Ben met een geweldige man getrouwd, maar heb 2 jaar lang een geheime relatie gehad met een getrouwde man. We zijn beiden in de tussentijd voor de alle eerste keer papa en mama geworden. Na maanden vanaf en toe mailen en bellen heb ik onlangs een gesprek met hem gehad. Ik wilde graag een gesprek om het af te sluiten, maar tijdens dat gesprek midden in de nacht en hij had een klein borreltje op heeft hij aangegeven niet met de ware getrouwd te zijn, maar zijn dochter geen dag te willen missen dus maakt hij zich ondergeschikt aan haar en blijft hij bij zijn vrouw. Hier heb ik het heel moeilijk mee dacht dat ik hem al aardig vergeten was, maar het gesprek heeft een hoop losgemaakt. De dag na het gesprek heb ik hem een e-mail gestuurd en zijn voicemail ingesproken dat ik denk dat we iets met onze gevoelens voor elkaar moeten doen, omdat wij beiden aangegeven hebben dat het nooit meer overgaat. We hebben elkaar geknuffelt en gekust en toen is hij hard weggefietst. Nu heb ik van de week een mail teruggekregen dat hij hartstikke veel van zijn vrouw houdt en haar niet kwijt wil en dat daarbij hij ook een dochter heeft. Nu heb ik het idee dat hij tijdens ons gesprek over zijn eigen grenzen heen is gegaan door dingen te zeggen die hij eigenlijk voor mij verborgen wil houden. Ik weet nu hoe hij zich voelt richting mij, maar hij kan er in zijn ogen niets mee doen. en dan die mail die is hard en onredelijk, maar hij heeft alle gelegenheid gehad om mij dit die avond te zeggen hij heeft met geen woord gesproken over zijn vrouw alleen over zijn dochter. twee jaar lang hebben we geen spijt gehad van onze relatie of ons schuldig gevoeld naar onze partners en nu kapt hij het contact af door mij eerst weer aan te trekken en mij te vertellen hoeveel hij van mij houdt en gek wordt als hij mij ziet en de dag na het gesprek zie ik door het lezen van zijn mail een heel ander persoon. Waar komt zijn angst vandaan om zijn gevoelens voor mij zo te negeren. ik ben bang dat als we dit niet goed afsluiten we altijd naar elkaar zullen verlangen en dat het dan in de toekomst wederom zal gebeuren. Ik zie wat hij met me doet en dat hij niet eerlijk is, maar waarom kan ik het niet loslaten en voor mijn man en dochter kiezen.

Mijn man en ik zijn al 25 jaar samen,Al 2 jaar was ik niet meer gelukkig en dat werd aldoor maar erger.samen met mijn man besloten we te gaan scheiden. Maar het bleef maar bij woorden en de papieren werden niet opgestuurd.We leefden langs elkaar heen en het werd aldoor moeilijker,ik leefde mijn leven voor mijn kinderen en niet voor mij zelf.Ik werd verliefd op een man die vaak bij ons over de vloer kwam een collega van mijn man .Hij trooste me en bood me steun,echter het bleef niet bij steun we hebben 1 keer sex gehad.De volgende dag vertelde ik dit aan mijn man hij was super boos.Na een paar dagen zei hij mij het te vergeven en mij niet kwijt te willen omdat hij heel veel van mij houd.Omdat ik mij schuldig tegen over mijn gezin voelde probeerde ik weer de vrouw te zijn die ik was.Maar nu word ik met de dag ongelukkiger en heb mijn man verteld dat ik wel van hem hield maar niet op die manier zo als je van een man moet houden waar je je leven mee wilt delen .Nu voel ik mij schuldig en kan mij die ene keer niet meer vergeven. Wie geef mij een beetje raad zodat ik nu de goede dingen doe in het leven . Roosje

Ik wil verliefd worden op een jongen die ik heel leuk vind, kan ik daar wat aan doen?

Beetje gekke vraag misschien, maar mijn vriendin had onlangs een wondje op haar been en er verschenen al gauw korstjes op, en het begon te genezen. Nu is het wondje weg, maar heeft ze een duidelijk teken, symbool op haar been staan. We zijn er allebei een beetje lacherig, maar ook erg nieuwsgierig van geworden. Ik zal het symbool omschrijven. het is een rondje met een + teken erin, zoals het symbool van aarde, maar er zit een pijl schuin naar boven aan vast. Weet u misschien of dit een symbool met een betekenis is? Vriendelijke Groet, Mattie Wezenberg

15 jaar samen en er is sprake geweest van veel ontrouw in de afgelopen twee jaar. Door mij, door hem. We lieten het "gebeuren". Totdat bij mijn partner verliefdheid in het spel kwam. De oorzaken van het vreemdgaan zijn ons beiden duidelijk geworden: ontevredenheid, maar niet over elkaar maar op eigen, persoonlijke vlakken. Psychologische hulp gezocht, beiden boeken lezen en veel nadenken. Nu is er een timeout. Hij woont "eventjes" ergens anders. Natuurlijk ben ik verdrietig, maar boos ... ben zelf ook zo vaak vreemd gegaan. Pot verwijt de ketel dat ie zwart ziet. In deze moeilijke periode heb ik de balans opgemaakt. Er is zoveel moois in wat wij hebben. Echt veel: en niet het mooie huis, de twee auto's etcetera. Ik vind het heerlijk om weken met hem alleen te zijn in de afgelegen gebieden van Argentinië, de Julische Alpen, ach waar ook. Kan me zo vermaken door niets tegen elkaar te zeggen al zittend aan een waterkant of wandelend door de nacht. We hebben alleen nooit goed naar elkaar geluisterd waar het gaat om wat ons tevreden maakt, waar we bang voor zijn, waar we nog niet in volwassen zijn geworden. Ik schaam me dood voor het vreemdgaan. Ik zou zo graag een monogame relatie met mijn partner willen. Want ondanks al het vreemdgaan, het verdriet van de afgelopen periode kan ik nog steeds met bonzend hart, kloppende keel en verlangen naar hem uitkijken als hij aan komt lopen, naast me op het strand ligt of desnoods hangt op de bank. Ook hij ziet dat zo. Die time-out bevalt goed, ik weet zo goed wat ik nu wil. Graag wil ik de relatie voortzetten. Niet vanwege het "vertrouwde" of "lekker gemakkelijk", maar omdat ik hem mis. Hem omdat hij hij is, maar dan zonder het vreemdgaan. Ik geloof in "verbeter de wereld, begin bij jezelf". Het vreemdgaan lijkt een gewoonte geworden. Op elke parkeerplaats langs de snelweg is het te halen. Is zo'n "gewoonte van vreemdgaan" af te leren? Een 35-jarige gay

Hallo allemaal, Ik ga hier ook eens mijn verhaal doen. De laatste tijd is mijn vriendin veranderd. We zijn straks 5 jaar samen en staan op het punt om te trouwen. Ik ben er achter gekomen dat ze veel sms't en chat met een Italiaanse collega van het werk. Ze zegt steeds dat ze een heel goed contact heeft met hem, maar soms loopt het aantal smsjes op tot 30 per dag. Daarnaast verwijderde ze in het begin haar chatlogs en heeft ze ze nu ook zelfs afgezet. Ook haar MSN wachtwoord heeft ze veranderd. Vorige week vrijdag is ze gaan drinken met een vriendin van het werk. Ik heb een logger geinstalleerd op haar computer. Ik weet dat het niet schoon is van mij om haar zo te controleren, maar wat blijkt nu dat ze tegen die vriendin waar ze zogezegd mee weg is geweest verteld dat ze vrijdag iets is gaan drinken. Dus dat is niet waar. Ik heb haar hier mee geconfronteerd zonder de log te laten zien. Ze zegt het is jou woord tegen dat van mij en morgen komt die gast langs om te bewijzen dat er niets tussen hen is. Moet ik hun confronteren met die log morgen? Ik hou heel veel van haar maar de laatste tijd leef ik zo in stress.

Hallo, ik heb niet zo lang geleden ontdekt dat mijn man al vele jaren vreemd gaat. Hij zegt dat hij van mij houdt en met mij verder wil. Ik kan het niet vergeten en weet niet of ik hem ooit nog kan vertrouwen. Vermoed dat er weer wat speelt. Wat moet ik nu??

Hallo, ik lees veel verhalen van personen die midden in vervelende situatie van bedrogen worden/vreemdgaan zitten. Zelf wil ik echter geen vraag stellen maar opmerking maken waarmee ik hoop dat ik vele bedrogen personen een hart onder de riem kan steken. Ik heb zelf dus ook te maken gehad met een man die mij gigantisch bedrogen heeft. Deze man, nb 16 jaar ouder, heb ik leren kennen via het werk. Hij had macht over mij. Ik heb me laten verleiden tot het aangaan van een relatie met hem. Ik wilde echter pas een relatie met hem als hij bij zijn vriendin weg zou zijn (ook wilde ik geen enkele intimiteit met hem voor die tijd). Hij gaf aan dat hij weg was gegaan bij zijn vriendin. Echter bleek later dat hij gigantische schulden had, helemaal aan de grond zat en zijn huis moest verkopen. Hij bleek een grootverbruiker van drugs te zijn...daarom de geldproblemen. Inderdaad hij had geen afstand van zijn vriendin gedaan maar moest noodgedwongen het huis verkopen. Toen hij bij mij geen voet aan de grond kreeg is hij hard teruggerend naar zijn vriendin. Heeft volgens mij haar helemaal overgehaald inclusief intimiteit om weer bij haar te wonen (inmiddels had zij een huurwoning toegewezen gekregen). Hoewel hij steeds minder verbleef bij mij, heeft hij niet verteld dat hij terug was gegaan naar zijn vriendin (ik vond het wel prima dat hij minder bij mij verbleef). Dit alles heb ik een paar maanden later ontdekt. Maar ik ben o zo blij dat ik voor mezelf heb gekozen. Anders zat ik opgescheept met een drugsverslaafde man met gigantische schulden. Wie verwacht dat nu van iemand die een verantwoordelijke baan had en qua uiterlijk niet direct aan drugs gekoppeld kon worden (mijn collega's hebben nog steeds niet door dat hij een drugsgebruiker was/is). In tegenstelling tot vele bedrogen personen op dit forum heb ik geen kinderen en geen langdurige relatie met hem gehad. Toch hoop ik dat mensen ook stilstaan bij hun eigen situatie. Denk aan jezelf. Misschien moet je ook egoistisch aan jezelf denken als een partner je zo bedrogen heeft! Toen heeft die partner ook niet aan jou gedacht. Geloof de mooie woorden niet die de partner gebruikt om zich weer in the picture te praten. Dit is veelal uit eigenbelang. Kijk wat een partner echt heeft gedaan en doet om je 'terug' te winnen. Ik voel me heel sterk en een overwinnaar (van mijn eigen gevoel) dat ik deze persoon niet meer toelaat in mijn leven. Ik heb sporadisch contact en vind het een levensles voor hem dat hij bij zijn vriendin nu de problemen verder mag oplossen. Ik weet dat hij geen kant uit kan en wederom in diepe problemen komt. Het geeft mij een sterk gevoel dat ik hier tenminste niet voor verantwoordelijk ben en dat ik zijn verslavingsgedrag niet in stand hou door hem de handen boven het hoofd te houden. Misschien is mijn situatie makkelijker dan de vele andere verhalen omdat het hier over een verslaafde gaat (die uiteindelijk alleen maar voor zijn verslaving kiest) en omdat ik niet jaren met deze persoon heb samengeleefd (ongeveer 1.5 jaar). Toch hoop ik door dit bericht personen aan te moedigen om naar zichzelf te kijken en vooral te kiezen voor een situatie waarin je jezelf beschermen kan tegen het emotionele leed wat je aangedaan wordt. Denk vooral dat de bedrieger, vreemdganger heel vaak zijn /haar eigen gevoel voorop zet en zal zetten (Zeker als er sprake is van een niet eenmalig vreemdgaan) en dat de partner maar als vanzelfsprekend wordt gezien waar ze niet meer hun best voor hoeven doen. Dit mag niet zo zijn, dit mag je jezelf niet aandoen .... om zo gebruikt te worden!

Ik heb wat met een jongen en heb het gevoel dat hij verliefd op me aan worden is .....kan je zelf wat doen om iemand verliefd te maken?

Mijn "vriend" en ik zijn al (af en aan) bijna 3 jaar samen. De reden dat ik vriend tussen haakjes zet is omdat onze relatie geheim is. Onze relatie begon al moeilijk, hij had (heeft) een lastige ex en daarbij een kind. Dit was in 1e instantie de reden voor onze geheime relatie. Alles wat we deden was bij hem thuis of in andere steden, zodat de kans klein bleef dat we bekende tegenkwam. Ook mijn familie en vrienden wisten van niks, ik zei dat ik met hem had gebroken. Dat had ik ook maar na een tijdje zijn we weer samen gekomen. Het ging een tijdje heel goed, totdat ik er tijdens een ruzie achter kwam dat ie was vreemd was gegaan. Niet 1x, neee.... 1x met een meisje wat ik niet ken en dat vind ik niet eens zo erg. Wat ik wel heel erg vind is dat ie nog meerdere keren met zn ex naar bed is geweest ook al kunnen ze elkaars bloed wel drinken... Dit is allemaal al een tijdje terug gebeurt maar onze "relatie" is sindsdien alleen maar achteruit gegaan, ik vertrouw hem niet meer. Ook heb ik er veel moeite mee dat hij heel veel vriendinnen heeft (gewone vriendinnen zegt hij...) en die allemaal "mop" of "schat" of zoiets noemt. Hij belt wat af met al die wijven. Maar mij uit zichzelf bellen? Nee dat komt niet zo snel bij hem op. Ik wordt vaak boos op hem. Bijv. als ie niet opneemt of niet terugbelt of als ie weer eens in gesprek is met een van die wijven. Hij heeft geen zin om alles altijd te moeten leggen, snap ik, maar toch vraag ik het van hem. En daardoor krijgen we ruzie, hele erge ruzies. En ja, ook agressieve ruzies. Hij heeft mij al meerdere keren geslagen en ik hem ook. Ik ben nog jong, 22, en ik weet dat ik geen toekomst met hem heb (hij wil geen kinderen meer, niet trouwen etc.) maar het is bijna onmogelijk voor me om van hem los te komen. We hebben het al meerdere keren geprobeerd maar het lukt niet. En ik weet wel waarom, onze relatie is geheim dus we kunnen allebei met niemand erover praten, over ons verdriet enzo. Alleen met elkaar... Zo blijven we elkaar bellen en mailen en komen we weer bij elkaar... Ik geloof echt dat hij van me houdt, ik ook van hem maar ik zal altijd wantrouwig blijven ben ik bang... Ik wil wel weg uit deze slechte situatie, maar hoe...? Suggesties welkom...

In het begin hadden we nog vaak contact maar nu heb ik ruim 7 weken niks meer van haar gehoord, ze woont zelfs al 4 maanden bij hem en het engiste waar ze me voor belt is of ik iets kan doen voor haar. Maar niet voor bezoek of wat dan ook, zelf zegt ze dat ze druk is( maar ze beantwoord zelfs me smsjes niet). We hebben samen heelveel meegemaakt en ook ruzies gehad wat een dag erna weer goed was, dus ik weet niet wat ik er nu van moet denken en of doen

Ik ben verliefd op iemand ,,,en ik denk dat hij ook gevoelens voor me heeft...er is veel passie tussen ons.....maar af en toe neem die afstand van mij en laat die niks van zich horen....hoe weet ik nou of die verliefd op mij is?

Ik heb zeer sterk het gevoel, in elk geval in my case, dat alle partners in mijn leven erg veel, emotioneel gezien dan, op mijn vader lijken. Ze hadden ALLEMAAL een identiteitsprobleem, de een nog sterker dan de ander, plus erg veel moeite met binding en mij ( ...) het gevoel geven dat ik 'er mag zijn'. Ze waren ALLEMAAL als kind niet veilig en kopieren dat gedrag naar mij toe. Zij werden afgewezen, ze wijzen mij af. Loop ik weg, raken ze in paniek. Kunnen in mijn ogen dus gewoonweg niet omgaan met liefde en intimiteit ( niet te verwisselen met sex). Ik kies hen hws omdat ik dat patroon ken; zij kiezen mij (denk ik) omdat ik hen dat bied wat ze nodig hebben. Sensibiliteit, response, warmte waardering en erkenning. En dat klopt: empathie is een van mijn sterke kanten. Maar waar is dan hier de echte chemie ? Of is dit juist verliefdheid/liefde: het aanvoelen en invullen bij elkaar. Want uiteraard val ik niet op iedereen met een identiteitsprobleem; en andersom ... ?? I don't know. :) Er moet wel sprake zijn van chemie. Heb het gevoel dat hier idd sprake is van een liefdesmal.

Mijn man heeft heftig liggen zoenen met de 23 jarige vrouw van zijn 49 jarige beste vriend. Toen ik er achter kwam, ben ik op zoek gegegaan naar nog meer geheimen en leugens. Het blijkt dat hij geheime e-mailadressen heeft en met name geïntereseerd is in zgn. painsluts en allerlei zeer exteme vormen van sex. Mijn vertrouwen is totaal weg en ik ben nu zeer achterdochtig. Mijn emoties slingeren van links naar rechts. Wife

kijk ik heb een lief en een vriendin wil het uit maken tussen mij en mijn lief en dat wil ik niet want ik krijg liefdesverdriet en ik weet niet hoe ik het niet kan latten uit maken? weet iemand mij te helpen

Hoe ik mezelf dit ooit vergeven..schuldgevoel..zo'n spijt

Tja...lees hier af en toe jullie verhalen en was er nu aan toe om ook eens mijn verhaal op te schrijven! Ik weet dus niet of mijn man vreemd is gegaan hij heeft het altijd ontkent en ontkent het nog steeds! Ook ben ik naar de vrouw geweest waar hij misschien mee is vreemd gegaan maar ook zij ontkent het! Zij ziet hem als een broer(zegt ze) waar ze haar verhaal aan kwijt kon en die haar hielp haar ex de deur uit te werken! Alleen groot nadeel is dat ik nergens van af wist....mijn man zegt altijd alles aan me(wat ie gaat doen en zo...) en daarom maakt het het ook allemaal zo vreemd! 275 sms-jes waren heel normaal,maar niet zeggen naar wie hij die stuurde.....ik had ook geen vermoeden vond alleen zijn rekeningen ineens zo hoog maar daar had ie ook wel weer een verklaring voor. Hij ging vaak later op bed dan ik en nu hoor ik dus dat hij nog wel eens naar haar toeging....(????oke op 1 hand te tellen...maar toch). Ik twijfel ook omdat ons sex-leven goed is,we hebben vaak sex en dus kan ik me niet voorstellen dat hij naast mij nog meer sex zou willen!! Maar het praatje gaat wel rond en ik heb die sms-jes gezien en ben er wel van geschrokken want hij noemt haar schatje en liefje(????). Dus eindelijk is het een beetje gezakt bij mij maar het steekt ook steeds weer de kop op....omdat mijn gevoel zegt dat er toch iets niet klopt!! Maar ik wil hem ook geloven want hij is er kapot van dat die praatjes rond gaan en hij wil me zo graag duidelijk maken dat ik alles voor hem ben en dat er niemand is die tegen mij op kan! Maar het blijft maar knagen....meestal druk ik die gevoelens weg in het begin kon ik helemaal niet meer van onze sex genieten,steeds kwamen er beelden door mijn hoofd....ben heel verdrietig geweest maar dacht dat ik het een plaatsje had gegeven maar af en toe overvalt het me zo en word ik er zenuwachtig van.... Wie geeft me raad? Zo dat is er uit.....

Ik vraag me af hoe je eigenlijk moet flirten jullie zeggen het wel een beetje maar het blijft moeilijk om te begrijpen.

geachte DAMES EN HEREN ik heb een ik lig al drie jaar in een vecht scheiding met mijn ex we zijn nog niet gescheiden maar wonen wel apart omdat hij een andere vrouw heeft hij ging dus vreemd en er is intussen ook al een kind bij van twee jaar maar het gaat om onze kinderen een meisje van zeventien en zoon van elf we hebben op papier een regeling week om week maar ik krijg nu al vier maanden de kinderen niet omdat mijn ex dat niet wil ik zal maar niet proberen om uit te leggen hoeveel verdriet dat geeft want dat is niet te beschrijven kunt u mij helpen s.v.p.

Ik had ongeveer 2,5 jaar een relatie met mijn vriendin. De laatste tijd was ze heel close met een vriend van me, ik heb haar hier vaker over gewaarschuwd dat ze te ver ging, ze zei dan dat ze ermee zou stoppen. Laatst vertelde ze me dat ze geen gevoelens meer voor me had, mijn wereld stortte in want ik had dit niet zien aankomen. Een paar dagen later heeft ze alles opgebiecht. Ze is gek op een "vriend" van me die 10 jaar ouder is dan haar, zij is 15 en hij 25. Die gevoelens bleken wederzijds te zijn. Ze vertelde dat ze de laatste 2 tot 3 maanden het zo heeft gespeeld dat ze bij hem kon zijn zonder dat iemand het wist. Ze had met haar vriendin afgesproken dat ze daar was, maar zonder dat iemand het wist ging ze stiekem naar hem toe. Ze is er in totaal 5x geweest en heeft daar de grootste tijd in bed doorgebracht. Ik heb het meteen met haar uitgemaakt. Nu heb ik nog wel veel gevoelens voor haar, ook ben ik bang dat ze uiteindlijk toch weer bij me terug komt, wat moet ik dan doen?

Ik heb ruim een jaar een relatie, woon samen en denk zelfs aan kinderen. Mijn probleem is alleen dat ik niet verliefd ben en ook nooit verliefd ben geweest op mijn partner. Dit probleem blijft door mijn hoofd spoken,zo erg dat ik er niet van kan slapen en ik er dagelijks mee bezig ben. Mijn partner weet dat de gevoelens voor hem ontbreken maar hij vind dat ik zelf een beslissing moet nemen. Ik vraag me dan toch af waarom ik deze relatie ben begonnen en waarom ik het tot zo ver heb laten komen. Ik denk er nu over om de relatie te verbreken omdat ik er zo ongelukkig van wordt. Maar tegelijkertijd twijfel ik omdat ik bang ben dat ik een verkeerde keuze maak

Als ik dit rijtje foute mannen zo eens lees vraag ik mij af; hoe ziet de goede man/vrouw er uit? Want er blijft niet gek veel over he?

Ik ben een vrouw van 41 en heb 5 jr een LAT relatie. Alles klopt hieraan. Zelf een kinderwens gehad maar laten varen toen ik hem leerde kennen en hij dit zeker niet wilde, en ik ook niet zwanger raakte. Heb een maand geleden van hem gehoord dat hij vorig jaar 1 malig is vreemdgeweest tijdens een rust periode van ons. Zij is zwanger geraakt, wilde het houden, hij niet. Hij heeft niet de intentie met haar door te willen gaan, wil dat met mij. maar is toch blij met het kindje. En tja.... ik voel mij bedrogen dat ie het nu wel leuk vindt en vraag me af of ie deze 2e kans wel verdient van mij! Weet dat hij nog steeds geen kinderen wil ,. Vraag mij af of dit nog wel kans van slagen gaat hebben ....... hellep:)

Mijn vriendin is tijdens haar zwangerschap (tweede kind) vreemdgegaan. Dit heeft zij meerdere malen gedaan en zelfs een keer twee weken voor de bevalling... Zijn er anderen die hier ook ervaring mee hebben? Van mannen hoor je het helaas vaker, ik heb het alleen nog nooit gehoord/gelezen dat een vrouw dit doet. Kunnen vrouwen dan net zoals mannen zijn? Dit doe je toch niet uit respect voor jezelf en uit respect voor je dan nog ongeboren kind? Ik vind het trouwens ook walgelijk dat een man die zelf getrouwd is dit heeft gedaan. Wie kan me helpen dit te verwerken?(Overigens duurde hun verhouding bijna drie jaar en zij zeggen absoluut niet van elkaar te houden en willen niet met elkaar verder...). Hoe kan een vrouw dit doen?? M.

heei ik ben een jongen, mijn vriendin is zwanger en ik heb te horen gekregen van een familielid dat het kind welis van een ander zou kunnen zijn omdat mijn vriendin dat gezecht zou hebben tegen haar ik heb dit gevraagt aan mijn vriendin en die zegt waarom geloof je anderen en mij niet dat kind is echt van jou ik weet niet wie ik moet vertrouwen omdat mijn vriendin ook vaker heefd gelogen tegen mij maar volgens haar zggen nooit met een ander naar bed is geweest maar ik heb het vermoeden dat er wel een ander/anderen zijn of is ik heb het meerdere malen gevraagt en ze blijft volhouden dat ze nooit iets heefd gedaan met een ander maar me gevoel blijft zeggen dat er iets niet klopt ik word er gek van.... wat moet ik doen

Kun je verliefd raken op een veel jongere persoon in de leeftijd van je eigen kinderen (rond de 25 jaar)

Is er verschil in jongerentaal m.b.t. dialecten tussen jongeren in het noorden en het westen van Nederland? En zo ja, wat zijn die verschillen?

Voor een wekelijkse rubriek in een kwaliteitskrant maak ik anonieme maar serieuze en vrij uitgebreide interviews met mensen die een relatie op het werk hebben of hebben gehad. Voor meer informatie of om u aan te melden kunt u contact met me opnemen per mail: heidi.zandbergen@daxis.nl of telefonisch: 020 689 53 82.

Vrienden hooren elkaa rniet te verraden afspraken na te komen?

Hallo, Hier is mijn verhaal. Mijn vrouw heeft add en is manisch depresief.(Ik weet het je kunt het niet als oorzaak gebruiken.) Een paar dagen geleden kwam ze thuis bij haar ouders vandaan,en die hadden haar ook terug gebracht. Ze kwam binnen en begon meteen over dat ze niet meer zo voelde voor mij als in het begin,we zijn nu anderhalf jaar getrouwd. Ik was helemaal over de rooie enwist niet meer wat ik moest denken,Toen stelde ik een break voor ook omdat ze niet wilde scheiden. Dus hebben we tevens ook een relatie therapeut benaderd. Me vrouw zelf ziet er geen heil in en wil eigenlijk scheiden, ik niet ik wil ervoor vechten. Gelukkig gaat ze over een paar dagen wel met mee naar de therapeut,ze wil ook niet echt meewerken,toen ik gisteravond onze kinderen op bed deed en ik vroeg om een kus en een knuf was het heel erg kill je kent dat soort kusjes wel de knuffel was ook echt iets om niet naar huis te schrijven. Op msn negeerd ze me ook compleet,echt gewoon niet normaal meer,ze doet of ik iemand ben die ze alleen kent van msn, ja ik woon nu tijdelijk ergens anders. En dit is nog maar in een paar dagen tijd gebeurd. Van ik wil niet scheiden van ik wil wel scheiden. Toen ik haar gisteren vroeg of ze vreemd was geweest kreeg ik een hele korte andwoord van "Nee doe ff normaal" Zie ik hier iets over het hoofd,heeft dit echt te maken dat de liefde van haar kant verdwenen is of is ze wel vreemd geweest of komt het toch door haar ziekte dat ze er geen heil meer in onze huwelijk ziet. Ze gaat wel volgens haar dan met tegenzin mee naar de huwelijks therapie,dus dat is al 1 ding ja ze dacht dat een Huwelijkst therapeut er was om ons bij te staan in de scheiding. Maar daar moet je echt ergens anders wezen lijkt mij. Met vriendelijke Groeten, Een wanhopige Anoniem.

Ik maak het op dit moment andersom mee. We zijn daarom eventjes apart (we hebben de luxe dat iemand zijn huis een paar weken ter beschikking kan stellen). Deze "proefscheiding" is heel inzichtgevend. Het maakt heel snel duidelijk wat je wilt . Je ziet alles van een afstand, waardoor je problemen/pijnpunten/leegtes maar ook oplossingen (soms heel voor de hand liggend) overzichtelijker worden. Keuzes worden daardoor makkelijk. Nu, bijna vier weken apart, weet ik zo goed als zeker wat ik wil, wat mij gelukkig maakt. Doe het...het is een kans, geen bedreiging. Als het echte liefde is ... dan komt het goed. 35-gay

hallo roosje ik zit met het zelfde probleem, ik zou graag in contact met je komen misschien, kunnen we elkaar een beedje oppeppen, het leven valt niet mee. heb er geen spijt van er was een reden voor dat je het liet gebeuren het is ook een fout van je man, denk er met liefde aan terug , maar het leven word anders ik val ook in een stilte , en dat maakt mij erg verdrietig. groetjes sammie

Ik ben al 7 jaar in de overgang en dacht dat dit zo zou blijven tot de dood. Ik voelde nl. niks meer voor mannen en het idee dat er iemand aan mij moest zitten kon ik niet verdragen en ik moet toegeven dat ik mij gelukkig voelde. Afgelopen feb. is er na de samenkomst op de zondag iets met mij gebeurt. Toen ik de zaal wilde verlaten, keek ik achterom en keek ik de ogen van een onbekende man, hij keek niet vrijpostig of met ogen die mij uitkleedde, maar heel verliefd. Op dat moment heb ik duidelijk gevoeld dat er iets in mijn open ging met de klok mee en dat heb ik nooit bij iemand gevoeld. Ik ben erachter gekomen dat deze man een Australier is en getrouwd is met een vrouw die katholiek is. Hij komt altijd alleen. Mijn gevoelens druist tegen mijn principes in, omdat de bijbel mij leert geen echtbreuk te plegen en met mij volle verstand weet ik dat ik nooit gelukkig kan worden op het verdriet van een ander. Ik vraag mij dan ook af waarom het mij moet overkomen, ik ga elke zondag naar de kerk, maar nooit met intensie om daar iemand tegen te komen of een relatie met wie dan ook te beginnen. Als deze heer aanwezig is, is mij opgevallen, dat hij of achter mij staat of in de buurt van mij vertoeft (tijdens koffiedrinken) hij durft niks te zeggen en ik ook niet. Help, ik weet niet wat ik moet doen. Aan de andere kant ben ik wel blij dat ik mijn gevoel qua liefde terug heb, maar zo had ik het echt niet verwacht.

ik heb de afgelopen maanden een bijzonder uitdagende en dynamische buitenechtelijke relatie gehad met een vrouw. we hebben dingen gedaan die ik thuis nog nooit gedaan heb. dingen die ook niet bespreekbaar zijn. het aangaan van deze relatie was een uitdaging op sexueel gebied. ik heb er veel van genoten. door dat we elkaar zo vaak zagen is de onbekentheid en daarmee de spanning er ook vanaf gegaan en hebben we een eind aan de relatie gemaakt. in de loop van de maanden is bij mij een onrust richting mijn vrouw ontstaan. een spanning om me weer op haar te richten. een spanning van schuld gevoel, maar ook een spanning van er met niemand over te kunnen, durven praten. ik vindt het moeilijk om daar nu een weg in te vinden. zijn er mensen die vreemd zijn gegaan die daar een weg in gevonden hebben? ben benieuwd naar jullie ervaringen.

Uit ervaring weet ik dat je intuitie je nooit in de steek laat. Is je gevoel over deze situatie niet goed, dan zal er ergens wel een kern van waarheid zijn. Welke verklaring geeft je vriendin zelf over de 30 smsjes die ze ontvangt? Kijk, contact met collega's is leuk/fijn/gezellig, maar 30 smsjes... en waarom zou je gaan sms'en/msn'en met je collega als je deze net de hele dag hebt gezien? Kortom: volg je gevoel en confronteer je vriendin (confronteer alleen haar en doe het niet waar de collega bij is) met wat je weet. Mocht jij het uiteindelijk echt fout hebben, dan overwint jullie liefde deze situatie wel. Het feit dat jij je hier rot over voelt zegt bovendien genoeg over jou liefde voor haar... Begrijpt ze dit niet, dan zal dit meer over haar gevoel voor jou zeggen en dan is het verstandig dat je zelf je conclusies trekt. Succes en het allerbeste! Groetjes Anne

hallo, vriendschap is iets kostbaars, en in tijd van nood leer je vrienden kennen ik heb ze helaas niet meer heb blijkbaar te veel nood gehad heb een vriendschap wel altijd gewaardeerd en er veel in gestoken maar mensen blijven mensen. ik hoop nog voor mijn dood vrienden te kunnen tegen komen zoeken heeft geen zin. je moet er tegen aan lopen. gr cary

Ik snap het wel.. ik heb inmiddels 5 jaar een relatie en we hebben het nu heel goed samen. We waren heel jong toen we iets met elkaar kregen en ik was toen een jong naief meisje die nooit zo de gevolgen ergens van in zag. Nu gaan we bijna trouwen en er zijn ook wel wat dingetjes uit mn studenten tijd die hij niet weet. En wat ook geen zin meer heeft om te vertellen nu.. dat zou meer kapot maken. Ook ik worstel wel eens met twijfel (vooral nu voor de bruiloft) en heb er erg spijt van. het gaat nu heel goed en ik zou er nu ook niet aan moeten denken om bij een ander te zijn, maar in het verleden vond ik de aandacht van andere mannen / jongens ook fijn. Mijn vriend was nooit zo open en worstelde soms met onze relatie omdat hij simpelweg niet wist hoe hij met dingen om moest gaan. Ook was hij vaak bot, en kon heel gemeen uit de hoek komen, maar toch vond ik hem het einde en wilde dat niet op geven. Maar de verleiding was dan groot en ik liet me mee slepen door andere jongens die zo ontzettend lief voor me waren en me geweldig vonden. Ik probeer mezelf nu maar voor te houden, dat ik die persoon niet meer ben en heb geleerd van mijn fouten en de tijd van feesten is voorbij en hij trouwd dadelijk met de nieuwe ik. en we gaan samen aan een nieuw avondtuur beginnen en ik sluit het daarme af. ik praat het absoluut ook niet goed en walg nog steeds van mezelf, maar mensen maken fouten en die zijn er om te vergeven en er de volgende keer anders mee om te gaan. Ik ga in ieder geval mn leven beteren (dat heb ik al gedaan) en zal het nooit meer doen. Buiten dat wil ik nog zeggen dat ik de reactie van de andere mensen ook goed snap, zeker als je zelf bedrogen bent...wat betreft bovenstaand stukje, jij zit er echt nog middenin en dan is het nog moeilijker. bij mij was het met mensen die ik daarna toch niet meer zou zien en dan kan je er op dat moment iets makkelijker overheen stappen. Ik vind wel dat als je trouwd dat je een bepaalde belofte met elkaar aan gaat en ik ben wel van plan me daar zeker aan te houden. wat je dr mee gaat doen is natuurlijk geheel aan jou,, maar hoe lang ga je dit vol houden? dat knaagt toch heeel erg aan je nu of niet? ik zou er ook kapot aan gaan joh. Ik denk toch dat je een keuze moet gaan maken.. ongeacht of je het hem nog gaat vertellen of niet. Als je nog van je man houd probeer het dan weer leuk te maken en ga door samen. Maar zo kan het niet blijven toch?

Dank je wel voor je antwoord. Ik krijg geen rechtstreekse antwoorden, slechts vage ontwijkingen. Begin echt aan mezelf te twijfelen, alsof ik een dramkont ben en een achterdochtig kreng. Maar dat ben ik niet en ook nooit geweest.

Ga er vanuit dat jouw gevoel niet zomaar voor niets is. Natuurlijk is het niet goed om te gaan rondneuzen maar je zal er absoluut een goede reden voor hebben, bewust of onbewust. Zij heeft de schijn tegen zich en totdat zij jou duidelijk kan maken dat de vork anders in de steel zit dan jij nu aanneemt, heb jij redenen om aan haar te twijfelen.

Verveldend om te horen dat je dit moet overkomen. Vertrouwen is iets wat hij bij jou zal moeten terugverdienen. Ga zelf niet op eieren lopen maar laat hem tonen dat hij het nu wel oprecht met jou meent als hij met jou verder wil. Hij zal een open boek voor je moeten zijn en je hebt het recht om vragen te stellen als je iets niet lekker zit en daar zal hij steeds weer op moeten antwoorden. Hij heeft iets beschadigd en hij zal de boel bij jou moeten repareren. Helaas zal vaak blijken dat niet veel mannen dit aankunnen omdat ze geen zin hebben om iedere stap die ze zetten te verantwoorden. Is je man zo open en eerlijk dat hij aandruft om in alles wat hij doet open kaart te spelen dan komt het vast wel goed met jullie en kan je het vertrouwen terugkrijgen. Wil hij hier niet aan dan moet je hieruit een conclusie trekken. Als iemand niets te verbergen heeft valt er ook niet te verbergen.

Vraag aaan haar of ze jou nog denkt en of ze wil met je praten kletsen ofzo doei dit id een reclame sinds 2008

Nou het is soms moeilijk om iemand hoe zij of hij van je voelt

Vreemdgaanis gewoon zwak! Je moet gewoon je problemen bespreken met je partner!

Ik heb mijn man heel, heel erg vaak laten weten hoe ik me voel, al voordat ik vreemd ben gegaan. Ik heb hem gezegd wat me dwarszit, ik heb hem gezegd welke dingen er mis dreigden te lopen. Ik heb hem verteld dat ik geen enkele steun van hem krieeg of medeleven e.d. Ik heb hem zo vaak gezegd dat ik het zo niet vol zou kunnen houden. Ik ben kwaad geweest, ik ben verdrietig geweest tot het moment dat ik niets meer voelde. Ik heb gehuild zonder hem en in zijn bijzijn. Soms reageert hij medelevend voor ongeveer twee weken, soms reageert hij helemaal niet. Mijn man kan niet communiceren op emotioneel vlak. Hij sluit zich voor mij af wanneer het moeilijk wordt en hoopt dat het vanzelf wel weer overwaait. Dus om antwoord te geven op je vraag of ik hem dit alles duidelijk heb gemaakt voor mijn misstap? Ja, ja en nog eens ja. En dit veervuldig gedurende 10 jaar. Ik kan zeggen dat ik heb geknokt voor ons huwelijk, ik heb veel dingen geslikt, gedurende rottijden van ziekte e.d. ik heb mezelf weggecijfert uit liefde voor hem, tot het moment waarop ik niets meer voelde. Momenteel heb ik weer voor mijn man gekozen en zie ik mijn minnaar niet, hoewel dit voor mijn gevoel als zware liefdesverdriet aanvoelt, maar ik wil het gewoon nog niet helemaal opgeven. Is het niet voor ons dan wel voor onze kinderen.

Ik flirt me gek met een man waar ik verliefd op ben maar dat er vlinders komen bij hem, ho maar.. Om moedeloos van te worden! Hij was wel verliefd, twee weken, maar daarna is dat gevoel verdwenen en tot nu toe (twee maanden later) niet teruggekomen. We zijn nu vrienden die elkaar ontzettend aantrekkelijk vinden.. Wat moet ik hiermee?

Ik ben vreemdgegaan, tenminste daar was ik mee bezig maar ik heb t stopgezet.. Toch voel ik me super schuldig. Ik ga het meteen aan mn partner vertellen, hij verdient de waarheid.

Als je nog gevoelens voor je partner voelt, zul je alles moeten geven om hem/haar terug te veroveren. De gevoelens van gekwetstheid en gebrek aan respect voor je partner zijn een van de ergste die er bestaan. Je zult je partner het gevoel moeten kunnen geven dat hij je weer kan vertrouwen, en dat zal niet meevallen!! Onderzoek heeft aangetoond dat mensen die vreemdgaan dit over het algemeen meerdere malen doen of blijven doen. Zonder jou te willen veroordelen blijkt het vaak om mensen te gaan met een "zwakker karakter", minder ontwikkeld geweten en een nogal egoistische levenshouding. De ironie wil dat deze mensen juist door hun eigen gedrag steeds ongelukkiger en ook eenzamer worden, omdat ze niet loyaal aan vrienden/partners mkunnen zijn en het verhaal rond vreemdgaan hen overal schijnt te blijven achtervolgen. Mijn advies is probeer je relatie nog te redden als het enigszins mogelijk is, zeker als er ook kinderen in het spel zijn, want zij mogen al helemaal niet het slachtoffer van jouw gedrag worden. Daarnaast zul je echt goed naar jezelf moeten kijken en veranderen... Maar het zal niet meevallen...

Ijzersterk! Zo is het ook. Alleen iets makkelijker gezegd dan gedaan. Ik heb het verhaal 'trots op mezelf' geschreven. Mijn ex heeft mij dus keer op keer bedrogen via internet enz. Hij is ook verslaafd, sexverslaafd. Dat is waar ik langzamerhand achter ben gekomen. Ben zo blij dat ik na ruim 1,5 jaar er een einde aan heb kunnen maken. Ik moest voor mezelf kiezen...ik was van binnen al aardig kapot! Het enige wat ik moeilijk vind is die afstand. Ik heb er heel duidelijk om gevraagt maar hij blijft proberen. Ik hou me sterk maar heb wel m'n momenten van zwakte. Dan vergeet ik door zijn 'problemen' ff mezelf. Maar gelukkig niet voor lang. Ik wil en ga 100% voor mezelf. Ik verdien veel meer dan dat, dat zeg ik maar steeds tegen mezelf. Ik moet dus m'n eigenwaarde weer aardig opkrikken. Zolang ik dat niet voor mezelf heb, heeft een ander dat ook niet! Daar gaat het ook uiteindelijk allemaal om. Welk mens laat zich anders zo lang wetend bedonderen! Ik ben meer waard!

Ja, dat heet flirten.. Vriendelijke groet, Hein

Sorry, maar deze relatie lijkt nergens op, ik denk dat je iets meer eigenwaarde moet hebben. Je zegt het zelf al, je hebt geen toekomst met deze man, hij is ontrouw, agressief en toont weinig echte belangstelling in jou. Maak het uit, sluit het af, rouw een tijdje en vermijd elke vorm van contact met hem. Ga iets anders doen waarbij je zeker weet dat je hem niet tegenkomt. Ga sporten of iets dergelijks zodat je de gedachten kunt verzetten. Zoek een lover die wel bij je past, die wel voor jou gaat en waar je wel het gevoel hebt een toekomst samen te hebben, ze bestaan hoor.... Mijn advies is dus zo snel moglijk echt kappen, en denk er aan dat je meer waard bent dan dit.... Vriendelijke groet, Hein

Hoi. Je bent nog zo jong en je pint je nu al zo vast aan een persoon. Je moet hem los laten en je eigen weg gaan het is je eerste vriendje dus je hebt ook geen vergelijking. Het leven duurt nog lang genoeg om je te binden, ga eerst lekker genieten. groetjes J

Stuur haar een overgevoelig sms-je (helpt altijd) en wacht daarna gewoon af. ik zou zeggen probeer niet teveel aan dr te denken, ze komt vanzelf wel weer contact zoeken als ze echt van je houd. Ik heb het zelfde meegemaakt.. had haar een jaar niet gesproken en opeens is het weer goed nu.

Ik denk er nog vaak een en voel me er nog slecht onder. Echter is bij hem weg gaan ook moeilijk! mijn gevoel gaat van links naar rechts en terug. Hij moet knokken voor mij en laten zien dat ik het allemaal waard ben

het eerste antwoord was van mij en ik heb het wel meegemaakt! dus.... Ik vind je bent zelf de fout in gegaan en je weet zelf waarom dan los je ook je eigen problemen maar op! En ga hard vechten voor de persoon die je bedrogen hebt! Je kan geen fout meer maken

Ik zou toch proberen te vragen of hij wat voor je voelt!

ONZIN !!!! (de laatste reactie) Hoe kan iemand die getrouwd is en vader wordt alles op alles zetten ??????? Wat denk je van schuldgevoelens, etc. Tjemig, wat een 2d-gedachte!! Maaaarrrrr .... waar gaat dit over?? Je voelt niks voor hem. !!??!! Waar maak je je dan druk om ?? Of gaat het hier een klein beetje om je ego, dat gestreeld wordt ? Jong, bezet-maar-toch, jij getrouwd ? Laat hem, en geef hem geen gemengde signalen, tenminste als dit niets voor je betekent. Hij is tenslotte idd getrouwd en wordt pappie. Zijn jou en zijn gevoelens oprecht ..... tja, dan ...... zie andere topics. Grtz, Sylvia.

Je interesseert hem kennelijk, maar hij weet hws niet echt wat ie hier mee moet. Getrouwd ? Duss ... :) Spannend of idd gevoelens. De tijd zal het leren. Geef wat kleinere signalen, niet meteen al the way alles met bakken over hem heen gooien, maar kleine subtiele hints. Kijk, als jij niets laat merken zit hij met exact dezelfde vragen als jij. En iemand moet het voortouw nemen. Trouwens wat heb je te verliezen. Nee heb je en ja kun je krijgen. Is hij getrouwd, is het een ander verhaal. Dan zijn dit soort emoties een gevaar voor zijn situatie en zal hij er omzichtiger mee om kunnen gaan. Is het alleen sex .... tja. Dan is de keuze aan jou. Grtz, Sylvia.

Ze gaat niet vreemd. Ze is bang. Onzeker. Wil je haar nog wel met een lichaam waar ze zichzelf niet gelukkig mee voelt. Verwen haar en geef haar aandacht zonder meteen het fysieke centraal te zetten. :) Rustig aan, komt goed. Ze wil weer vertrouwen in zichzelf voelen en het gevoel dat ze goed genoeg is voor je, ook nu, na haar bevalling. Grtz, Sylvia.

Hws een probleem met haar identiteit. Waarom anders steeds maar weer en zo te horen in overdreven mate kontakt maken en zoeken. Ze wil het gevoel hebben gezien te worden, want kennelijk heeft ze dat zelf niet duidelijk. Soms zijn de meest mooie mensen enorm onzeker. Vaak, hoe kleuriger hun optische uiterlijk bv, hoe onzekerder. Zie mij, is dan de boodschap. Ze wil weten dat ze iets voorstelt en haalt dat uit vanalles. En vooral uit flirten. Dit heeft idd niets met haar gevoelens voor jou te maken. Dat staat er los van. Ze houdt van jou, maar heeft het nodig bevestigt te worden. Daarbij is het heel normaal dat ze uiteraard ook aan jou gevoel denkt. Anders betaal haar idd maar eens met gelijke munt. Klein lesje over omgaan met gevoelens van anderen voor haar. Ze is bij jou, en dat heeft een reden. Ze wil graag bij je zijn, maaaarrr ze heeft ook aandacht nodig. :) Grtzzz, Sylvia.

ook ik zit, na 30 jaar en 6 kinderen met het vreemd gaan opgescheept. mijn man was depressief, ik kon niet tot hem doordringen, kon hem niet meer bereiken. heb geprobeerd om de huisarts zover te krijgen om samen in gesprek te gaan maar die had als antwoord dat dat van mijn man moest komen , heb de huisarts verteld dat de kluis van de nederlandse bank makkelijker open te breken was dan mijn man, maar toch. hij heeft toen een cursiste benaderd, 34 jaar, 16 jaar jonger, nooit getrouwd geweest, met een biologische klok die op springen stond, en die hapte meteen toe.hij ging van huis uit rond 16.oo uur iedere dag naar haar toe en kwam 's avonds weer thuis. na een maand heeft hij de echtscheiding aangevraagd en wat later heb ik hem op straat gezet met zijn kleren. met zijn advocaat en mijn advocaat hebben ze een deal gemaakt waarop ik op 6 september het huis moest verlaten. ben meteen overgestapt op een andere advocaat maar het feit bleef bestaan dat ik uit huis moest. ik ben uit huis gezet geworden door een deurwaarder en ben bij een vriendin ingetrokken. ( hele leuke tijd gehad ) nadat ik twee dagen uit huis was en hij weer terug, kreeg ik smsjes dat hij spijt had, dat hij met die vrouw niks had, en dat hij er alles aan wilde doen om mij gelukkig te maken, ik zou hem drie maanden de tijd geven om voor hem woonruimte te zoeken, ( waarom niet bij zijn lief intrekken? ) nadat ik in een week tientallen smsjes ontvangen had, ben ik naar het huis toegegaan om te praten, en binnen een kwartier was het een feit dat we het nog eens zouden proberen. ik heb wel meteen duidelijk gemaakt dat ik het alleen voor mezelf deed en niet voor de kinderen, ik kon de kinderen niet opzadelen met het probleem als het weer mis ging, dat hun zich schuldig zouden voelen, het was mijn idee en dus ook mijn schuld als het mis ging. hij heeft meteen gebroken met die verachtelijk vrouw en haar tot nog toe niet meer gezien. zij probeert wel nog contact te zoeken, maar, we zijn nou 8 maanden verder, hij wil niks meer met haar te maken hebben. hij bezweerd mij keer op keer dat hij ontzettend veel spijt heeft, dat hij zijn les heeft geleerd en dat het nooit meer voor zal komen, dit alles zweerd hij ook op het leven van de kinderen, vrij heftig. of ik hem kan geloven zal de toekomst moeten bewijzen, er is een positieve uitstraling in onze relatie, zoals mijn jongste dochter laatst opmerkte, mama ik heb papa nog nooit zo lief tegen jouw zien doen zoals hij nou doet, er wordt meer gepraat. toch zijn er ook nog steeds verwijten van mijn kant naar hem toe en die kunnen op het randje zijn, echt achterbuurts schelden, maar ook dat wordt minder. of het vertrouwen ooit helemaal terug komt, ik hoop het. zijn er mensen die mij en al die andere een hart onder de riem kunnen steken, laat het horen, want in feite lijkt het wel alsof ik de enigste ben op de hele wereld die dit doormaakt.