Hallo , ik ben een 22 jarige man die samen woont met zijn vriendin . Nu begrijp ik het een en ander niet : - ze wil nooit seks hebben zonder condoom (bang om zwanger te geraken ) - het moet altijd donker zijn -en we doen het 1 keer per maand en dat altijd na een grote ruzie. Hoewel ik het gevoel heb dat ze echt van me houd en dit zelf ook aangeeft neemt ze nooit eens initiatief om me eens te verleiden :/ hoewel dit 2 jaar geleden wel was . wat moet ik doen?

ik heb al bijna 3 jaar een relatie met mijn vriend. Ik ben 21 en hij is bijna 26. nog nooit heeft hij mij een reden gegeven om jaloers te zijn. Hij heeft een klasgenoot met wie hij veel samen doet. Hij heeft mij al zo vaak duidelijk moeten maken dat er niets tussen hen is en zij is zelfs lesbisch. Maar lesbisch of niet, ik heb gewoon een laag zelfbeeld van mezelf. Ik kan niet geloven dat ik leuker kan zijn dan iemand anders. Doordat ik daar zo meer zit, ben ik de laatste tijd ook niet echt de vrolijkste. Dan komt weer dat hij met haar meer lol heeft dan met mij. En dan gaat het vervolgens nog slechter. Binnenkort ga ik op een assertiviteitstraining, maar heeft iemand nog meer ideetjes wat ik zelf kan doen? misschien iets om voor mezelf op te schrijven en vervolgens aan te werken of iets? Ik wil er zo graag wat aan doen voor het te laat is, want ik wil hem niet kwijt raken.

op vakantie was er een jongen die ik heel leuk vind. ik heb later tegen hem gezegd dat ik hem leuk vond en toen zei hij tegen mij dat hij mij ook leuk leuk vond alleen durfde hij mij niet te vragen. nu is het alweer een jaar geleden...zou die mij nog steeds leuk vinden en hoe moet ik met hem afspreken??

Ik ben net 50 geworden, lang getrouwd en 3 grote kinderen. Ideaal gezinnetje, geen problemen en lieve vrouw. 4 maand geleden gebeurt het onmogelijke: ik word op slag verliefd op een 10 jaar jongere (gescheiden) collega met wie ik al 5 jaar (nauw) moet samenwerken. De eerste weken moest ik echt om mezelf lachen: wat overkomt mij? Hoe kan ik iets voelen voor een vrouw die karakterieel totaal tegenovergesteld is? Waarvan ik steeds (bij mezelf zei): 'daar zou ik nu NOOIT verliefd kunnen op worden' En toch gebeurt het: alles slaat in alle hevigheid toe... opperste verbazing over mezelf, directe inwendige oorlog: dat kan ik toch niet maken tegenover mijn vrouw en kinderen? Totale radeloosheid. 'n Maand geleden heb ik het haar nuchter verteld. Zegt mij dat het helemaal niet wederzijds is, maar flirt wel subtiel ... Op een receptie vorig weekend heb ik de gelegenheid om haar (voor de eerste keer) te kussen, maar kan nog net de moed opbrengen om het niet te doen... Ondertussen is het al lang meer dan verliefdheid, het is totale passie. Het verdringen ervan, met de rationele gedachte dat ik mijn gezin niet in de steek wil laten, maakt mij langzaam tot een emotioneel wrak. Of zij echt iets voor mij voelt, laat ze niet blijken... De wetenschap -stel dat zij mijn gevoelens positief beantwoordt- dat dit het einde voor mijn gezin betekent, is emotioneel niet te harden. Rationeel wou ik dat ik hier onmiddellijk kon mee stoppen, maar mijn hart bloedt, telkens ik haar zie, en dat is dagelijks op de werkvloer. Ik ben niet de enige die zich in zo'n situatie bevind, maar toch is elke goede raad welkom: hoe kan ik die passionele verliefdheid terugdringen, wetende dat ik met haar elke dag moet samenwerken ... Het leven begint op 50, zegt men; ik heb de indruk dat het voor mij aan het eindigen is...

Mijn vrouw heeft me met een "kameraad" van mij bedrogen. Ze heeft het altijd ontkent, ook al was het voor mij duidelijk dat er iets was. Ze ging vele uren fitnessen, terwijl ze voordien absoluut niet sportief was, hoge telefoonrekeningen, ... Op een moment werd het me teveel, en heb ik haar gedurende nachten geforceerd om te bekennen. Het moest wel 's nachts, omdat overdag de kinderen in huis waren. Ik moest wel érg aandringen, omdat ze het aanvankelijk niet wilde toegeven. Ze heeft dus uiteindelijk bekend dat ze "all the way" gegaan is. Daar kreeg ik dan ook de details van. Enkele dagen later deed ze een niet geslaagde poging tot zelfmoord. Ik was "te ver gegaan". Ik had haar "eigenheid" ontnomen. Ik ben in haar "ziel" gaan kijken. Sindsdien vertelt ze er dus ook niets meer over, terwijl ik hààr verhaal wel wil horen, ook al is dat pijnlijk. Ze wil niet meer in die positie gedrongen worden.Voor mij is het "spontane" verhaal een mogelijkheid om te kunnen vergeven. Ook om te kunnen verwerken, want voor mij duurt de leugen anders voort. Ze vond mijn manier om het te weten te komen abnormaal. Ik ben dan volgens haar ook autistisch. Maar, IS DIT WEL ZO ABNORMAAL ? Is het geen normale reaktie van iemand die gék werd van de situatie ?

mijn vriendin en ik hebben een relatie maar dat staat op het spel, ik ben zelf 18 jaar en woon bij men schoon ouders omdat ik zelf niet meer thuis kan wonen wegens familie problemen. dus mijn vriendin en ik zitten elkaar veel op de lip, bij het begin was het allemaal nog wel leuk enzo alleen begint het men vriendin nu behoorlijk te irriteren, ze heeft dat gevoel al langer maar zegde er nooit wat van. ( ze verteld nooit als ze ergens mee zit). waardoor ik vandaag thuis kwam van het werk en ze gelijk begon dat onze relatie niet meer werkt omdat we elkaar op de lip zitten, alhoewel ik daar zelf geen last van heb probeer ik het wel te begrijpen, dus met oplossingen komen, ik kan er 2 verzinnen. -elkaar maar 1 of 2 keer in de week zien (ik ergens anders wonen, alleen dat gaat dus niet) -als ik haar meer vrijheid geef en meer weg gaat dan zit ik der ook niet op der lip, zou dat helpen als ik meer weg ben met vrienden? ik hoop het egt want mijn vriendin is alles voor me, en zij wilt mij ook niet kwijt maar het word haar gewoon teveel. help ons

2 maand geleden leerde ik een leuke jongen kennen, en werd ik verliefd, ik had hem al eens gezien, maar hij wekte mijn interesse toen niet echt. Op een dag sprak hij me aan en ik voelde wel 'n klik... hij wou mijn naam toen weten en wanneer we elkaar gingen terug zien. Sindsdien hebben we al regelmatig gechat en elkaar ook al paar keer ontmoet, alleen telkens in het kader van z'n werk. Maar hij zoekt telkens oogcontact met me, blijft soms lang me recht in de ogen staren, als we praten kijkt hij me steeds recht in de ogen, geeft complimentjes, raakt me aan, vraagt persoonlijke dingen, als hij merkt dat ik stiller ben wil hij ook meteen weten of er wat scheelt,... ondanks dat hij aan het werk is, maakt hij wel uitgebreid tijd voor mij. Mn vrienden denken dat hij ook wel interesse heeft, maar ik ben daar niet zo zeker van... misschien doet hij dit wel bij iedereen? Ik word er van tijd echt gek van. Laatst gaf ik hem mijn telefoonnummer op een grappige manier... en hij heeft een smsje gestuurd... Bestaat er een kans dat er ook 'n wederzijds gevoel is? Of hoop ik gewoon op iets wat er nooit zal zijn?

Reeds een 8-tal jaar heb/had ik een relatie met mijn vriendin. In die periode hebben we enorme pieken en dalen gekend maar het was in ieder geval een passionele relatie waarbij we veel plezier maakten en vele reizen ondernamen. Iets meer dan 2 jaar terug beslisten we om naar het platte land te gaan wonen om een gezin te stichten. We kochten een oude hoeve maar het huis bleek in slechtere toestand te zijn dan ingeschat. De relatie kwam in het gedrang, mijn vriendin klaagde dat ze te weinig aandacht kreeg. Ik kon haar hierin tot op zeker hoogte volgen maar trachtte haar telkenmale diets te maken dat ik de verbouwingsperiode zo kort mogelijk wenste te houden. Helaas werd het op een gegeven moment onhoudbaar, frustatie en onbegrip namen de overhand. Ik vroeg haar te gaan omdat ik de spanning niet meer aankon, wat ze na een tijdje ook gedaan heeft. Na enkele maanden nam ik terug contact op met haar en wenste de relatie terug goed te maken. We gingen naar een relatietherapeut en deden terug leuke dingen met elkaar en ik dacht dat de relatie de goede kant opging. In die periode zijn we beide door een diep dal gegaan en verkeerden we beide in een zware winterdepressie. Vermist ze alleen woonde hield ze er ook nog een uitgangsleven op na en daar heeft ze iemand anders leren kennen, iets wat ik achteraf te weten ben gekomen. Op een gegeven moment vertelde ze mij dat ze onze relatie niet meer zag zitten omdat het teveel moeite vergde zonder erbij te zeggen dat ze iemand anders had leren kennen. Na een maand bleek het dan toch niet te zijn wat ze ervan verwacht had en vertelde ze mij dat het een vlucht van onze relatie was. Ok tot daar was ik nog redelijk meegaand alhoewel enorm gekrent. De laatste maanden blijkt echter dat ze hem nog op regelmatige ziet en dat terwijl wij (ik?) terug aan samenwonen denken. Een deel in mij wil haar loslaten maar een ander deel in mij kan haar helaas en zoverre zelfs dat we 2 reizen geboekt hebben samen maar toch blijf ik met veel twijfels en een gekrenkte eer en ziel achter. Ik heb haar nochtans meermaals gevraagd om daarmee te stoppen en te kiezen. Helaas zonder resultaat. Ik ben totaal verward en weet het eigenlijk niet meer. Wie heeft er goede raad of aanbevelingen.

Hoe kan ik omgaan met de teleurstellingen in mijn relatie ? ik wordt zo vaak teleurgesteld en lig bijna elke nacht huilend in bed. en bij hem dringt het niet zo tot hem door, hij doet gewoon zijn ding en denkt er niet eens aan, of aan mij denk ik

ik ben een jongen van 16 en mijn beste vriendin heeft sinds een tijdje eeen relatie met iemand die ouders is dn haar, maar ik ben een beetje jaloers want ik ben ook verliefd op haar maar dat weet ze niet.. Ik weet niet hoe ik me moet gedragen, ik probeer mezelf te zijn en dat lukte redelijk goed, ik steun haar in wat ze doet maar toch geeft het een raar gevoel.. We sturen eig bijna de hele dag en zijn tammelijk close. Ik weet niet goed wat ik moet dn :s greetz N.

mijn vriend kijkt graag naar borsten. hij doet dat vaak heel opvallend. Ik krijg daar jaloerse gevoelens bij, dan denk ik zal hij daar ook bij fantaseren over sex met die persoon.

Ik ben 3j geleden verliefd geweest. Ik zie die persoon niet meer maar denk er nog heel vaak aan en denk eraan om terug contact op te nemen. ik heb toen nooit durven zeggen dat ik verliefd was en ik denk ook niet dat het wederzijds was (twijfelgeval). probleem is dat ik nu wel al 2j een goede relatie heb en dat het heel goed gaat, maar toch verlang ik nog steeds naar die ene verliefdheid. Contact opnemen of niet ?

ik betrapte mijn vriend er afgelopen week op, dat die een smsje gestuurd had naar een meisje met daarin de woorden: Droom zacht prinsesje, tot zo in dromenland! xxxjes Dit stuurde die in het begin ook altijd na mij namelijk. Daarom ben ik natuurlijk heel boos en wantrouwig. hij kwam toen met het verhaal, dat ze een ketting van hem heeft die hij terug wil hebben. Omdat deze zeer duur was. hij had haar eerst gestuurd (volgens hem dan) joehoe, leef je nog? en toen ze niet reageerde (volgens hem) dat van prinsesje om te kijken of ze zo wel zou reageren. Verder is er niets vreemds tussen ons, alles is het nog hetzelfde, we kibbelen rustig verder zoals van te voren en de seks is nog steeds hetzelfde. Geen verandering in gedrag, geen geheimzinnige msn of telefoonzaken. hij doet nu alleen een stuk liever en meer voor me omdat die me gekwetst heeft en dat is nooit zijn bedoeling geweest.. (zegt die) HELP wat moet ik hiermee? moet ik dit geloven of toch wantrouwig zijn? Groetjes Aanoniempje23

Mijn man is in tweeënhalf jaar tijd drie keer vreemdgegaan! Mijn wereld stortte in. Ik steek ook de hand in eigen boezem, heb mijn fouten, maar dit vind ik niet dat ik dit heb verdiend. Er had gesproken kunnen worden, ik heb zo vaak gevraagd maar er werd maar niet gepraat! Nu hebben we besloten om door te gaan met onze relatie, we gaan naar een maatschappelijk werkster en ik dacht dat het goed ging. Maar ik krijg meer en meer het gevoel dat ik alleen moet veranderen, hij heeft het opgebiecht en het boek gesloten. Maar ik kan dat zomaar niet! Ik moet alles veranderen en hij mag blijven (uitgezonderd het vreemdgaan) wie hij was. Ik vind dit ontzettend moeilijk en vraag me af doe ik hier goed aan? Ik krijg nu zelfs te horen van hem, ja ik ga niet zomaar vreemd. Nee dat begrijp ik maar praat dan ook, wat moet ik nou toch! Anoniempje

Ik heb een perfecte relatie, maar kan niet stoppen met vreemdgaan. Kan knappe vrouwen gewoon niet afwijzen. Al 5 jaar lang heeft me echte liefde niets opgemerkt. Ben in de tussen tijd al vaker vreemdgegaan! Help?

Ik ken haar al anderhalf jaar, maar sinds vier weken, heeft bij mij de verliefdheid toegeslagen. Zij is 28, ik 46. Jaren jaar geleden ben ik op vakantie buitenspel gezet, die ging er toen met mijn vriend vandoor. Emotioneel heeft dit zoveel gedaan, dat ik mezelf nooit meer verliefd liet worden. Maar nu is het anders, de verliefdheid heeft het toch gewonnen van het verstand. Ik kan het niet meer tegenhouden, van buiten ben ik rustig maar van binnen is het een kolkende massa van gedachtes. Slapen doe ik haast niet meer, eten idem dito. Als ik in haar nabijheid bent ben ik weer de rust zelve. Verliefd? Ja dus. We hebben een goede vriendschap en die wil ik, als ik afgewezen word, toch instandhouden. Hoe ga ik dit oplossen? Wachten is pijnlijk, afgewezen ook, net als een vriendschap verliezen. Wat kan ik doen??

Hallo! Op web-log houd ik een blog bij. Nu wil over naar Blogspot en wil ik graag met hele blog exporteren van web-log en importeren naar blogspot. Nou is het probleem dat ik hem alleen als tekst document kan exporteren en ik moet hem importeren als XML. Ik heb Architag XRay XML Editor geprobeerd maar op een 1 of andere manier wilt het niet lukken. Kan iemand mij helpen? Vriendelijke groet, Denyce van Leeuwen

Ik ben bij toeval op deze website van Hein Pragt terecht gekomen en ik vind zijn inzicht en kennis erg interessant en ben het vaak met hem eens. Toch schrok ik gisteren want ik las dat onder foute vrouwen onder meer de vrouw valt die op het laatst moment nog een kind wil krijgen en daarvoor een man zou "strikken". Ik denk dat ik schrok omdat ik zelf een bijna te laat vrouw ben. Ik wil misschien nog wel een kind maar heb ook niet meer jaren de tijd om eerst iemand uitgebreid te leren kennen en dan na een aantal jaren samenzijn besluiten tot het beginnen aan een kind. Dus ook ik zal als ik diegene denk te hebben ontmoet snel zwanger moeten worden. Wat is daar fout aan als er geen andere optie is? Vergeet niet dat als je niet snel tot actie over gaat, kinderen krijgen voorbij zal gaan. Het is bovendien helemaal niet leuk om in zo'n situatie te zitten als vrouw dat je biologische klok wegtikt met elk jaar dat je ouder wordt en er een kinderwens is. Ik ken een aantal van die vrouwen en het is niet iets waar je zelf voor kiest; een bijna te laat vrouw zijn. Het is heel verdrietig en wanhopig en je voelt je machteloos. Dus dan maar liever een foute vrouw, dat kan ik me best voorstellen dat vrouwen daarvoor kiezen.

Ik ben een vrouw van 29 en woon al sinds 3 jaar samen met een man. Ook hebben wij een dochtertje van bijna 2 jaar. Ik dacht dat alles goed ging tussen ons totdat een ex van mij, die ik al drie jaar niet gezien of gesproken had, op een dag me een email stuurde of ik nog leefde en hoe het met mij gaat. Ik heb er heel lang over nagedacht of ik er uberhaupt op zou reageren, maar na drie weken heb ik er toch op gereageerd. Het was iemand van wie ik ontzettend veel gehouden heb maar die me eigenlijk heel slecht behandelt had en waarmee de relatie niet echt fijn beeindigde. Ik heb heel veel verdriet gehad toen mijn relatie met hem uitging en het duurde heel lang voordat ik het helemaal verwerkt had. Waarom ik toch besloten had om op zijn email te reageren was omdat ik eigenlijk hem duidelijk wou laten maken dat ik samenwoonde, een kind had en gelukkig was. Ik dacht dat ik over hem heen was en dat hij eigenlijk me niet meer zou lastig vallen op het moment dat ik hem vertelde dat ik bezet was. Hij trok zich daar toch niks van aan en probeerde me alsnog te verleiden om met hem af te spreken. Ik zei eerst een paar keer dat ik het niet wou, maar hij probeerde me toch te verleiden om ''gewoon als vrenden'' af te spreken en te kijken hoe het gaat een beetje gezellig bij te praten. Nou terwijl ik beter wist , vond ik het toch spannend en was ik toch nieuwsgierig hoe het met hem nu gaat. Hij woonde namelijk ook inmiddels samen en had ook een dochterje. De eerste keer dat ik hem zag gebeurde er niks ook al probeerde hij wel wat. Ik halde wel oude herinneringen met hem op en dat gevoel dat ik voor hem had kwam weer naar boven. De volgende dag stuurde hij me een email op of ik zin had om weer af te spreken. Toen heb ik bedankt en zei dat ik geen interesse meer had. De dagen erna kon ik hem maar niet uit mijn hoofd krijgen en heb ik hem toch weer gemaild. Daar begon alle ellende mee....... De eerste 3 afspraken of zo gingen we zoenen en verder gebeurde er niks de vierde keer kon ik me niet meer inhouden en was het dus zover dat ik met hem naar bed ben gegaan. Het gebeurde nog 3 keer daarna. Ook gingen wij alleerlei dingen doen zoals naar bioscoop gaan, door het bos wandelen en noem maar op.... Het leek alsof ik me opdat moment niet aan mijn schuldgevoel over wou geven en in een roes was... Pas te laat besefte ik hoe fout dit eigenlijk was dat ik niet meer de ouwe persoon van toen was en dat ik nu een man en een kind had Ik heb pas te laat dus deze verhouding beeindigt Ik voel me nu vreselijk schuldig en weet niet of ik het aan mijn partner wel of niet moet vertellen en wat ik moet doen want ik weet 100% zeker dat ik nog steeds van mijn huidige partner hou ondanks deze verschrikelijk stomme verhouding die nooit plaats had moeten vinden

3 jaar geleden leerde ik via onze kinderen, mijn beste vriendin kennen. We hadden onwijs leuk contact, bijna dagelijks zaten we bij elkaar op de koffie en deden we leuke dingen met de kinderen. Altijd stond ze voor mij klaar, ik ben haar hier heel erg dankbaar voor!! Haar man kan het ook goed vinden met mijn vriend. Samen gingen we dagjes weg enz het was echt héél leuk. Nu is het zo in 2008 leerde ik iemand anders kennen en kreeg daarmee een relatie. Die persoon kende ik al 4 jaar dus ik dacht hem goed te kennen. De partner met wie ik daarvoor leefde, daar had ik nog wel contact mee, maar samen leven ging niet meer er waren teveel ruzie's die erg ver gingen en ook kon hij niets van de kinderen hebben. Met de nieuwe relatie ging het niet goed, die man kende ik al 4 jaar maar niet zoals ik hem nu leerde kennen... hij was achterdochtig, zocht overal wat achter, sloeg me regelmatig en dreigde heel erg. Vaak zat ben ik met de kinderen naar mijn beste vriendin gegaan en hebben zij en haar man mij geholpen. Uiteindelijk met heel veel moeite is hij weggegaan, we waren een half jaar samen geweest en mijn kinderen zagen hem echt als vader die ze nog nooit hadden gehad, want voor de kinderen was hij geweldig. Daarna zijn mijn eerste partner en ik weer bij elkaar gekomen, we miste elkaar heel erg en hoopte op een nieuwe start. Alleen had hij in de tussentijd een sexuele relatie gehad met een transexueel, en met meerdere vrouwen iets gedaan, hij had heel veel gelogen in die tijd. Maar we hadden samen gepraat en ik dacht we proberen het toch samen. Helaas ging het mis, ik kende hem niet meer zoals ik hem daarvoor had gekend, hij loog, en op den duur kwam ik erachter dat hij met een andere vrouw bezig was, smsjes die ik had gelezen, en nog ontkende hij dit, hij zei dat er niets was, maar er was wel degelijk wat. Eerst heeft hij er over gelogen en na veel moeite vertelde hij de halve waarheid. Ook wou hij naar parenclubs en een vrouw voor erbij als extra spanning om de relatie spannend te houden, dat gebruikte hij als excusses. Als hij het beu is, dan kan hij ineens 'verdwijnen' dan pakt hij wat spullen en vertrekt. Hierover praatte ik weleens met mijn beste vriendin, ze wist echt alles van mij. Vorig jaar kwam er weleens een man over de vloer van mijn beste vriendin, zijn zoon zat bij hun en die man kwam die zoon dan halen. Echt een onwijs leuke man, meer dacht ik niet. Totdat ik hem nu een paar maanden geleden elke week zag, bij mijn beste vriendin thuis. Mijn gevoelens werden echt zoveel voor die man, en ik kon het niet meer verbergen, ik zei er niets over, maar als ik hem zag moest ik blozen en als we zaten te praten, dan had ik het idee dat iedereen het kon zien aan mij. Ik deed er niets mee en ik praatte er met niemand over, ook met mijn beste vriendin niet. Dit heeft ze me later erg kwalijk genomen, ze voelde zich bedrogen?? Omdat ik niets had gezegd, maar ik wou express niets zeggen, hoopte dat het over zou gaan. Omdat ik nog steeds in een relatie zit, hoe moeilijk die relatie ook is.. Ook die man, had de spanning gevoeld, en stuurde mij een bericht of er wat aan de hand is. Toen heb ik hem eerlijk verteld van mijn gevoelens en hij bekende ook gevoelens te hebben voor mij. Zo begon het, dat we berichten stuurde naar elkaar, onschuldige berichten. Maar hierdoor kreeg ik later dus ruzie, met mijn beste vriendin en haar man, ik had eerlijk moeten zijn, ze voelde zich bedrogen en voorgelogen. Ik heb hun toch niets aangedaan hiermee??? Op den duur ging ik ook naar hem toe, er is niks gebeurd alleen hebben we hele goeie gesprekken gehad en knuffelde we elkaar. Verder gebeurde er niks, omdat ik al een relatie had. Mijn huidige partner is hiervan op de hoogte, ook heb ik hem verteld dat ik alleen wil zijn. Tijd voor mezelf om alles op een rij te zetten, na te denken enz. Maar weggaan wilt en doet hij niet. Als we samen bij mijn vriendin zitten en die man is er ook, dan kan hij hele rot opmerkingen maken, de hele dag door. Dan ben ik een H. en nog meer. Terwijl ik eerlijk tegen hem ben geweest en daarbij is er niks gebeurd. Onlangs is die man mee geweest met mij, naar een hele belangrijke afspraak, hij bood aan om mee te gaan om mij te steunen. Mijn kinderen zouden die dag bij mijn beste vriendin blijven samen met 'mijn vriend'. Ik had niemand verteld dat hij mee zou gaan, maar dat had ik later, daarna wel willen vertellen. Toen ik klaar was met het gesprek, zijn we terug gereden, ik heb hem bij een tankstation afgezet omdat hij zijn dochter ging halen. Toen ik bij mijn vriendin aankwam, werd ik gelijk uitgescholden door 'mijn vriend' ik was een h. en hij ging tekeer, ook de man van mijn vriendin ging tekeer. En waarom, omdat die man van mijn vriendin zoals hij het zelf noemde mij betrapt had omdat ik dus samen met hem bij het tankstation stond.. Ik kon niet eens wat uitleggen, er werden verwijten gegeven, gescholden enz. Ik moest de kinderen meenemen en gelijk vertrekken. Uiteindelijk ben ik weggegaan, thuis heb ik nog diverse mails gestuurd. Het doet mij pijn ik wil mijn beste vriendin niet verliezen, maar zij voelt zich bedrogen, waarom het is haar man niet?? Zij heeft er geen relatie mee dus nee ik begrijp het niet. Zij wilt dat ik het contact met die man helemaal verbreek. Ik heb nog diverse mails van haar gekregen, met verwijten enz. Ik heb gevraagd om een persoonlijk gesprek, maar geen reactie daarop gekregen. Ik begrijp het niet. Ook van de man van mijn beste vriendin niet, waarom moest hij die dag rondjes gaan rijden om mij te kunnen betrappen, zoals hij het zelf noemt. Waarom is hij zo boos?? Ik krijg daar geen duidelijke antwoorden op. In mijn ogen is er maar 1 iemand die boos mag zijn en dat is de vriend waarmee ik nu nog samen leef, maar ook hij wist dat ik verliefd ben op een ander, en dat ik berichten stuur enz, alleen wist hij niet dat ik die dag met hem zou weggaan, maar dit had ik hem later wel verteld, als ik terug was gekomen. En daarbij is het normaal dat je onterecht steeds voor h. wordt uitgescholden, dat je vriend steeds tegen je liegt zodat er helemaal geen vertrouwen meer is, de kinderen hardhandig beetpakt, de kinderen steeds hun mond moeten houden van hem. En zo kan ik nog wel even doorgaan. Ik wil mijn beste vriendin niet kwijt, maar ook wat ik heb met die andere man wil ik niet opgeven. Dit heb ik haar ook geschreven. Maar krijg geen reactie's meer. Wel hebben we elkaars huissleutel nog en staan we nog bij elkaar op hyves. Maar daar is alles mee gezegd. Moet ik omdat hun het willen, de 'relatie' met die man verbreken?? Ik weet het niet meer zit er helemaal door heen.

Zal het proberen zo kort mogelijk te houden. Ik gescheiden, 2 kids, mijn vriend sinds 1 jaar, ook 2 kids, voor mij had hij relatie die niet goed liep dus uit elkaar. toen was hij tijdje alleen en ontmoetten wij elkaar. Ging vanaf begin heel goed en woonden snel samen. Hij praat niet maar als ie niet meer weet loopt ie weg om dan altijd weer terug te komen. wordt ook elke keer weer opgelost. Contact met zijn kids ook goed, jongste ernstig ziek. Nou lag die dus kort geleden in ziekenhuis, levensbedreigend en is nu gelukkig weer thuis. Ik ben op dit moment zwanger van ons eerste kindje samen, beide voor gekozen. Nu heeft dit hem allemaal zo aangegrepen doordat hij er eigenlijk vanaf nu pas zo dicht bij betrokken is geweest en ziet hij in wat hij zijn kids heeft aangedaan en voelt zich schuldig enz enz. Door miscommunicatie tussen ons zijn er bepaalde dingen gezegd met als gevolg dat hij nu bijna 3 wk geleden zijn spullen heeft gepakt en is weggegaan. Reden die hij mij geeft is dat hij het allemaal niet meer weet, dit nu niet aankan door de angst pijn verdriet ivm zoontje, zijn hele hoofd vol zit, hij voor zichzelf niet meer weet wat hij wel of niet meer kan voelen en dus tijd nodig heeft om alles weer op rijtje te krijgen. Ondertussen heb ik hem paar keer gezien, heel vreemd, en natuurlijk ook gesmst en deze wk brief geschreven en daar door bus gegooid. Hij smst dan weer wel dan weer niet, soms lief maar vaak oppervlakkig. Beter voor nu, enz enz. Hij zou paar keer komen praten, gister en eergister maar zegt dat hij dat nog niet aankan door alles wat er is gebeurd en wat hij nu allemaal voelt en dat hij zo vol zit dus mij brief wil schrijven omdat hem dat op dit moment voor hem het beste lijkt. Dus daar wacht ik op. We hebben ondertussen 1x sex gehad omdat hij mij smste en toen kwam en van een kwam het ander... Nou is het zo dat hij mijn ware liefde is en ik echt heel graag met hem verder wil. Punt is alleen dat ik niet meer weet wat ik kan doen behalve afwachten maar zie het ondertussen ook niet meer echt objectief, zit alleen maar te hopen. Hij is bij zijn ex met de kids weggegaan jaren geleden omdat hij de verantwoordelijkheid niet aankon en omgang met kids gaat nu stukken beter. Misschien is hij bang? Kan iemand anders zijn mening of idee heel erg goed gebruiken nu, weet het ook allemaal niet meer.....

Hallo iedereen. Ik ben een jongen van 22jaar en zou graag iets vertellen over die ene vriendschap...het mysterieuze gevoel dat ik er aan heb overgehouden. Twee jaar terug leerde ik een meisje kennen...Het klikte direct...We spraken enorm veel met elkaar. stuurden elke dag veel berichten naar elkaar. We voelden ons als soulmates. Het was precies alsof we elkaar al heel lang kenden. We waren precies vrienden die uit dezelfde buik waren gekropen...Vrienden die precies al veel avonturen hadden meegemaakt met elkaar. Het was een heel leuk gevoel. Maar dan dook de liefde op. (maar ik kwam plots te weten dat zij dat zij een vriend had) en ik was verliefd op haar. Zij vertelde me altijd van niet. Door omstandigheden had ik besloten om niet meer te praten tegen haar opdat mijn verliefdheid zou weggaan. Ik heb het zo iets van 2-3maand volgehouden, terwijl zij bleef sms naar mij....ik had niet echt door dat ik haar kwetste. na die tijd nam ik weer contact op met haar...het verliep redelijk moeizaam...maar uiteindelijk viel alles terug in de goeie plooi. Ik was niet meer verliefd op haar...en wou gwn die vriendschap terug ervaren. Dan dook het volgende probleem op. haar vriend verbiedde haar om mij te zien. en ze respecteerde dat. vanaf dan begon alles slecht te gaan. zij sprak voor paar maand niet meer tegen mij. Dan plots belde ze mij midden in de nacht. ze weende...ze vertelde dat ze het allemaal wil goed maken en dat ze fout was enzo...zelfs dat ze iets voor me voelde (in de beginperiode) Ze vroeg om terug af te spreken. Maar ng geen dag later hoorde ik niets meer van haar...Ik snapte er echt niets van (nu ook ng niet) Van toen was het slechts om de 4-5 maand dat we ng iets hoorden van elkaar. We zagen elkaar een paar keer per toeval... maar door omstandigheden konden we niet lang praten. Het is zooo raar allemaal. We zijn uit elkaars leven maar toch hoor ik haar soms ng via telefoon (als ze zich niet goed voelt fzo)...hetzelfde geld voor mij. Als ik me niet goed voel bel ik haar op. Het is de enigste persoon waar ik aan denk dan. Vinden jullie dit geen bizarre situatie. Ik be er zeker van dat we elkaar zullen blijven bellen (ookal is het maar om de paar maand) maar het is precies alsof we ergens verbonden zijn nog. Ik heb zelfs gedroomd over haar. Het is allemaal zo vreemd. Ik durf bijna zeggen dat we zoizo ooit weer vrienden worden. is het nu niet dan over een aantal jaar. Ik heb me gewoon nog nooit zo geamuseerd met iemand...die iemand die je soulmate is...die verbonden is met jou. Hebben jullie enige raad voor mij? want ik denk er echt veel aan na al die tijd al. Sommigen die er over kunnen meespreken? Groeten

hallo, ben nieuw hier. ik mag van mijn vrouw vreemdgaan omdat ze me niet kan geven wat ik wil, hebben namelijk nooit sex, voor haar hoeft het niet zo? wie heeft er meer ervating mee, en hou zou ik zoiets allemaal moeten aanpakken? wil graag met iemand dit delen en over praten

Ik ben een man van 54 en verliefd op mij collega die 19jaar jonger is en hou ook heel veel van mijn vrouw ik ben zelfs jaloers op collega als ze te lang met andere mannen praat hoe kan ik weten als ze voor mij iets voelt?

Hallo Hein, Ik heb een relatie van 12,5 jaar erop zitten. Ik ben 2 maanden "vrij" van een blijf-van-mijn-lijf-huis samen met mijn 2 kleine meisjes (4) en (1,5) waar ik een jaar heb gezeten. Ik heb de cursus van onmacht naar kracht gedaan en heb het boek van Robin gelezen (als hij maar gelukkig is). Nu ben ik bang iemand tegen te komen waar ik weer zo verliefd op ga worden, en dan als de roze wolk verdwenen is, wakker te moeten worden in een nieuwe nachtmerrie. Hoe voorkom ik nou dat ik weer dezelfde fout maak? Als je alleen bent is het moeilijk maar als je 2 kleine meisjes hebt wil ik die foute niet maken omdat ik ze een goede toekomst wil bieden. Maar ik wil ook niet graag voor altijd alleen blijven... Kunt u me misschien advies geven? Groetjes mama van 2 prinsesjes

Mijn dochter haar vriend heeft de relatie van 2 jaar verbroken. Zij is er zo kapot van. Hoe kan ik haar helpen verder te gaan. Hoe kan ik haar steunen. Wat mag ik niet zeggen/juist wel zeggen?

ik heb een vriend, maar soms heb ik verdriet! dan zegt hij niet huilen! ik zou zo graag eens willen dat hij zij huil maar !lucht je hart maar eens.en zijn arm om me heen legde, maar dat gebeurt nooit. toch is het een echte vriend? harjet

Mijn echtgenote heeft een jaar geleden een oude liefde opnieuw ontmoet. Blijkbaar is hun verstandhouding nog heel goed. Bij toeval zag ik enkele maanden geleden een sms-je van hem. Na een goedbedoelde opmerking was haar reactie voor mij opvallend. Het begin van wantrouwen en controle. Enkele weken later hebben ze afgesproken met elkaar. Door mijn wantrouwen en controle kwam dit uit, mijn vertrouwen was nu helemaal weg. Na een ruzie en goed gesprek (over mijn wantrouwen en haar geheime afspraak) leek alles ok te zijn. We konden goed verder praten, ze bekende dat hij contact wou houden voor sex en dat dat deugd deed om op 40 jaar door een ander geliefd te zijn, volgens haar is er echter nooit iets sexueels gebeurd. We zouden vanaf nu alles openlijk bespreken om ruzies te voorkomen en mijn vertrouwen weer op te bouwen. Ze beweerd geen contact meer met hem te hebben. Vertrouwen heeft tijd nodig, helaas voor haar, want zo merk ik dat ze nu nog steeds contact met hem heeft (enkel online of sms) zonder hierover te spreken. Ik wil wel geloven dat er niets (sexueels) aan de hand is, maar kan dit niet meer. Bij het volgende gesprek krijg ik het schuldgevoel omdat ik haar controleer, maar wat moet ik dan ?

Sinds drie jaar heb ik een fantastische man leren kennen, aanvankelijk was onze relatie zakelijk, tot hij op een dag een kerstkaartje stuurde met enkele lieve woorden. Nu sinds twee jaar trekken we regelmatig met elkaar op als vrienden. Ik merk dat wanneer ik bij hem in de zaak kom hij zich gedraagt als iemand die verliefd is.... Hij probeert mij te behagen, en zijn ogen spreken boekdelen....doch wanneer ik zelf toenadering zoek door eens lief een hand te strelen, bevriest hij ! Als we samen zijn genieten we vollop van elkaars gezelschap, we babbelen honderduit en genieten van ieder moment....doch een knuffel zit er al helemaal niet in....hij staat daar helemaal bevroren.... als ik er hem over aan spreek dan zegt hij:" ik hou zielsveel van je maar...." Hoe ga ik daar mee op ? Moet ik een stap terug zetten en hem loslaten, of gewoon mijn persoonlijke gevoelens voor hem opzij zetten ? Heeft iemand daar ervaring mee ? Soms heb ik zin om gewoon de deur dicht te klappen...

hee, mijn beste vriendin zei op msn dat ze niet kon afspreken omdat ze al zo vaak weg was dat ze dus een dag moest thuis blijven van haar moeder.. dus ik zei : is goed hoor , gaan we wel en andere keer, dus nu had mijn beste vriendin een krabbel op hyves gestuurd naar haar vriendin ; hee , hoe laat gaan we morgen naar ....? Wat vinden jullie, is dit en goeie vriendin of niet? Als je snel met iemand anders gaat afspreken..

Als je verteld dat je samen denkt aan serieuze plannen met haar , moet je eens nadenken of ze wel serieus is . want als men flirt betekent dat dat je nog steeds iets niet serieus wil beginnen .

100% heeft dit te maken met ' het geïnteresseerd zijn' ik heb na 2 jaar pas ingeoefend om de telefoon nummer van mijn vriendin te onthouden en God wat was ze fier op me :D, het blijft ook een gevoel dat vrouwen dit onthouden Omdat we weten dat onze vrouw daar meer mee bezig is dan wij mannen zelf. dus ja het ligt aan gebrek aan belangstelling :)

"Wie zonder zonden is werpe de eerste steen". Dat ten eerste. Verder zijn we allen zoekende en het leven kan behoorlijk ingewikkeld zijn. Ga je zelf niet zien als fout. Je worstelt, je zoekt de juiste weg. Dat is moeilijk genoeg. Zelfverwijt kun je daarbij niet gebruiken en -ik spreek uit ervaring- kan ook een uitweg zijn om passief te worden. "Ik deug toch niet, de wereld is beter af zonder mij", dat soort gedachten hebben mij vaak afgehouden van actie. Geef je zelf nooit op, je bent het waard, daar mag niemand aan twijfelen. Veel geluk en wijsheid toegewenst, Jeroen, 43 jr, Utrecht

Ik heb ook last van jaloezie. In opperbeste stemming heb ik er bijna of helemaal geen last van. Dan overheerst alleen maar dat ik van haar hou vanuit mijn eigen kracht. In mindere tijden word ik overgevoelig voor signalen van ontrouw. Eergisteren zei mijn lief tegen een vriend aan de telefoon, dat ze hem miste en hem weer eens wilde knuffelen. Later die avond ging haar telefoon. Ze keek naar het display en besloot de telefoon niet te beantwoorden. Ik vroeg of er soms mensen zijn, die ze liever niet spreekt in mijn bijzijn. Ze zei ja. Die twee gebeurtenissen op één avond maakten mij onzeker en in de war, ja jaloers. Achteraf denk ik, er zijn ook wel telefoontjes die ik misschien liever niet in haar bijzijn pleeg en misschien is dat niet zo, maar het is haar keus in haar leven, het zegt niets over onze relatie. Dat ze zich vrij voelt om tegen een vriend te zeggen dat ze hem mist in mijn bijzijn is juist een bewijs van haar onbekommerde vertrouwen in onze relatie, dat ze voelt dat ze dit kan zeggen waar ik bij ben. Misschien vindt iemand die dit leest het niet normaal, dat zij zei: "Ik wil je weer eens knuffelen". Bedenk dan, dat dit oprecht haar gevoel is, ze houdt van hem en ze heeft behoefte hem te zien en hem even goed vast te houden. Als ze het tegen haar broer zou zeggen, zou je het misschien minder vreemd vinden. Het is vervelend, dat deze avond in ruzie is geëindigd. Ik heb later gezegd, dat het me speet en dat ik hoop dat we kunnen terugkomen tot een onbekommerd vertrouwen. Haar vertrouwen daarin is nu minder. Daarom ben ik op deze website terecht gekomen, want ik wil eraan werken. Wat ik herken in het verhaal van de vragenstelster is het gevoel van eigenwaarde. De beste tip is volgens mij aan je zelfwaardering te werken. Vergroot je sociale netwerk, zoek het leven op. Ik heb daar moeite mee, ik leid een beetje een geïsoleerd leven. Maar ik leg me er niet bij neer. Ik erken mijn problemen en dat is stap één. Succes jaloerse meid, je kunt het. Groeten uit Utrecht, Jeroen (43 - ja ook op die leeftijd kun je nog worstelen met jezelf)

ja, dan moet je gewoon zijn adres en e-mail, telefoonnummer, MSN facebook enzoow zoeken, en contct opnemen. als hij je ook nog steeds leuk vind, MAAK EEN AFSPRAAKJE! doe het in het begin alleen rustig aan....

Ja hoor, het is nog altijd actueel, ik heb er alleen niet zoveel meer aan toe te voegen. Ik heb helaas de knoop nog niet door kunnen hakken. Ik heb momenteel te veel narigheid aan mijn hoofd om me hier druk om te maken. Gelukkig gaat het tussen mijn man en mij weer stukken beter. Hij weet nu wat hij thuis mist. Sinds de economische crisis loopt het op zijn werk niet zoals hij wilt en dat heeft zijn ogen geopend. Ik zie mijn minnaar één keer per week en dan is hij lang niet altijd mijn minnaar. Ik zie hem steeds meer als een erg goede vriend en ik hoop dat hij uiteindelijk ook alleen maar dat zal blijven. Ik leef bij de dag en dat bevalt prima. Ik vind al die reactie's trouwens wel interessant. Grappig hoe de meningen uiteen lopen. Iedereen moet gewoon doen wat hem of haar goeddunkt. Oordelen klaarleggen is altijd makkelijk en zeggen wat te doen ook wanneer je niet in die persoons schoenen staat. We weten allemaal wat goed is en wat niet, maar dingen zijn makkelijker gezegd dan gedaan. Ik heb geen spijt van de dingen die ik heb gedaan. Spijt moet je alleen hebben van de dingen die je nooit hebt gedaan. Had ik opnieuw voor de keuze om vreemd te gaan gestaan, dan had ik hem nu niet meer genomen. Maar ja, als dat zo makkelijk zou zijn, zouden heel veel mensen niet in hetzelfde schuitje zitten. Mensen die nu zo fel tegen mij richten, kunnen over een tijdje wellicht in dezelfde situatie verkeren. Zo is het mij immers ook vergaan.....................

Ik ben er zeven jaar geleden achter gekomen dat mijn vriendin vreemdging/ een langdurige relatie had met een collega. Wij zijn nu nog steeds bij elkaar (en getrouwd inmiddels) en hebben eigelijk een betere relatie dan ooit. Maar dat heeft wel ongelooflijk veel moeite gekost, van beide kanten. En ook na zeven jaar kan ik niet zeggen dat ik haar 100% vertrouw; hoewel dat steeds beter gaat denk ik niet dat volledig vertrouwen ooit nog terugkomt. Ik heb geleerd dat verdergaan nadat je partner is vreemdgegaan echt heel moeilijk is, voor mij althans. Een beetje dubbel; ik ben heel erg blij dat wij hebben volgehouden maar zou het nooit weer doen. Het heeft me te veel pijn gekost om dat nogmaals te doorstaan, maar ik ben ontzettend blij dat het wel gelukt is. Wat ik ook heb geleerd; dit kan alleen als je er allebij volledig voor gaat. Nooit meer iets doen dat een ander kwetst of achterdochtig maakt zonder te praten. En nooit meer achterdochtig zijn zonder dat ook uit te spreken. Pas als er weer genoeg vertrouwen is kun je elkaar weer wat vrijer laten. Volgens mij moet je er niet aan beginnen als die basisvoorwaarde (bij jezelf en je vrouw) er niet is. Als die er wel is kan het zeker lukken en kan het ook je ook veel dichter bij elkaar brengen dan je voor mogelijk hield. Dubieuze sms-jes en mailtjes horen niet bij proberen samen verder te gaan. Maar er niet over praten dat je sms-jes en emails dubieus of vervelend vind ook niet. Het idee dat ze 'het niet zo nauw neemt' moet je serieus nemen en je mag eisen dat je vrouw het serieus neemt en rekening houd met jouw gevoelens ofwel vertrekt. Net als zij aan jou eisen mag stellen.

Hee Kerel, Jij mag nog van "geluk" spreken.Die van jou heeft het na aandringen bekend. Die mislukte zelfmoordpoging was gedoemd te mislukken omdat ze zichzelf in de zgn slachtofferrol wil duwen.(ik ben zielig want mijn man heeft me mijn eigenheid ontnomen).Maar wat heeft zij jou ontnomen.???? Laat je niets op de mouw spelden want zo zielig is ze niet.Het is toch normaal dat je alles wilt weten om het te kunnen verwerken.En alleen jij bent diegene die bepaald wat je met al deze wetenschap doet.Zij heeft toch ook voor zichzelf besloten wat de met haar geiligheid van dat moment deed.!!!(had ook bij jou een wip kunnen maken) Die van mij heeft het na 2 jaar nog niet toegegeven(zijn dus ook inmiddels gescheiden),alhoewel ze al na 3 maanden na het "buiten spelen" samenwoonde met die vent met achterlating van 2 kids. Zielige voorwerpen zijn het die dit flikken,proberen altijd de reden van hun wellust bij een ander weg te leggen. Sterkte (en reageer nog maar eens terug)

Mannen zijn zielig. Ze willen allemaal dagelijks sex met nieuwe mooie vrouwen. Dat is wat ze in principe wel zouden willen. Terwijl mooie vrouwen schaars zijn en niet op presenteerblaadjes worden aangeboden. Behalve bij porno! Het is pure fantasie. De maatschappij staat niet toe dat mannen hun drift volledig realiseren. Bovendien staan de meeste mannen daarvoor te laag op de apenrots. Ik denk dat de doorsnee man zijn vrouw - hard maar waar - inderdaad minder aantrekkelijk vindt, maar jah, het was wat hij kon krijgen. Ook weet hij dat hij het bij één vrouw moet houden. En dan doet de machteloze vertoning zich voor, dat hij een illusie van dagelijks nieuwe mooie vrouwen oproept via internet. Ik vind dat inderdaad bot en kwetsend naar de vrouw toe. En dan ook nog verwachten dat ze sex met je wil? Ik vind de mannelijke sexualiteit sowieso schadelijk en een belediging voor vrouwen. Dat zou pas werkelijk beschaving zijn, als mannen hun pieletjes in bedwang wilden houden. Maar nee. Het maakt ze geen bal uit dat ze vrouwen tot op het bot kwetsen. Zielig, dus.

Of de jongen is verlegen, of hij heeft ik hed verleden een paar keer een blouwtje gelopen. Maar hij is duidelijk verliefd op jou. Dus ga niet langer op elkaar zitten wachten, maar neem actie. Ga samen naar een (romantische) film of ga ergens rustig uit eten, zodat je eerlijk over jullie gevoelens kunnen praten. Volg je hart, en niet je verstand.

Je kinderen zijn het belangrijkste. Ze komen nog VOOR een partner. Zij zijn afhankelijk van jou. Je doet er dus het beste aan om je huidige partner de deur te wijzen, zodat hij de kinderen niet meer kan kwetsen en jij in een rustigere omgeving bent met hen. Iemand die je stelselmatig uit scheldt, is geen goede partner. Niet voor jou en geen goede vader voor kinderen. Die relatie is schadelijk voor iedereen. Die kerel die jou sloeg is ook niks. Nooit meer mee om gaan. Je kunt het contact met die vriendin het beste even in de ijskast zetten. Als ze heel boos is, kun je niet goed met haar praten. Het moet bekoelen. Ik heb het idee dat er meer aan de hand is. Misschien heeft die man die je heel aardig vindt, zelf een vrouw? Is dat iets dat je niet weet? Als ik je verhaal lees, zou het mij niets verbazen dat deze man zelf een partner heeft en dat je vriendin dat weet en daarom zo boos is. Mis je een stuk informatie? En voel je je aangetrokken tot deze man omdat je huidige relatie je geen gevoel van veiligheid biedt? Of heb je echt het idee dat dit een man is waarmee je een leven zou kunnen delen? En die ook een goede vader zou kunnen zijn voor je kinderen? Denk goed na en bescherm je kinderen. Zij moeten het uitgangspunt zijn in je gedachten.

Was je relatie gebaseerd op lust, of uit wederzijds respect. De lust verzwakt na jaren, maar het wederzijds respect in onsterfelijk. Zo te lezen heeft je ex-vriendin al lang afscheid van je genomen, maar door iedere keer weer een nieuwe uitdaging aan te gaan (piek) brachten jullie weer wat leven in de brouwerij. Maar na verloop van tijd is het nieuwe eraf en volgt automatisch het dal. Mijn advies; accepteer het einde van deze relatie en neem de tijd om hierover te rouwen, want afscheid nemen doet pijn. Een hele goede methode om afscheid te nemen is om een lange afscheidbrief aan haar te schijven, waarin je haar bedankt voor alle leuke momenten die jullie samen hebben beleeft. Luister naar je hart, en niet naar je verstand, want het ego kan niet tegen z'n verlies. Dat is ook de reden dat je haar nog terug wilt.

ik ben 12 ik woon al 5 jaar in Nederland mijn moeder heeft me naar hier gebracht want ze had hier een vriend gevonden en ik vind het maar niks als ik zeg ik wil weer terug zeg zij nee dat wil ik niet wat voor onzin is dat nou weer ik vind het niks in Nederland de enige reden wrm ik zou willen blijfen is om mijn vrienden maar meestal schelden ze me wel voor zwart uit en dat vind ik ook niet zo leuk ik wou nooit naar hier komen om te wonen mischien wel op vakantie maar jha ik vraag me af als ik naar de rechter kan gaan zo dat ze me weer terug sturen naar suriname

Hey dat lijkt verdacht veel op wat ik heb meegemaakt. ik persoonlijk kon niet echt mezelf blijven en heb dan maar contact verbroken voor een bepaalde tijd tot het gevoel wat weg was. Maar dat stel ik liever niet voor. Ik zou zkr blijven contact opnemen met haar. Vriendschap is iets dat meer in je hart zal blijven dan verliefdheid. Natuurlijk als jullie tamelijk close zijn dan is dat voor jou een irritante zaak. Ik zou proberen er niet echt van wakker te liggen...De tijd is nog lang, er kan veel gebeuren in een paar jaar. Sterkte alvast.

Believe me, nagenoeg elke man doet dat, alleen gepast. Zeg hem dat je het vervelend vindt en als hij het niet kan laten, dat maar te doen zonder dat het jou opvalt!.... Met zijn fantasie zal het wel loslopen, jij maakt het erger dan het is in werkelijkheid waarschijnlijk.....

Maak je aantrekkelijk door afstand te nemen. Laat hem maar voelen dat je serieus bent! Op het moment dat er voor jóuw gevoel iets niet goed zit, teveel aandacht naar een ander b.v. dan moet je gewoon je vrouwelijke intuïtie volgen. De aandacht, zoals hierboven omschreven, gaat gewoon verder dan 'gewone' vriendschap en daar zit een bedoeling achter. Doe juist anders dan dat je nu doet, wat je nu doet is de waarheid willen weten, hierbij laat je alleen maar zien dat je jezelf afhankelijk opstelt. Hou je van hem? Dan mag hij dat weten, juist door je onafhankelijk op te stellen. Als hij van je houdt kiest hij voor jou en is gewoon duidelijk naar jou toe en gebruikt geen lulsmoesjes om het contact te willen blijven onderhouden met die ander!

Confronteer hem gewoon met je gevoelens. Als hij van je houdt, dan leeft hij zich in jouw gevoelens in. Op deze manier blijven jouw twijfels niet doorsluimeren........Je hebt gewoon recht op oprechtheid als het moment van onzekerheid zich bij jou aandient. Het is de Vent waar je van houdt, tenslotte! ;) Geloof me, zulke sms-jes sturen naar iemand, wekken het idee dat hij meer voor haar voelt dan dat hij tegen jou zegt. Hij moet gewoon eerlijk zijn!.......

Ik zie vaak dat mannen geen aandacht meer aan hun kinderen geven na een scheiding, dat is zeer betreurenswaardig. Ik strijd al een jaar om een uitbreiding van de omgangsregeling te krijgen. Het convenant is destijds opgesteld (1 weekend in de 2weken) omdat ik wegens omstandigheden bij mijn ouders heb gewoond (1/2 jaar tot nieuwe woonruimte), wat geen stabiele situatie was om mijn dochter vaker te kunnen zien, ook i.v.m. werktijden. Om nu het convenant weer aan te passen is het een gigantisch juridisch gevecht met vele duizenden euro's om mijn dochter vaker te zien, (ex wil niet meewerken). Ik heb dit er graag voor over, echter vele mannen zullen dit financieel niet kunnen opbrengen. Ik hoop dat ik kans maak, wil graag de verplichtingen voor mijn dochter willen voldoen, en bijdragen aan de opvoeding. MVG C

ow ja als mijn vriend liegt over porno kijken en hij heeft zijn geschiedenis gewist dan kan ik het alsnog zien. bijv voordat je de deur uitgaat leg je het glijmiddel naast het mandje, je komt thuis en hij ligt in het mandje of zijn slippers staan bij de computer in plaats van altijd in de gang.

Ik zou zeker met haar contact opnemen en zeggen dat je van haar houdt en hebt gehouden,zo ga je je hart opluchten en je hoort ook zeker wat zijn voor jou heeft gevoeld en wat ze nu voelt.

Slechte ervaringen met Be2. Er zitten erg veel oost-europeese types op die de leden spammen. Aanbevelingen volgen lang niet altijd het zoekprofiel.

Hallo nr 23 :-), Het eerste wat ik me afvroeg toen ik dit las is...wat doet die dame met een dure ketting van hem? Any way, wat ik denk ik dat hij geschrokken is van het feit dat jij erachter bent gekomen. Hij beseft nu dat hij je kwijt kan raken en das waarschijnlijk niet zijn bedoeling. Waar je echter wel vanuit kan gaat is dat hij wel op het verkeerde spoor zat. Dergelijke sms-jes stuur je niet als je een ketting terug wil. Het hoeft echter niet te betekenen dat jullie relatie slecht is. Hij kan van jou houden en een ander leuk vinden tegelijk. Twijfel dus niet aan jezelf! Mijn tip: bespreek het thema "vreemdgaan" samen. Wat verwacht je van elkaar. Wat zijn de consequenties in jullie relatie als het gebeurt. Wil je het echt weten als het gebeurt (als de ander vreemdgaat en schuld bekend ligt het probleem bij jou want dat moet jij gaan bepalen of je verder wilt of niet, wil je zo'n keuze hebben?) Dat soort zaken. Als jij er niet mee kan leven dat hij vreemdgaat dan moet je hem echt nog even beter aan de tand voelen nu. Er hangt een luchtje aan dit verhaal. Succes

Ik heb nog altijd veel aan mijnen beste maat die heel veel betekent voor mij en als een broer voor me is, ik ben 16 en hij is 10 jaar ouder dan mij maar heeft zoveel respect voor mij en ik voor hem dat we gewoon super goeie vrienden zijn. zoek ook zo iemand die vriendelijk is en die je respect geeft van de eerste moment, dat zijn echte vrienden. een vriend zoals ik heb vind ik denk ik nooit meer!

Hallo, Ik begrijp je gevoelens heel erg goed! Ik ben als man jarenlang bedrogen door mijn vrouw, toen het uitkwam stortte ik volledig in. Zij...waar je zoveel van houd, juist zij die je dit aandoet. Het is met geen pen te beschrijven wat dit met je doet, je gaat door het diepste dal in je leven. Je komt weer terug maar de oude zo je voorheen was....dat zal ik nooit meer worden. Voor degene die het je aangedaan heeft is het inderdaad zo dat zij denken na het opbiechten, ok...ik heb mijn zegje gedaan en nu moeten we samen weer verder kijken, de toekomst in. Zij pakken de draad weer op, het is ze vergeven! Maar...voor ons, als bedrogen partners begint een soort van rouwproces(kan het niet anders omschrijven) wat zijn weerga niet kent. je staat er mee op en gaat ermee naar bed, dag in...dag uit. Em gelukkig, ja het gaat uiteindelijk wel beter maar mensen wat een hel om je hier doorheen te moeten vechten! Wij die het meegemaakt hebben begrijpen welke hel je door moet om hier uit te komen, ik voel intens met je mee. En de partners, in het begin word er veel gepraat en gehuild, dan is het voor de bedriegers weer tijd om de schakelaar om te zetten en wij...??? ja wij gaan het diepe dal door om er hopelijk toch weer uit te kunnen komen. Veel sterkte Anoniempje

hoi hoi, Jouw verhaal is zo herkenbaar. Ik heb het ook meegemaakt. Allebei getrouwd, kinderen etc. Het begon met smsjes..toen mailen en bellen en uiteindelijk aan mijn verlangen en nieuwsgierigheid toegegeven door af te spreken. Ik had mijzelf voor de gek gehouden door te denken dat ik nu misschien zou afknappen en dat nu de nieuwsgierigheid er wel af zou zijn, maar niks bleek minder waar. Het was geweldig! En we werden nog meer verliefd op elkaar dan ervoor. We spraken nog een keer af en voor het eerst besefte ik dat mijn gevoel te intens was. Ik was helemaal van de kaart. Het idee dat hij weer gewoon naar zijn vrouw en kinderen ging, ik moest thuis natuurlijk leuk en vrolijk zijn. Ik brak. Ik kan dit niet meer. Ik werd verscheurd door mijn gevoelens. Het veradelijke en erge was ook dat ik mij in het begin al vreselijk schuldig voelde toen ik een smsje verstuurde, maar door de verliefdheid verdween ook alle schuldgevoelens. Ik kon mijn gevoelens niet meer geheim houden en wist dat het toch nooit iets zou worden. Helemaal overstuur heb ik de affaire verbroken. Nu een paar weken later ben ik 10 kilo afgevallen en voel mij verschikkelijk. Wel merk ik nu dat het ergste gevoel wegebt en dat ik niet meer elke minuut aan hem denk en dat ik langzaam weer geniet van mijn man. Eindelijk, want voor deze affaire was ik gewoon gelukkig. Tip: Ga niet verder met hem in zee als je weet dat het toch niks wordt. Het zal altijd uitdraaien op verdriet en hoe verder je met hem gaat, hoe groter het verdriet zal worden. Ben sterk en verbreek het contact. Ik kon het ook niet en heb nu vreselijk veel spijt dat ik niet in een eerder stadium ben gestopt. Veel succes en...sterkte.

Toch flink dat je het toch probeert, dat zou hij toch ook moeten waarderen, je had er ook een eind aan kunnen maken, aan de relatie bedoel ik. Als hij niet wil veranderen hoef jij dat ook niet te doen, het is ook de vraag in hoeverre iemand te veranderen is. Probeer samen dingen te doen die je allebei leuk vindt, een band bestaat toch uit goede gezamenlijke ervaringen, en onderschat niet het belang van goede sex.

Gewoon niet meer doen zou ik zeggen. Zodra het weer zover dreigt te komen meer aandacht aan je 'echte lief' geven. Als je doorgaat gaat het vroeg of laat mis en loop je tegen de lamp. Intussen onderhoud je met je echte lief toch een schijn-perfecte relatie want ze zal best van je houden maar zou dat vermoedelijk veel minder doen als ze de waarheid over je wist.

Een man verdient zo geen 'vrouw'. Dus trek je conclusie maar...

Verliefdheid gaat altijd boven vriendschap. Misschien voelt zij hetzelfde voor jou en dan is het zonde om er niet over te praten. Voelt zij niet hetzelfde, dan weet je dat ook en dan lukt het je misschien om het van je af te zetten en open te staan voor een nieuwe liefde met haar vriendschap erbij. Over de leeftijd zou ik niet inzitten. Leeftijd speelt geen spel. Jammer dat iemand je zoveel pijn hebt gedaan dat je jezelf niet meer toestond verliefd te worden. Want verliefd zijn is zo mooi. Trek de stoute schoenen aan en zeg het haar! Succes en ik hoop dat je erachter komt hoe mooi de liefde kan zijn...

Ik kan me er niets bij voorstellen dat je het aandurft om een relatie aan te gaan, niet goed weet dat het de juiste is en dan snel zwanger wilt worden alleen om maar een kind te krijgen. Die relatie is snel stuk en zit dat kind zonder vader. Lekker egocentrisch. Er lopen heel wat foute mannen rond weet ik, maar geen enkele man verdient het om alleen om zijn voortplantingsorgaan gehouden te worden. neem een huisdier.