertrouwen krijgt daardoor een deuk maar wil vechten voor die relatie. Hoe moet ik daar nu mee omgaan...ik voel me rot en denk alle dagen aan haar...

Ik ken mijn huidige partner inmiddels ruim anderhalf jaar, niet lang ik weet het. Wij hebben elkaar leren kennen via internet, nadat ik over mijn echtscheiding heen was. Al vrij snel voelde ik van mijn kant een klik naar hem toe en merkte gaandeweg dat dit wederzijds was. Na maandenlang chatcontact hebben we besloten elkaar te ontmoeten en de vermoede klik werd in 'reallife' bevestigd. Een paar keer samen met vakantie geweest en ook dat verliep vlekkeloos. Totdat ik erachter kwam dat hij nogsteeds een datingsite bezocht. Ik heb hem geconfronteerd met mijn ontdekking en hij zei dat hij af en toe nog zijn mail checkte, maar zich van geen kwaad bewust was en heeft zich dan ook onmiddelijk afgemeld van de site. Een aantal maanden later vroeg hij mij ten huwelijk en hebben we besloten eerst te gaan samenwonen. Het ging allemaal razendsnel, maar het voelde fijn en ik hield van hem. Juni vorig jaar raakten we zwanger, bij hem leefde al heel lang de wens een gezin te beginnen en zelf een kind te krijgen. Vlak daarna zijn we gaan samenwonen. In september ontdekte ik echter een bonnetje waar ik in eerste instatie geen kwaad achter zocht, maar die toch aan me bleef knagen. Ik heb het hem diezelfde avond gevraagd, met wie hij in het desbetreffende cafe was en waarom hij mij er niets over had verteld (het ging om de avond voordat ik definitief zou oververhuizen, was toen dus 3 maanden zwanger). Na tot twee keer toe over die avond te hebben gelogen en die nacht in de logeerkamer te hebben gespendeerd vertelde hij mij dat hij die avond met een oude internet bekende was geweest en dat ze ook met elkaar hadden geslapen. Dit was het begin van de nachtmerrie, want er was een beerput opengetrokken. Ik eiste de wachtwoorden van al zijn mailadressen en kwam erachter dat hij tijdens ons samenzijn een kleine 300 internetcontacten had onderhouden, waar hij (naar eigen zeggen) 'maar' 3x 'reallife' mee heeft afgesproken. Ik ben nu inmiddels zo ver dat ik deze monsterlijke getalen naast mij neer kan leggen, het komt erop neer dat hij een ontelbaar aantal keren over een verscheidenheid aan onderwerpen tegen mij heeft gelogen, de man die ik dacht te kennen bestond helemaal niet.. Zijn verhaal is dat het uitwassen zijn geweest van een intenetverslaving en een ontembare behoefte aan aandacht en bevestiging en dat hij na zijn misstap van afgelopen augustus het 'licht' heeft gezien, weet waar zijn proiriteiten liggen en er alles aan wil doen om met ons een gelukkig gezin te vormen. We zijn inmiddels weer terugverhuisd naar de stad waar ik vandaan kom en ik zie ook wel dat hij alle praktische zaken aangrijpt om er nog iets van te maken, maar ik ben nog niet klaar met het verleden. Over twee weken baar ik ons kind, ik heb het gevoel dat mijn leven is afgelopen, dat mijn vertrouwen onherstelbaar is geschaad en vraag mij af of onze relatie na de bevalling nog een kans van slagen heeft. Ik weet dat de dingen die hij heeft gedaan onder 'normale' omstandigheden al erg genoeg zijn, maar onder invloed van de zwangerschapshormonen heb ik het gevoel dat ik hier nooit meer uit zal komen.

Ik ben 30 jaar getrouwd, waarvan de meeste jaren gelukkig. De laatste jaren bemerkte is soms wat afwezigheid van mijn man, ik zocht er niets achter. Het kwam niet eens in me op. Gaandeweg de tijd werd hij meer afwezig en gingen er dingen langs hem op. We zaten inmiddels regelmatig om de tafel om uit te zoeken wat er aan de hand was. Het huwelijk glipte als zand door onze vingers. Hoe het gekomen is, weet ik niet, maar op een bepaald moment liepen de spanningen zo hoog op dat mijn man in overleg met mij uit huis is vertrokken en tijdelijk, voor zijn rust, in een caravan is gaan wonen. Wel hadden we afgesproken om relatietherapie op te starten, maar eerst even wat rust.... De week erop ben ik eens gaan snuffelen in zijn PC, ik vertrouwde iets niet, maar wist niet wat toen. Daar kwam ik snel achter.... Mijn man had een relatie met een andere vrouw al een paar jaar! Ik ben gaan lezen en niet meer opgehouden.... Wat een verschrikking. Het leven hield even op voor me. Maar ik moest verder voor onze kinderen. Gelukkig. Dat hield me op de been. Ik heb de scheiding na twee dagen aangevraagd en mijn man opgebeld en het hem verteld. Hij schrok enorm en wist niet wat te zeggen. We hebben een tijd gesproken over verdeling en alles en toen opgehangen. Gaandeweg die week bekroop me toch het gevoel dat ik nog iets van liefde in me voelde voor deze man. Ik probeerde het weg te duwen, want ik vond dat niet kunnen. Maar gevoel houd je niet tegen... Nu hebben we een huwelijk gehad dat gewoon goed te noemen was, dat heeft zeker meegespeeld om het nog een kans proberen te geven. Daar zijn we druk mee bezig nu. We zijn nu vijf maanden verder. Vijf maanden van verdriet, pijn, woede, boosheid en ook liefde. Het is een heftige relatie geweest van mijn man. Nadat ik dus alles gelezen had, heeft hij er een punt achter gezet. Nu kon het, zei hij, want die vrouw in kwestie liet niet los. Natuurlijk heeft hij het zelf opgezocht, via internet. Helemaal fout natuurlijk! Maar dat hij aan zo'n vrouw zou blijven hangen, was niet te voorspellen. Hij ging er 1x per twee maanden heen in het begin. Zij was ook getrouwd en had ook drie kinderen. Ze claimde mijn man erg. Was voortvarend, wilde altijd gelijk weer afspreken en zat nergens mee. Ze had ook al een eerdere relatie in haar huwelijk gehad... Mijn man vond het spannend en de aandacht die hij kreeg, was natuurlijk geweldig. Zo voelde hij dat toen, heeft hij me verteld. Ik begrijp dat. Gaandeweg die relatie hadden ze ook vaak ruzie. De vrouw in kwestie is gescheiden na 1,5 jaar en heeft daar geen traan om gelaten. Toen was het de bedoeling dat mijn man van mij zou scheiden, maar hij heeft altijd aangegeven dat niet te willen en vaak gezegd te willen stoppen met de relatie. Dat lukte dus niet. Ze heeft hem bedreigd en gedreigd. Ze heeft voorgedaan alsof ze zelfmoord pleegde, ze heeft aan het stuur van de auto op de snelweg getrokken, ze heeft het hele servies regelmatig kapot gesmeten omdat mijn man niet voor haar ging. Ze zou alles en iedereen kapot maken, want niemand zou hem krijgen, alleen zij. Ze heeft mij de dood ingekeken, heb ik letterlijk gelezen. Heel bizar. Ik kan nog meer verhalen vertellen. Feit is dat ze nadat mijn man er een punt achter heeft gezet, zij nog een brief aan mij heeft gestuurd waarin ze alles nog even extra aandikte hoe geweldig ze het samen gehad hadden, ze heeft hem op relatieplanet gezet met naam en toenaam, ze heeft een paar mails naar me gestuurd die er niet om logen en als klap op de vuurpijl een mail naar een van mijn kinderen met een mail daaraan hangend die mijn man naar haar had gestuurd ooit. Je begrijpt dat ze de meest liefdevolle mail had uitgekozen. Dat was het allerergst voor mij. Iemand die notabene zelf moeder is!! Onbegrijpelijk. Ik wist dat mijn man met haar gebroken had dus. Ik sprak hem in verband met de kinderen en dat ging goed. Ik zag hoe stuk hij zat en ook voor mij vielen de puzzelstukjes van de afgelopen jaren op zijn plek. Want ze had ook leuke kaarten gestuurd zonder afzender, ze smste de hele dag door naar mijn man, ze belde hem gewoon op zonder ook maar ergens rekening mee te houden. Hij heeft zich in heel wat bochten gewrongen om het te verbergen. Nu staan we samen voor de keuze om te proberen verder te gaan. We praten veel, maar het is moeilijk. Mijn man vindt het erg moeilijk om erover te praten, schaamt zich diep, heel erg diep dat hem dit overkomen is. Het was altijd een kordate man die altijd verkondigde dat hij nooit vreemd zou gaan! Hoe kan iemand er dan zo intrappen? Mijn man huilt veel en vindt het verschrikkelijk, weet eigenlijk ook niet hoe hij hiermee moet leven, net als ik. Toch voel ik me sterker dan hem. En ik durf ook te zeggen dat ik dat ben. Hij voelt zich wel opgelucht dat hij nu eindelijk van haar af is. Hij heeft onmiddellijk een nieuw mobiel nummer genomen en een ander e-mailadres. Ze heeft van hem vernomen dat alles uitgekomen was en liet hem zo los. Als een zak hooi. Terwijl ze al die tijd verkondigde hem nooit aan een ander te gunnen, zelfs niet aan zijn bloedeigen kinderen, want ook daar mocht hij niets mee ondernemen. De vrije tijd die hij had, was voor haar. Ze legde bonnen in de auto in de hoop dat ik die zou vinden, want, zoals ze zei, ik help je even een stap in de goede richting te zetten. Wat een vrouw..... Let wel, ik praat mijn man niet goed. Absoluut niet. Hij heeft het uiteindelijk wel zelf opgezocht. Ik vind hem ook een zak dat hij de power niet heeft gehad om met me te praten hierover, maar hij durfde niet, was bang om zijn gezin kwijt te raken en dat wilde hij niet. Heeft hij nooit gewild. Hij zegt niet te weten hoe hij zover is gekomen, maar eenmaal erin zittende er niet meer op een normale manier uit kon komen. Zij wist dat natuurlijk en dreigde daar ook mee. Ze belde ook naar ons privenummer en dan nam ik wel eens op... Daarvoor had ze mijn man dan een sms gestuurd van: ik zal haar eens even bellen ..... Hij zat met t angstzweet, ik wist van niks, de hoorn werd erop gegooid en ik dacht daar niets bij. Mijn man zweette peentjes op die momenten... Zeg me eens, die vrouw hield toch niet van mijn man? Want waar is ze nu dan? Uiteindelijk had ik de scheiding aangevraagd, hij heeft gekapt met haar en koos toen voor zichzelf. Ze wilde hem toch zo graag? In de tijd van hun verhouding heeft ze 30x met andere mannen gedate. Mijn man hoopte dan maar dat ze er aan een bleef hangen, dan kon hij geruisloos naar de achtergrond verdwijnen. Helaas was dat altijd van korte duur. Ik wil proberen hier uit te komen met mijn man omdat we heel veel goede jaren hebben gehad. Zelf merk ik dat ik veel behoefte aan praten heb en hij dus minder omdat hij ziet wat voor pijn en verdriet hij me heeft aangedaan en het niet meer snapt. Hij zegt nooit voor haar te hebben willen gaan, anders had hij wel een keus gemaakt. Maar heeft ook geen power gehad om het open te gooien. Kan het zijn dat mijn man in de armen van een foute vrouw is gelopen? Of van een vrouw die geestelijk niet helemaal in orde is? Ze was al eens onder behandeling van den psycholoog namelijk. Ik probeer voor mezelf enigszins begrip voor zijn situatie te krijgen, zodat ik het zelf ook makkelijker kan verwerken. Want het is en blijft natuurlijk een grote, grote fout die hij gemaakt heeft. Graag hoor ik jullie reacties hierop en ik hoop van harte dat dat me helpt om het te verwerken en een plaats te geven.

Ik heb sinds 5 maanden een relatie met een lieve jongen. We komen echt super overeen enkel over een ding raken we het niet eens. Ik heb een ex-vriend die nog steeds achter me aan loopt, ookal is het al meer dan 2 jaar gedaan tussen hem en mij. Voordat ik en mn huidige vriend een koppel werden, praatte ik veel met hem over mn ex. Hij weet dat mn ex de liefde van mn leven was, maar ook dat ik nooit meer iets met hem zou willen beginnen door al de problemen die we toen kenden. Ik geef ook nog steeds wel om mn ex, maar we praten amper nog en spreken heel erg zelden eens af om wat te drinken en bij te praten. (nog maar 2 keer ofzo dit jaar) Maar telkens als mn vriend nu mn ex ziet of het komt ter sprake, begint hij over hem te klagen en triest te doen en dan verlangt hij van mij dat ik hem troost. Ik begrijp dat hij mn ex niet kan uitstaan, maar ik vind het erg belastend dat hij er telkens bij mij over komt klagen en triest doen. In het begin probeerde ik er nog begrip voor op te brengen en praatte ik erover met hem, maar hij blijft het maar doen en mijn begrip raakt wat op. Er is gewoon geen aanleiding voor hem om zo te doen over mn ex. Ik vraag hem om erover te praten met zn vrienden maar hij praat er liever met mij over en hij vindt dat vanzelfsprekend dat je zoiets altijd met je partner bespreekt. Met mijn andere ex (waar ik trouwens veel meer mee omga) heeft hij geen enkel probleem. Ik begin het steeds belastender te vinden voor onze relatie om hem te troosten aangezien er niet eens een aanleiding is voor hem om zo te doen. Ik kan me toch moeilijk excuseren omdat ik voordat ik hem kende ook een leuke relatie heb gehad. Is het unfair van mij om te vragen dat hij niet constant moet triest doen over mn ex en erover klagen? Of moet ik hem iedere keer opvangen als hij er weer over begint?

Ik ben een man van 21, mijn (ex)vriendin van 20 jaar heeft het een maand en een half gelegen uitgemaakt omdat ze zich niet meer zo aangetrokken voelde tot mij, ze begon te fantaseren over anderen, ze vindt dat we te vroeg zijn beginnen verkeren,ze vond dat we leefden als broer en zus (door dat ze nooit zin had in seks..). Doordat we al 5,5 jaar verkeerden zat ze met de twijfels hoe het anders zou geweest zijn, wel wil ze nog contact met mij (maar ik vraag me af of ik dit moet doen om haar vlinders aan te wakkeren of haar net zo weinig mogelijk te horen?). Ook zei ze me dat ze alles perfect zou hebben bij mij maar dat dit alles nu wringt. (een half jaartje geleden heeft ze zich ook zo een week gevoeld maar kwam na een week toe te geven dat ze me graag zag...) Zij denkt dat we verkeerden uit gewoonte. We waren elkaar eerste waarmee we seks hadden, ik heb voordien een korte relatie van 5 maand gehad maar dit heb ik snel uitgemaakt, ik ben haar eerste serieuze liefde.. Nu mijn vraag naar U toe, denkt u dat het mogelijk is om met je eerste serieuze liefde eeuwig door te gaan of loopt dit sowieso fout? Volgens mij had ze ook minder zin doordat ze thuis zeer veel stress heeft (financieel moet ze voor alles werken in het weekend want ze studeert nog, haar ouders zijn gescheiden en verder heeft ze last van haar blaas (moet veel plassen maar dokters vinden oorzaak niet) en nam ze de pil, ook waarschijnlijk omdat we de passie een beetje hebben laten uitdoven. Ik kan er perfect mee leven dat ze mijn enige zou zijn omdat ik weet dat ik haar wil en ik besef ook dat het verleidelijk lijkt (ik heb kansen gehad maar ik weet dat ik haar wil) eens met een ander seks te hebben enzo, maar ik weet ook dat dat film is, dat ik het met haar perfect had en dat dit allemaal kan terug komen maar dan spannender en spontaner.. Of moet ik haar eerst de kans geven dat ze eens een ander geprobeerd heeft en zo de kans lopen dat ik haar nooit zal terug hebben? Maar hierbij heb ik schrik dat ze daar wel zin gaat in hebben en dat een ander nu een streepje voor heeft omdat hij nieuw zal zijn en ik gewoonte, het eerste jaar zal het bij een ander spannend en spontaan zijn omdat alles zo nieuw is, maar ik heb de kans niet meer gekregen om nu qua seks een nieuwe aanpak te nemen. (heeft u tips hoe ik dat best nu kan aanpakken zodat ze het nog eens wil proberen met mij? Of moet ik nu terug voor haar vechten? Ik ga haar nu ruimte geven zonder dat ze iets hoort van mij, maar ik wil binnen enkele weken weer afspreken en doen als of ik er over ben en niet zielig zitten te doen, ook ga ik met nieuwe kleren komen en als een nieuwe zelf zekere man verschijnen om zo haar weer vlinders te geven en ervoor te zorgen dat ze weer gevoelens voor me krijgt.. Ze zei me dat ze eerst terug wou leven voor ze haar gaat settelen (maar dat kan ze soms hebben dat ze plots is wil uitgaan of dingen doen, maar uiteindelijk na een keer is dat voorbij want ze is vrij stil en niet het grootste fuifbeest.. dus hierin zal ze hervallen.. Ondanks dat er nu wel andere mannen contact zoeken via netlog, facebook,.. dit zal in mijn ogen een pure flirt zijn.Ook zag ik haar gisteren zat haar amuseren met een vriendin, terwijl ze dit anders nooit zou doen.. Denkt u dat dit kan goedkomen en dat we daar later dan geen problemen meer over krijgen? Soms hoor ik dat eens een breuk het niet meer goed komt en anderzijds kan dit ons toch versterken? Of zal ze me later hierdoor gaan bedriegen om het te weten? Ik geloof er alvast in dat het kan want ik heb dezelfde gedachte gehad maar ben hierover geraakt.. of ben ik naief... maar ik voel gewoon dat ik het moet proberen (ik hoop gewoon dat ze niet met een ander zal zijn...) want dan kan het voor atlijd verloren zijn en ook op gebied van seks gaat het dan wringen, maar moet je echt meerdere partners hebben gehad, ik vind persoonlijk dat ik het kan om met 1 iemand waar ik van hou heel mijn leven door te gaan... " Nu vroeg ik mij af of u tips heeft hoe ik dit het beste aanpak zodat ze terug verliefd op mij kan worden zonder dat ze dit probleem heeft, en zo terug gelukkig kunnen zijn want buiten het probleem dat ze nooit seks wou bij gebrek aan zin hadden wij echt een perfecte relatie.. STEL dat het terug in orde komt zou ik graag in (seks)therapie gaan ofzo (als ik haar zou meekrijgen)... Ik vraag me wel af of de relatie dan nog op lange termijn kan werken, want op internet lijkt het alsof er toch ooit een punt van bedrog zal komen.. Maar ik ben realistisch en ik weet dat ik beter mijn hoop begraaf.. Denkt u dat wij veel te jong zijn voor zoiets en dat ik het moet laten gaan? Alvast bedankt..

hallo, sinds vorig jaar heb ik iemand leren kennen waarmee het enorm klikt, 1 blik zegt meer dan 1000 woorden en we vulde elkaar aan en we begrepen elkaar door 1 woord te zeggen, hij heeft een vriendin en ik ben vrijgezel, als we elkaar zien is er een vonk die telkens overspringt ons gesprekken gaan over onze interesses die we beide hetzelfde hebben, hij vraagt veel aan mij wat ik leuk vind , ik kom er vaak nauwelijks tussen,als ik bij hem ben negeert hij de hele omgeving .. en ik vroeg aan hem 1x voor de grap een knuffel maar die knuffel duurde langer als 3 min.. en laast deed hij of hij pijn had en ik keek even erna omdat ik fysiotherapeut ben van beroep, en hij vertelde mij dat hij even niet mocht belasten maar de volgende dag gebruikte hij het gewoon of het nooit is gezegt dat hij het niet mocht belasten , is dit gewoon omdat hij door mij aangeraakt wilde worden? ik weet niet meer wat ik hiermee moet.. ik vind hem stiekem enorm leuk en geef veel om hem. kan iemand mij hiermee helpen?

hallo, ik ben in het verleden door zowat al me vrienden/kennisen verlaten door dat er wat in me priveleven gebeurde(iets wat me partner toen had gedaan, niet vreemd gaan was dat)waardoor ik ook erg veranderde. op een gegeven moment kreeg ik in de gaten dat ze niet meer met me om wouden gaan, dus ik stelde de vraag aan hun dan werd er gezegd, nee het heb niks met jou te maken, en ik negeer je toch niet ik zeg je nog gedag.waardoor ik me steeds afstandelijker ging gedragen, spraak zelfs een keer af met een van hun en hij loop zo me huis voorbij stapte in zijn auto en reed weg.toen dacht ik oke dan maar zo, maar ik zit er nog steeds mee dat het zo gegaan is en het preciese antwoord heb ik nooit gehad.ik wil dit afsluiten maar dan wil ik wel graag weten wat er nou precies was.ik ben trouwens nog wel steeds bij die partner en haar verwijt ik het ook nog weleens dat het haar schuld is dat er niemand meer langs komt.en sinds dien maak ik ook niet meer zo makkelijk vrienden, omdat er toch wat wantrouwen op de een of andere manier is ontstaan naar mensen toe.zeg er wel bij dat ik toen der tijd niemand van die mensen ook maar iets gedaan heeft,mocht dat dan toch zo zijn hadden dan echte vrienden niet kunnen praten er over zij wisten toch wat er aan de hand was. tenminste als erbij hun wat was ging ik wel naar ze toe om bij te staan.

ik heb altijd vrienden gehad die er altijd waren als er wat te halen viel nu heb ik 1 echte vriend en weet niet goed hoe ik daar mee om moet gaan omdat ik nooit echte vrienden heb gehad. Ik ben erg bang om het verkeerd te doen en dat persoon weg te douwen bij me wie kan me helpen ??

Hoe zit het wanneer men plaatjes gebruikt van een/verschillende website (copyright), maar dan als doel een collage te maken met behulp van photoshop? Dus men gebruikt de plaatjes niet geheel/ copieert het niet letterlijk. Bijvoorbeeld: ik ben bezig met een website voor zelfgemaakte tassen. Om te laten zien hoe de tas staat bij iemand staat (verhoudingen) heb ik wat in photoshop geknutseld met foto's die ik van de tassen heb gemaakt en foto's van modellen uit het internet. Het resultaat is echt leuk geworden; creatieve en levendige uitstraling, wat ik graag wil bereiken. Ik weet alleen niet of ik het recht heb ze op mijn website te plaatsen.

Ik ben belazerd, al heel erg lang. Hoe lang, daar krijg ik geen duidelijk antwoord op. In ieder geval al 4 jaar lang. Mijn man komt uit Brabant en is helemaal maf van carnaval, ik heb er niks mee. Al jarenlang gaat mijn man met een stel vrienden naar een bepaalde plaats waar ze dan een huisje huren en waar ze dan één of twee nachten blijven om gezellig te fuiven met zijn allen. Allemaal prima, ik gun mijn man en hun vrienden best een feestje, hoewel ik wel over een soort gevoel van argwaan en jaloezie heen moest stappen in het begin. Dat gevoel is al jaren weg en ze gaan hun gang maar daar totdat 4 jaar geleden de telefoon ging en ene dame naar mijn man vroeg. Ik vertrouwde het niet en heb het nummer opgezocht, ik kreeg gegevens over iemand uit het dorp waar de heren gingen carnavallen. Ik heb hem er toen mee geconfronteerd en hij heeft me toen gezworen dat er echt niets aan de hand was, dat hij het maar raar vond dat er iemand belde en dat hij haar eigenlijk maar vaagjes kon herinneren, hij werd zelfs een beetje boos over mijn aanstellerij en argwaan. Ik heb het toen naast me neergelegd en vertrouwde erop dat het zo was als hij mij vertelde. Dit jaar, vier jaar later was hij zijn mobiel vergeten. Zondagochtend, 10.00 u rammelt de mobiel zowat van de tafel, sms-je met onder andere... 'ik ken niemand die zo lekker kan zoenen als jij'. De grond zakte onder mijn voeten vandaan. Bij thuiskomst heb ik hem er meteen mee geconfronteerd, in eerste instantie raakte hij geïrriteerd en wist niet waar ik het over had, of ik spoken zag, het zou wel een grapje zijn van iemand daar, langzaamaan werd het en kusje en uiteindelijk het hoge woord, ze hebben gewoon staan zoenen op de dansvloer. Afijn, dik ruzie natuurlijk met allerlei ontkenningen en allebei finaal over de rooie. Ik vertrouwde het niet, had niet het idee dat ik alles wist. Om een aantal uitspraken die hij had gedaan ben ik de gespreksspecifaties van zijn mobiel na gaan kijken en ben ik erachter gekomen dat hij het afgelopen jaar in ieder geval met intervallen een intensief sms-contact hebben gehad. De jaren daarvoor kan ik niet controleren omdat hij toen een prepaid telefoontje had. Ik heb hem gebeld en hem geconfronteerd, eerst weer een ontkenning terwijl het bewijs voor mijn neus lag. Ik heb gejankt en gejankt en ben zo vreselijk boos, jarenlang heeft hij me belazerd door stiekum contact te houden met haar. Niet continu, er zaten lange stiltes tussen maar toch hebben ze elkaar steeds weer opgezocht. Het ergste vind ik dat hij niet beseft hoe ernstig het is van wat hij heeft gedaan, het was alleen maar onderbroekenlol volgens hem. Hij vind het wel erg maar hij is toch wel erg met zijn eigen ondergang bezig terwijl ik hier weer degeen ben die probeert de scherven weer aanelkaar te lijmen. Ik ben blij dat er niets meer is voorgevallen dan een zoen, al is die gezworen ene zoen inmiddels al in aantal toegenomen, hij geeft wel aan dat hij zelf ook wel doorhad dat hij toch wel een grens was gepasseerd en dat het niet door de beugel kon. We hebben besloten om voor ons huwelijk te gaan, we kunnen en willen onze relatie van ruim 20 jaar hier niet op stuk laten lopen maar wat ik niet uit kan staan is dat meneer nu de zielepoot uithangt en ik hier de uithuilschouder speel terwijl ik toch degeen ben die het allemaal is aangedaan. Wat moet ik hier nu mee...???

Ik werk bij een supermarkt als vakkenvuller. Al een paar maanden vind ik een collega erg leuk. Ik kijk wanneer hij moet werken en als hij moet werken wil ik er goed uitzien. Hij kijkt best vaak naar mij, maar misschien doet hij dit ook wel bij andere meisjes. Als ik bij hem in de buurt ben op het werk, word ik erg verlegen. En gezien hij ook niet iemand is om de gesprekken te openen gebeurt er niets. Telkens ben ik bang wanneer ik een gesprek ga openen dat het verkeerd overkomt. Wanneer ik naar hem kijk en hij keek toevallig ook, kijk ik gelijk weer weg. Erg vervelend.. Hoe weet ik of hij mij ook leuk vind en wat moet ik doen?

Heb nu al een tijdje rijles, alles prima maar de laatste tijd gaat het toch wel vrij veel over sex en vreemd gaan. Ik lach er om maar heb toch wel een vermoeden dat hij mij gewoon wil.Vandaag bij de rijles voelde ik zijn heerlijke warme grote hand op mijn hand. Ik vindt het eerlijk gezegd ook wel spannend, kan er niets aan doen ben heel gelukkig getrouwd ons sexleven is helemaal TOP. Wat moet ik er nu mee??

Beste Hein, Ik ben zomaar op je site beland en ben aan het lezen geslagen. Ben een man van 41jr gehuwd met samen een zoon van 4jr. Uit mijn vorige huwelijk zoon (15) en dochter (13) en geen contact meer met ex waarbij mijn relatie en zorg voor mijn kinderen optimaal is. Nu is door 5 jr geleden sexueel contact geweest met mijn ex en is zij tesamen met mijn vrouw zwanger geworden. Een nachtmerrie kan ik je mededelen waarbij mijn vrouw besloten heeft tesamen door te gaan en kleine Silvan op te voeden. Hierbij werd mij medegedeeld te bezien hoe het zal gaan lopen enz. Als een godswonder ben ik hier in meegegaan en heb haar beloofd ieder contact te vermijden wat dan ook is gebeurd. Mijn ex is een borderliner en uit een verklaring van haar is naar voren gekomen dat ze het kind zou houden ondanks verwoede pogingen van mij en ouders het niet te accepteren. Nu 5 jr later werd mij gisteren medegedeeld te willen stoppen met de relatie omdat ondanks het vertrouwen, zorg en vaderschap mijnerzijds, er voor haar het houden van basis niet meer er is. Boos op zich zelf worden als ze onbewust verliefd word op een andere man om dit vervolgens te vermijden, waren aanleiding tot dit alles. Omgaan met mij en de steeds weerterugkomende woede over het verleden zijn door haar niet verwerkt en kunnen niet weggaan door bij elkaar te blijven. Ben er kapot van, ondanks gesprekken welke achteraf niet doeltreffend waren en te weinig inhoud bevattten ben ik angstig geweest haar te vragen wat er aan de hand is. Dit als reden om de opmerking ben er klaar mee niet te willen aanhoren. Ben ik een foute man? Nu is er besloten om een time out te nemen met hopelijk als doel de dingen anders te gaan inzien zodoende dingen een plekje te willen geven. Mijn vrouw wil niets liever dan dat daar er door ons beide te veel dingen zijn opgebouwd waar we beide trots op zijn. Ik kan wel zeggen ik heb een hele sterke vrouw waar mijn punt van beslotenheid over dit bewuste onderwerp me de das om doet. M.

ong 8 maanden geleden heb ik een relatie van 5 jaar gehad.en ook die periode samengewoond. inmiddels woont hij daar met z'n nieuwe vriendin,en mede is ons relatie hierdoor ook geindigd,doordat hij geen gevoelens meer voor mij had. Nu heeft hij een goede vriend,die samenwoont. tussen hem en mij is er altijd al een bepaalde spanning geweest.en ga ik bijna elke week bij z'n ouders op de koffie,want die band is altijd al zo geweest tussen mij en zijn ouders.ook toen ik nog met m'n ex had. die relatie tussen hem en æijn vriendin,loopt al ondertussen 2 jaar niet helemaal gesmeerd. de afgelopen maanden hebben we een beetje met elkaar lopen flirten.. nu is hij 2 keer hier geweest bij mij, en hebben we gezoend.hij dacht wel o wat stom,maar had er ook weer geen spijt van,hij wilde met me naar bed,maar heb gezegd dat ik dat niet doe omdat ik dat te ver vind gaan en hij een relatie heeft,en ik ook goed met zijn ouders op kan schieten. hoewel die het wel graag anders zien. hij vertelde,dat hij niet verlieft was en echt gevoelens heeft,en maar dat ie het wel heel leuk vind zo. en me geen pijn wil doen omdat ik ook genoeg heb meegemaakt,dan alleen m'n relatiebreuk.en t anders had geweest als hij geen relatie zou hebben hij is bang dat m'n ex overstuur raakt. hij heeft het recht niet vind ik. wat kan ik nu doen, ik denk namelijk wel dat wij het heel leuk kunnen hebben samen! dus ik denk dat hij geen punt durft te æetten achter æ'n huidige relatie.en misschien kan ik misschien wel de doorslag geven. wat vinden jullie?

Mijn gevoelens brengen mij steeds weer terug bij hem.We hebben het altijd heel gezellig samen. Toch maak ik het steeds weer uit, voor een week soms een maand.Dan zoeken we elkaar weer op. Ik strijd met mijn normen en waarden . Ik wil een goede vriendschap zonder seks, maar dit houdt geen stand.Hij vindt dat we een goede lat-relatie hebben. Heb ik bindings angst.?

Hallo Hein, kwam je site al surfend tegen. Ben op zoek naar een symbool voor Quintessence. Tot nu toe heb ik alleen het Pentagram gevonden, waarvan de bovenste punt voor dit vijfde element zou staan. Weet jij of er ook een symbool voor alléén Quintessence bestaat? Groet, Pauline

hallo allemaal, hier even mijn verhaal. probeer het kort te houden maar er is zoveel gebeurd. mijn vrouw(29) en ik(30) zijn bijna 7 jaar samen. na vijf jaar hebben we een huis gekocht en gingen trouwen. (zijn nu ong 2 1/2 jaar getrouwd). na het trouwen werd ze snel zwanger van mij. in aug 2008 kregen we een heerlijk ventje. ook kreeg ik in die tijd een andere baan waar een opleiding aan vast zat. deze baan nam ik ok meer te kunnen verdienen met meer regelmatige werktijden. ik ben verpleegkundige. nu komt het!!! nadat haar zwangersschaps verlof in dec/jan. was afgelopen ontdekte ik in maart berichten via hyves van haar en een collega va haar die te ver gingen voor normaal contact. heb nooit over die jongen gehoor. heb haar hiermee geconfronteerd en ze was heel erg verdrietig. ze vond het haar grootste fout van haar leven. Dit contact moest ophouden hebben we afgesproken na veel ruzie en gehuil. tussentijds zag ik dat ze regelmatig haar gsm snel wegdeed als ik thuis kwam van werk oid. haar gsm ging overal mee naar toe. de wc. de. douche, alles. in mei gingen we een weekje weg met haar ouders. ook toen hebben we regelmatig ruzie gehad om haar "gsm-gedrag". na deze week heb ik haar telefoonspecifiecatie opgevraagd en wat bleek. ze kon in die 2 maanden voor 300 euro bellen/sms-en met die collega. weer veel ellende, ruzie, gehuil. Geprobeerd onze relatie weer te herstellen maar wat we op een verkeerde manier hebben aangepakt. we dachten goed te communiceren maar maakten alleen maar heftige ruzies. zijis even bij haar ouders gaan wonen. mischien even rust is wel goed dachten we. in julie kwamen we weer samen en hebben ons best gedaan om de relatie weer te herstellen. echter heeft zij van alles wat zij heeft wat een wachtwoord bevat dit gewijzigd en ik haar niet meer kon controleren. zij vond dat dit ook niet nodig was. zij deed weinig om mij haar weer te kunnen vertrouwen. ondanks dat de zegt heel veel van mij te houden en niet vreemd te zijn gegaan. ook heeft ze het telefoonnummer van die collega onder een andere naam gezet, namelijk die van een vriendin. in oktober zijn we in relatietherapie gegaan waarvan we dachten dat het wel hielp en dingen gingen beter. TOTDAT ik weer smsjes van die collega ontdekte. Dit keer waren het diepgaande smsjes waarin ze elkaar hun liefde uiten naar elkaar en hoe zij een relatie wilde opbouwen en wanneer ze elkaar zagen. Vlak na het werk op de parkeerplaats. Nu weer ellende dus. zij blijft ontkennen dat er meer is en ze blijft alleen maar liegen. ze heeft geen energie meer om aan oze relatie te werken maar ze wil het wel. ze zei : ik wil het wel maar ik kan het niet. ik zie nergens aan dat ze iets doet om onze relatie te redden. in begin januari dit jaar kwam ik thuis van me werk en ze was heel erg opgewekt wat in vergelijking met afgelopen weken heel erg opviel. ze zou die avond naar een vriendin gaan. Toen zij naar haar vriendin ging controleerde ik haar email en hyves. hier ontdekkte ik weer dat zij verklaarde dat ze zo graag verder met die collega wilde gaan. ik heb die vriendin gebeld en hier bleek ze uiteraard niet te zitten. ik belde gelijk haar waar in ze na een tijdje ruzie toegaf dat ze bij die collega zat om te vertellen dat het over moest zijn tussen hun. JAAA tuurlijk. dit heeft ze me 200x belooft. ik heb toen besloten om er mee te stoppen. we gaan scheiden.Ik heb zo ongelofelijk hard mijn best gedaan om onze relatie te redden en zij mij al die tijd heeft zitten belazeren. nogsteeds ontkent ze met hem een relatie te hebben. oja in januari ontdekte ik dat ze een etentje had gereserveerd voor twee in r'dam. daar komen we zelden en verwachtte dus ook niet dat dit etentje voor mij bedoeld was. (dit was voor het moment dat ik besloot te scheiden). Wat later bleek is dat die dag die collega jarig was. hij woont ook in r'dam. ze gaf wel toe dat ze naar zijn verjaardag ging. Etentje was dus niet doorgegaan omdat ik er achter kwam.. nu gaan we scheiden, maar ben kapot. mijn wereld stort in. ook voor mijn zoontje vind ik het vreselijk en onvoorstelbaar. ik kan niet voorstellen dat je vreemdgaat als alles goet gaat en je zoontje net 6 mnd oud is. het hele jaar lang liegen en bedriegen. zoveel dingen die me pijn doen. ik begrijp er echt niks meer van. hoe kan iemand je zo kwetsen? terwijl je zo je best doet om je relatie te redden en dat terwijl zij de grove fout maakt. even voor de goede orde. ik zal ook niet alles goed hebben aangepakt maar ben 100% open en eerlijk geweest. ik durf met recht te zeggen dat ik een goede echtgenoot was. dit doet zo onvoorstelbaar veel pijn. heb een tijdje minder gewerkt. zit nu bij maatschappelijk werk. wie kent zulk soort ervaringen en wil er over praten met vriendelijk groet F

Ik heb nu 5 jaar een relatie met een man waar ik gigantisch veel van houd. De afgelopen twee jaar voel ik mij niet prettig in onze relatie, ik voel me niet serieus genomen en niet geliefd. Ik heb het gevoel meer om hem te geven dan hij om mij. Ik weet deze gevoelens tijden te onderdrukken voordat ze weer naar boven komen, ik bagatelliseer het de meeste tijd. Als de gevoelens naar boven komen heb ik daar een paar dagen verdriet om en ga vervolgens weer over op onderdrukken. Ik weet dat dit geen goede manier is, niet eerlijk voor mijzelf maar ook niet eerlijk voor hem. Ik heb deze gevoelens niet durven aangeven (omdat ik het gevoel had dit niet bij hem kwijt te kunnen en hem hiermee te verliezen) totdat ik de moed verzameld had; ik ben er twee keer over begonnen (omdat de gevoelens zo hoog opliepen dat ik geen seks meer met hem kon hebben). We hebben er over gesproken en vervolgens weer links laten liggen, hij vraagt er niet naar, ik begin er niet over. Ons seksleven is altijd slecht geweest, dit komt door een laag libido naar zijn zeggen. Ik voel me er onzeker door en wil graag intiem met hem zijn; dat is toch wat mensen doen als ze van elkaar houden (1 van de grootste redenen dat ik mij niet prettig voel in de relatie; ik wordt er zo onzeker door!). Mij is ten ore gekomen dat hij onlangs een one-night stand gehad zou hebben met een ander meisje. Ik heb het hem gevraagd; hij geeft toe met haar in 1 bed geslapen te hebben (bij vrienden, omdat er zogezegd maar 1 bed was voor logees, zij is bij hem in bed gekropen), maar hij zweert dat er verder niets gebeurd is. Ik ben alleen al aangeslagen door het feit dat hij met haar in 1 bed geslapen heeft en mij dit niet verteld heeft. Maar daarbovenop heb ik de verontrustende gevoelens dat het daarbij niet gebleven is. Ik heb de neiging om dat meisje (die ik overigens niet ken, maar wel zou kunnen benaderen) te vragen wat er nu gebeurd is. Zij heeft aan een kennis van mij verteld dat ze seks gehad hebben; zodoende is het ook bij mij terecht gekomen. Ik heb dit moment aangegrepen om alles eerlijk op te biechten. Dat ik me niet lekker voel in de relatie; ondanks dat ik zoveel van hem houd. Dat ik me niet gehoord voel, dat ik er van baal dat hij er niet op terug is gekomen nadat ik dit eerder heb aangegeven. Dat ik de seks mis, maar dat ik daarin zo gefrustreerd ben geraakt dat als we het hebben (eens in de 2 mnd?!), het voor mij niet goed voelt. Hij was heel begripvol en gaf aan mij absoluut niet te willen kwetsen en dat ik wel degelijk zijn meisje ben waar hij stapel op is. Ondanks dat alles gesust was na ons gesprek en we elkaar beloofd hebben ervoor te gaan vechten heb ik omdat ik die gevoelens van wantrouwen heb overgehouden nav de 'evt. one-night stand', de pc uitgeplozen; opzoek naar evt. tekenen van wantrouw. Ik heb ontdekt dat mijn vriend zich bezighoudt op een chatsite met webcams. Ik ben er achter gekomen dat hij aan web-cam seks heeft gedaan. Ook hiermee heb ik hem geconfonteerd; hij zegt dit inderdaad gedaan te hebben bij wijze van experiment twee jaar geleden. Dat hij zich ervoor schaamt. Ik voelde me verdrietig en gebroken en de gdachte overheerst; dus je wilt geen seks met mij maar je kan wel voor zo'n camera met je pielemans zwaaien. We hebben samen zitten huilen; we weten dat het niet goed zit maar we willen elkaar ook niet kwijt. Hij heeft voor de eerste keer in 12 jaar weer gehuild. Hij zegt heel veel van me te houden. Hij wil me niet kwijt en wil er alles aan doen om samen te kunnen blijven. Ik wil dat ook, ik wil hem niet kwijt, houd ontiegelijk veel van hem...maar ik weet niet of ik het nog kan. Ik voel me zo onzeker en gekwetst! Wat moet ik doen??

Wij willen T-shirt gaan bewerken. Schilderen, computerprints e.d. Hoe krijg je toestemming om plaatjes te gebruiken van Disney?

Vanaf april tot september 2009 heb ik een affaire gehad met een collega van me. Al een tijd lang vond ik hem leuk, maar heb dit altijd voor mij gehouden, omdat ik wist dat hij een vriendin had en zou gaan trouwen. Tot hij zijn gevoelens naar mij toe had opgebiecht. We zagen elkaar veel en de gevoelens voor elkaar werden sterker en sterker en van het één kwam het ander. We waren (en zijn) als maatjes voor elkaar en vertellen elkaar echt alles en kennen elkaar door en door. Na 5 maanden, hadden we pas voor de eerste keer echt seks met elkaar. Ik kon dit niet langer en merkte dat we hier beide aan onderdoor gingen. Beide vielen we veel af en het leek wel of we depressief werden. Ik kon niet omgaan met het schuld gevoel naar haar toe en vond dat ze het moest weten. Hij heeft haar toen een deel van de waarheid verteld, maar niet alles. Ze dacht dat het slechts een zoen was en heeft het hem gelijk vergeven. Hij gaf bij mij aan dat hij voor haar koos, omdat hij van haar houdt. Ze waren inmiddels 3 maanden getrouwd. Omdat ik niet meer met leugens op het werk rond wou lopen, iedereen had zijn vermoedens inmiddels namelijk wel. Hebben we op het werk de waarheid gezegd. Nog steeds wist zijn vrouw niet de echte waarheid. Ik voelde me erg verdrietig, boos en verlaten. Ik hield (en hou) echt heel veel van hem, en zag hem echt als een persoon waar ik mijn toekomst mee zou willen delen. Ik vond dat ik niet de enige was die deze pijn moest doorstaan en heb hem gezegd dat hij het aan zijn vrouw moest opbiechten, omdat ik het anders zou gaan vertellen. Dit heeft hij gedaan en ze was natuurlijk erg boos, en vooral verdrietig. Ook op mij en ik geef haar geen ongelijk. Ze geeft hem nog wel een kans, als hebben ze veel ruzie, praten veel en zij zit natuurlijk met allemaal vragen. Inmiddels zijn we ongeveer een half jaar verder en ik heb het er nog steeds wel eens moeilijk mee. Ik merk dat ik hem nog steeds leuk vind en dit is andersom volgens mij ook nog zo, alleen doen we nu niks meer met deze gevoelens. Hoe het tussen hem en haar gaat, is hij niet zo open over, hij zegt dat ie me daar niet alles meer over kan vertellen. Hij is bang dat we dan weer te dicht naar elkaar toe trekken. We zien elkaar dagelijks op het werk en dat maakt het er allemaal niet makkelijker op. Alle collega's op het werk zeggen ook dat ze denken dat hij niet de juiste keuze heeft gemaakt (ze kennen haar ook, ze is namelijk een excollega) en zijn bang dat elke minuut dat zij nu nog met elkaar doorbrengen dat dat verspilde tijd is. Dat hun huwelijk gedoemd is om te mislukken, aangezien hij 2 maanden voor de tijd, tijdens en 3 maanden na de tijd een affaire heeft gehad. Ik weet niet wat ik er van moet denken en wil er eigenlijk ook niet teveel over nadenken. Hij heeft zijn keuze gemaakt en ik hoop voor hem en voor haar dat ze de goede keuze hebben gemaakt en dat ze er samen op den duur uit gaan komen. Al vraag ik het me af. Ik wil hier voor mezelf nu een punt achter zetten en verder gaan met mijn leven en me storten op mannen die 100% voor me gaan. Merk dat ik het moeilijk vind om me open te stellen en bang ben dat ik niet iemand vind die daadwerkelijk alleen voor mij wil gaan. Het heeft me zoveel pijn gedaan en stiekem, doet dat het nog steeds.........

Ik ken mijn huidige partner inmiddels ruim anderhalf jaar, niet lang ik weet het. Wij hebben elkaar leren kennen via internet, nadat ik over mijn echtscheiding heen was. Al vrij snel voelde ik van mijn kant een klik naar hem toe en merkte gaandeweg dat dit wederzijds was. Na maandenlang chatcontact hebben we besloten elkaar te ontmoeten en de vermoede klik werd in 'reallife' bevestigd. Een paar keer samen met vakantie geweest en ook dat verliep vlekkeloos. Totdat ik erachter kwam dat hij nogsteeds een datingsite bezocht. Ik heb hem geconfronteerd met mijn ontdekking en hij zei dat hij af en toe nog zijn mail checkte, maar zich van geen kwaad bewust was en heeft zich dan ook onmiddelijk afgemeld van de site. Een aantal maanden later vroeg hij mij ten huwelijk en hebben we besloten eerst te gaan samenwonen. Het ging allemaal razendsnel, maar het voelde fijn en ik hield van hem. Juni vorig jaar raakten we zwanger, bij hem leefde al heel lang de wens een gezin te beginnen en zelf een kind te krijgen. Vlak daarna zijn we gaan samenwonen. In september ontdekte ik echter een bonnetje waar ik in eerste instatie geen kwaad achter zocht, maar die toch aan me bleef knagen. Ik heb het hem diezelfde avond gevraagd, met wie hij in het desbetreffende cafe was en waarom hij mij er niets over had verteld (het ging om de avond voordat ik definitief zou oververhuizen, was toen dus 3 maanden zwanger). Na tot twee keer toe over die avond te hebben gelogen en die nacht in de logeerkamer te hebben gespendeerd vertelde hij mij dat hij die avond met een oude internet bekende was geweest en dat ze ook met elkaar hadden geslapen. Dit was het begin van de nachtmerrie, want er was een beerput opengetrokken. Ik eiste de wachtwoorden van al zijn mailadressen en kwam erachter dat hij tijdens ons samenzijn een kleine 300 internetcontacten had onderhouden, waar hij (naar eigen zeggen) 'maar' 3x 'reallife' mee heeft afgesproken. Ik ben nu inmiddels zo ver dat ik deze monsterlijke getalen naast mij neer kan leggen, het komt erop neer dat hij een ontelbaar aantal keren over een verscheidenheid aan onderwerpen tegen mij heeft gelogen, de man die ik dacht te kennen bestond helemaal niet.. Zijn verhaal is dat het uitwassen zijn geweest van een intenetverslaving en een ontembare behoefte aan aandacht en bevestiging en dat hij na zijn misstap van afgelopen augustus het 'licht' heeft gezien, weet waar zijn proiriteiten liggen en er alles aan wil doen om met ons een gelukkig gezin te vormen. We zijn inmiddels weer terugverhuisd naar de stad waar ik vandaan kom en ik zie ook wel dat hij alle praktische zaken aangrijpt om er nog iets van te maken, maar ik ben nog niet klaar met het verleden. Over twee weken baar ik ons kind, ik heb het gevoel dat mijn leven is afgelopen, dat mijn vertrouwen onherstelbaar is geschaad en vraag mij af of onze relatie na de bevalling nog een kans van slagen heeft. Ik weet dat de dingen die hij heeft gedaan onder 'normale' omstandigheden al erg genoeg zijn, maar onder invloed van de zwangerschapshormonen heb ik het gevoel dat ik hier nooit meer uit zal komen. Daar komt nogeens bij dat het voor mij een voorwaarde is om óveral open en eerlijk over te zijn, zowel over het verleden als over het heden, terwijl hij onder het mom van 'damage controle' niet volledig eerlijk kan zijn, bang om kwijt te raken wat hij nu nog denkt te hebben. Niet eerlijk zijn is juist voor mij de snelste manier om het uit te maken. Voor alle duidelijkheid, ik begrijp dat er behoeften kunnen zijn en ben geenszins voorstander van het onderdrukken hiervan, echter eerlijkheid boven alles, ik wil er niet achter hoeven komen, wat dus wel het geval is geweest. Zonder zwangerschap had ik dan ook allang mijn conclusie getrokken, dat maakt het allemaal nog iets gecompliceerder.

mijn vriend kijkt graag naar borsten. hij doet dat vaak heel opvallend. Ik krijg daar jaloerse gevoelens bij, dan denk ik zal hij daar ook bij fantaseren over sex met die persoon.

Voor een verslag op school wordt mij de stelling voorgezet of je van verliefdheid een beter gehoor gaat krijgen. Ik ben benieuwd of iemand mij dit kan vertellen.

Zijn er meer mensen die ervaring hebben met het opgeplakt krijgen van een label op hun kinderen? Ik heb de indruk dat het tegenwoordig erg snel gaat en dat een kind dat maar enigzinds afwijkt van de "standaard" wat dat dan ook is, snel een label krijgt en eventueel extra begeleiding om het maar aan te passen aan het systeem. Ik zou graag ervaringen van andere ouders horen.

Hoi Hoi. Ik heb een ontzettende lieve zoon. Echt een schatje, maar een ontzettende dromer in de klas. Nu willen ze hem laten doubleren omdat jij zo dromerig is en zo jong overkomt. Alleen met rekenen heeft hij iets moeite. Ik heb het met mijn zoon besproken en hij vind het helemaal niets. Waarom? Weg bij mijn vriendjes, etc. Zelf denk ik dat blijven zitten geen optie is. Want ook volgend jaar zal hij gaan dromen het zit in zijn karakter. Zelf was ik vroeger ook een dromer en mijn ouders hebben mij wel (met beste bedoelingen) laten zitten. Heeft het geholpen? Nee! Ook toen bleef ik in de onderlaag van de klas. Ook had iik het gevoel dat ik gefaald had en werd ik dus onzekerder. Kortom wie heeft ervaring met dromers en doubleren. Wel of niet doen? en waarom?

Ik herken jouw verhaal inclusief gevoel; ik heb zelf de relatie verbroken - onlangs - maar voel enorm veel pijn. En dat het wel voorbij gaat, dat weet ik, mijn scheiding werkte ook nog jaren na... Nu ben ik degene die de relatie heeft verbroken en TOCH voelt het naar. Sterkte!

Geen mailboxen checken, wie hij sms't - alsof je als een rechercheur bewijs tegen hem verzamelt. En als je dat eenmaal hebt - hoera ? ik heb gelijk ? Hij moet weer onderdanig terug in zijn hok? Of je vertrouwt hem en dan ga je in vertrouwen verder, of niet en dan stop je ermee.

Keer het om: Waarom gooien mannen seksuele plicht in de strijd?? Mijn ex zei eens: kom nou maar eerst met de sex, dan komt de rest vanzelf wel.... mijn antwoord op die opmerking: de sex was er, jarenlang....en waar was de rest dan? Nee, sex is geen plicht, maar iets wat je moet willen.. als je je als vrouw verplicht voelt heb je al gegeten en gedronken.... en kan hij het wel vergeten. Er zijn ook mannen die wel hun hersenen gebruiken en wel inzien dat sex niet het uigangspunt is, maar liefde. Dat er gecommuniceerd moet worden door te praten waardoor sex als vanzelf volgt en niet sex als middel om de relatie goed te houden. Want waarom klagen ze anders... zonder sex geen relatie? Is de vrouw dan alleen een doos? Nee, ze is een mens met gevoelens en bewaar me hoeveel mannen dat nog steeds niet door hebben.... Vrouwen zijn sexueel eeuwenlang onderworpen, en dat pikken (woordspeling) we gewoon niet meer! Saskia

Zorgen dat alles goed geregeld is is GEEN claimen! Dat is zorgen! Mijn zoon van 16 wilde bij zijn vader gaan wonen toen ik ging verhuizen. Ook omdat hij zijn vrienden niet kwijt wilde. Dit is logisch en geloof me, ik heb er heel wat tranen om gelaten. Zeker omdat het voorstel zonder overleg met mij voorgesteld was aan mijn zoon en hij in de maanden na het voorstel van mijn ex niets meer hoorde erover en langzaam door de onzekerheid wegkwijnde. IK heb de knoop door moeten hakken en pa voor het blok moeten zetten. DOE het of zeg dat het niet door gaat. Maar ok, terugkomend op jou vragen. Ik ben het geheel met je eens om de zaak vast te laten leggen bij een advocaat, liefst in goed overleg. Een goede vader zou het ook niet anders willen en zou willen dat de moeder op de hoogte werd gehouden en de overgang voor iedereen glad gaat verlopen. Vechten voor de beste weg zien vaders vaak als claimen, maar dat IS het niet! Het kind moet niet te indruk krijgen te moeten kiezen. Ouders moeten mi overleg plegen al is het maar voor het kind, zodat die rust heeft en weet dat beiden ouders het beste willen voor hem. Dat hij hierin gekend wordt spreekt voor mij voor zich...hij is 14 en tegenwoordig zijn ze vroeg wijs. Ik heb van advocaat vernomen dat dit de normale gang van zake is vooral bij jongens met gescheiden ouders. Mijn zoon had ook veel behoefte zijn vader beter te leren kennen, wat met omgang niet echt lukte. Het is goed en ik ben het met je eens..... hel voor een moeder, maar je wilt het beste voor je kind!! Heel veel sterkte en wijsheid en ga vooral op je gevoel af! Saskia

Het is altijd zo dat wanneer in een vriendschap een van beide partijen een grote verandering doormaakt, dat ook invloed heeft op de ander en op de vriendschap. Toen mijn vrienden trouwden en vooral toen ze kinderen kregen, had dit automatisch tot gevolg dat de vriendschap die we hadden veranderde. We konden inderdaad niet meer uitgaan zoals we gewend waren en dat was niet tijdelijk, want kinderen blijven. Uiteraard brengt dat voor jouw vrienden, en voor mij, een stuk pijn en verdriet met zich mee, zoals nu eenmaal bij verandering hoort. Voor een gedeelte raken we doordat onze vrienden een gezin stichten inderdaad een deel van de vriendschap kwijt, en ik denk dat het niet verkeerd is om daar open over te zijn - dat naast blijdschap voor het geluk van de ander, wij iets in moeten leveren zonder dat we daar enige keuze in hebben. De oplossing daarvoor is accepteren dat het zo voelt, het eventueel (als dat kan) met elkaar te bespreken en, vooral, ons te richten op de nieuwe dimensie die de zwangerschap van vrienden meebrengt. Het lijkt erop dat jouw vrienden niet met dit soort gevoelens om konden gaan en van daaruit op een onacceptabele en voor jou pijnlijke manier hebben gereageerd. Van jouw kant uit is het goed om je te realiseren dat er voor jouw vrienden die kant aan zit - dat ze je in feite gedeeltelijk kwijt zijn. Jij bent niet verantwoordelijk voor hun reactie, maar je kunt als getrouwde/zwangere vriendin wel proberen de overgang voor hun zo gemakkelijk mogelijk te maken. Kijk of je andere hobbies of interesses gemeen hebt die minder inspannend voor je zijn en die je nu kunt uitbouwen (waar je vroeger misschien na borrelen tot in de vroege uurtjes geen energie meer voor had). Pas er voor op dat je je vrienden (ik neem aan dat je er meer hebt dan alleen deze) niet gaat beschouwen als oppas als je baby er is, en dat je bewust tijd blijft plannen om zonder kind(eren) tijd met ze door te brengen. Of er met deze vrienden nog iets aan te doen is weet ik niet. Zij hebben zich kennelijk door deze gevoelens mee laten slepen en of zij tot inzicht komen hangt ervan af hoe ze aan je gehecht zijn. Bovendien hebben ze jou bezeerd met hun opmerking en zul je zelf ook tijd nodig hebben om dat te verwerken. Kortom - hoewel ik wel denk dat alles bespreekbaar gemaakt moet kunnen worden, en in dit geval waarschijnlijk veel eerder dingen uitgesproken hadden moeten worden, ben ik het met je eens dat je niet zomaar alles kunt zeggen - de manier waarop je dingen naar voren brengt zou bij vrienden juist nog omzichtiger moeten gebeuren dan bij vreemden, juist omdat je een relatie te verliezen hebt. Het spijt me voor je dat dit gebeurt is, en ik hoop (ik zie nu dat deze post al oud is) dat het goedgekomen is.

Hallo, Ik weet niet wie u bent, maar ik herken veel in de relatieverloop die u geschreven heeft. Ik ben erg wantrouwig en achterdochtig geworden, mede doordat ik in een soortgelijke situatie als u lijk te zitten. Ik heb een relatie met een man. We hebben een zoontje, nu bijna 2 jaar. Sinds de geboorte van onze zoon is ons sexleven op non-actief gesteld. Vooral door hem. We hebben een paar zware vermoeiende jaren achter de rug. We hebben beide zo onze eigen gebruiksaanwijzing, maar over het algemeen hebben we een fijne goede, warme relatie. Alleen nauwelijks sex. Ik mag hem pijpen, als het hem uitkomt. Hij is zeer veel met zich zelf, in zichzelf bezig. Leeft als het hem uitkomt mee in ons gezin, verder is hij er niet, al is hij soms ook gewoon in huis aanwezig. Ik heb me aangepast en aangepast. Ben gaan lijnen, ben me vlotter gaan kleden en vlotter gaan gedragen. Voor mij waren de afgelopen jaren namelijk ook zwaar. Daardoor kon ik me ook aanpassen, omdat ik het wel begrijp. Porno, kijkt of keek hij naar. Voor mij iets moeilijks, omdat ik erg onzeker ben in dat opzicht, maar toch ook geaccepteerd. Niks leek te helpen, het werd wel wat fijner, de omgang tussen ons, maar hij bleef verder hij. Hij hielp wat meer mee in het huishouden enzo. Sex, nee. Nauwelijks. Waarom? Ik weet het niet. Ik ben gaan bedenken, waar het allemaal bij mij, aan mij, in mij, aan zou kunnen liggen. Ging me daardoor heel slecht voelen. Nu begrijp ik het nog niet, dus echt helpen kan ik je ook niet. Een duidelijke verklaring krijg ik niet. Waarom, ik weet het niet. Ik weet wel zeker dat hij van mij en van onze zoon houd. Ik heb vaak gedacht om het hem betaald te zetten. Immers, bedacht ik me dan, hij onthoud mij van mijn sexuele bevrediging op dat vlak, intimiteit. Ik kan het niet. Genieten op dat vlak erg moeilijk geworden. Mijn vragen... vage, onduidelijke of geen antwoord... Zo werkt het hier momenteel. Voorheen, hebben we goede sex gehad. Nu niet meer. Verder is het fijn en gaat het goed, dat is voor mij het pijnlijkste aan het hele gebeuren...

8 Jaar kon ik hem niet uitstaan. 8 Jaar was hij de persoon waar ik zoveel haat toedroeg... En dan opeens een nieuw seizoen 'sport'... Hij verscheen en ik kon mijn ogen niet geloven... Hij was knap & gewoon anders... Hij begon met mij terug te praten en ik werd na een tijdje hopeloos verliefd... Ik vertelde hem mijn gevoelens en hij had dezelfde gevoelens voor mij... We werden een koppel... Mensen wisten niet wat er gebeurde omdat ik hem vroeger zo haatte... Ik vertelde hem dat niemand ons gelooft en niet in ons gelooft... Maar hij zei we worden er alleen maar sterker van 'sgatk' Ik geloofde hem en trok me er helemaal niets meer van aan wat mensen zeiden. Integendeel ik vond het zelfs leuk omdat we het tegendeel bewezen... In het begin vond ik het super leuk, hij stuurde mij heel de tijd berichten hoe graag hij mij wel zag en dat ik alles voor hem was en dat hij mij nooit zal laten gaan... Voor hem had ik nog nooit iemand in mijn hart toegelaten, ik was altijd bang om gekwetst te worden... Dus maakte ik het altijd heel snel uit... Maar hij hij was anders... Ik liet hem in mijn hartje toe en vertelde over mijn gevoelens... Maar na twee maanden geen lieve berichten meer,nee... Hij gaf me zelfs niets voor kerstmis en Nieuwjaar... Maar oké hij zal dat vergeten zijn dacht ik... Als ik hem een bericht stuurde dan antwoordde hij maar hij wilde zo snel mogelijk van mij vanaf door te zeggen 'kk sgatk xxxxkug' Ik zocht er niets achter en bleef geloven in zijn liefde ! Zijn ouders kon ik ook goed met overweg. Ik kende hen ook al 8 jaar Ik was wel altijd bang omdat hij al af en toe naar Duitsland ging om daar wat kennis te maken maar altijd dacht ik onze liefde is sterker dan dat... En zijn moeder had mij ook al gezegd dat als ze naar hem zouden gaan ik mee mocht... Maar toch ik bleef mijn liefde voor hem maar beschrijven in de hoop dat hij hetzelfde deed, maar nee hij stuurde gewoon 'das kei mooi sgatk xxxkug' Ik bleef proberen en proberen... maar altijd die droge antwoorden... Maar als hij bij mij was alleen thuis zij hij ook niet echt veel... Hij kuste mij heel de tijd en ik vond dat leuk maar wou ook is een keertje praten... Toen ik bij hem was en we terugkwamen van een match vroeg zijn moeder of ik niet met hen mee ging skiën... Ik vond het wel goed eigenlijk maar bleef kalm en zij ik weet niet of mijn mama dat zo goed zal vinden... Thuis vroeg ik aan mijn mama of ik mocht meegaan. Ze wist het nog niet goed. Zijn ouders gingen bellen of er nog plaats was en dan konden ze zeggen of ik mee mocht of niet. De avond voor mijn verjaardag stuurt hij een bericht 'sgatk der is gen plaats mer om mee te gaan srr. xxkug' Ik was zeer ongelukkig en ging die avond vroeg slapen... De dag erna mijn verjaardag faken dat ik de beste verjaardag ooit had is me nu ook niet gelukt maar wel dat ik zeer blij was... Maar eigenlijk was dat helemaal niet zo. Hij had mijn verjaardag verpest ! Een paar dagen later vertrekt hij om te gaan skiën. Ik vind het nog altijd spijtig maar oké have fun dacht ik (: . In het begin stuurde hij 'ik mis u kei hard xxxkug' Maar dan ging hij skiën en dan tegen 4 uur zei hij nu komt het leukste feesten terwijl ik thuis hem zat te missen en eigenlijk heel bang was omdat hij nog al graag opschept en dus al vertelde dat het in die après-ski bars er nog al heel wild aan toe gaat. Ik wilde niet toegeven aan mijn jaloerse-verdrietige gevoelens en zij dat hij zich maar heel goed moest amuseren. Op valentijn had ik hem een berichtje gestuurt 'gelukkige valentijn liefste sgat ik mis u kei hard 'blablabla' Hij gewoon kei droog ' ah ja gy oek he sgatk xxx kug' Geen ik mis u enzo ... Zo bleef dat een paar dagen doorgaan... Tot ik hem vroeg 'gij mist mij precies ni hé' en hij jawel maar ik amuseer mij gewoon me vrienden hé... Oké ik kreeg het gevoel dat ik veel te jaloers was en gaf hem alleen raad en zei hem hoe graag ik hem zag... Hij heeft ook een van de laatste dagen zijn voet bezeert ik was zo ongerust en vroeg constant of het ging en volgens mij was hij da beu dus stuurde hij 'seg ge moet ni overdrijve hé xxxkug' Toen ik hem terug zag gaf hij mij gewoon een kus zij hey en liep door... Ik dacht hij zal verlegen zijn en ik veel te verwachtingsvol... Ik vertelde niemand over mijn intens verdriet en begon een klein beetje aan mezelf te twijfelen... Maar als ik dan de berichten las die hij me in het begin van onze relatie stuurde was ik toch terug klaar om als iemand als mijzelf naar buiten te gaan... Dan hadden we afgesproken dat hij is naar mij thuis kwam. Mijn mama was speciaal niet naar mijn wedstrijd komen zien om nog wat dingen in orde te maken... en tijdens de pauze na de tweede periode zegt hij weer kei droog 'ja sorry ik kan ni kome ik moet van ons pa foto's late pakke van mijne voet' mijn wereld stortte precies is, ik weet niet... En dan zijn ze naar het ziekenhuis gegaan en moest hij in de plaatser, ziet ge zei hij da ik ni kon komen... Ik voelde mij schuldig en dacht weer dat ik veel te verwachtingsvol was... dus bood mijn excuses aan. Ik vroeg hem voor dan de week erop te komen en hij vond dat oké. Dus die zaterdag kwam hij... Hij gaf me mijn cadeau voor mijn verjaardag en mijn valentijn. Ik dacht ziet ge nu wel da die u graag zie , en dan heb ik die dag gewoon gedaan wat ik anders deed, hem vertellen hoe graag ik hem zag blablabla... De dag erna hadden we wedstrijd tijdens de opwarming zei hij weinig maar oké dacht ik hij leeft zich in in zijn sport maakt niet uit, dus om hem nog te zien heb ik snel gedoucht ik zocht en opeens kreeg ik een berichtje ben al door srr, Ja weer verdriet en zo ik had zo mijn best gedaan om hem nog te zien en dan... en dan hebben we de dagen erna gesmst normaal en dan opeens... Kwam ik thuis en hij stuurde opeens een sms'je om te zeggen dat we er nu beter mee stoppen omdat hij volgend jaar naar Duitsland vertrekt, Ik heb geprobeerd hem dat uit zijn hooft de praten maar hij was met onze relatie (die bijna 4 maanden duurde) helemaal klaar. Ik begreep dit niet omdat we er dagen ervoor nog over hadden gepraat dat onze liefde het wel zal overwinnen... Dus dacht ik maar dat het was omdat ik nog niet met hem wou... )': Maar toen ik op netlog zag dat precies de moment hij het had uitgemaakt hij op een ander meisje van zijn school 'Nice !!! (met een grote smiley) en ja ik voelde mij zo alleen,... Vrienden hebben die avond en de dag erna zo op mij ingepraat dat ik er eigenlijk niet meer zo mee in zat, het verdriet begon stilaan weg te gaan en er verscheen terug een hele kleine glimlach in plaats van tranen... Maar dan opeens de dag erna zag ik op zijn profiel staan 'is verliefd op B...' Ik weet niet goed wat ik op die moment moest voelen... Omdat er zoveel opgekropte emoties vrijkwamen... Ik weet wel dat ik mij niets maar dan ook niets meer waard voelde... Ik kon er niet meer goed tegen en begon heel hard aan mezelf te twijfelen... Alhoewel ik ervoor best zelfverzekerd was... Ik stuurde hem een bericht 'gy ze f*cking leugenaar ik zweer et gy ga verschiete ge zult wel zien...' We zitten in het zelfde team dus die avond kon en ben ik niet gaan trainen... En dan heb ik gehoord dat hij op de training met andere meisjes zit te flirten, dat hij tegen iedereen verteld dat hij mij heeft laten vallen voor een veel knapper en zo, ja... Verdriet & ongeloof ...

Hoi, Je overdrijft echt niet. Ik zou er mee kappen, want dit gaat verder. Als je nu gaat samenwonen, dan worden de problemen alleen maar erger. Ik heb het ook pas meegemaakt. Ik was 10 jaar samen. Ze heeft de situatie tussen ons en mijn kinderen zodanig op de spits gedreven, dat ik besloten heb om uit elkaar te gaan. Zonder weerwoord heeft ze het geaccepteerd. Na een maand kreeg ik spijt en kwam ik erachter dat ik nog zielsveel van haar hield. Maar ze wilde niet met me praten en deed alsof ik nooit voor haar bestaan heb. Ik heb mijn pc opgeschoond en kwam erachter dat ze contact had met een andere vent. Een gesprek op msn en diverse flirt mails heb ik gevonden. Ik dacht dat ik door de grond zakte. Ik heb haar ermee geconfronteerd en ze blijft keihard ontkennen dat ze ontrouw is geweest. Vanaf 2008 waren ze al bezig met elkaar. Ik begrijp nu waarom ze geen sex meer wilde en dat ze nu niet meer met mij wilt praten, laat staan persoonlijk ontmoeten. Gezichtsverlies? vanaf 2003 had ze al tegen mijn ex-schoonzuster gezegd dat ze niet gelukkig was met mij, en dan toch nog 7 jaar bij mij blijven. Machteloos, denigrerend, boos, verdrietig, teleurgesteld, je kunt het met niets omschrijven hoe ik me voel. Ik heb hierdoor wel een punt kunnen zetten en kan dit hierdoor gemakkelijker loslaten, maar pijn blijft het doen. Het is triest dat je door iemand waarvan je heel veel houdt, bezeikt wordt. grt. MM

Breek me de bek niet open. Mijn zoon heeft in groep 4 het label "dyslectisch" opgeplakt gekregen. Ik moest maar snel een rugzakje aanvragen. Zowel de juffrouw als de remedial teachter vonden dat. Ik daarentegen was van mening dat mijn zoon blokkeerde. Er zaten twee flinke pestkoppen in de klas en mijn zoon laat zich niet de kaas van zijn brood eten. Een eerder gesprek met de juffrouw leverde de reactie: "Dat het wel meeviel" op. Het label deed de deur dicht. Ik ben op zoek gegaan naar een school, waar hij kon zijn, wie hij was en heb die snel gevonden. Mocht er sprake zijn van dyslexie, dan zou het daar ook wel naar voren komen. Belangrijker vond ik dat mijn zoon op zijn plek was en de innerlijke ruimte kreeg om te leren. Tja, ik had dus gelijk: er was geen sprake van dyslexie. Hij is eigenzinnig en doet alles op zijn eigen wijze. Maar dat mag. Hij zit nu in het derde jaar van de bakkersopleiding in Hasselt, doet het geweldig, is rustiger geworden (ondanks zijn puberleeftijd) en ik ben ervan overtuigd, dat hij op zijn eigen manier zijn plekje wel vindt op deze aardbol. Overigens bleek achteraf dat niet alleen die twee jongens de hele klas terroriseerden, maar dat ook de juffrouw de klas niet aan kon, getuige de verhalen van mijn zoon over gericht gooien naar kinderen met de lineaal of bordenwisser. Zelfs jaren nadat hij die school verlaten had, werd hij nog misselijk als we er in de buurt waren. Verder heb ik diezelfde zoon van jongs af aan altijd moeten verdedigen naar de omgeving. Ja, hij is druk, ja hij heeft structuur nodig enz. enz., maar hij heeft geen adhd en is niet autistisch. (En als hij dat had, was dat ook geen probleem). Dit is uiteindelijk toch maar getest (ik ben toch even gezwicht), omdat mensen niet kijken naar de gebruiksaanwijzing van een kind, maar uitgaan van gemiddelden. Wijkt een kind af van wat geacht wordt normaal gedrag te zijn, dan moet er meteen actie worden ondernomen. Er kwam dus alleen uit, dat hij structuur nodig heeft. Maar welk kind heeft dat niet? Helaas heb ik deze strijd altijd alleen moeten voeren. Mijn ex-partner plakt zelf het liefst overal een labeltje op, omdat dat hem duidelijkheid geeft. En als hij tegen mij kan ageren, doet hij dat. Zelfs na al die jaren nog steeds. Maar ja... De andere kant van het verhaal ken ik echter ook. Ex-partner no. 2 (met wie ik mijn jongste dochter heb.. ook een geweldig kind) bleek nadat hij maandenlang met hoofdpijn rond had gelopen (en er niets van had gezegd) en nadat ik tegen allerlei zaken aanbotste in onze relatie, een stoornis in het autistisch spectrum te hebben. Hij wilde er zelf niet aan, kon en wilde er niet over praten. Mede hierdoor liep onze relatie helemaal spaak. Hij heeft wél het label gekregen, maar kon er niets mee. Gelukkig heb ik aan hem een geweldige ex-partner, heeft mijn dochter aan hem een geweldig lieve vader en zijn bij hem ook de oudste twee kinderen meer dan welkom. Overigens, ben ik nu met jongste in de weer, omdat ik het vermoeden heb, dat zij op het punt staat te gaan onderpresteren in de klas, omdat ze niet al te nerdy (weer zo'n label!) wil overkomen. Ik heb al gesignaleerd dat de juffrouw haar gedrag anders uitlegt in het laatste oudergesprek. Gelukkig weet ik uit eerdere ervaringen, dat de regel, dat de juf het beter weet, zoals die vroeger gold, nu niet meer opgaat. Ik heb geleerd te luisteren naar mijn eigen gevoel. En weet, dat dat goed zit. Maar ik vraag me dus af..... What's in a label?

Jij ken je vriendin beter dan ik. Maar als ik het zo hoort dan denk ik dat zij toch de ruimte en tijd nodig had om je toch beetje bij beetje weer te gaan vertrouwen. Het lijkt alsof zij toch stiekem aan het proberen is. Waarom zou ze dan contact blijven houden. Laat de tijd haar werk doen en wees een goeie vriend, be there voor haar als zij het nodig heeft en dan denk ik dat het wel goed komt. Blijf gewoon ontspannen contact houden. Hoe je het nu doet, vind ik dat het prima gaat. Dat zij iets nu zegt en dan later iets anders, geeft al een signaal aan dat zij twijfel, en besluit toch om weer af te spreken. Dat is toch goed? Ik kan begrijpen dat je geen concreet antwoord krijgt, maar dat is niet zozeer een reden om ten einde raad te zijn.

Voeg die persoon waarde toe aan je leven? Ja? Dan erover praten. Nee? Dan dumpen en laat de kinderen, kinderen zijn.

Ik heb pas ook zo ietes meegemaakt. We zijn nu 3 maanden uit elkaar. Ik probeer nog te praten, maar zij wilt mij niet meer kennen, en dat na 10 jaar samen zijn. Tot een maand geleden had ik het bijna geaccepteerd, al had ik nog veel vragen die onbeantwoord bleven. Nu was ik mijn pc aan het opschonen en heb ergens diep verborgen e-mails en msn gespreksgeschiedenissen gevonden. Blijkt dat ze al met iemand aan het rotzooien was halverwege 2008. Ik begrijp nu ook dat ze geen sex meer wilde, verlof nam waar ik niets van af wist en daar later pas van te weten kwam. Ik hield zielsveel van die meid en dan nu dit. Eerst was ik verdrietig om haar verlies. Dat is nu volledig omgeslagen in haat. Ik ben zo enorm boos, machteloos, vernederd. Mijn vertrouwen is geschaadt. Als ik er aan denk dat er iemand anders aan haar zit, aan de vrouw waar ik zielsveel van hou (hield), dan bekruipt mij een heel onbehaaglijk gevoel. Dit moet allemaal slijten. Ik denk nu aan mezelf want ze is het blijkbaar niet waard om dit met mijn leven te betalen. grt Dave

Ik zoek lotgenoten

Laat maar even uitrazen. Niet reageren op al die boze sms-jes. Hij wil jou ook terug, anders zou hij geen sms-jes blijven sturen, maar hij wil ook horen dat jij fout zat. Als het weer rustig is uitleggen dat hij jou moet vertrouwen, ook als je een keer met een vriend weg wil. Wel beloven dat je hem dit vantevoren even zegt natuurlijk.

Je gaat je eigen geluk toch niet in de wacht zetten voor wat geld van je ex?

Hoi ....Ik las je bericht over vriendschap en relatie, ik ben misschien te gevoelig voor dit soort dingen, maar je hoort tegenwoordig zovee. Als je een nieuw leven begint met je partner, of relatie, zal je bepaalde vriendschappen toch op een lager pitje moeten zetten. Soms wordt het allemaal te close, en gaat het toch een keer mis. Ik praat uit ervaring, zelf 2 keer bedrogen, ben nu gelukkig met mijn man, maar hij had ook vriendinnen, en die wilde hij niet kwijt, maar helaas tot mijn spijt, kwam ik er toch vooruit. Ik keek dit een tijdje af, en we gingen bij die vriendinnen eens op bezoek, ik praat over single vriendinnen, toen ik binnen kwam zag ik al genoeg... veel te close met elkaar, hoeft voor mij niet. Wij beginnen een nieuw leven, en daar moet je hard voor werken, en daar horen dit soort situaties niet bij. wens je heel veel succes een lezeres die dit verhaal aansprak

Als het een gewone vriend was en er is niks tussen jullie gebeurd is, dan zie ik geen reden waarom je ex de relatie heeft beëindigd. En persoonlijk vind ik dat je hem kon vertellen na jullie ruzie van toen der tijd. Waarom is hij zo wantrouwig? Dat snap ik niet of heeft hij nu volgens hem een goeie reden om de relatie te beeindigen, wat hij misschien allang wou doen. Jij kent hem beter dus de situatie zou jij beter kunnen inschatten. Ga je niet schuldig voelen voor niks, want ik vind dit echt kinderachtig van zijn kant. S.

Hallo, ik vind dit heel vervelend voor je, maar heb je dit met haar besproken en wat was haar antwoord. Ik herken haar reactie omdat ik dat ook heb gedaan in het verleden. Op dit moment irriteerd je haar, sorry misschien klinkt dit te direct. Ik vermoed dat zij toch behoefte had aan liefde en nu haar vrijheid. Misschien heeft zij in de vorige relatie teveel emoties onderdrukt, waarvan zij het nu (onbewust) uit. Het is moeilijk, maar als jij de enige bent die voor de relatie wilt vechten, dan heeft het geen nut. Sorry dat ik te direct ben. S.

Voor mij is het altijd een signaal van letop ...er zit weer wat dwars maar met dat onderwerp meegaan ,of er tegen ingaan heeft geen enkele zin ,blijf als man consequent dat is wat de vrouw van U wil op dat moment.... zekerheid en dus gewoon stevig blijven heren het is nu eenmaal zo dat je sturing geef aan de vrouw dat is je natuurlijke drive , en andersom sterke vrouwen doen dat voor hun mannen.

kan me goed voorstellen dat je relationele twijfel hebt. je hebt een grens en als die bereikt is dan rek je de grens op omdat er nog rek in zit. die twijfel is hart verscheurend. zorg dat je van hem duidelijk krijgt wat hij precies aan het doen is, hoe onschuldig is het? brengt het jullie relatie in gevaar? ik ben zelf ook onder mijn neus bedrogen . mijn man had een relatie met zijn beste vriendin. het is niet te beschrijven wat je dan overkomt. spreek je gevoelens uit en ploeter niet door met die onder buik gevoelens. denk na wat vanaf dit punt je grenzen zijn en bespreek ze met je partner. succes

Je vertelt een aangrijpend verhaal. Ook omdat je het zo nuchter weet te vertellen, ondanks die 'zwangerschapshormonen'. Monsterlijke getallen... Ja, zeker. 'Maar' zoveel keer 'reallife'... Ik kan je niets vertellen wat je al niet weet. Je weet dat de komende tijd in het teken van je kind zal komen te staan - en daar kan je heel veel geluk uithalen! Maar de pijn van je ontdekking, de vernedering, de woede en de twijfels: die blijven van jou. De man die je 'niet kent' heeft je van een gelukkige partner veranderd in iemand die weer helemaal alleen staat, gevoelsmatig. Dat maak ik althans op uit je laatste zinnen. Praat er veel over met vrienden, geniet ondanks dit alles keihard van je baby en blijf hardnekkig volhouden. In de genadeloze wetenschap dat de uiteindelijke beslissing over dit alles bij jou ligt. Deze situatie laat je maar weer eens duidelijk weten dat jij en niemand anders -zelfs je 'partner' niet- beslist over het geluk in je leven. Heel, heel veel sterkte. En geluk.

Ja, spannend, maar je riskeert zoveel. Doe het niet. Verander van rijschool.

Het klinkt als een vrouw die op het ziekelijke af contact, liefde en bevestiging zoekt. Omdat ze niet kon accepteren dat het afgelopen was is ze zich als stalkster gaan gedragen. Een erg storende factor als jullie weer met elkaar in het reine willen komen. Nee, ze is niet in orde en je bent nog niet van haar af. Ik weet niet of ze nog tot redelijkheid te brengen is, maar haar heel indringend vragen jullie met rust te laten, haar leven ook weer op te pakken en andere vrienden te zoeken zou je kunnen proberen.

ik ben 50 jaar, en nog nooit echt verliefd geweest. wel relaties gehad, maar daarbij nooit kriebels in mijn buik gevoeld. Zou dit toch wel eens willen mee maken. Zou het kunnen dat sommige mensen nooit verliefd kunnen worden??

Dat is erg vervelend ik weet er alles van! Mijn partner ging achteraf ook vanaf mijn zwangerschap vreemd en nog 3 jaar later. Ik dacht ook dat ik door mijn hormonen er niet uit zou komen en ging op zijn zogenaamde spijt in, en heb mijn relatie nog 3 jaar doorgezet. Ik wilde dat ik toen naar mijn verstand had geluisterd en er toen mee gekapt was dan weet je kind ook niet beter. Ik hoop dat je niet dezelfde ervaring als ik krijgt maar let wel op jezelf en je kindje. Jullie staan wel voorop zie je!

Hallo, bij mij is het een beetje eenzelfde probleem en ik begrijp je vriend wel. Hij zit met angstgevoelens om jou te verliezen. Mijn vriendin ken ik nu een jaar en we hebben elkaaars leven opgebiecht. Zij heeft tal van relaties gehad (ook ooit met mij) en ik kwam nog maar 8 maanden na een echtscheiding haar terug tegen. Ik ook voel me soms ongemakkelijk wanneer ze met haar ex-lieven, waar ze blijft contact mee houden, belt of praat. Ik heb het nog moeilijker als mannen op café tegen haar praten omdat ik van haar weet dat ze een exceburant leven heeft gehad na haar echtscheiding. Ondanks de grote passie die we hebben voor elkaar vindt ze da'k haar soms verstik, al dan niet ontercht...ik voel dit niet zo aan. Ik denk dat jouw vriend ook het gevoel heeft dat je hem krenkt op zo'n moment, dit is normaal denk ik. Hij wil ws steeds bevestiging dat je van hem houdt...ik ken dit gevoel. Ik hoop dat we er samen uitgeraken want door die toestanden, door je verleden mee te slepen, kunnen leiden tot misverstanden. Na een jaar samen is er een conflict gekomen en zijn we voorlopig een tijdje uit elkaar. Hopelijk overkomt jullie dat niet want hoe groot de passie ook is voor elkaar gevoelens kunnen soms erg escaleren. Schenk hem een beetje vertrouwen door je liefde te tonen voor hem en ms. wat minder aandacht besteden aan het 'verleden'...

Volgens mij zijn vrouwen niet te begrijpen, ik heb 3 maanden geleden hetzelfde voor gehad ze wilt me niet terug ik haar wel.. na zulke lange tijd ... Ik ken ze zo goed zij mij ook seks is onbelangrijk als je maar samen kan zijn met de persoon waar je van houd.. toch veel succes.. ik blijf hopen bij mezelf ik probeer elke week wel een andere strategie ... spijtig enkel dat geen enkele strategie ook werkt... hopelijk heelt tijd alle wonden.

Ik heb ook hetzelfde probleem. Ik geef veel om mijn vriendschappen , maar ik krijg weinig terug. Sommige mensen nemen alleen en geven niet terug. Ik heb 2 dochters eentje is uit huis en ik denk nu dat die andere ook straks weggaat en ik alleen blijf. Ik hou van mensen en gezelligheid. Ik kan snel vrienden maken maar ik ben bang geworden voor mensen. Door mijn angst stoot ik mensen af of ik weet het niet meer ik ga niet eens uit meer. Werk en dan thuis, dat doe ik elke dag. Dus ik begrijp jullie heel goed. Waarom beginnen wij zelf niet met een vrienden site :) S.

hahahaha het is een leuke gevoel wat je beschrijft. Het lijkt alsof jullie allebei elkaar leuk vinden. Waarom maak je dat niet bespreekbaar. Misschien op een discrete manier? of speels? wie weet kom je erachter.

Ik voel met je mee, ik heb nu ook geen vrienden meer of tenminste zo voel ik het. Ze zijn er wel maar op een of andere manier stoot ik ze af omdat ik bang ben dat ze me weer kwetsen. mar ja bij mij ligt het anders. Ik weet niet precies waarom je vrienden zo reageren, maar misschien zijn ze niet blij dat je nog steeds bij die partner bent nadat wat er is gebeurd. Jij hebt je keuze gemaakt. Denk goed na of het aan hun ligt of aan jou, misschien heb je iets onbewust gedaan.En trouwens als ze echte vrienden waren zouden ze niet zo doen. Echte vrienden bespreken dingen met elkaar. Je moet jezelf niet blijven kwetsen. Alles heeft een reden, mensen zullen komen en gaan in je leven.