Labeltjes plakken.

29 Aug 2010

Het was een drukke week, zeker op emotioneel gebied. Zoals in mijn vorige blog al te lezen was, ben ik weer actief op zoek naar een lief en eind vorige week leek het er even op dat ik een leuke dame had leren kennen. Een paar avonden aan de telefoon een paar uur gesproken en het leek heel positief dus besloten we eens af te spreken voor een kopje koffie op woensdag avond als ik geen Romy heb. Ik probeer dit soort dingen buiten Romy om te doen, de rest van de kinderen snapt het wel en plaagt me er wel mee. Woensdag was ik iets eerder van mijn werk gegaan, had me even extra opgeknapt en toen kwam een telefoontje dat ze moest afzeggen, maar het werd verzet naar vrijdag avond. Vrijdag avond stond ik weer gereed toen een uur van te voren een telefoontje kwam dat ze er toch maar van afzag. Dat was even balen, ik had me er toch een beetje op zitten verheugen, maar ja dat kan nu eenmaal gebeuren, als je actief zoekt, kun je ook wel een het deksel op je neus krijgen. Maar ik laat me deze keer niet door de eerste de beste tegenslag uit het veld slaan, ik heb alle tijd.

Waar ik me wel aan stoor is dat mensen tegenwoordig zo snel een oordeel klaar hebben over een ander en zo snel als “amateur psychologen” een label plakken op iemand. Een grapje dat ik laatst las was: “Dokter, ik snap het niet, soms ben ik ineens een beetje somber, dan weer een beetje vrolijk, dan weer even neutraal en dat gaat zo maar door..., waarop de dokter zegt, gefeliciteerd mevrouw, u heeft last van een normaal gevoelsleven!”. Maar in elk tijdschrift staat tegenwoordig wel een cursus “amateur psycholoog” in de vorm van “is hij een narcist?” of “heeft hij bindingsangst?”. We hebben zoveel labeltjes dat bijna elke normale menselijke emotie of vrij normaal gedrag uit te leggen is als een persoonlijkheid stoornis of psychische stoornis. En we lopen er allemaal rustig achteraan, vooral niets doen wat afwijkend gedrag kan lijken en vooral meedoen met de façade die we gebruiken om ons achter te verbergen.

Zo ook de alleenstaande man of vrouw, we mogen zeker niet zoekende zijn, want dan zijn we “wanhopig op zoek”. Dus iedere alleenstaande "blert" op zijn profiel dat ze een goed gevuld leven hebben en alles goed voor elkaar, dat ze zeker niet zoekende zijn maar wel openstaan voor nieuwe mensen in hun leven. Vooral niet laten merken dat je jezelf soms verdomd alleen voelt, en dat je baalt van dat lege bed, knuffels mis en iemand die naar je luistert als je een kloten dag hebt gehad. Nee dat lees je niet in de profielen van de “happy singles”. Nog zo'n cartoon die ik laatst las waar een moderne vrouw vlot en lachend tegenover Sigmund zit en zegt, “ik ben een moderne jonge onafhankelijke vrouw, ik heb woon alleen en heb een goede baan, als ik seks nodig heb dan ga ik naar de kroeg en versier een vent, die ik de volgende dag wel de deur uit zet. In het laatste plaatje kijkt ze somber en zegt, u wilt zeker ook niet met mij trouwen?”. Een goed voorbeeld van wat mensen eigenlijk willen en wat ze denken te moeten uitstralen omdat de maatschappij dat van ze verwacht.

We zijn allemaal vlot, onafhankelijk, hebben niemand nodig, gebruikt mensen als we wel even iemand nodig hebben en zeggen vooral niet dat we op zoek zijn naar liefde en geborgenheid want dat is ouderwets en daarmee stel je jezelf afhankelijk en emotioneel zwak op. En ja de maatschappij staat dan al weer klaar om daar op de duiken met de nodige vooroordelen, “je moet eerst gelukkig zijn met jezelf....”, “je moet niet te graag willen...”, “je moet niet wanhopig op zoek zijn...” enz. Dit kun je ook doortrekken naar de seksuele moraal en hoe we met relaties, maar ook met mensen in het algemeen omgaan.

Alles is een probeer en wegwerp cultuur geworden, als iets niet meer bevalt, ruilen we het in en we moeten alles eens geprobeerd hebben en ons vooral niet ergens aan hechten of onszelf kwetsbaar durven maken. Paul van Vliet schreef ooit eens een lied en de laatste regel is “maar leven is dat niet” waarmee hij gelijk de hele essentie van het leven aangeeft. Wanneer je jezelf niet open durft te stellen en soms kwetsbaar durft te zijn en durft te accepteren dat je ook wel eens een tik over je neus kunt krijgen, dan leef je heel veilig maar je mist ook de mooiste dingen die het leven te bieden heeft. Laat mij heel extravert zijn, een open boek, noem me een “exhibitionist” als je een negatief labeltje wilt plakken, als je de beschrijving van “narcist” leest past dat ook wel, zeg dat ik “wanhopig op zoek ben” als je nog een negatief labeltje wilt plakken en blijf dan vooral veilig in je eigen beschermende gouden kooi zitten waar niemand je kan kwetsen, doe vooral wat iedereen van je verwacht en label rustig verder.

Tot schrijfs, Hein

Overleven

Moet je hard zijn om te overleven
tot de tanden toe bewapend voor je eigen veiligheid
moet je sluw zijn om te overleven
voor als het zover is, op het ergste voorbereid
niemand meer vertrouwen
altijd afstand houden
en overal op je hoede
met dat ernstige vermoeden
dat iedere belofte wordt gebroken met de tijd

moet je hard zijn om te overleven
knokken voor jezelf en alleen voor jouw belang
zorgen dat je je nooit bloot zal geven
je lach onder controle je huilen in bedwang
naar voren ellebogen
kleppen voor je ogen
nergens zwakke plekken
honden, hoge hekken
en geloof en hoop en liefde achter het behang

we weten dat het allemaal kan kantelen
naar die blijde boodschap van vrede en veiligheid
naar het wonder van ontwapenen en ontmantelen
in die betere wereld van 'eenmaal komt de tijd'
dat de liefde het zal winnen
als we morgen maar beginnen
en dat wij op vertrouwen
ook een toekomst kunnen bouwen
we weten het nog wel,
maar het geloof dat zijn we kwijt

want je moet hard zijn om te overleven
onverschillig voor de wanhoop,
onkwetsbaar voor verdriet
met geen ander doel om naar te streven
dan ieder voor zichzelf, verschanst op zijn gebied
met niemand iets te maken
koel berekenend schaken
op kansen blijven loeren
om de anderen te vloeren
dan zal je overleven
maar leven is dat niet.

Paul van Vliet

[ Nog geen reacties, klik hier om een reactie te plaatsen. ]

Op zoek naar een lief

25 Aug 2010

Het is al weer even geleden dat ik een blogje geschreven heb, het was dan ook een drukke tijd de laatste weken. De vakantie is voorbij, Romy gaat weer naar school en ik weer aan het werk, het normale ritme weer in. Tijdens de vakantie heb ik ook tijd gehad om even na te denken over alles, mijn werk, mijn kinderen en mijn alleenstaand ouderschap. Ook leerde ik wat nieuwe mensen kennen en stonden sommige mensen weer verbaast te kijken naar de openheid die ik heb, ik merk dat het ook sommige mensen afschrikt. Maar mensen die me beter kennen weten gewoon dat ik zo ben en dat er geen enkele slechte bedoeling achter zit.

Tijdens de vakantie stond ik er alleen voor en soms dan was ik stilletjes toch een beetje jaloers op stelletjes die het leuk hadden samen. Na de vakantie besloot ik ook om weer actief op zoek te gaan naar een leuke dame om een latrelatie mee te beginnen. Ik ben weer aan het vissen, aan het rondkijken en een beetje flirten, maar soms denk ik dat het een bijna onmogelijk klus is. Het is moeilijk om iemand te vinden die qua uiterlijk en innerlijk goed bij je past. En dan spelen ook nog de nodige oude ervaringen mee. Wanneer je dan een goed gesprek hebt, dan hoor je soms van die kleine dingen die in de richting komen van wat je ooit meegemaakt hebt in vorige relaties die je de schrik om het hart laten slaan. Nee...dat niet weer.... denk je dan onbewust, of je gaat jezelf wijs lopen maken dat het wel mee zal vallen, maar het spookt wel door je hoofd.

En wanneer je dan enige verliefde gevoelen of gevoelens van genegenheid hebt, dan slaat de angst en de onzekerheid weer toe. Zou het kunnen lukken, is het te combineren met de kinderen en het werk, zullen we wel tijd voor elkaar hebben, ben ik eigenlijk nog wel aantrekkelijk genoeg. Allemaal dingen die door je hoofd spoken en uit angst om weer gekwetst te worden sta je jezelf niet echt toe om weer bepaalde gevoelens te krijgen, maar probeer je alles maar in de hand te houden, vooral jezelf. Wanneer je al deze dingen op een rij zet, is de kans dat je weer iemand treft die in uiterlijk maar zeker in karakter goed bij je past een grote toevalligheid maar niet onmogelijk.

Mijn wensen zijn niet extreem hoog, eerlijkheid, betrouwbaarheid, sociaal, lief, slim, gek met kinderen, spiritueel, net als ik een beetje zorgzaam en extravert. Ik heb geduld, ik ga niet voor de eerste de beste zoals ik vroeger wel eens gedaan heb, verliefd worden op de eerste de beste die verliefd op jou is, dat gebeurd me niet meer. Ik ben sowieso zuiniger op mijzelf geworden, ik voel me te goed voor losse relaties of one night stands. Ik heb mijn leven goed op orde en ben emotioneel stabiel en dat wil ik wel graag zo houden, dus moet je geen gekke dingen gaan doen die eigenlijk ook niet in je aard passen en zeker niet te lichtzinnig omgaan met gevoelens.

Maar ik troost me met de gedachte, dat ergens iemand rondloopt die ook zichzelf bewaard voor die ene die ze gaat tegenkomen waar ze echt serieus een gelukkig en langdurige en liefdevolle relatie mee aan kan gaan, we moeten elkaar alleen nog even tegenkomen.

Het zal eens gaan gebeuren...

Tot schrijfs, Hein

[ Nog geen reacties, klik hier om een reactie te plaatsen. ]

Een geweldige vakantie

8 Aug 2010

We zijn net terug van twee weken heerlijk vakantie op een camping in Renswoude ongeveer 12 kilometer van onze woonplaats Veenendaal. Een paar maanden geleden heb ik een mooie tunneltent overgenomen van een kennisje en de laatste maanden heb ik via marktplaats en aanbiedingen alle spullen die we nodig zouden hebben gekocht. Romy zat zich al te verheugen en die maandag vertrokken we tussen twee regenbuien door maar naar de camping. Ik had alles in mijn kleine auto gepropt en de rest met sjorbandjes op het dak gebonden en zo gingen we richting de camping. Eenmaal aangekomen hielp een hulpvaardige overbuurman even met opzetten en voor de volgende bui hadden we de tent staan. Even alles inrichten en uitpakken en daarna konden we samen de camping even verkennen. Romy had vanaf het eerste moment al contact met andere kinderen op het veldje en de buren waren ook gezellig dus het was vanaf de eerste dag al gezellig.

Die dinsdag ging Romy even ponyrijden op de manege die ook bij de camping hoorde en daarna bracht mijn ex mijn zoon Raoul even langs. Die had net drie weken in Spanje gezeten en hij kwam er ook gezellig bij. Raoul had een paar dagen nodig om kennis te maken maar daarna was hij ook dagelijks op pad met de kinderen op ons veld en de achterburen, vooral twee meisjes waren erg gezellig.

Ondanks af en toe regen hadden we ook veel mooie zonnige dagen en was er op de camping heel veel te doen voor de kinderen. Ik genoot van het heerlijk primitief doen in een tent en het improviseren met alles. Elke dag met Romy om 11 uur naar de knustelclub en elke avond naar het meeleef theater speciaal voor de kleintjes. Ik wil het animatieteam complimenteren want ze deden het heel leuk. Die zondag was er een zeskamp waaraan Raoul ook meedeed en ze hadden een enorme opblaas hindernisbaan neergezet met zeep helling en nog veel meer. Het had allemaal een zeer hoog “jackass” gehalte en Romy stond het team luidkeels aan te moedigen.

Romy had veel vriendinnetjes op de camping en ze had het heel erg naar de zin, ook zijn we drie keer pony gaan rijden en heeft ze twee keer de pony cheyenne mogen verzorgen, poetsen en manen kammen en daarna een half uur “les”, Ze vond het prachtig, ik denk dat ik hier ook maar eens op zoek ga naar een manege. De zussen van Romy zijn ook nog een paar keer langs geweest en ook de moeder van Romy kwam op bezoek. Britte, de grote zus van Romy is ook nog een nachtje blijven slapen. Donderdagnacht heeft Raoul samen met zijn nieuwe kennisjes om 11 uur 's avonds een spooktocht gelopen.

De twee weken vlogen om en vrijdag was het gelukkig mooi weer zodat ik droog kon inpakken. Na afscheid van de mensen die we hadden leren kennen zijn we naar huis vertrokken. Ik denk er hard over om volgend jaar terug te gaan naar deze camping, ook de mensen die we hebben leren kennen gaan terug en het is ons erg goed bevallen. Bij thuiskomst alles opruimen, vier wasjes draaien en het huis aan kant maken. Rene had zijn best gedaan om alles schoon te maken maar ik moest het nog wel een “beetje” nalopen

Vrijdagmiddag hebben we ook ons nieuwe poesje “Pip” opgehaald, ik had dat eigenlijk zaterdag willen doen maar Romy kon niet langer wachten. Het is een leuk beestje en het is weer leuk om een poes in huis te hebben. De eerste dag was hij nog een beetje schuchter, nu rent hij al door de kamer en over de banken.

Romy is nu even op zondagmiddag bij haar moeder, de komende week hebben we nog vakantie hier thuis en gaan we nog een keer samen met een kleedje bij de AH zitten We hebben alle oude DVD's waar Romy niet meer naar kijkt in een doos gedaan en die gaan we verkopen. Ook Raoul is hier de komende week nog dus ik heb een huis vol kinderen, heerlijk gezellig druk.

Tot schrijfs, Hein

[ Nog geen reacties, klik hier om een reactie te plaatsen. ]

Bewijzen

24 Juli 2010

Ik heb zondagavond Romy weer naar haar mama gebracht en deze week was ze nog daar voor de eerste helft van de schoolvakantie. De komende drie weken zijn Romy en Raoul bij mij en gaan we eerst lekker twee weken kamperen. Rene past op het huis en zorgt voor de dieren en de mama en de zussen van Romy komen ook gezellig langs op de camping dus het gaat erg gezellig worden de komende weken .

Zondagavond zat ik mijzelf weer eens te ergeren dat net als ik even een keer tijd heb om even tv te kijken er zelfs met 35 kanalen niets leuks op is. Ja showbizz nieuws waar mijn tenen van kromtrekken. Net als ik even geen tijd heb dan zijn er de leuke series op zoals scrubs en house. Ik had al nagedacht om interactieve tv te nemen maar ik bedacht me ineens dat er nog een veel leukere oplossing was. En ja hoor, ik heb via marktplaats voor weinig geld een streaming media player gekocht. Nu download ik op de computer of neem ik op of kijk ik streaming via Internet wanneer ik wil en wat ik wil zien. Het ultieme tv on demand, ik ben tevreden en heb een stapje de toekomst in gedaan.

Mijn nieuwe telefoon bevalt ook prima, de HTC Hero is ook het enige dat meegaat op vakantie, hiermee kan ik mijn mail lezen, mijn websites in de gaten houden, foto's maken en ze ook onmiddellijk op facebook zetten. Gisteravond ging de telefoon zich vanzelf upgraden (via de eigen internet verbinding) naar de laatste versie van Android, dus ik was dubbel blij. Alleen moest ik opnieuw mijn tabbladen inrichten maar kon daarbij gelijk even kijken naar de nieuwe programma's die ik er bij gekregen had. Super zo'n Internet telefoon.

Ik ben niet iemand die van moderne snufjes houd omdat het modern of hip is, maar als het functioneel is dan ben ik er gek op. Dingen als een ebook reader om te lezen en een Internet telefoon zijn gewoon handig. Ik zou bijvoorbeeld nooit een iPad of een iPhone kopen van Apple, omdat dat duur design is en goedkopere toestellen veel meer kunnen en tenminste aansluitingen hebben zodat ik er zelf dingen op kan zetten en er iets mee kan doen zonder gelijk aan Apple vast te zitten. Ik geloof in open standaarden en open source, een soort van sociale wijze om software te maken waarbij je de broncode en dus de kennis deelt met de hele wereld en dit gratis ter beschikking stelt. En dan vallen de copyright, rechten en patenten geldwolven Apple en Microsoft onmiddellijk af

Deze week zat ik na te denken en een beetje te mijmeren over van alles en nog wat en ik realiseerde me dat ik mijn hele leven mijzelf al aan het bewijzen ben. Toen ik klein was wilde ik bewijzen dat ik een goede musicus was, ik zakte voor het conservatorium maar vond een andere weg om toch beroeps musicus te worden zonder opleiding. En toen wilde ik bewijzen dat ik op mijzelf kon wonen, dat ik het allemaal zelf kon. Ik woonde zes jaar lang alleen en heb het allemaal op de harde wijze geleerd, maar ook veel prachtige dingen beleefd waar andere mensen alleen maar van konden dromen. Toen ik vierentwintig was wilde ik de ICT in en ging een opleiding volgen, helaas had ik maar tijd en geld om een MBO diploma te halen. Toen heb ik jaren lang moeten bewijzen dat ik op HBO en WO niveau kon werken en werd er door hoger opgeleiden in de beginjaren toch op mij neergekeken. Maar ondanks dat ik begon om hun rotklusjes op te knappen, wist ik al deze klusjes wel heel goed te doen. Ik heb het vermogen om heel snel te leren en ik heb een zeer goed en snel geheugen, waardoor ik mij snel kon opwerken naar meewerkend voorman in een software en hardware ontwikkel bedrijf en later zelfs software architect. Maar ook toen was ik telkens weer bezig om mijzelf te bewijzen tot ik de laatste jaren zo'n enorme kennis en ervaring opgebouwd heb dat ik me amper hoef te bewijzen. Maar toch ben in nog steeds bezig met alles wat nieuw is op te nemen, mijn hoofd heeft nog zoveel ruimte en er is nog zoveel te ontdekken en te leren.

Maar ook in relaties was ik me aan het bewijzen, bewijzen dat ik het kon, tegen beter weten in probeerde ik tegen de bierkaai te vechten, probeerde ik het goed te doen en mensen gelukkig te maken, maar dat was iets wat me maar niet lukte, hoe ik ook mijn best deed. Ik heb wel weer heel veel geleerd in al die jaren en dat heeft me nu gemaakt tot wat ik nu ben, dus zinloos is het niet geweest, eerder een leerschool. Wel ben ik jarenlang ook in relaties heel alleen geweest. Nu merk ik dat ik me in veel opzichten niet meer zo nodig hoef te bewijzen behalve in een paar persoonlijke dingen. Ik ben nog steeds aan het bewijzen dat mannen net zo goed voor kinderen kunnen zorgen als vrouwen, dat ik ook een huis netjes en schoon kan houden en dat ik werk en zorg kan combineren. Ook ben ik (samen met mijn exen) aan het bewijzen dat mensen ook na een scheiding samen ouders kunnen blijven en elkaar kunnen respecteren en zelf helpen als het nodig is en dat kinderen gewoon met alle ouders en ex stiefouders een goede relatie kunnen hebben. Maar vooral ben ik voor mijzelf aan het bewijzen dat ik het allemaal alleen kan....en daar zat ik deze week eens nuchter naar te kijken.

De kamer staat vol met camping spullen en vandaag gaan we de laatste inkopen doen voor de vakantie. Nog even een keer alles goed schoon maken en alles inpakken en maandag gaat het avontuur beginnen. Ik heb het heel erg veel zin in, gewoon twee weken lekker primitief en heerlijk losjes doen waar we zin in hebben. Ik zal via facebook wel wat foto's laten zien om iedereen lekker jaloers te maken

Tot schijfs, Hein

[ Nog geen reacties, klik hier om een reactie te plaatsen. ]

De laatste loodjes voor de vakantie

18 Juli 2010

Vorige week zondagavond bracht ik Romy naar Conny en begon weer een volle week werken. Ik werk deze drie weken wat meer om voldoende verlof te hebben om na de vakantie ook nog zorgdagen op te kunnen nemen. Een hele week zonder Romy is wel leeg hoor, ik zal blij zijn als we weer in het normale school en werk ritme zitten. Maar volgende week ga ik kamperen in een tent samen met Romy en Raoul. Rene blijft thuis om op het huis te passen en de dieren te verzorgen. Ik heb er echt zin in, twee weken lekker er helemaal uit en improviseren. Veel mensen zien vakantie als een tijd in een luxe hotel met alle verzorging, ik zie het als een heerlijk improviseren en avontuur en vooral heerlijk samen met de kinderen de tijd doorbrengen.

Deze week was weer rommelig druk op het werk en donderdagmiddag zijn we op werkbezoek geweest in Den Haag. Ik heb jarenlang (via het SDU) voor de SG gewerkt en ben er ook veel geweest, in de zomer vergaderen op het plein voor het Binnenhof, toen ik door het Binnenhof liep richting het ministerie kreeg ik wel weer wat nostalgische gevoelens. Het was een mooie tijd toen ik werkte voor het documentalisten systeem van de SG. En kwam ik die dag twee oud collega's tegen, de wereld is soms heel erg klein, het was leuk ze weer te zien en te spreken.

Vrijdagavond heb ik Romy weer gehaald voor het weekend en daarna zijn we lekker lang in bad geweest en vroeg gaan slapen. Zaterdag had ik gepland om wc boven te maken, de spoelbak was stuk en die moest vervangen worden. Eerste even een speelgoedje voor Romy halen, ze had me al drie keer geroepen als de reclame er op was en telkens mistte ik het. Ze wist dat het over een lieveheersbeestje ging dus zijn we met zijn twee achter google gaan zitten en hebben alle plaatjes door zitten worstelen tot we het eindelijk tegenkwamen. Toen nog een winkel zoeken en na de bouwmarkt en de boodschappen nog even naar de blokker om het popje te halen. Als ik dan de super gelukkig blik in de ogen van Romy zie dan smelt ik weer even hoor.

Daarna ging Romy mij helpen met het vervangen van de spoelbak, eerst de oude weghalen en Romy zal met belangstelling te kijken en te kletsen. Het water opnieuw aangesloten en en alle pas gemaakt voor de aansluiting op de wc pot, gaatjes boren en ophangen. Een uurtje laten hing het netjes recht, werkte het ook prima en keek ik tevreden naar mijn werk. Als je een eigen huis hebt moet je soms handig zijn

Daarna hebben we de tuinbonen uit onze tuin geplukt en samen zitten pellen en toen kwam mijn ex stiefdochter Tessa langs (met een wasje natuurlijk ) die samen met Romy ging spelen zodat ik nog even als een witte tornado door het huis kon gaan, even stofzuigen, stof afnemen, wc's schoonmaken, afsoppen en een uurtje later was het huis weer toonbaar 's avonds heb ik de tuinboontjes klaargemaakt, met spekjes en hebben we met zijn allen lekker gegeten. Daarna ging Tessa met Romy in bad en hebben we samen nog even TV gekeken. Tessa bleef logeren bij Romy en ik ben maar op de logeerkamer gekropen.

Vanmorgen werd ik door Romy wakker gemaakt en ben ik samen met Romy naar beneden gegaan als gewoonlijk. Croissants gebakken en samen even tv gekeken, Tessa kwam ook even een croissantje meepikken en een uurtje later was ook Rene wakker. Gezellig zo'n lekker rommelige zondagochtend. Nu is Tessa naar huis, Rene zit op zijn kamer en heb net even lekker koffie gedronken achter het huis en naar de jonge vogels gekeken. En dan voel ik me even een heel tevreden mens, het leven is goed. Vanmiddag gezellig nog iets met Romy ondernemen en dan gaat ze vanavond weer voor de laatste vakantieweek naar Con. Aanstaande vrijdag begint mijn drie weken zomervakantie, ik heb er zin in.

Tot schrijfs, Hein

[ 2 reacties ]

Eerste vakantieweek

11 Juli 2010

Deze week was de eerste week van de grote schoolvakantie en de eerste drie weken is Romy door de week bij Conny en straks is ze drie weken bij mij. We zouden beiden Romy niet drie weken achter elkaar kunnen missen dus tussendoor bellen we, en in het weekend is ze bij die ouder waar ze anders ook zou zijn. Wel zo prettig voor zowel Romy als ons, want ze is deze week lekker met haar mama en twee zussen op vakantie geweest in Drenthe en vrijdag wilde ze ook graag weer met papa mee want hier heeft ze ook vriendinnetjes en ze is gek met zowel papa als mama. Als we straks op de camping zitten zullen de zussen en haar mama ook langskomen, ik ben erg blij dat we alles zo goed geregeld hebben, voor ons maar zeker voor de kinderen. En doordat we de zorg ook zo eerlijk mogelijk verdelen hebben we beiden ook even een rustmoment tussendoor zodat we in die andere tijd ook al onze aandacht voor de kinderen kunnen opbrengen, een win-win situatie dus.

En zo kom ik op het volgende punt, ik krijg erg vaak complimenten over hoe wij onze ouderschap voortzetten na ons huwelijk en hoe wij met onze kinderen en exen omgaan. Voor ons is dat iets heel gewoon maar het lijkt helaas een uitzondering te zijn. Maar diezelfde dames die zo complimenteus zijn over een man die voor zijn kinderen zorgt (en klagen over hun ex) willen wel allemaal een nieuwe vriend die ongebonden is, geen tijdrovende omgangsregeling heeft en vrij is van alimentatie. De dames die er nog een beetje leuk uitzien zoeken dus wel vaak het tegenovergestelde van wat ze complimenteren. Ik ben niet verbitterd hoor ik moet erg hard om lachen.

Maar deze week was behalve dat het een drukke week was, ook even emotioneel een aanslag waarbij ik ook wel een nachtje slecht geslapen heb. Afgezien van ook een paar leuke gesprekken, heb ik deze week van diverse kanten weer de nodige relatie, opvoed en gedrag problemen en andere ellende moeten aanhoren, waarna ik in bed lag en echt oprecht dacht, “wat ben ik blij dat ik dat soort ellende allemaal niet heb en gewoon een alleenstaande papa ben, die alles goed voor elkaar heeft." Deze week was zeker geen uitnodiging voor een relatie, eerder het omgekeerde. Als het zo allemaal moet dan blijf ik lekker vrijgezel hoor, behalve wat lichamelijke intimiteit kom ik niets te kort en ben ik bijzonder gelukkig. Ik heb me er al bij neergelegd dat ik misschien de rest van mijn leven maar een happy single blijf. Hoe meer ik er over nadenk geloof ik dat ik net als een bam vrouw de term bav maar eens ga uitwerken, de Bewust Alleenstaande Vader.

Gisteren heb ik Romy opgehaald en het was gelijk heel gezellig hier met de buurkinderen en spelletjes. Ik had natuurlijk ook mijn nieuwe telefoon, de HTC Hero en ik heb natuurlijk Internet, Email, Hyves, Facenbook en MSN even geconfigureerd. Ik heb nu alles in één klein toestel, mijn sms, mail, fotocamera, sociale netwerken. Echt een heel leuk ding en ook het enige ding dat mee hoeft op de vakantie! Natuurlijk heb ik er ook een aantal van de gratis spelletjes op gezet voor Romy die zonder enige leercurve met het touchscreen overweg kon. Het grappige is dat voor kinderen al deze nieuwe techniek zo gewoon is.

Vanmorgen hebben we eerst samen boodschappen gedaan en nog even een extra slaapzak gekocht en wat spulletjes voor de camping. Toen we terug kwamen was het hier al aardig gezellig aan het worden met buurkinderen en de buurvrouw was aan het knutselen met een tuinslang om een buiten douche te maken hier op het pleintje achter het huis. Ik heb even meegeholpen met wat tie-wraps en zo konden de kinderen lekker rennen door het water. Ik ben samen met Romy nog even de stad in geweest om een nieuw insecten potje te kopen en een ventilator voor in de kamer. Samen lekker een slushpuppie gehad op een terrasje en dan voel ik me weer zo'n bevoorrecht mens. Geluk zit in zulke kleine dingen. Het was een heel gezellig dag en na een lekker bad ben ik bij Romy gaan liggen want het onweerde hier heel erg hard. Ze viel op mijn buik in slaap en ze hield me stevig vast, wil je bij me blijven zei ze.... natuurlijk liefje.

Nu zit ik nog even dit te schrijven terwijl de regen met bakken uit de lucht valt en de onweer weer terug komt. Straks ga ik ook lekker slapen en morgen gaan we lekker naar het zwembad waarna Romy morgenavond voor een week weer naar haar mama gaat. Over twee weken ga ik lekker twee weken kamperen met de nieuwe tent, ik heb er echt zin in, het gaat vast een reuzegezellig vakantie worden samen met mijn kinderen.

Tot schrijfs, Hein

[ Nog geen reacties, klik hier om een reactie te plaatsen. ]

Zomer en een nieuwe telefoon

27 jun 2010

Deze week was het heerlijk weer, elke dag even weer het weer aankijken om te zien welke kleren Romy weer aan kan en het fietsen naar het werk is zeker geen straf. Op school zijn het de laatste twee weken voor de zomervakantie en op het werk is het een beetje komkommertijd met soms hollen soms een beetje stilstaan. Ik heb alles voor de vakantie gereed en ik heb er echt zin in. De eerste drie weken van de zomervakantie is Romy bij Con (met de weekenden wel bij mij) en de laatste drie weken heb ik vakantie. Romy gaat met haar mama en de zussen lekker in een huisje op vakantie en met mij en Raoul twee weken kamperen in een tent op een leuke familiecamping. De mama van Romy en de zussen komen ook nog even langs dus het gaat best gezellig worden denk ik.

Deze week heb ik mijzelf zitten concentreren op een nieuwe telefoon. Mijn oude telefoon begint kuren te vertonen en mijn abonnement loopt ook bijna af. Helaas voor de KPN ging ik rekenen en merkte ik dat ik bijna 200 euro betaald heb voor een toch vrij eenvoudige telefoon. Deze gratis toestellen zijn best duur hoor, via je abonnement betaal je ze dubbel terug. Ik heb dan ook besloten om zelf een simlockvrije telefoon te kopen en dan te gaan shoppen voor het goedkoopste abonnement. Zo kun je dus veel geld besparen heb ik uitgerekend. Na het vergelijken van veel telefoons en de mogelijkheden is de keuze op een HTC Hero gevallen met Google Andoid als besturingssysteem. Deze week komt hij hopelijk binnen, ik zit met spanning te wachten. Ik wil zeker geen iPhone, ik hou niet zo van dure telefoons waarbij mensen denken dat ze trendy zijn maar ondertussen zichzelf overleveren aan de machtswellust van Apple die even gaat bepalen wat men wel en niet met de telefoon mag doen. Die chanteert met nieuwe voorwaarden waarbij ze uw gegevens mogen doorverkopen (anders mag men niets meer downloaden van Apple) en die zorgt dat de telefoon vooral geen interfaces heeft zodat u er zelf bijna niets op kunt zetten en vooral alles met DRM zodat u alleen muziek die gekocht is bij Apple kunt afspelen. Bah, ik hou niet van dictatoriale bedrijven en daarom valt ook Microsoft af. Ik kies dus voor een google Android telefoon waar ik zelf kan bepalen wat ik er op zet, ook mp3 en films zonder rechten, en ander browser of muziek programma's kan plaatsen. Ik kies voor een mooie telefoon en de vrijheid. Ik heb er ook een Internet abonnement bij genomen zodat ik straks op de vakantie de laptop en het dure fototoestel thuis kan laten en alle met mijn mobiele telefoon kan doen. Lang leve de vooruitgang, ik heb het niet zo op gadgets en ben erg kritisch over nieuwe techniek, alleen als het echt nuttig is dan koop ik het. Ik koop dus uit behoefte naar een dienst en niet omdat het trendy of cool is.

Vrijdag heb ik Romy gehaald en ook Raoul en gisteren was een super gezellig dag. Eerst heb ik samen met Romy boodschappen gehaald en heb ik ook even wat extra stoeptegels voor in tuin gehaald. Met zweet op het gezicht heb ik die in de tuin gelegd en nu ligt het er weer netjes bij. Daarna heb ik het badje opgezet voor Romy en Raoul en Romy de bikini aangetrokken. Binnen een mum van tijd waren de meeste kinderen uit de buurt aan het spelen met water en op het plein hier achter het huis werd er met waterpistolen en emmers water gegooid en hadden alle kinderen dikke lol. Het was heerlijk weer dus de kinderen hebben de hele middag zitten spelen, hier in de tuin, in de boomhut en in het badje. Af en toe even achter Romy aan vangen om er wat zonnebrandcrème op te doen. Ik kan daar zo van genieten, dan voel ik me een echt bevoorrecht mens. Vanmiddag ga ik lekker met ze naar het zwembad, al vast een voorproefje van de vakantie. Raoul blijft ook een dagje extra nu het vakantie is, ik ben blij dat we gewoon flexibel en vanuit de behoefte van de kinderen omgaan met een omgangsregeling (wat ik trouwens een vervelend woord vind). Je bent en blijft gewoon ouders en ondanks dat je twee huizen hebt moeten kinderen gewoon bij beiden een thuis hebben. Deze week besprak ik nog met Con (de moeder van Romy) dat het zo goed loopt en dat we daar beiden erg blij mee zijn en ook beiden ons best voor doen.

Deze week heb ik trouwens stil zitten genieten in de trein van twee oude mensen. Ik zat tegenover twee oude mensen, ik schatte ze in de zeventig, beiden zagen er verzorgt uit maar vooral heel gelukkig. Ze spraken met elkaar op een hele liefdevolle wijze en ze hadden beiden vriendelijke en gemoedelijke gezichten. Ik heb echt 20 minuten stiekem zitten genieten van die aanblik en hun conversatie. Zo zou ik zelf ook oud willen worden, ik weet niet of dat er nog inzit maar ik blijf hopen.

Gisteren kregen we nog een paar leuke foto's van onze nieuwe poes binnen die na de vakantie bij ons komt wonen, we gaan haar Pip noemen. Nog één week voor de grote vakantie, Tessa is nu met Romy even eendjes aan het voeren, Raoul speelt op de DS en Rene zit zijn ontbijt naar binnen te werken, straks even alles klaarmaken voor het zwemmen en nog even een wasje draaien.

Tot schrijfs, Hein

[ Nog geen reacties, klik hier om een reactie te plaatsen. ]

Even stilstaan bij jezelf en dan weer doorlopen.

17 Juni 2010

Soms ga je maar door en door alles lijkt goed te gaan en soepel te lopen en ineens merk je dat je een iets te positief beeld had van je leven en je omgang met andere mensen. Ik ben een bijzonder positief mens die soms een beetje naïef denkt dat dingen slijten en mensen in positieve zin veranderen op de duur. En dan word je ineens geconfronteerd met verwijten die je niet verwacht had, dat mensen zo negatief kunnen denken en goede dingen zo negatief kunnen benaderen, dat had ik even niet voorzien. Als ik dan ook hoor hoe iemand de geschiedenis toch een beetje in het eigen voordeel weet te veranderen en positieve dingen vergeten is en de negatieve dingen koestert, dan weet ik weer, dit is niet mijn ding. Maar één les heb ik weer geleerd, sommige mensen veranderen niet, daar moet je altijd voor op je hoede blijven.

Ik heb wel de neiging om in de verdediging te gaan, uit te leggen dat voor mij alle mensen gelijk zijn en dat ik iedereen help en mij zeker niet laat manipuleren om iemand voor te trekken of te bewijzen dat iemand belangrijker is. Wanneer het om mijn kinderen gaat en mijn ex stiefkinderen en mijn vrienden en vriendinnen dan maak ik geen onderscheid. En wat ik voor Romy doe heb ik voor alle kinderen gedaan toen ze klein waren. Ik ben nou eenmaal zo en wanneer mensen mijn goede bedoelingen in twijfel trekken of negatief benaderen dan voel ik me opstandig worden. Sommig dingen zijn zo makkelijk gezegd en verdedigen heeft geen zin want iemand die zo negatief denkt verander je niet meer. Het is alleen jammer dan hun invloed soms verder uitvloeit dan je lief is.

Dan moet je even stilstaan bij jezelf en daarna weer doorlopen, even weer je normen en waarden en je idealen ijken en weer weten waarom je dingen doet zoals je doet. Omdat je namelijk een integer mens bent en dat ook wilt uitdragen. Ik ga uit van het positieve, ik lees veel over Boeddhisme en dat komt wel erg dicht in de buurt van mijn levensovertuiging. Goed doen, eerlijk en oprecht leven en geen afgunst en haat koesteren maar behulpzaam zijn voor alle mensen om je heen en positiviteit verspreiden. Soms laat ik me beïnvloeden door een grote stroom aan negativiteit dan kan ik even helemaal van slag raken en moet ik even stil staan om mijzelf weer bij elkaar te rapen en weer mijzelf te overtuigen en mijzelf weer met positieve gedachten te laden. Wanneer ik dan weer een goed gesprek heb waarbij ik iemand help om wat inzicht in zichzelf te krijgen dan weet ik weer, ik help iedereen zonder aanzien van persoon, net zoals ik graag wil dat er iemand klaar zou staan als ik iemand nodig zou hebben. Als het straks afgelopen is wil ik terug kunnen kijken op een leven waarin ik mijn best gedaan heb om deze wereld iets beter en positiever te maken en hoe klein mijn aandeel ook geweest zal zijn, ik weet dat het voor een paar mensen een hele grote invloed heeft gehad.

Mensen die afgunst en negativiteit uitstralen en daar op teren en hun levensgeluk halen uit negativiteit daarmee wil ik minimaal contact hebben, in mijn leven is daar geen plaats voor. Ik koester de mensen om mij heen die mij lief zijn en waar ik zonder aanzien des persoon veel van houd. En nu.... weer gewoon doorlopen.

Tot schijfs, Hein

Jaag niet achter het verleden aan.
Verlang niet naar de toekomst.
Het verleden is niet meer.
De toekomst is nog niet begonnen.
(Boeddha)

In ons leven is verandering onvermijdelijk, is verlies onvermijdelijk. In het aanpassing vermogen en het gemak waarmee we verandering ondergaan liggen ons geluk en onze vrijheid.
(Boeddha)

Pal onder je gedachten en negatieve emoties is een oceaan van liefde. Je hoeft alleen maar je geest te kalmeren om hem te kunnen ervaren!
(Boeddha)

[ 7 reacties ]

Gammel

13 Juni 2010

Deze week was weer een drukke week als gewoonlijk maar de vakantie komt in zicht. De vorige keer schreef ik over soulsearching de afgelopen week had ik daar niet zoveel tijd voor. Ik heb een druk en goedgevuld leven en ben af en toe blij als ik eens een avond rustig voor mijzelf heb. Dit heb je ook wel nodig als alleenstaande vader. Naast het wekelijks paar uurtjes onderhoud aan mijn sites ben ik momenteel druk bezig met een nieuw reversi programma, een bordspel dat in moeilijkheidsgraad vergelijkbaar is met het damspel, hier heb ik donderdagavond aan gewerkt. Vrijdag haalde ik na mijn werk Romy op samen met haar grote zus Britte waarna ik even eten gemaakt heb en na de afwas ben ik mijn zoon Raoul gaan halen. Daarna was het een gezellig drukke avond en zaterdag ochtend ben ik samen met Romy eerst wat kleine camping spullen en wat gaas voor in de tuin voor over de aardbeien plantjes gaan halen want de vogels eten onze aardbeien op. Daarna hebben we boodschappen gedaan en toen lekker samen in de tuin wat tegels gelegd en ons groententuintje onderhouden. Daarna ben ik het huis gaan schoonmaken en om vijf uur kwam ook Tessa (ook een grote zus van Romy) langs en hebben ik samen met Tessa, Romy, Rene en Raoul lekker zitten barbeknoeien in de tuin. Ik vind buiten achter het huis eten zo gezellig en als het even kan dan eet ik buiten. Ik heb een touw aan de boom geknoopt en een gat in een balkje gemaakt en dit onder aan het touw vastgemaakt. De kinderen kunnen nu schommelen en ze hadden dikke pret. Zo zie je maar dat leuke ideeën helemaal niet duur hoeven zijn

Helaas merkte ik toen ik om 12 uur in bed kroop dat Romy erg warm was en even later werd ze wakker en ik rook de zoete weeïge lucht uit haar mond en wist weer waar ik aan toe was. Toen ze klaagde over keelpijn kon ik al snel ontstoken amandelen constateren. Al mijn kinderen zijn KNO patiëntjes dus ik schrik niet snel hoor. Even de temperatuur opgenomen, oeps bijna 39. Dus toch maar even een paracetamol zetpil gepakt voor het geval dat het nodig mocht zijn. Romy ging maar niet slapen en om half vier wilde ze eindelijk toch een zetpil waarna ze even later in slaap viel. Vanmorgen werden we beiden om half 10 wakker en was Romy weer opgeknapt, alleen was ik een beetje gammel Maar desondanks is het een gezellig dag en zijn we vanmiddag maar even gezellig naar de Mac geweest. Straks even eten maken en Raoul weer wegbrengen en dan begint weer een normale (school / werk) week.

Afgelopen week ben ik in de schaarse (half) uurtjes die ik voor mijzelf heb bezig geweest met het spel Reversi. Ik heb het boek “Othello, a minute to learn, a lifetime to master” maar een uitgeprint en ingebonden en dat ben ik nu maar aan het bestuderen. Er zijn zoveel tactieken mogelijk in dit spel en dat maakt het zo'n fantastisch bordspel. Ik heb het bordspel ook ook thuis en het is al vele jaren een favoriet spel van mij. In 1996 schreef ik een versie van dit bordspel dat nog steeds te downloaden is op mijn site, maar door de relatief trage computers van doe tijd kon ik maar een beperkte sterkte van het spel maken. Nu ben ik een nog iets meer ervaren programmeur en zijn de computers zijn ook sterker geworden waardoor ik weer een sterker programma kan maken. Momenteel kan het programma bijna 14 zetten vooruit denken en in een paar seconden een paar honderdduizend speelvelden doorrekenen. Omdat het programma mij al verslaat heb ik het beste programma ter wereld gedownload en laat ik mijn programma daar tegen spelen. Donderdag avond speelde het voor het eerst gelijkspel dus het begint al sterker te worden. Nu nog een paar dingen bedenken en toevoegen en alles nog net even sneller en efficiënter maken dan gaat het straks winnen en heb ik een heel sterk programma gemaakt dat ik gratis ga aanbieden via Internet. Ik heb de lat wereldwijd erg hoog liggen voor mijzelf en het gaat me ook lukken.

Ik wil het nog even hebben over een kleine ergernis van mijn kant. Ik hou van de Nederlandse taal maar ben geen taalpurist hoor. Wel ben ik zelf erg netjes in het naleven van de taalregels hoewel ik ook wel eens een steekje laat vallen. Wanneer een van mijn kinderen “groter als” zei of “hij doet net als mij” dan corrigeerde ik onmiddellijk nu doen ze het ook af en toe bij mij en daar kan ik ook wel om lachen. Maar “groter als” is tegenwoordig toegestaan, omdat hele volksstammen het fout deden heeft men de officiële taal maar aangepast aan de spreektaal. Maar “hij doet net als mij” is nog steeds fout omdat het “hij doet net als ik” moet zijn. Zet er maar het werkwoord “doe” achter en dan snap je het wel waarom. Maar doordat steeds meer allochtonen niets snappen van onze voorzetsels laten ze die in de spreektaal, maar ook in hun schrijftaal, gewoon weg. Niet “ik heb een boek” maar “ik heb boek” brr. de rillingen lopen mij over de rug. Maar ook het woord mijn is vervangen door me en dat zie ik nu zelfs enkele ouderen, die beter zouden moeten weten, ook gebruiken. “Me moeder is ziek” of “ik laat me hond uit”. Als ouderen dit soort gemakzucht van jongeren overnemen zal de taal straks een zootje worden. Dat jongeren het een tijdlang doen om erbij te horen dat kan ik begrijpen, maar als ze een iets serieuze baan krijgen zullen ze wel correct Nederlands moeten leren schrijven. Ik heb ooit eens een sollicitatiebrief nagekeken waarbij er in iedere zin tenminste drie taalfouten stonden. Ik heb toen proberen uit te leggen waarom hij met deze brief geen schijn van kans had maar daar dacht deze jongeman anders over. Taal is heel belangrijk voor je ontwikkeling en jongerentaal is helemaal niet erg zolang ze ook maar weten hoe het wel moet. Maar volwassenen die meedoen met deze mode kan ik niet waarderen, wij horen toch een beetje goed voorbeeld te geven.

Nou maar even weer eten maken want de kinderen hebben ook weer aandacht nodig

Tot schrijfs, Hein

[ Nog geen reacties, klik hier om een reactie te plaatsen. ]

Soulsearching

3 juni 2010

Soms krijg je een mail waar dingen in staan die je eigenlijk niet wilt horen, maar die je toch weer aan het denken zet. Waar ik wel goed in ben is “soulsearching” op zoek gaan en analyseren van mijn eigen diepste gevoelens en beweegredenen. Dingen die je bijna onbewust wel weet maar waar je even voor moet zoeken en eerlijk naar jezelf moet kijken voordat je er de vinger op kunt leggen. Iemand schreef me dat ze een soort van verbittering proefde uit mijn blogs richting vrouwen. Nu is verbittering wel een heel zwaar woord omdat ik dat associeer met iemand die zwaarmoedig en somber de voorgaande relaties niet van zich af kan zetten en zo zie ik mijzelf helemaal niet. Ik ben een heel positief, vrolijk en optimistisch mens dus ik bestreed dat ik verbitterd was.

Maar de afgelopen week heeft het me wel aan het denken gezet, hoe ik inderdaad tegen vrouwen aankijk en wat daar daar de oorzaak van is. In het nieuwe nummer van Melissa Etheridge zit een zin, “I am what I am and I am what I 'm afraid of.”, ik ben inderdaad waar ik bang voor ben geworden. Wanneer ik naar vrouwen kijk dan zoek ik een reden waarom ze niets voor mij zouden zijn, te nors, te jong, te vrijpostig, te arrogant, te materialistisch, te egoïstisch en nog wel een redelijk aantal andere dingen. Ik merk dat al mijn ervaringen van de afgelopen 36 jaar (ik was 14 toen ik mijn eerste vriendinnetje had) een gezamenlijk front gevormd hebben in mijn hoofd. Verliefd worden is een combinatie van vlinders in je buik en je hoofd die je toestaat om deze gevoelens te hebben. Ik merk dat ik mijzelf dit soort gevoelens niet meer toesta, kortom al mijn ervaringen zorgen er voor dat ik een negatief beeld heb van vrouwen en relaties. Niet als vriendin of collega, dat gaat zelfs heel goed, maar wel als minnaar of partner. Het is inderdaad de angst om weer gekwetst te worden, om weer vast te zitten in een relatie met iemand die eigenlijk niet meer van je houd en die geen intimiteit meer wil delen maar waar je wel samen mee een woning en een leven mee moet delen. Bang om weer te vertrouwen en bang dat iemand weer gebruik maakt van je goedheid, want dat is voor mij een grote valkuil en bang voor commentaar op mijn kinderen en zo zijn er nog wel een paar meer punten. Niet dat mijn exen zulke slechte mensen waren, integendeel het is gewoon zo gelopen als het gelopen is en uiteindelijk was de relatie gewoon op en bleken we toch te verschillende mensen te zijn. Ieder mens heeft zo zijn fouten, ook ik, het is altijd een combinatie van twee mensen en twee karakters die samen een goed en harmonieus geheel moeten vormen als alles goed gaat.

En dat is wat ik altijd wilde, een gelukkig harmonieuze, intieme, zorgzame, vertrouwensvolle, gelukkig relatie, op basis van gelijkwaardigheid en een gezellig thuis voor allemaal, er voor elkaar zijn en achter elkaar staan door dik en dun. Elkaar kunnen accepteren ook met de fouten en elkaar veiligheid bieden dat je mag zijn wie je bent en dat je gewaardeerd wordt om wie je bent en wat je doet. Ik ken genoeg mensen die dit na een kwart eeuw nog hebben en dan ben ik stiekem een beetje jaloers, maar ook blij dat ik een bevestiging heb dat het wel kan en wel bestaat.

Onderkennen van een probleem is het begin van een oplossing, ik onderken dat ik niet verbitterd ben maar wel de nodige beschadigingen heb opgelopen die nu een soort van zelfbescherming vormt maar waardoor ik mijzelf ook niet meer zo snel open durf te stellen. “Ik ben inderdaad wie ik ben en ik ben ook waar ik bang voor ben....”. Ik heb nog wel het nodige soulsearching te doen, maar ondertussen ben ik niet ongelukkig, integendeel ik heb fantastische kinderen, een gezellig thuis en kan elke maand weer alle rekeningen betalen. Ik dank de persoon die mij weer een zetje gegeven heeft om toch weer eens realistisch naar mijzelf te kijken, het is zo makkelijk om de splinters in andermans ogen te zien en niet de balken in de eigen. En ik als alles meezit heb ik nog wel een flink aantal jaren voor de boeg en wie weet komt mijn droom nog eens uit...

Momenteel zit ik met spanning te wachten op een cd van Melissa Etheridge en een paar mini posters van het werk van Nico Vrielink om hier weer aan de muur te hangen, dat is het voordeel van zelf je huis mogen inrichten

Tot schrijfs, Hein

Nico Vrielink schilderde de afgelopen 20 jaar zeker zo'n 4000 schilderijen van zijn eigen vrouw Jeane, als dat geen liefde is....

[ 3 reacties ]

Ondeugende bui

30 mei 2010

Deze week was weer een vrij normale week, Romy naar school brengen en werken. Ik sprak laatst een vrouw in de trein die ongeveer in dezelfde situatie als mij zat en zichzelf een “ploetermoeder” noemde, ik moest daar wel even om lachen, ik voel me absoluut geen “ploeterpapa”. Maandag avond heb ik samen met Romy wel zitten ploeteren om 34 stokjes met worst, kaas en meloen klaar te maken voor het trakteren op school de volgende dag. Dinsdag een halve dag werken en 's middags Romy van school en de grote zus van Romy van de stage halen. Woensdag voor het werk naar Utrecht en woensdagavond lekker zitten knutselen aan een nieuwe Reversi programma. Meer dan tien jaar geleden maakte ik mijn laatste versie en het is altijd een favoriet spel van mij gebleven, ook als bordspel. Wel weer leuk om na te denken over efficiënte algoritmes zoals minmax en strategie en bord waarde beoordeling. Ik zal jullie er niet mee lastig vallen maar het is een een leuk stukje wiskunde! Het resultaat is een Reversi programma met een leuk uiterlijk dat mij af en toe al verslaat, als het voldoende sterk is ga ik het gratis online zetten.

Vrijdagavond zat hier een vriendin van mijn eerste ex (hoor mij hahahahaha) met haar zoon in de kamer toen ik thuis kwam want haar zoon gaat hier logeren bij Raoul en ik neem haar mee naar mijn ex als ik Raoul ga halen. Zo voorkomen we dubbel rijden met meerdere auto's en dat is mooi meegenomen voor iedereen. Een enorm voordeel als je allemaal goed met elkaar kunt opschieten. Eerst heb ik nog even Romy opgehaald, eten gemaakt en iedereen at even mee en daarna hebben we Raoul opgehaald. Op de heenweg zag ik al een file op de andere kant van meer dan 10 km en ik besloot ook maar even via de A2 en A15 terug te rijden. Om ruim 9 uur was ik eindelijk thuis en kon ik eindelijk een bakje koffie drinken terwijl de jongens zich boven installeerden. Dit weekend heb ik dus een huis vol kinderen, druk en gezellig.

Gisteravond moest ik wel even lachen, Romy lag te slapen en de jongens waren op zolder aan het spelen. Ik zat even alleen beneden en ineens een nieuwe dame op MSN, leuk even kennismaken. Ze was via mijn site gekomen en begon allerlei vragen te stellen over mij en mijn kinderen waarop ik dacht, “heb je de site wel gelezen?”. Complimenten over mooie gedichten en een hele mooie site maar toen ik vertelde over mijn kinderen begon het oude verhaal al, zij was ook gescheiden maar haar man keek niet om naar de kinderen. Ze had veel bewondering voor hoe ik met mijn kids omging maar ik merkte al tegen het einde van het gesprek dat ze op zoek was naar wat anders en toen ze even later afscheid nam met de boodschap dat we elkaar nog wel eens zouden spreken, zat ik al met een lach achter de pc met het oude zinnetje in mijn hoofd “die zien we nooit meer......terug!”. Dan denk ik “take it or leave it” ik ben zoals ik ben en als je dat niet zoekt, ga dan maar op zoek naar wat je wel wilt of kom terug als je weet wat je wel wilt.

Deze week was ik weer in een beetje ondeugende bui, dat betekend dat ik mijn ogen de kost geeft want met dit mooie weer laten de dames ook weer meer van zichzelf zien. Ik merk dat het mooie weer en het opbloeien van de dames om mij heen ook bepaalde gevoelens en verlangens bij mij losmaakt. Maar donderdag avond lag ik om een uur of één 's nachts nog even lekker op de bank te zappen en zag ik al die zenders (echt veel...) die uitnodigen om naar een sekssite te komen of een duur telefoonnummer te bellen, met de uitnodiging dat de dames al klaar zitten. Een klaarkom garantie, ik moet er hard om lachen. Maar waar ik niet zo om moet lachen is hoe de vrouw hier neergezet wordt, vooral als domme stoeipoes. Bah, daar knap ik dus zo op af, ik hou van lichamelijke intimiteit en ook van creativiteit in dat opzicht maar ik knap dus helemaal af op domme stereotype seks verbeeldingen. Ik heb als eens uitgebreid beschreven hoe ik over de standaard seksfilm van tegenwoordig denk waarbij de vrouw ook vaak een domme ondergeschikte rol heeft, daar kan ik niet zo opgewonden van raken. Seks is tegenwoordig zo plat en commercieel en de relatie met liefde is ver te zoeken, ik vraag me soms wel eens af waar we in dat opzicht naar toe gaan.

Ik moet trouwens ook wel om mijzelf lachen af en toe, hoe ik merk dat ik bewust en onbewust vrouwen zit te beoordelen, ik heb deze week een nieuwe woord bedacht op mijn werk, de M&M de “mantelpakjesmuts”. Maar ook dames die zich als halve man kleden om vooral binnen de managers cultuur mee te kunnen draaien, daar moet ik stilletjes om lachen. Vrouwen die hun vrouwelijkheid en vrouwelijk geest niet gebruiken maar proberen zich als halve man te gedragen. Maar ook als ik een totaal opgetutte dame in luxe kleding in de trein zie zitten dan denk ik stilletjes “ik ben blij dat ik dat niet hoef te onderhouden”. (lol) Op een of andere wijze vind ik een vrouw in een spijkerbroek of een beetje “gipsy” look erg aantrekkelijk, maar ook kom ik dagelijks een dames tegen die zich bijzonder kleden, waaronder één een beetje “gothic” en ook dat vind ik erg mooi, de dames zelf trouwens ook Niet duur maar wel heel apart, dat vind ik mooi en vooral gewoon mooi vrouwelijk.

Voorlopig kan ik genieten van alles wat er om mij heen opbloeit en nog een paar weken en dan is het al weer zomervakantie. De camping is gereserveerd en op een paar dingen na heb ik alles in huis voor een hele gezellige kampeer vakantie van twee weken, in een tent op een leuke familie camping, ik samen met Romy en Raoul in een 6 persoon tunneltent even lekker er uit. Vandaag weer een dagje met de kids, het weer is niet zo best maar we gaan ons wel vermaken.

Tot schrijfs, Hein

[ Nog geen reacties, klik hier om een reactie te plaatsen. ]

Kinderfeestje van Romy

22 mei 2010

Morgen wordt Romy 5 jaar oud, al een hele meid met een lekker eigenwijs karakter. Mijn ex en ik zijn beiden erg gek met Romy, ook met onze andere kinderen maar die kunnen zichzelf al beter redden en zijn wat ouder wat het toch anders maakt. Met de oudere kinderen kun je volwassen gesprekken hebben en ze kunnen je zelfs terechtwijzen of je kunt iets van ze leren, maar meestal nog wel omgekeerd gelukkig.

Maar vandaag hadden mijn ex en ik samen een kinderfeestje georganiseerd voor Romy, bij mij thuis omdat ik meer ruimte heb en een tuin, taken vooraf al een beetje verdeeld en de inkopen ook. Gisteravond heb ik het hele huis vol slingers gehangen en vast de belangrijkste dingen klaargezet. Ook heb ik het fietsje opgehaald die Romy voor haar verjaardag krijgt, een mooie nieuwe Alpina waar ze een paar jaar mee vooruit kan. Om half 10 vanmorgen kwam Conny met Romy hier samen met taart en spelletjes attributen. We hadden elk dingen bedacht, Conny spelletjes buiten zoals lopen met een blokje tussen de hoofden, een raad spel en snoep happen uit een teil met water en ik had cake versieren en ketting maken van dropveter en chips en nog een paar meer dingen. Lekker taart eten, buiten spelen, stoepkrijten, in de boomhut zitten, patat met knakworst eten, het was super gezellig en de kinderen genoten heel erg. Ik was blij dat we dit samen deden want dan kan de één buiten even opletten terwijl de ander al vast even iets weer klaar zet. De samenwerking ging dan ook weer als een zeer ervaren stel ouders

Een paar cadeautjes wilde Romy meenemen naar mama en een paar moesten bij papa blijven, voor Romy is het heel gewoon. Ze weet dat papa en mama niet meer verliefd zijn (zoals zij dat zegt) maar dat we nog wel beiden heel veel van haar houden en samen ons best doen om voor haar te zorgen. We zijn samen ouders van onze kinderen maar verder ook niet, we mogen elkaar maar weten ook heel goed waarom we elkaars exen zijn. Ik kan met beide exen goed opschieten en ben ook samen met deze exen naar school avonden, afzwemmen, diploma uitreiking e.d. geweest omdat dat belangrijke momenten zijn die een kind met beide ouders wil delen. Ondanks nieuwe relaties e.d. blijven we ouders voor onze kinderen en een plek waar ze op terug kunnen vallen.

We hebben er wel eens over dat we soms misschien een voorbeeld kunnen zijn voor zoveel anderen om te laten zien hoe het ook kan. Het leven word echt een stuk makkelijker voor jezelf en voor de kinderen als je als ouders, ondanks een scheiding en minder leuke dingen die er gebeurd zijn, toch weer een goede samenwerking als gezamenlijke ouders kunt hebben en zelfs elkaar eens uit de brand kunt helpen. Op verjaardagen van de kinderen hoeven wij ons nooit af te vragen of de ander ook komt, we komen gewoon allemaal, niks keuzes maken tussen mensen die je lief zijn.

Op dit soort dagen ben ik altijd weer blij dat we alles zo goed doen en dat de ouders van de kinderen waar Romy mee speelt ook zien dat we samen nog ouders zijn en dat ze weten dat op vaste dagen met mij dingen regelen en op andere dagen met Conny. Morgen ga ik nog even op verjaardag visite bij mijn ex en dan zijn de zussen van Romy er ook en daarna gaat ze met mij mee naar huis tot woensdag, voor dinsdag heb ik al traktaties voor school in huis. De week daarna komt hier een vriend van Raoul logeren, een zoon van een oude vriendin van mijn eerste ex. Die rijd dan ook met mij mee als ik Raoul ga halen en zo voorkomen we dat we met drie auto's aan het rijden zijn. Zo komen we elkaar tegemoet en dat werkt beide kanten op wat het leven veel prettiger maakt. Ik ben blij met onze vorm van nahuwelijk zoals ze in Suriname zeggen.

Tijdens het schrijven van dit stukje heb ik een pan nasi gemaakt en straks ga ik lekker samen met mijn zoon Rene eten. Vanavond ga ik weer aan het werk met mijn reversi programma (een bordspel waar ik gek op ben) waar ik weer een leuke sterke versie van aan het maken ben. Een mens moet wat doen om zich te ontspannen Maar vandaag was ook weer een heerlijke dag waarbij ik met een heel tevreden gevoel terugkijk.

Tot schrijfs, Hein

[ 2 reacties ]

Boefje is niet meer.....

19 mei 2010

Wanneer ik 's ochtends beneden kwam was een van de vaste rituelen boefje binnenlaten en eten geven. Eerst een broodje voor Romy maken en wat drinken en dan eten in het bakje doen van onze kat boefje en de deur opendoen. Hij ging dan lekker eten en kwam daarna altijd even wat kopjes geven als dank waarna hij zich uitgebreid ging wassen. Tegen de tijd dat ik Romy naar school ging brengen stond hij al bij de achterdeur te wachten en liep hij altijd met ons mee tot school.

Omdat het een rover eersteklas was had ik hem al vrij jong een belletje omgedaan en kon ik altijd horen waar boefje was doordat het belletje rinkelde als hij rende. Hij was een echte buiten kat, maar mocht ook lekker bij je liggen op de bank en was heel aanhalig. Hij lag in de boomhut op vogeltjes te loeren en ondanks zijn belletje ving hij er ook af en toe nog een. Maar ook muizen wist hij de vangen ondanks het belletje. Hij mocht hier in huis niet boven komen maar telkens als hij de kans kreeg probeerde hij het toch en als ik hem dan betrapte en met de vingers knipte rende hij snel weer de kamer in en ging dan verontwaardigd zitten kijken.

Maar vanmorgen was hij er niet, ik heb geroepen maar ik hoorde het bekende belletje ook niet. Het was een rare gewaarwording maar ik heb eten in zijn bakje gedaan en toen we naar school liepen was hij er nog niet. Toen ik vanavond thuis kwam was het bakje nog vol, ik heb nog even in de buurt gezocht en ben toen maar eten gaan maken. Na het eten heb ik de dierenambulance gebeld en helaas gaven ze een beschrijving die wel heel erg op boefje leek. Alleen hoe hij 2 km verderop bij de burger king gekomen was daar kon ik niet bij, normaal bleef hij echt wel in de buurt. Het was een allemansvriend dus het zal me niet verbazen als hij is meegenomen.

Ik ben naar Ede gereden en het was inderdaad boefje, met tranen in de ogen heb ik de dierenambulance betaald en boefje meegenomen. In de auto rolden de tranen me over de wangen, boefje hoorde bij ons gezin en iedereen was gek met hem. Het was echt een ondeugende kat echt een boefje, ik heb zijn bandje en belletje bewaard en hem begraven onder de boomhut waar hij op vogeltjes loerde.

Boefje, we hebben heel erg gelachen om je capriolen, we zullen je missen.

Hein...

[ Nog geen reacties, klik hier om een reactie te plaatsen. ]

Wat een lied al niet los kan maken.

18 mei 2010

Ik ben op een nieuwe site begonnen te schrijven over liefde in alle aspecten. Na een halve eeuw kan ik nu al terugblikken op een niet zo conventioneel en roerig leven met heel veel pieken en soms hele diepe dalen. Soms zit ik te mijmeren, de Engelsen hebben daar een prachtig woord voor “reminissing” wat zoiets betekend als “oude herinneringen ophalen”. In het opzicht van liefde heb ik ook de nodige hoogtepunten en dieptepunten gehad, helaas heeft de tijdloze liefde er niet ingezeten. Wel heb ik hele bijzondere herinneringen en één daarvan is een mooi waargebeurd verhaal.

Toen ik 15 was kwam er bij ons een nieuw meisje op school en vanaf het eerste moment dat ik haar zag was ik verliefd op haar. We werden vrienden en we trokken met elkaar op, zaten in de zon met elkaar te praten, en ik werd meer en meer stapelverliefd op haar. Maar ik was bang om het te zeggen of zelfs duidelijk te maken, bang als ik was om haar kwijt te raken. Zo hebben we jaren achtereen op school doorgebracht en ongeveer 2 jaar na school besloot ik om haar op te zoeken, ik was wat ouder en meer zeker geworden en zou het haar gaan vertellen. Helaas kwam ik er achter dat ze inmiddels een vriend had en dat respecteerde ik, maar toch heb ik haar die nacht verteld dat ik vanaf de eerste keer dat ik haar zag verliefd op haar geweest was. Ze keek me aan met een hele trieste blik en zei “had dat een keer gezegd, ik ben al die jaren smoorverliefd op jou geweest maar durfde ook niets te zeggen”. We hebben geknuffeld en gepraat en de dag er op ben ik voor altijd uit haar leven verdwenen, we hebben nog één brief uitgewisseld naderhand. De les die ik leerde was dat het beter was om het risico te nemen omdat als je bang bent om iets te verliezen, je het nooit echt zult hebben. Dit is een waardevolle levensles geweest, die zich later nog eens heeft voorgedaan met een jonge vrouw in Emmen, ik heb namelijk de neiging om dingen heel goed te weten en er toch weer in te stinken.

Als jonge beroepsmuzikant heb ik een redelijk aantal “vriendinnen” gehad maar nooit vast, het was goed als we elkaar weer zagen en daarna was het weer goed tot de volgende keer. Maar eigenlijk was ik niet op zoek naar ruime aanbod van avontuur maar naar een “liefde voor het leven” en ik weet zeker dat ik het een paar keer door mijn vingers heb laten glippen. Ik was een romanticus maar heb de liefde voor het leven alleen gevonden in mijn kinderen. Zij zijn het mooiste wat me overkomen is in dit leven en daar ben ik mijn exen ook dankbaar voor, ze zullen altijd mijn respect als moeder van mijn kinderen houden.

Ik ben nu anderhalf jaar echt alleenstaande vader en vrijgezel en soms denk ik weer, ach het moet toch kunnen een liefde voor de rest van het leven, maar als ik dan zoals vandaag weer eens praat met een dame die er leuk uitziet maar waar de frustratie (lees overdreven assertiviteit) nog van afdruipt of als ik verhalen hoor waarvan ik denk “heb ik hier met een puber te maken of een volwassen vrouw” of een dame die eigenlijk nog niet weet wat ze wil, dan zakt me de hoop weer in de schoenen en denk ik, waar begin ik weer aan, het is toch goed zo. (Sorry ik wil niet generaliseren hoor, dit is even mijn ervaring van de laatste tijd.)

Ik weet genoeg over de liefde, ik heb een vrij uitgebreide ervaring in alle opzichten en heb daarnaast heel veel gelezen over liefde en relaties. Dus voorlopig kan ik er nog heel veel over schrijven en heb ik gelukkig ook de nodige inspiratie. En met al mijn kinderen kom ik geen liefde te kort, alleen blijft een verlangen naar één persoontje waar je de rest van je leven voor kunt zorgen en al je liefde kunt geven, waarbij dit ook wederzijds is een beetje knagen.

Dit gaat allemaal door mijn hoofd als ik “Sara” van Fleetwood Mac hoor, wat een lied als niet los kan maken. En ook op Stevie Nicks was ik stiekem verliefd, ik viel als een blok voor het "gipsy" type vrouw. Ook zij was niet niet geschikt voor de liefde zoals gebleken is, maar ze heeft er wel hele mooie nummers over geschreven zoals "Sara".

Tot schrijfs, Hein

[ Nog geen reacties, klik hier om een reactie te plaatsen. ]

Hein kan zich af en toe opwinden....

16 Mei 2010

Dit is een niet zo rustige zondagochtend, Romy was om half 8 wakker en ik heb het nog tot 8 uur weten te rekken. Maar toen was het naar beneden, croissants bakken, koffie, broodjes, yogidrink en even samen op de bank televisie kijken. Even de beestjes eten gegeven en toen kwam ook Raoul uit zijn bed om gelijk met de Nintendo DS op de bank te duiken. Romy is even aan het knutselen dus ik heb heel even tijd om dit te schrijven.

Vrijdag heb ik nog een dagje gewerkt, het was heel rustig, ook in de trein en om zes uur heb ik Romy opgehaald bij haar moeder. Toen heb ik eten gemaakt en samen met mijn zoon Rene even gegeten waarna om half negen Raoul door zijn moeder werd gebracht omdat ze toch hier langs moest rijden. Toen waren we weer compleet en het huis weer vol gezellige drukte. Zaterdag ochtend hebben Romy en ik eerst boodschappen gedaan, waarna ik als een witte tornado door het huis ben gegaan en om een uur of twee was dat ook allemaal gedaan. Toen samen even de voortuin schoongemaakt en daarna de achtertuin en toen ben ik nog samen met Romy even de stad in geweest. Samen een ijsje kopen, even naar de speelgoedwinkel kijken en een nieuwe bellenblazen gekocht. Rene had voor Raoul een nieuw kaartje besteld voor de Nitendo DS en nu is Raoul weer lekker aan het spelen.

Zaterdagavond kwam mijn oudste zoon Robert nog langs samen met zijn vriendin want hij had nog een opdracht voor school waar ik hem een beetje meer kon helpen en ik doe dat graag hoor. Toen ik ze om 11 uur weer naar het station gebracht had heb ik samen met Raoul nog een tijdje Comedy Central gekeken, totdat Raoul op de bank in slaap viel. Vanmiddag gaan we even op de camping kijken waar we misschien gaan kamperen dit jaar, ik ben benieuwd of Raoul en Romy het wat vinden. En dan begint maandag weer een normale week, Romy gaat weer naar school en ik ga weer een week werken. Volgende week zaterdag hebben we kinderfeestje van Romy en zondag dan word Romy al weer 5 jaar.

Deze week heb ik me nog we opgewonden over een geloof zaak. Ik ben zelf niet gelovig, maar sluit het ook niet uit. Ik leef met het motto: “sommige mensen geloven, en sommige mensen geloven dat ze niet geloven”. Ik respecteer mensen die geloven (elk geloof) maar zou graag willen dat men datzelfde respect ook naar mij toe heeft. Maar als ik lees in het verkiezing programma van de SGP dat men vindt dat hun Christelijke normen en waarden ook goed voor ons zouden zijn en dat ze daarom het sporten op zondag en eigenlijk alles wat wij op zondag zouden willen doen, onmogelijk willen maken dan denk ik dat dat respect niet wederzijds is. Ook willen ze dat op openbare scholen de kinderen ook het scheppingsverhaal leren, terwijl ze zelf op hun Christelijke scholen alles wat maar enigszins met de evolutie te maken heeft (zelfs letterlijk) er uit knippen. Als ik hoor dat de EO de uitzendingen van National Geographics eerst censureert om alles wat duidt op evolutie er uit te knippen dan denk ik dat het een soort eenzijdige hersenspoeling is.

Bah, als ik dan van een Christelijke oud collega die toch een vrij hoge opleiding heeft hoor dat de hele evolutie verzonnen is en dat de wereld nog maar 10000 jaar oud is en dat hij alle wetenschappelijke bewijs dat de aarde ouder is afdoet met semi wetenschappelijke onzin en omgekeerde verklaringen dan denk ik hoe kun je dat voor jezelf verantwoorden. Dan zegt hij ook nog trots dat Darwin op zijn sterfbed als zijn stellingen teruggenomen heeft dan denk ik wie probeer je nou voor de gek te houden. Wetenschap en de bijbel staan al eeuwen op gespannen voet, eerst werd het getal nul door de kerk verboden (waardoor we niet konden rekenen met ons getal stelsel) omdat het een heidense uitvinden zou zijn, wat veel mensen het leve gekost heeft, maar ook denk ik dan aan alle mensen die vermoord zijn door de kerk omdat ze probeerden te bewijzen dat de aarde rond was en de aarde om de zon draaide, en zelfs nu zijn er nog geloof gemeenschappen die zeker weten dat de aarde plat is. Dit zou de waarheid van de bijbel aantasten en als eer één ding niet helemaal klopt dan kun je alles in twijfel trekken en dat was de grote angst van de kerk. En hiervoor werd het gebod “gij zult niet doden” maar even aan de kant gezet want de politieke belangen waren te groot. Ik ben zelf Katholiek opgegroeid en heb geleerd dat Bijbelverhalen een mooie moraal tonen en ook wijsheid en inzichten geven maar dat je ze niet te letterlijk moet opnemen omdat ze zo ook niet bedoeld zijn. Maar deze mening is tegen het zere been van veel mensen, ik ga graag in discussie, ik ken ook de Bijbel, de geschiedenis van de kerk en ben ook wetenschappelijk onderlegd, ik weet wel waar ik het over heb.

En normaal dan maakt het me niet zoveel uit dan denk ik ik respecteer dat jullie zo willen leven en laat mij dan leven zoals ik wil, maar als dan na een kwartier een foto van mij uit een expositie van het gemeentehuis is verwijderd op last van de SGP dan kan ik me weer eens erg kwaad maken om dit machtsmisbruik. De foto was trouwens niet eens aanstootgevend er was alleen een onderkant van een vrouwenborst en een blote rug te zien, bah, en de fotoclub die (politieke) eieren voor hun geld koos en niet echt wilde opkomen voor een van hun leden heb ik ook verlaten. Ik ben wel iemand met staat voor zijn overtuiging.

Maar voor ik weer te veel doordraaf brei ik er maar een einde aan en ga ik me maar weer met mijn kinderen bezig houden want die moet ik ook als eerlijke, oprechte en verstandige mensen opvoeden en dat kost nou eenmaal de nodige aandacht en tijd. En zij mogen van mij elke kant van het verhaal horen en een eigen mening vormen.

Tot schrijfs, Hein Pragt

[ Nog geen reacties, klik hier om een reactie te plaatsen. ]

Meivakantie en Melissa Etheridge

13 Mei 2010

De afgelopen twee weken stonden in het teken van de meivakantie van de kinderen. Ik was dus elke week maandag dinsdag en woensdag vrij en daar komt deze week de verplichte donderdag nog bij. Morgen nog een dagje werken en dat zal wel weer even wennen zijn. Volgende week begint weer de normale week van co-ouderschap en werken en 23 Mei dan is Romy jarig en zal ze 5 jaar worden. Wat groot al weer, ze is een hele slimme en eigenwijze dame en ik ben super gek op haar, net als op alle mijn kinderen trouwens. Ze krijgt van mij een fiets en ik hoor dat mama en de zussen en de broers ook al bezig zijn. De zaterdag voor haar verjaardag geven haar moeder en ik samen een kinderfeestje hier bij mij thuis en dan is het ook Pinkster weekend dus weer een lekker lang weekend.

Het afgelopen weekend heb ik lekker bij zitten komen en heb ik veel geschreven, erg veel zelfs. Zondagmiddag, maandag en dinsdag stonden weer in het teken van Romy en dinsdagnacht mocht ze logeren bij een vriendinnetje en dat was dolle pret natuurlijk. Woensdagavond ging ze weer voor twee dagen naar mijn ex en had ik wat cd's die ik dubbel had en kleren die ik had gekregen klaargelegd. En vandaag is het weer een lekker rustige dag, lekker uitgeslapen tot half 9 en toen in tshirt, short en sokken naar beneden lekker koffie, muziekje internet, wat lezen, wat schrijven en niemand die zich er aan stoort of commentaar komt leveren. Muziek draaien van Melissa Etheridge zonder discussie dat het zachter moet of dat er eens andere muziek op kan en even wat opruimen en schoonmaken wanneer het mij even uitkomt. Het leven als alleenstaande is zo slecht nog niet

Deze week heb ik via marktplaats mijn cd collectie van Melissa Etheridge maar weer eens zoveel mogelijk origineel gemaakt. Voor weinig geld heb ik vooral de oudere cd's kunnen kopen want van mijn echt favoriete artiesten wil ik alles wel origineel hebben al was het alleen maar om te voorkomen dat de cd speler af en toe overslaat tijdens een favoriet nummer. Zo heb ik ook bijna alles van Toto en alles van Ilse de Lange want daar ben ik ook sinds de eerste cd een enorme fan van. Van Eros Ramazzotti heb ik ook heel veel maar ook van de Eagles en voor de rest heb ik van veel artiesten maar één of twee cd's omdat ik vaak alleen die ene cd goed vind, bijvoorbeeld Saga, Nickleback, Red Hot Chili Peppers, Fleetwood mac en Jewel. Ook Ierse country muziek vind ik leuk, mijn smaak is erg ruim van country tot zeer stevige rock, maar ook sommige nummers van Andre Hazes. Alleen geen Nederlandstalige piraten hits want daar trekken me de tenen van krom. Ik heb veel van die muziek jarenlang staan bleren op bruiloften en volksfeesten maar dan was het een paar biertjes, verstand op nul en blik op oneindig en spelen maar. In dat opzicht ben ik altijd een trotse muzikale hoer geweest, de klant die wil betalen krijgt de muziek die hij of zij wil hebben en ik ben nog steeds trots dat ik ongeveer alle muziek soorten gespeeld heb in allerlei bands van smartlap tot stevige rock.

Maar deze week stond in het teken van de nieuwe cd van Melissa Etheridge, Fearless love maar ook de rest van de 15 cd's heb ik weer eens met veel plezier zitten luisteren. Ze is een geweldige zangeres met hele mooie teksten en lekker stevige muziek en prachtig sentimentele balads. Ik heb in mijn leven een aantal nummer van haar mogen spelen in een paar bands en ook muzikaal zit het goed in elkaar.

Zondag gaan we even kijken naar een camping waar we deze zomer misschien gaan kamperen, ik heb bijna alle spullen voor elkaar, een mooie grote tent, luchtbedden, slaapzakken, en veel accessoires. Dit jaar ga ik lekker twee weken met de kinderen gezellig kamperen, ik verheug me er nu al op en de kinderen ook. Alleen nog even een probleem hoe ik alles ga meekrijgen, ik moet nog een soort dakdrager zien te vinden voor mijn “deukie”. Maar daar heb ik nog een paar maanden de tijd voor, komt tijd komt raad. Voorlopig heb ik het prima naar mijn zin en is het leven prima zoals het is. :shades:

Tot schrijfs, Hein

[ Nog geen reacties, klik hier om een reactie te plaatsen. ]

Ik barst van de inspiratie

9 mei 2010

Het was weer een lekker weekje, maandag, dinsdag en woensdag had ik Romy en Raoul hier dus was ik vrij en lekker thuis met de kinderen bezig. Maar Raoul en Romy zijn echt broer en zus en ze zitten elkaar ook best wel regelmatig in de haren, maar zijn ontzettend gek op elkaar. Het is wel vermoeiend af en toe als je de hele dag scheidsrechter moet zijn maar achteraf kun je er wel om lachen. Maandag heb ik samen met Romy een vlag gekocht en we hebben dinsdag en woensdag de vlag uit gehad, eerst netjes halfstok daarna in top. Samen met Romy die het allemaal goed in de gaten hield.

Woensdagavond ging Romy naar haar moeder en bracht ik Raoul ook weer naar zijn moeder en om half negen plofte ik op de bank. Donderdag en vrijdag heb ik gewoon gewerkt en was ik 's avonds alleen, vrijdag avond kwamen mijn zoon Robert en zijn vriendin Janne langs om te zien of we zijn laptop nog konden redden, maar eerst hebben we samen even lekker gegeten. Vandaag heb ik boodschappen gedaan, het huis weer even aan kant gemaakt en de was gedaan. Zondagmiddag komt Romy terug tot woensdag weer en aangezien het nog steeds vakantie is ben ik ook thuis, volgende week werk ik alleen de vrijdag nog even en dan begint weer een weekend kinderen. En zo gaan we gewoon door, druk maar oh zo gezellig.

Vanavond heb ik een nieuwe pagina over dieren symbolen en amuletten gemaakt. De laatste weken heb ik heel veel inspiratie en schrijf ik maar door en door. Ook heb ik een nieuwe site opgezet genaamd www.eroses.eu een site die als thema alles over de liefde heeft en ik heb de laatste weken pagina's vol geschreven. Het rolt zo mijn vingers uit, maar niet alleen voor deze nieuwe site schrijf ik, ook voor de andere sites ben ik artikelen aan het updaten en schrijf ik nieuwe artikelen. Ik denk dat het door de lente en het milde weer komt, ik barst van de ideeën en als ik ga zitten dan schrijf ik zo weer een heel stuk weg en dat is een heel lekker gevoel als je iets creëert.

Als ik zo lekker bezig ben, met schrijven, de kinderen, het werk en het huis, goede gesprekken heb met mijn oudste zoons en zoals vanmiddag weer een leuk uurtje aan de telefoon met een oude jeugdvriendin waarmee ik binnenkort weer eens een avondje ga bijkletsen, dan zit ik vanavond om twaalf uur heerlijk tevreden op de bank en denk ik “het leven is goed!”. Ik liep vanmiddag door de stad en keek om mij heen, ik zag over het algemeen zorgelijke of chagrijnige gezichten. Mensen die er vlot gekleed en modern uitzien maar dat gezicht dat staat zo ontevreden en als ik dan naar huis fiets denk ik, wat ben ik een bevoorrecht mens. "Laat me, laat me, laat me mijn eigen gang maar gaan..." met tussendoor "Vivre" zoemt er dan door mijn hoofd.

Ik hoop dat de inspiratiegolf nog een tijdje doorgaat en dat ik nog lang zo lekker in mijn velletje mag zitten. Voor morgenvroeg heb ik al een paar croissants klaargezet, lekker voor bij de warme koffie, lekker op de zondagmorgen, lezen, wat schrijven, beetje muziek luisteren en natuurlijk even denken aan mijn moeder, die in mijn gedachten nog altijd bij me is maar morgen even extra. En dan nu lekker naar mijn heerlijk fris opgemaakte bed, wel alleen maar absoluut niet eenzaam en zeer tevreden

Tot schrijfs, Hein. Vivre sa vie....

[ Nog geen reacties, klik hier om een reactie te plaatsen. ]

Opa roept je grr....

30 apr 2010

Het was weer een leuk maar druk weekje, maandag en dinsdag heb ik als gewoonlijk een halve dag gewerkt en ben ik 's middags even de stad in geweest met Romy om verkleed kleren te kopen voor woensdag, de verjaardag van alle juffen op school. We hebben een mooi prinsessen pakje gekocht en een mooie roze muts, even een majo er bijgezocht en een roze shirtje en Romy zag er prachtig uit. Meer een fee dan een prinses maar dat gaf niet. Woensdagmorgen hebben ik haar voor school de verkleed kleren aangedaan en zijn we samen naar school gelopen. Daar was muziek en een polonaise op het schoolplein en we zijn in polonaise de school in gegaan. Als ik het gezicht van Romy zie als ze echt geniet dan voel ik me helemaal warm worden van binnen. Om 9 uur ben ik naar mijn werk gegaan en mocht Conny het 's middags weer overnemen.

Woensdagavond lekker zitten schrijven en wat nieuwe dingen geschreven voor mijn websites en daarna de trap naar de zolder zitten verven en mijn zoon even goed uit zitten leggen dat hij alleen de even treden mocht gebruiken. Aan een grote voet op de een na laatste trede zag ik dat het die nacht toch een keer mis was gegaan

Donderdag op tijd naar mijn werk, weer een hele dag werken en 's avonds was er een vriend van Rene die kwam logeren. Ik heb lekker eten gekookt en we hebben even samen gezellig gegeten, waarna ik even afgewassen heb en weer heb ik lekker zitten schrijven en heb ik om 11 uur 's avonds de rest van de trap gedaan en met papiertjes aangegeven welke treden ze deze keer moesten overslaan. Deze keer ging de vriend van Rene bijna onderuit Tellen is toch moeilijk als je 19 bent.

Vanmorgen (vrijdag) heb ik eerst nog even de kleine dingen afgewerkt bij de trap en daarna ben ik maar al vast begonnen met het schoonmaken en heb ik al vast een pan verse nasi gemaakt voor vanavond. Om half 2 ben ik naar mijn ex gegaan om samen met Romy even naar de stad te gaan. Romy vond de kleedjes (vrijmarkt) geweldig en ze keek haar ogen uit en wilde alles wel hebben. Ik heb een electro spel gekocht en een paar rolschaatsen en kniebeschermers voor Romy. Voor mijzelf heb ik een leuk metalen beeldje van een gezicht gekocht voor op de boekenkast. Conny had nog een paar leuk dingen gekocht voor Romy dus die was weer aardig verwend.

Nu heb ik de laatste tijd als ik mijzelf op de foto zie het idee van “wat ben ik oud aan het worden zeg” en zo voel ik me helemaal niet. Ik ben dan 51 maar ik heb de energie en de geest van een dertiger. Een dochtertje van 4 helpt daar ook erg bij hoor, ik ben nu eenmaal een enthousiaste papa. Maar toen ik op de vrijmarkt Romy even riep, zei een moeder die naast me stond vrij hard, “hallo meisje, je OPA roept je”. Op zo'n moment lach ik maar en zeg dan lachen “papa” maar diep van binnen baal ik dat mensen denken dat ik een opa ben. Nu wil ik best opa worden en ook wel een super opa, maar NU nog even niet. Ik neem het niemand kwalijk hoor, ik ben ook grijs en een beetje kalend dus ja, de leeftijd begint zichtbaar te worden. Ik heb gelukkig geen rimpels en nog een strakke huid maar toch zit ik er stiekem wel eens aan te denken hoe ik er iets jonger uit zou kunnen zien. Haren verven, snor er af, niet zo vaak een bril opzetten, iets vrolijker kleren, het gaat allemaal wel door mijn hoofd. En dan denk ik weer, ach je bent nu eenmaal 51, jij wilde dat gevecht tegen de leeftijd nooit, waarom nu ineens wel.

We hebben met zijn allen nog even kibbeling gegeten en daarna is Romy met mij mee gegaan naar huis en gaan we straks ook Raoul ophalen. Volgende week is het vakantie en ben ik tot donderdag vrij en zijn de kinderen hier bij mij. Druk en gezellig als gewoonlijk en de week daarop hetzelfde. En ach... ik ga denk ik om te beginnen maar wel eens wat kleuriger shirts kopen, al dat zwart staat ook zo triest, morgen maar even in de stad kijken en wie weet de snor er toch een keer af (lol).

Tot schrijfs, Hein

[ Nog geen reacties, klik hier om een reactie te plaatsen. ]

Dipje

25 apr 2010

Ik ben een heel optimistisch, vrolijk, zorgzaam en hulpvaardig persoontje die weet wat hij wil en zijn zaken goed voor elkaar heeft en daar ook zijn best voor doet. Maar ik ben ook een echt gevoelsmens, ik leef me in, toon belangstelling, sta klaar wanneer iemand me nodig heeft. Ook voor de kinderen ben ik er, maar soms realiseer je jezelf dat opvoeden en zorgen voor af en toe een ondankbare taak is.

Helaas is soms het gevolg dat iedereen zijn ellende maar jou dumpt en zelf leuk verder gaat met zijn of haar leven. Deze week was een drukke week, op het werk druk met veel problemen en onzekerheden en privé ook de nodige dingen die op mij af kwamen. Wanneer ik merk dat ik zelf onrustig ga worden in mijn hoofd dan ga ik vaak dingen in mijn omgeving opruimen, of zoals dit weekend ineens een trap schilderen en een halletje opknappen. Vaak als mijn omgeving dan op orde is, dan is mijn hoofd ook ineens meer op orde en een beetje opgeruimd.

Maar gisteravond zat ik op de bank en toen overviel het me, ik was lichamelijk moe maar ook geestelijk helemaal op. Ik had geen energie meer om te lezen, muziek te maken of zelfs tv. te kijken. Ik voelde me kloten en wilde eigenlijk alleen iemand die een arm om me heen sloeg en me even zou zeggen dat het allemaal wel los zal lopen en dat ik het best wel goed doe. Iemand die even naar mij wilde luisteren in plaats van andersom, maar helaas was iedereen even druk met zijn eigen leven.

Op zo'n moment krijgen de duiveltjes, die zich stilletjes verborgen houden in mijn hart, even de kans om weer lekker te jennen en je allerlei kloten ervaringen uit het verleden, van mensen je pijn gedaan hebben, vertrouwen gebroken hebben, misbruik van je gemaakt hebben even weer onder je neus te wrijven. Normaal weet ik die duiveltjes de kop in te drukken en ben ik sterk en zelfverzekerd maar op zo'n moment, als ik even op ben, slaan ze meedogenloos toe. Ik ben om 11 uur in bed gekropen met een rotgevoel en een heftig verlangen om even tegen iemand aan te kruipen en uiteindelijk wel in slaap gevallen.

Vanmorgen werd ik wakker en kon ik weer relativeren zoals altijd. Ik ben gewoon wie ik ben, ik wil ook niet anders zijn, en daar hoort af en toe een dipje bij en opvoeden is ook niet altijd leuk, soms moet je even doorpakken. Zo is het leven nu eenmaal, zonder dalen weet je ook niet wat de pieken zijn. Ik las ooit eens in een gerenommeerd blad een verhaal van een vrouw die een bepaalde afwijking had waardoor ze bijna permanent een orgasme had. Voor haar was het een hele vervelende ervaring die een behoorlijk vervelende stempel op haar leven drukte. Hoe prettig dit gevoel ook is, het is prettig omdat we het niet altijd hebben. Zo is het ook met de rest van de gevoelens, doordat we af en toe verdrietig zijn realiseren we ons ook weer dat we meestal ook erg gelukkig zijn. Het leven moet alleen een beetje in balans zijn met pieken en dalen, ik ben wie ik ben, weet wat ik wil en niet wil en ik zou niet anders willen zijn en als ik me dat weer realiseer ben ik een tevreden mens.

En als ik om mij heen kijk en anderen mensen even relativeer, dan denk ik, ik doe het zo slecht nog niet en zachtjes zing ik dan weer “laat me, laat me, laat me mijn eigen gang maar gaan, ik heb het altijd zo gedaan...”. Vanmiddag in 12 uur haal ik Romy weer op en ga ik weer even gezellige dingen doen. En zoals ze in Zuid-Afrika zeggen “alles zal reg kom!”.

Tot schrijfs, Hein

[ Nog geen reacties, klik hier om een reactie te plaatsen. ]

Een dag vol verrassingen

17 apr 2010

Na een drukke week ging ik gisteren uit mijn werk direct door om Romy te halen bij mijn ex. Eerst nog snel even “deukie” tanken want daarna moest ik Raoul ook nog halen en dat is iets langer rijden. Thuis even wat gegeten, ik had gelukkig nog wat over van de avond daarvoor. Daarna samen met Romy Raoul opgehaald en verder een gezellige avond gehad. Toen Romy in bed lag heb ik wel al vast even een pan nasi gemaakt voor zaterdag en heb ik 2 wasjes gedraaid.

Vanmorgen werd ik op tijd wakker en was ik om acht uur beneden om broodjes te smeren en zelf even een lekkere sterke bak koffie te drinken. Romy en Raoul zijn echt broer en zus, ze zijn gek op elkaar maar zitten elkaar ook regelmatig in de haren, soms moet ik er echt om lachen. Om tien uur heb ik me gewassen en aangekleed samen met Romy waarna ik het konijnenhok en de rattenkooi even schoongemaakt heb. Daarna hebben Romy en ik samen even boodschappen gedaan bij de AH. Toen ik de boodschappen had uitgepakt en net bezig was met de afwas en de keuken, stond ineens mijn oudste zoon van 19 voor me en gaf hij me een doos Merci chocolade waarna ik hem vreemd aankeek en hij er een beetje onbeholpen bijstond. “Omdat jij altijd voor ons kookt, onze kleren wast en het huis schoon maakt” zei hij en ik gaf hem een dikke knuffel en voelde me ineens ontzettend trots.

De buurvrouw had nog twee tassen met kleren voor Romy gebracht (die haar dochter te klein zijn) en en samen met Romy hebben we daar weer de mooie spullen uit zitten zoeken. Een klein tasje ging richting kleding bak, maar we hebben weer lekker veel zomerkleding.

Daarna ben ik met Romy de stad in gegaan want ik had iets beloofd. Ik heb wat bijgeklust de laatste tijd en had dus even een kleine financiële meevaller en ondanks dat ik dat eigenlijk gedaan had om mijn fotostudio uit te breiden, had ik stilletjes al besloten dat ik een Nintendo Dsi XL wilde kopen voor de kinderen. Samen hebben we er een uitgezocht samen met een Dora spelletje met een hondje en eenmaal thuis kon Romy niet wachten om te spelen. Samen met Raoul heeft ze alles ingesteld en hebben ze foto's gemaakt, Internet ingesteld en een spel gedownload. Rene had ondertussen al een speciaal kaartje besteld waarmee je ook oudere spellen via de computer kunt laden. Alle kids waren blij en dan ben ik dat ook.

Tessa (de grootste zus van Romy) kwam even langs om de was te doen en had even een arm en een luisterend oor nodig. Ook dat was in de aanbieding vandaan en daarna heb ik het hele huis even schoongemaakt, terwijl de kinderen elke keer verplaatsten als ik weer met de stofzuiger in de buurt kwam. Als ik de wc's schoonmaak roept Romy altijd, “pap het ruikt hier naar het zwembad!”. Toen ik helemaal klaar was ben ik nog even op de fiets met Romy de stad in geweest om een nachtlampje te kopen en hebben we even een ijsje en een Vietnamese loempia gegeten. Op de heenweg had ik al een heel mooi bronzen beeldje gezien in de tweedehands winkel aan de zandstraat. Op de terugweg heb ik dat maar meegenomen, voor zo weinig geld kon ik hem niet laten staan, het is een een mooi en heel intiem beeld van een man en een vrouw, ongeveer 30 cm hoog en ik ben er erg blij mee.

Toen ik thuis kwam ben ik eten gaan maken en hebben we samen lekker nasi gegeten en na het eten ging ik afwassen en Romy en Raoul lekker buiten spelen. Toen ik klaar was heb ik een kop koffie gemaakt en ben ik lekker buiten bij de kinderen op een bankje gaan zitten om de krant te lezen. Daarna heb ik samen met Romy alle plantjes water gegeven en heeft Romy nog weer even op de DS mogen spelen voor ze naar bed ging. Romy slaapt nu, Rene en Raoul zitten op zolder en ik zit even achter de computer te schrijven. Straks lekker slapen en morgen hopelijk weer een gezellige dag met lekker weer, op zo'n moment als dit voel ik me tevreden en gelukkig als alleenstaande vader met een paar “pragtige” kinderen.

Tot schrijfs, Hein

[ Nog geen reacties, klik hier om een reactie te plaatsen. ]

Dit heeft niets meer met emancipatie te maken

13 apr 2010

Vandaag loop ik me weer op te winden om iets wat ik gelezen heb, mensen die ik meemaak en die ik in het verleden heb meegemaakt. Ik ben heel ge-emancipeert en dat is misschien raar om te zeggen als man maar ik geloof echt in een gelijkwaardige rol voor mannen en vrouwen en ik heb een heilig geloof in de zorgtaken eerlijk delen. Het artikel dat me vanmorgen in het verkeerde keelgat schoot was een artikel van een dame die propagandeerde dat vrouwen niet thuis voor de kinderen moesten zorgen omdat dit zonde van de opleiding was, slecht voor de carrière en dat ze als ze na een paar jaar weer fulltime wilden werken ze een achterstand hadden die ze op kon breken. Tot dan ging het nog wel, maar toen begon ze te verkondigen dat kinderen 5 dagen per week bij de opvang hebben helemaal niet erg was en dat “iedereen wel een pleister kon plakken” en dat het zonde was dat daar het hoogopgeleid potentieel aan besteed werd. Toen kwam er bijna stoom uit mijn oren, als ik hoor dat zorgtaken gedegradeerd worden tot pleisters plakken dan onderschat deze dame de rol van verzorger en opvoeder schromelijk.

Ik denk dat verzorgen en opvoeden een zeer belangrijke en verantwoordelijk taak is en ik kan me dan ook zeer ergeren aan moderne carrière yuppen die hier zo neerbuigend over doen. Bah. Dan een kind 5 dagen per week op de opvang dumpen, zitten leuren als het een keer een dag ziek is, ruzie maken wie er een dag vrij neemt als het kind ziek is of een dag niet naar school of de opvang kan, ik heb het allemaal gezien hoor. Vrouwen en mannen die 's morgenvroeg op het schoolplein ongeveer iedereen aanklampen om hun kinderen mee te nemen want ze hebben een belangrijke vergadering en de oppas is ziek. Het maakt ze niet uit met wie het kind meegaat als zij maar kunnen werken. Dit is bijna kindermishandeling in mijn ogen.

Dan ze zogenaamde kwaliteitstijd, het argument om het schuldgevoel iets te verzachten, ja de hele dag heb je geen tijd voor je kind en als het 's avonds moe is dan mag het een uurtje aandacht als het die ouders uitkomt, niet als het kind het nodig heeft, want dan zijn ze er niet. Als het kind verdrietig uit school komt moet het maar een paar uur wachten tot papa of mama even tijd heeft. En in dat uur moet het ook gezellig zijn en is er geen tijd om op te voeden of een keer straf te geven want dat zou het kwaliteits uurtje bederven.

Opvoeden en verzorgen kost iets meer dan een uurtje per dag, en als je dat er niet voor over hebt moet je niet aan kinderen beginnen. Soms denk ik dat die mensen die kinderen hebben voor de sier om er mee te pronken als het hun zelf uitkomt maar dat ze het verzorgen en opvoeden liever overlaten aan betaalde krachten. Dan zijn er die stellen die beiden voor hun carrière 5 dagen in de week werken en als ze op vakantie gaan de kinderen bij opa en oma dumpen want ze hebben een jaar lang hard gewerkt en hebben dus een rustige vakantie verdiend. Ik erger me rot aan mensen met deze instelling en ik zie het echt als een vorm van kindermishandeling, en daar blijf ik bij. Als je geen verantwoordelijkheid voor kinderen wilt nemen en iets in je leven wilt inleveren voor je eigen vlees en bloed dan moet je niet aan kinderen beginnen, Punt.

Wat dan wel, we moeten in Nederland gewoon zorgen dat zorgtaken en werk beter te combineren zijn, zorg voor meer deeltijd werk, zorg dat meer werk thuis mogelijk is. Zorg er voor dat in het bedrijfsleven er meer waardering komt voor mensen die werk en zorg combineren en dat je niet als een paria word bekeken als je om ouderschapsverlof komt vragen. Ik ben van mening dat als je kinderen krijgt dat je dan beiden een deel van de zorgtaken en het huishouden op je neemt en dat je beiden een paar uur werken kunt inleveren. Financieel zou je daar al rekening mee kunnen houden en met twee deeltijdbanen kun je nog prima luxe leven. Daar zou men zich op moeten richten, niet iedereen weer met twee fulltime banen en de kinderen in de opvang of bij een oppas.

Een beetje opvang is niet erg, maar kinderen hebben aandacht en zorg van hun ouders nodig, en dat is met geld niet te koop. Laten we eens meer aandacht besteden aan echte emancipatie in plaats van egoïstisch en zelfzuchtig carrière gedrag waarbij we gewoon iedereen aanpraten dat je 40 uur moet werken om nog enigszins een carrière te hebben en dat je jezelf niet schuldig hoeft te voelen als je kinderen verwaarloosd en dat voor je kinderen zorgen dom werk is. Dit heeft niets meer met emancipatie te maken. Ik denk dat vooral het neerkijken op zorg voor de kinderen me het meeste stoort. Bah!

Vriendelijke groet, Hein

[ Nog geen reacties, klik hier om een reactie te plaatsen. ]

Verliefd...

10 apr 2010

Het was een kort maar druk weekje, de paasdagen waren leuk en gezellig. Ik heb weer “Jesus Christ Superstar” gezien, voor de honderdste keer denk ik, en ik ben nog steeds weer onder de indruk. Ik ben katholiek opgegroeid en was als kind misdienaar en ook veel in en met de kerk bezig. Maar ik dacht ook toen al kritisch na, en ben toen ik puber werd het geloof in de kerk verloren. Maar het verhaal van het leven van Jezus heeft me altijd aangesproken. Eigenlijk was Jezus namelijk een heel wijs man die met de beste bedoelingen de wereld waar hij in leefde wilde veranderen en beter maken.

De basis ideeën van Jesus waren liefde, vrede en voor elkaar zorgen en integer zijn, allemaal nobele dingen, die je in de kerk niet terug kunt vinden. De kerk die oorlogen voerde, veel mensen vermoord heeft, misbruik maakte van macht en aan schaamteloze zelfverrijking heeft gedaan, die aflaten verkocht zodat rijke mensen hun zonden konden afkopen en arme mensen maar naar de hel moesten, de heksenvervolgingen, vervolging van mensen die dachten dat de aarde rond was, het had allemaal niets meer te maken met de woorden van Jesus. En ook de recente ontucht zaken dragen niet bij aan een positief beeld van de kerk en het Vaticaan. Let wel op, ik respecteer iedereen die oprecht geloofd en goed doet vanuit zijn overtuiging, ik kan alleen niet tegen hypocriete mensen en mensen die onverdraagzaam, star en conservatief zijn.

Maar als ik het nummer “GETHSEMANE” hoor, dan zit dat weer dagen lang in mijn hoofd. “I only want to say...”, prachtige woorden, en ja stilletjes ben ik nog steeds ontzettend verliefd op Yvonne Elliman die Maria Magdalena speelt, wat een prachtig mooie vrouw. Ik denk dat ik daar al mijn hele leven verliefd op ben (shame on me), maar ik heb eens per jaar met pasen een date met haar

Ik had gisteravond al even de grote boodschappen gedaan en zo kon ik vanmorgen lekker rustig beginnen aan het schoonmaken van het huis. Ik heb geen last van smetvrees hoor maar elke keer verbaas ik me weer hoe snel zo'n huis weer vuil is. Een groot huis is mooi, maar ook wel bewerkelijk maar na een paar uurtjes is alles weer spik en span. Daarna moest ik nog even een paar kleine dingen halen die ik toch nog vergeten was. Ik moest in de AH even oppassen dat ik niet keihard in lachen uitbarstte.

Ik had al een stel gezien dat boodschappen aan het doen was, nou ja, zij dirigeerde de man door de winkel en hij volgde zijn vrouw blijkbaar gelaten en voerde af en toe opdrachten uit. Ik zie vaker van die stelletjes die “gezellig” samen boodschappen aan het doen zijn, maar toen ik langs de snoep afdeling liep hoorde ik haar ineens duidelijk zeggen tegen haar man (die ongeveer mijn leeftijd was) “zoek jij maar even één ding uit wat je lekker vind dan gaan we daarna naar de kassa.”. Gelaten liep hij richting snoep en ik liep snel door want anders had hij een grijns van oor tot oor op mijn gezicht gezien. Ik dacht even, wat ben ik blij dat ik mijn eigen baas ben...

Vanmiddag ben ik even de stad in geweest om een nieuw jas te halen. In mijn oude, maar heel favoriete spijkerjasje begonnen gaten te vallen, wel stoer maar ik zag mijzelf ineens als een zwerver staan en dacht, dat is nou ook niet erg uitnodigend. Ik heb een leuk antracietkleurig jasje gehaald, niet de dik, zodat ik het ook met iets warmer weer aan kan, en natuurlijk niet te duur. Ik besteed sowieso weinig geld aan kleding voor mijzelf, ik denk dat ik meer uitgeef voor Romy dan voor mijzelf. Een broek of een jasje en schoenen gaan bij mij mee tot ze echt stuk zijn en dan pas koop ik eens een nieuwe. En dan nog let ik heel erg op mijn geld, ik ben van nature een planner met geld, dat is ook wel handig, zo kom je niet snel voor verrassingen te staan en heb je altijd iets achter de hand.

Toen ik vanmiddag thuis kwam was ik in een schrijf stemming en heb ik ook twee uur aaneengesloten zitten schrijven voor mijn internet site. Soms heb je ineens een idee en dan stroomt het zo uit je vingers. Ik heb sowieso de hele week al veel last van inspiratie, ook op mijn site pragt.info heb ik deze week enorm veel geschreven. Ondertussen krijg ik allerlei aanbiedingen om maar bij te klussen, soms pak ik wel iets aan want een paar extra centjes is soms ook wel welkom. Maar als ik alles aan zou pakken wat ik zou kunnen bijverdienen zou ik er een tweede baan bij kunnen hebben. Maar dan zou ik permanent aan het werk zijn en dat wil ik niet en dat kan ik ook maar beperkt volhouden. Naast mijn werk, het huishouden en de kinderen, doe ik ook nog veel als hobby op Internet, maar dat is ontspannen en er zit geen druk achter. Ik werk genoeg en als het nodig is een tandje erbij, maar ik werk om te kunnen leven niet omgekeerd. Met meer geld maar geen tijd meer voor de mensen die je lief zijn, daar word je ook niet gelukkiger van.

Morgenvroeg haal ik Romy weer op en ik heb een gietertje en kleine tuinspullen voor haar gekocht van “my little pony” en een stuk of 5 zakjes bloembollen van kruitvat. Morgenmiddag gaan we bloembollen planten in de tuin Ook gaan we wat zonnebloemen in bakjes planten en binnen vast laten opkomen en in de tuin beginnen de eerste dingen al op te komen. Alleen de kat nog even uit de moestuin houden want die ziet het als een mooie grote kattenbak. En dan ben ik tot woensdag weer papa...het leukst wat er is op deze wereld

Tot schrijfs, Hein

[ Nog geen reacties, klik hier om een reactie te plaatsen. ]

Paasdagen en wat is liefde?

3 apr 2010

Het was een drukke week, ik merk dat het omschakelen van de tijd ook mij een beetje van slag gemaakt heeft. Ik merk ook dat het alleenstaand ouderschap soms best wel pittig is, zorg en werk combineren, alles schoon proberen te houden terwijl een paar kinderen hun best doen om alles weer vies te maken en ik vraag me altijd af waar komt dat stof en pluizen toch weer vandaan. Deze week kreeg ik nog een keer met een grappig vooroordeel te maken, Een moeder van een vriendinnetje van Romy kwam haar dochtertje halen en (niet kwaad bedoeld hoor) was haar eerst opmerking toen ze binnenkwam en rondkeek, “zoooo netjes....”. Ik hield me in om te zeggen, “wat had je dan verwacht?”. Het vooroordeel dat een man alleen zichzelf maar met moeite kan redden is er toch nog hoor. Ach, achteraf kan ik er wel om lachen hoor en ik neem het ook niemand kwalijk.

Ook heb ik de laatste weken weer een paar mensen aangehoord, wanneer ik het aan kan ben ik altijd wel bereid om een luisterend oor te zijn. Maar van alle verhalen en ellende die je hoort word je af en toe niet vrolijker. Wat maken mensen er tegenwoordig soms een puinhoop van, het lijkt er op alsof (bijna) elke vent zijn lul achterna loopt en (veel) vrouwen ook niet vies zijn van wat seksuele aandacht in afwachting van een echte liefde natuurlijk. Mensen van 40+ die zich als pubers gedragen. Waarom zou je jezelf binden als morgen nog iets leukers voor de deur kan staan, Dat is volgens mij ook de hele ellende met de dating sites, het aanbod is zo groot dat mensen denken dat ze het onderste uit te kan moeten halen. Maar ja dan moet ik weer denken aan die uitdrukking “wie het onderste uit de man wil, krijgt het lid op zijn neus!”. Waar ik trouwen ook “beroerd” van kan worden zijn mensen die leuk flirten en als het er op aankomt ineens terugtrekken. Dit doen zowel mannen als vrouwen hoor en ik kan dit soort gedrag van plotselinge bindingsangst niet echt waarderen.

Oprechte liefde, trouw en vertrouwen en jezelf een beetje sparen en oprecht met andermans gevoelens omgaan lijkt ouderwets en hoe vaak ik al niet gehoord heb dat iets “tegenwoordig moet kunnen” dan denk ik, het feit dat het allemaal kan is toch geen reden om het ook allemaal maar te doen. Ik hoor over vreemdgaan, verliefd zijn op een gebonden persoon maar toch iets beginnen, een avond stappen en heftig zoenen maar het betekend niet dat ze iets hebben met elkaar. In mijn tijd (ja ja ik weet het ik ben een oude lul) was het wel anders, je zoende als je wat met elkaar wilde en dan had je ook wat samen en verbond je jezelf aan die ander. Tegenwoordig tongzoen je met iemand en ga ze zelfs met iemand naar bed zonder dat er enige commitment tegenover staat. Ik ben niet preuts en ik geloof er zeker niet in dat je als maagd het huwelijk in moet gaan maar iets zuinig zijn op jezelf zijn lijkt me niet verkeerd.

Vanmorgen zei iemand hetzelfde wat ik al een paar keer gezegd heb, “als het allemaal zo moet gaan tegenwoordig dan blijf ik liever alleen”. Dat heb ik de laatste maanden vaker gedacht hoor als ik weer een geconfronteerd werd met losse contacten, plotselinge bindingsangst, vreemde verhalen of verkeerde bedoelingen. Als ik iemand erg leuk vind die gebonden is dan zal ik zelfs mijn genegenheid niet laten blijken, ik wil nooit in iemand relatie stoken of de persoon zijn die een relatie om zeep helpt. Bezet is bezet en andermans relatie moet je respecteren.

Maar wat is dan volgens mij wel liefde en waar ben je dan naar op zoek, vroeg iemand mij. Daar heb ik wel even over nagedacht, wat is liefde en wat verwacht jij van een relatie. Ten eerste ben ik serieus in relaties, ik heb iets tegen losbollen en rollebollen. Dat wil niet zeggen dat ik preuts ben, integendeel ik kan erg goed over seks en intimiteit praten en ik ben ook gek op lichamelijke intimiteit. En dat is erg breed hoor, lekker tegen elkaar aanliggen, elkaar even aanraken, knuffelen, kussen en aaien, maar ook seks op zijn tijd. Heerlijk samen dingen doen, er op uit, lekker kletsen, samen stil tegen elkaar aanliggen en naar de sterren kijken, een keer lekker uit eten, samen een weekendje naar Antwerpen, gewoon lekker samen genieten van het leven en van elkaar en natuurlijk van de kinderen. Wat voor mij het allerbelangrijkste is in een relatie is vertrouwen en oprechte belangstelling voor elkaar. Wanneer mijn vrouw met een collega wat gaat drinken na het werk wil ik dat het niet eens in mij opkomt dat ze iets zou doen wat ons vertrouwen zou schaden en omgekeerd ook. Als je elkaar blindelings kunt vertrouwen is geen enkele reden om maar een beetje jaloers te zijn en kun je elkaar ook vrij laten en elkaar geen beperkingen opleggen. Wat ook belangrijk is, is er voor elkaar zijn als de ander je nodig heeft, een luisteren oor maar ook gewoon even denken aan dat de ander een belangrijke bespreking heeft gehad, of naar de tandarts moest en dan even vragen hoe het is gegaan. Dit soort oprechte belangstelling in elkaar is ook een vorm van intimiteit. Toen ik achttien was schreef ik eens “vriendschap is volkomen vrij, liefde vraagt het omkeren van het woordje ik naar jij” en dat zegt het denk ik helemaal.

Noem me een idealist, zeg maar dat ik niet realistisch tegen relaties aankijk, maar hier ga ik wel voor hoe lang het ook zal duren. En in de tussentijd ga ik niet rollebollen of niet serieus met andermans (en ook mijn eigen) gevoelens om. Ja, ik blijf er bij, als het niet oprecht en echt kan dan blijf ik liever alleen. En dan accepteer ik maar dat ik af en toe wat teleurgesteld ben in de mensheid en dat ik soms weer eens wat moedeloos ben, maar ik ga voor het echte werk.

Het huis is aan kant, de boodschappen gedaan en de kinderen zijn lekker aan het spelen. Morgen gaan we lekker grillen, ik heb lekker vlees en vis gehaald en wat stokbrood en ik heb de keramische grill al weer even helemaal schoon gemaakt en een nieuw elektriciteitsdraad gehaald. Dit soort dagen zijn heerlijk als je ze samen met de mensen die je lief zijn kunt doorbrengen. Ik voel me een bevoorrecht mens met veel lieve mensen om mij heen. Dat maakt het wachten op een nieuwe “lief” wel makkelijker, maar ik verlang soms ook wel weer naar een volwassen knuffel, dat wil ik grif toegeven.

Tot schrijfs, Hein

[ Nog geen reacties, klik hier om een reactie te plaatsen. ]

Hoezo unieke situatie?

27 Mrt 2010

Het was weer een gezellig drukke week, mijn kinderen, het huishouden, het werk en als vast wat dingen regelen voor de vakantie, 10 min, gesprek op school samen met Conny en Rene die druk bezig is met zijn portfolio voor de intake van de grafimedia opleiding. Tussendoor ook niet vergeten om de grote zus Britte even van school te halen, ik merk dat het soms wel een beetje veel is. Donderdag ochtend werd ik wakker en wist ik het, de seizoenen wisselen en er komt weer een migraine aanval aan. En ja hoor, ik heb me netjes ziek gemeld en die dag duurde heel lang, met verschrikkelijke hoofdpijn, constant overgeven, zelfs al zit er niets meer in je maag, jezelf zo slap en ziek voelen en geen licht of geluid kunnen verdragen. Dit gun je zelfs je ergste vijand niet, mensen die het niet kennen kunnen niet begrijp hoe erg het is.

Ik heb het gelukkig maar 3 a 4 keer per jaar en dan normaal 1 dag. Maar de laatste jaren worden de aanvallen erger en ben ik er vaak de dag erna nog helemaal slap en moe van. Ik ben vrijdag toch maar naar de dokter gegaan en ik ga de volgende keer een speciaal medicijn proberen, een soort knijp capsules voor inname via de neus, ik ben benieuwd of het helpt.

“Dat is een tijdje geleden” zei de dokter en daarna vroeg hij hoe het nu met me ging, zeker na alle dingen die de laatste jaren gebeurd zijn. Ik vertelde dat ik een alleenstaande vader ben, met 1 inwonende zoon van 19 en co-ouderschap voor mijn dochtertje van 4, mijn jongste zoon die elke 14 dagen een weekend komt en dat ook mijn ex stiefkinderen regelmatig langskomen of even een beroep op me doen als ze even ergens gehaald moeten worden en mee-eten, wasjes draaien of zo maar even langskomen. Al met al heb ik dus 5 kinderen van mijzelf en 3 ex stiefkinderen die hier een soort van thuis hebben.

Dan heb ik met beide exen een goede omgang en zelfs met de ex van mijn ex kan ik goed opschieten. De meiden hebben ook een sleutel van mijn huis en Tessa haalt bijvoorbeeld wel eens Romy uit school tussen de middag om bij mij thuis samen even te eten. Op deze wijze kan iedereen gewoon lekker met elkaar omgaan en gezellig samen leven zonder dat de ex relaties van hun ouders roet in het eten gooien. Ze hoeven op verjaardagen niet te kiezen wie ze uitnodigen, we komen allemaal en we kletsen even lekker bij. Natuurlijk is het soms wel een beetje druk en loop ik mijzelf wel eens voorbij, maar ik zou het niet anders willen.

“Dat is wel een uitzonderlijke situatie” zei de huisarts, “dat maak je niet zo vaak mee!”. Toen ik terugreed dacht ik, dat zou eigenlijk niet zo moeten zijn. Waarom moeten mensen na een echtscheiding elkaar het leven zo zuur maken en het zeker voor hun kinderen zo moeilijk maken. Kinderen hebben er niet om gevraagd, maar ze worden vaak gedwongen om te kiezen of partij te nemen tussen twee mensen waar ze allebei van houden. Nog erger is het als kinderen gebruikt worden als wapen in de strijd om de ander te kwetsen, dit is voor mij een vorm van onderkende kindermishandeling die oogluikend wordt toegestaan. Of ouders die na een scheiding hun kinderen maar gewoon achter zich laten, net als het huwelijk, afgeschreven. Ik kan me het niet voorstellen, dat je dat kunt, maar ik zie het dagelijks om mij heen gebeuren.

Ja er zijn ook bij ons dingen gebeurd op het einde van de relatie (door beide kanten hoor) die je elkaar wel eeuwig kwalijk kunt nemen, maar als volwassen mensen kun je dat vergeven en achter je laten en er aan denken dat je allebei je eigen weg gaat en dat het goed is zo. Maar dat je samen wel ouders blijft van kinderen waarvoor je samen verantwoordelijk blijft. En voor die kinderen heb je ook de verantwoordelijkheid om als volwassen mensen met elkaar om te gaan en elkaar als ouders te respecteren. Laat oud zeer achter je, sluit het af en begin met een goed nahuwelijk, als volwassen mensen met verantwoordelijkheidsgevoel. Niet als kibbelzieke kinderen die elkaar het leven zuur maken en hun kinderen het meest slechte voorbeeld voor hun eigen toekomstige relaties geven. Onze situatie zou gewoon normaal moeten zijn, waarom moet een huisarts dan zeggen dat dit een uitzonderlijke situatie is. Voor mij en mijn beide exen zijn de kinderen het allerbelangrijkste, is dat dan zo raar. Maar ik kan me hier over opwinden, behalve het goede voorbeeld geven kunnen we onze boodschap alleen maar proberen uit te dragen.

Dit weekend is mijn “vrije” weekend, straks ga ik wat struiken snoeien in de tuin, mijn ex en dochtertje even van de garage halen om half 1 en vanavond is hier in Veenendaal een jazz en blues weekend. Ik ga vanavond sinds lange tijd weer eens uit, heb nog niemand om mee te nemen maar ander ga ik lekker alleen en zie ik wel of ik iemand tegenkom.

Morgenmiddag komt Romy weer en als alles goed gaat hebben we dan weer jonge konijntjes.

Tot schrijfs, Hein

[ Nog geen reacties, klik hier om een reactie te plaatsen. ]

Solidariteit

20 Mrt 2010

Dit blogje schrijf ik op een bankje achter ons huis op de speelplaats terwijl Romy op de schommel zit en rond mij 8 kinderen aan het spelen zijn. Het is heerlijk weer buiten, de zon schijnt wel niet maar het is mild en we kunnen weer lekker naar buiten. Wanneer het maar even mogelijk is dan eet ik in de tuin en zitten we lekker buiten. Ook Romy is een echt buiten kind en zo kan het dus voorkomen dat ik met de laptop en een bak koffie hier in de speeltuin zit want ik laat haar niet uit het zicht.

Het was weer een drukke maar best gezellig week, maandag en dinsdag was Romy bij mij en ging ze eindelijk weer eens in haar eigen bed slapen, hoewel ze wel om drie uur 's nachts weer stiekem bij mij kruipt, is dit weer een goed begin om haar weer in haar eigen bedje te krijgen. Woensdagavond kwam mijn zoon Robert langs met zijn vriendin en 4 klasgenoten voor een avondje bijles informatica. Robert en Janne hadden al gekookt toen ik thuis kwam, dat was eens een welkome afwisseling. Donderdag avond was mijn vrije avond en die heb ik besteed aan schrijven. Ik had nog zoveel op het programma staan, dat ik met gemak de hele avond achter de tekstverwerker heb doorgebracht. Vrijdag was het weer een dagje werken, na het werk Romy halen en daarna eten maken. Tessa, de grote zus van Romy at ook mee en om half acht kwam haar vader haar halen en kon ik op pad met ons rode "deukie" om Raoul te halen. Om 9 uur was alles compleet en thuis en kon ik even genieten van een lekker bakje koffie.

Mijn zoon Rene begint nu echt mee te helpen in huis en daar ben ik ook blij mee, ik ben hem ook langzaam alles aan het leren. Binnenkort leer ik hem de wasmachine te gebruiken, het gaat de goede kant op Vandaag het huis aan kant gemaakt en boodschappen gedaan en even de stad in geweest. En ja hoor, we hebben vandaag samen ons eerste softijsje gegeten.

Deze week heb ik me verschrikkelijk zitten ergeren aan een paar ingezonden meningen in de krant. Het ging in eerste instantie over jengelende kinderen in de trein en enkele (kinderloze) mensen die vonden dat die ouders die kinderen stil moesten houden want ze wilden rustig in de trein kunnen zitten. De volgende begon zelfs met de suggestie om de kinderbijslag maar af te schaffen omdat ze niet mee wilde betalen aan andermans kinderen, als je voor kinderen koos moest je er ook maar zelf voor opdraaien. De daarop volgende maakte het nog bonter door zelfs niet meer mee te willen betalen aan de scholen en opleidingen want dat moesten ouders die zo nodig kinderen wilden ook maar zelf betalen. Dat die ouders al flink investeren in de mensen die straks hun oudedagvoorziening moeten betalen en die hun moeten verzorgen als ze oud zijn dat laten ze maar buiten beschouwing. Het is individualisme en egoïsme ten top en een totaal gebrek aan gevoel voor saamhorigheid. Ook wilden ze niet meebetalen aan regelingen waar ze zelf waarschijnlijk nooit gebruik van zouden maken.

Dan begint mijn bloed te koken, als iedere Nederlander maar zelf gaat bepalen aan welke sociale en algemene voorzieningen hij wel of niet wil meebetalen dan is het hek van de dam. Dan kunnen we onze hele samenleving wel afschrijven en kunnen we sociaal zwakkeren, zieken, gehandicapten en oude mensen en mensen die niet zoveel geluk (en geld) hebben weer in armenhuizen zetten en de rijke egoïsten kunnen dan lekker in hun ruime resorts wonen waar een grote muur omheen zit en waar ze hun eigen privé beveiliging hebben en met hun zonnebank bruine koppen een paar keer per jaar op vakantie kunnen gaan.

Hebzucht en egoïsme werden al in oude culturen als ondermijning gezien voor een goede gezonde samenleving en in zowel de bijbel als de koran kun je lezen dat dit zonden zijn. Maar de meeste mensen geloven niet meer in deze waarden en ik zie veel mensen aan zelfverrijking doen, dikke bonussen innen terwijl de werknemers ontslagen worden omwille van de economische crisis die juist weer veroorzaakt is door diezelfde hebzucht. Ik zie steeds meer mensen zoals deze kinderloze yuppen die alleen maar aan zichzelf denken en die met een schaamteloze egoïsme in het leven staan en zeer kortzichtig alleen in het eigen belang denken en maar graaien. Ik schreef ooit eens: "De kwaliteit van een samenleving lees je niet af uit het aantal miljonairs maar hoe men omgaat met de zwakken en de ouderen" en "Wanneer de afbraak van ons zorgstelsel in dit tempo doorgaat, kunnen artsen zonder grenzen binnenkort thuisblijven" en daar sta ik nog steeds achter.

Ook ik erger me rot als ik merk dat mijn zuurverdiende belastinggeld over de balk gegooid is en ik ben het ook niet eens met hoe het af en toe uitgegeven wordt. Maar ik leef in Nederland en ben onderdeel van deze samenleving en dus betaal ik mijn deel mee aan onze samenleving. Als we het solidariteit principe afschaffen en het geld laten regeren dan zal onze wereld naar de knoppen gaan, solidariteit is de kurk waar we samen op drijven. Ik heb niet zoveel te klagen, ik heb een goed verstand, een goede opleiding en een goede baan, een eigen huis, goede gezondheid en een paar "pragtige" kinderen en alles verder ook goed voor elkaar. Maar ik zal altijd sociaal blijven en blijven geloven in solidariteit en het feit dat we deze wereld samen moeten maken. Romy is nu aan het stoepkrijten met een buurmeisje en ik zit te genieten op een bankje, dit is voor mij geluk. Straks even een vriend van Rene van de trein halen die een nachtje komt logeren en morgen lekker zwemmen met Romy. Het leven is goed...

Tot schrijfs, Hein

[ Nog geen reacties, klik hier om een reactie te plaatsen. ]

Beren, emancipatie en lente

14 Mrt 2010

Een beetje rare titel maar ik heb ook zoveel dingen waarover ik even wil schrijven dat ik niet een eenduidige titel kon bedenken. Deze week was lekker druk, Romy ging weer gewoon naar school en ik weer gewoon naar mijn werk. Dinsdagmiddag lekker met Romy buiten geweest in de tuin en vast de trampoline weer klaargezet, een extra zitje (uit de wind) gemaakt achter in de tuin en het speelgoed al weer een beetje uit de schuur gehaald.

Woensdagavond heb ik lekker zitten werken aan een nieuw idee, dossier pagina's over een bepaald onderwerp op een van mijn Internet sites. Vrijdag heb ik de hele dag in Utrecht gewerkt en natuurlijk op de terugweg op station Utrecht anderhalf uur vastgezeten omdat er een treinstoring was. Samen met een andere man heb ik erg zitten lachen om al die mensen die in paniek raken en mopperen en klagen. Je doet er niets aan, dus je kunt het beste alles gewoon laconiek opnemen en genieten van een gratis kopje koffie.

Vandaag is mijn vrije zaterdag (eens in de 14 dagen) en heb ik lekker uitgeslapen tot half 9 en daarna heb ik een wasje gedraaid, alle dieren even een schoon hok gegeven en even boodschappen gedaan. Daarna heb ik in de tuin de zandbak van Romy opgeknapt en even van nieuw zand voorzien, zodat de kleine meid straks weer lekker in de zandbak kan spelen. Papa met een leuk boek in de zon en Romy die zandgebakjes maakt

Het is heerlijk dat de lente er aan zit te komen, ik ben al bezig de druif en de bessen planten te mesten en straks kunnen ook de aardbeien weer naar buiten. Ook wil ik samen met Romy dit jaar een mini groenten tuintje aanleggen

Dan even het onderwerp beren, ik ben al jaren gek op (knuffel) beren, ik heb dan ook een redelijk aantal grote en kleine beren in huis. Op de wc heb ik een hoekje met kleine beren, en op mijn slaapkamer heb ik een paar plekken waar beren families staan. Toen ik in Delft alleen woonde had ik ook veel beren in mijn flatje, toen mijn vriendin bij me introk bleven de beren gezellig staan. Maar zoals alle vrouwen uiteindelijk een gekke gewoonte van hun man de nek omdraaien als ze de kans krijgen (niet negatief bedoeld hoor maar ervaring) werden de beren toen we samen een huis kregen in Veenendaal verbannen naar een doos op zolder. Een week na de scheiding heb ik de beren weer bevrijd uit hun benarde positie en hun plek in mijn huis weer terug gegeven. Ook de boekenkast ging weer naar de kamer, en mijn kleed ging weer boven het bed. Dit was weer demonstratief om het huis weer mijn huis te maken, niets negatiefs over mijn ex hoor, veel vrouwen gaan over de inrichting van het huis. Vanmiddag kwam ik weer een paar leuke beren tegen (voor weinig) en ik heb de familie maar weer even uitgebreid.

Ook heb ik weer een boekje van Yvonne Kroonenberg gekocht, “Alles went behalve een vent”. Ik had dit boek al als ebook maar als echt boek wilde ik hem ook wel in de boekenkast hebben. Yvonne stond ooit bekend als een feministe, ik vind haar een heel leuke mens en ik ben gek op haar schrijfstijl en zeker het grappige realisme waarmee ze over mannen, vrouwen en relaties schrijft doen me regelmatig in hard lachten uitbarsten. Deze week zat ik in het kader van een dossier pagina weer eens na te denken over emancipatie. Toen ik 20 was woonde ik op mijzelf en kon mijzelf zeer goed redden en onderhouden, dat heb ik van huis uit ook meegekregen. Toen ik mijn eerste vrouw leerde kennen had ik de overtuiging dat ik halve dagen wilde werken en voor de andere helft voor de kinderen wilde zorgen. Dat was ook de afspraak met Ivon, maar na de geboorte van Robert wilde ze ineens niet meer werken en fulltime voor Robert zorgen dus heb ik maar een fulltime baan genomen. Weg idealen, maar het compromis was gelukkig dat ik 12 jaar thuis gewerkt heb en zo ook ook heel erg bij de kinderen betrokken was.

Mijn deel van het huishouden doen en koken was ook heel normaal want Ivon gaf aan dat het huishouden geen echte hobby van haar was. Ik ben een enorme voorstander van gelijke rechten en plichten voor mannen en vrouwen en vooral samen voor de kinderen zorgen. Ik kan dan ook het besluit van Wouter Bos wel heel erg respecteren, als hij aangeeft dat zijn kinderen belangrijker zijn dan zijn carrière. Maar de meeste mannen worden nog steeds meewarig aangekeken als ze aangeven dat hun kinderen voor het werk gaan. Je wordt toch een beetje als een mietje gezien en zoals ik merkte gaan de leuke klussen en de promoties naar de werkpaardjes die wel 40 uur per week willen werken. Ook voor vrouwen is het moeilijk om werk en verzorging te combineren, er is nog genoeg te verbeteren al het om emancipatie gaat.

Waar ik me trouwens wel aan kan ergeren is de mening van “sommige” vrouwen dat ze van nature (aangeboren) beter voor kinderen kunnen zorgen en dat ze ook van nature beter het huishouden kunnen managen en plannen. De rol van mannen in de opvoeding, verzorging en huishouden word dan gedegradeerd tot “meehelpen”. Ik heb wel eens de rare opmerking gekregen dat ik te vrouwelijk zou zijn, nou ik ben een echte vent in de meeste opzichten, maar ik kan ook goed met kinderen omgaan en weet hoe ik een huishouden moet runnen. Dat kan prima samengaan hoor, maar blijkbaar is er een groot verschil tussen theorie en praktijk, zeker als ik vrouwen zie en de mannen zie waar ze meestal op vallen . Ik ben gewoon lekker zoals ik ben, thats me, take it or leave it.

Morgenmiddag komt Romy weer hier en ga ik weer lekker met mijn dochter iets leuks doen, ik kan Wouter Bos groot gelijk geven, die tijd die je heerlijk gezellig met je kinderen kunt doorbrengen is onbetaalbaar en zo snel voorbij dat je de tijd moet nemen om er zoveel mogelijk van te genieten.

Tot schrijfs, Hein

[ Nog geen reacties, klik hier om een reactie te plaatsen. ]

Vakantie, politiek en relaties

7 Mrt 2010

Deze week had Romy nog een weekje vakantie dus had ik maandag tot en met woensdag weer vrij genomen. Deze keer had ik alleen Romy en dat is wel iets rustiger, we hebben samen leuke dingen gedaan en het was heel gezellig. Maar je merkt wel dat zo'n dagje meer vermoeiend is dan een dag werken, als ik mijn bed voelde om 12 uur dan was ik ook vertrokken. Donderdag heb ik weer gewoon gewerkt en er lag genoeg voor me klaar om de dag lekker druk te zijn. Donderdagavond ben ik even wat gaan drinken in "Meneer de uil" hier in de stad, samen met een nieuw kennisje hier uit Veenendaal en dat was ook erg gezellig. Vrijdag was ik jarig en heb ik eerst maar eens op mijn werk getrakteerd van de warme bakker in Odijk.

Vrijdagavond bracht Conny eerst Romy langs om half zeven en hebben we nog even wat taart gegeten en heb ik wat leuke kleine cadeautjes van Romy gehad en natuurlijk een hele mooie tekening. Daarna ben ik met Rene en Romy in mijn kleine rode deukie naar Woerden gereden om Raoul op te halen. Thuis nog even samen taart gegeten en toen kreeg ik nog een paar leuke kleine cadeautjes van Raoul en Rene. Robert en Rick (en de zussen van Romy) hadden mij via MSN al gefeliciteerd en mijn vader belde ook nog even. Op hyves had ik heel veel leuke felicitaties dus mijn verjaardag is niet ongemerkt voorbij gegaan. Ik ben blij met alle lieve mensen om mij heen.

Deze week ben ik ook weer lekker aan het programmeren geweest, ik heb een leuke uitdaging gevonden in het maken van leuke educatieve programmaatjes voor Internet. Romy en Raoul testen ze met alle plezier uit en ik heb al een paar leuke dingen gemaakt op www.alleenwonenjunior.nl
Ik heb nog ideeën genoeg nu nog de tijd om alles te maken want er zijn ook nog zoveel andere dingen die ik leuk vind.

Deze week mochten we weer stemmen en heb ik mijn zoon ook nog even zo ver gekregen om te gaan stemmen op woensdag. Ik hou me redelijk actief bezig met de wereld om mij heen en de sociale en politieke ontwikkelingen zijn daar ook een onderdeel van. Ik mag er ook graag over discussiëren want zoals Einstein als zei “een avond waarop iedereen het eens is, is een verloren avond!”. Meningen zijn niet star en strak voor de rest van je leven, ze kunnen na een goede discussie of nieuwe inzichten weer bijgesteld worden. Dat is juist het mooie van het leven, je leert er telkens weer iets bij.

Ik merk bij veel mensen om mij heen dat ze een soort van berusting hebben in de vorm van “wat kan ik er nog aan veranderen” en “ze doen toch wel wat ze willen!”. Om diezelfde reden stemmen mensen ook niet meer, behalve de groepen die het uit protest of religieuze achtergrond doen of moeten. Maar ieder individu kan de wereld veranderen, laat je mening horen, sluit je aan en bundel je kracht. Ik heb mijzelf bijvoorbeeld een paar jaar geleden actief ingezet om een wet tegen te houden waarvan het leek dat het een appeltje eitje zou zijn om hem door de kamer te jassen. Minister Donner had het zelfs al in zijn begroting opgenomen, zo zeker was hij van zijn zaak. Door wat ik er over geschreven heb, samen met een paar anderen, hebben we gezamenlijk met een sterk stuk een halve tweede pagina in de landelijke kranten gehaald. (Dit heeft mij trouwens bijna ontslag en een schrijfverbod opgeleverd want de lange arm van Den Haag is soms langer dan je denkt).

Maar dit sterkte me alleen maar om door te gaan en ik heb dan ook een reporter van de tv een half uurtje verteld met welke vragen hij de Minister in een hoek kon drijven en uiteindelijk heeft de wet het niet gehaald, want het was ook een slechte wet. Ik geloof nog steeds dat mijn bijdrage daar behoorlijk aan heeft meegeholpen. Ook als individu kun je nog steeds invloed uitoefenen en ook je stem is daar onderdeel van. Wanneer je een idee of een mening hebt, laat het dan horen. Als je niet stemt moet je daarna ook niet klagen en mensen zonder mening of ruggengraat daar kan ik niet zo goed tegen... maar dat had ik al wel eens eerder duidelijk gemaakt

Ook mijn sociale contacten zijn belangrijk, hoewel deze helaas vaak alleen online zijn. Maar ook een gesprek via Hyves en Msn is leuk hoor, ik heb regelmatig een leuke discussie met mijn oudste zoon en een paar goede vrienden en vriendinnen waar ik ook leuke, grappige, soms onzinnige, soms dubbelzinnige, maar soms ook hele serieuze gesprekken mee kan hebben. Deze week had ik ook weer een diepzinnig gesprek over verliefd worden na je veertigste. Volgens een vriendin van mij word je na je veertigste niet meer echt verliefd en vind je een partner op meer op rationele gronden. Ik weet dit niet, ik ben vorig jaar een keer best verliefd geweest maar voor de dame in kwestie was het na een redelijk intiem weekend niet alles, en deze dame ging helaas voor alles of niets. Dit heeft me ook wel weer aan het denken gezet, was ik wel verliefd of was het van mijn kant ook lichamelijke aantrekkingskracht en de behoefte aan intimiteit. Wat ik wel weet is dat ik, sinds dat ik weer alleen ben, nog niet echt verliefd ben geweest zoals ik me dat kan herinneren van vroeger, met vlinders in de buik en totale euforie. Ik kom wel leuke vrouwen tegen en een paar hiervan vinden mij ook wel heel erg leuk, maar van mijn kant zit er nog niets in. Voorlopig hou ik het maar op leuke sociale contacten en wie weet komt er nog wel een keer iemand die ik beter leer kennen die mijn wereld weer op de kop gaat zetten. Behalve wat gemis aan intimiteit voel ik me heel gelukkig en heb ik een druk en goed gevuld leven.

Vanmiddag ga ik lekker samen met Romy weer zwemmen en vanavond breng ik Raoul weer naar zijn moeder. Morgen begint weer de normale week met twee halve dagen werken en Romy verzorgen en vanaf woensdagavond heb ik weer een paar avonden en een weekend voor mijzelf.

En nog eentje om over na te denken: “We stoppen niet met spelen omdat we oud worden, we worden oud omdat stoppen met spelen!”

Blijf vooral spelen, groet, Hein

[ Nog geen reacties, klik hier om een reactie te plaatsen. ]

Geluk

27 Feb 2010

Het was een drukke week voor mij, aansluitend op het weekend waren Romy en Raoul vrij van school en ik ook van het werk om mijn deel co-ouderschap te vervullen. Met heel veel plezier hoor, ik geniet ontzettend van mijn kinderen. Dinsdag ben ik nog samen met Romy in de trein naar Utrecht geweest en 's avonds kwam ook nog een vriendje van Raoul logeren. Nou, ik leef volgens hoe meer zielen hoe meer vreugde dus even een extra slaapplaats maken en het is opgelost. Woensdagochtend gingen Raoul en Mik weer naar huis, woensdagmiddag kwamen mijn oudste zoon Robert en zijn vriendin Janne langs en woensdagavond na het eten ging Romy naar mijn ex en kwamen nog wat klasgenoten van Robert voor een avond bijles in web programmeren. Even het bed van Raoul verschonen want Robert en Janne bleven ook slapen, heerlijk zo'n ruim huis.

Donderdagochtend ben ik weer naar mijn werk gegaan en donderdagavond had ik even rust en tijd voor mijzelf. Heerlijk is dat soms, even ongestoord muziek draaien, wat lezen en even internetten. Vrijdag weer een dagje werken en 's avonds kwam mijn ex stiefdochter Tessa nog even eten en de was ophalen, ook altijd wel gezellig, daarna weer een heerlijk rustige avond. Vandaag heb ik eerst even uitgeslapen tot half negen en daarna heb ik onder het genot van een kop koffie en een broodje even mijn administratie op orde gebracht, even mijn laatste mail beantwoord en even een luisterend oor geweest...

Ook heb ik me even rot gelachen om mijn kat boefje. Ik heb ook een rattenkooi met twee ratjes (Tara en Punkie) die heel lief en aanhankelijk zijn maar ook een stel bedelaars af en toe. Ze knabbelen aan alles wat er maar door de tralies van de kooi gaat, ook vingers maar ze bijten nooit door. Maar de domme kat maakte een hoge sprong en hing een meter hoog aan te rattenkooi die op een kast staat. Maar in plaats van bang te zijn, renden Tara en Punkie op hem af en begonnen aan zijn voorpoten te knabbelen die tegen de kooi aan zaten. Eerst keek de kat even hulpeloos om zich heen en daarna liet hij één poot los waarna hij verschrikt met een plof ter aarde stortte. Ik lag in een deuk, wat een verschrikkelijk dom gezicht was dat.

Daarna heb ik het huis schoongemaakt, even boodschappen gedaan en alvast een lekkere pan nasi gemaakt. Toen even de stad in geweest, neuzen in boekhandels en gewoon even mensen kijken. Ik moet wel vaak lachen om alle stereotypen die ik rond zie lopen in de stad, vooral de stelletjes en dan loop ik met een grote lach op mijn gezicht door de stad.

Deze week natuurlijk ook weer de nodige politieke discussies gehad en natuurlijk gesprekken over de gemeenteraad verkiezingen. De folders stromen weer binnen en ik lees ze vluchtig door, maar van één folder gingen mij weer even de (weinige) haren overeind staan. De SGP begon met de zin dat de partij geloofd in de Christelijke normen en waarden uit de bijbel. De tweede zin was dat ze vonden dat deze normen en waarden goed waren voor alle mensen. De derde zin was dat men zich dus sterk maakte om de winkels zondags gesloten te houden, sporten op zondag en ook culturele evenementen op zondag te verbieden. Dit allemaal omdat dat goed voor ons allen zou zijn. Dan ontplof ik bijna want wie zijn zij om mij te vertellen wat ik op zondag wel of niet mag doen. Dat zij deze rare regels hebben dat wil ik respecteren maar laat mij a.u.b. in mijn eigen waarde. Het is nogal dictatoriaal om de eigen waarden en normen op te dringen aan mensen die deze overtuiging niet hebben.

Pfff... ik kan niet tegen mensen die intolerant zijn, tegen huichelaars en tegen populistische blaaskaken zoals Wilders. Door de stemmingmakerij van deze mensen ontstaat juist een samenleving met tegenstelling en onvrede. Leer nu eens van het verleden, 70 jaar geleden was er ook iemand die een bevolkingsgroep overal de schuld van gaf met veel retoriek en zie wat voor verschrikkelijk dingen het gevolg zijn geweest. We leven met elkaar in een multiculturele smeltkroes en de Nederlandse cultuur is al een samenraapsel van een heleboel andere culturen, dus dit is de zoveelste toevoeging. Respecteer elkaar en geef elkaar de ruimte en leer elkaar kennen dat is vaak veel beter dan met de vingers naar elkaar wijzen. Als er problemen in deze samenleving zijn dan moeten we ze SAMEN oplossen niet door de tegenstelling nog groter te maken, de politie er op af te sturen en mensen buiten te sluiten, maar het enige dat ik kan doen is in mijn kleine kring het proberen goed te doen.

Geluk

Ik voel me vaak een bevoorrecht mens, ik ben optimistisch en gelukkig en volgens een oud Chinese wijsheid bestaat geluk uit drie dingen:

Iemand om van te houden.
Iets zinvols te doen hebben.
Iets om op te hopen.

Ik heb veel mensen om van te houden, om te beginnen 5 prachtige kinderen, ik heb veel zinvolle dingen te doen en ik hoop op heel veel leuke dingen die me nog zouden kunnen overkomen. Eigenlijk heb ik dus alle ingrediënten van geluk, ik denk dat meer mensen eens deze check moeten doen om zich te realiseren dat geluk niet zo zit in grote dingen. Morgenmiddag ga ik met Romy lekker weer zwemmen en volgende week ben ik weer de eerste 3 dagen vrij en is Romy ook hier, heerlijk zo'n halve vakantie. Geluk zit in kleine dingen...

Dit was het wel even weer, tot schrijfs, Hein

[ Nog geen reacties, klik hier om een reactie te plaatsen. ]

Gezellig druk.

21 Feb 2010

Vrijdagavond heb ik eerst maar even eten gemaakt voor mijn zoon Rene die een vriend op bezoek had en na het eten heb ik eerst Romy opgehaald en daarna hebben we Raoul uit Woerden opgehaald in ons oude trouwe rode deukie. Zaterdagochtend waren we op tijd op en hebben we lekker broodjes gegeten en daarna heb ik het huis aan kant gemaakt, wasjes gedaan en boodschappen gedaan. 's middags met Romy de stad in geweest en nog een leuke boekje gekocht en zaterdagavond wilde Romy niet echt slapen dus het grootste gedeelte van de avond heb ik verhaaltjes voorgelezen en bij gelegen. Daarna nog even samen met Raoul tv gekeken en een stokbroodje kruidenboter gegeten.

Zondagochtend werden we weer op tijd wakker en toen we beneden kwamen zag ik, toen ik de beestjes eten gaf dat Liesjah, ons kraamkonijn een nestje gemaakt had in de hoek van de bak waar ze in zit in onze kamer. Ik heb haar i.v.m. De kou naar binnen gehaald, normaal zitten ze in een groot hok in de tuin, maar nu zit Luna (hij heeft zijn naam van Romy gekregen voor we wisten dat het een hij was) helemaal alleen. Nou ja hij kan rustig bijkomen van zijn “ontmanning” en volgens mij is hij er al aardig overheen. Maar toen ik keek zag ik het hoopje wol in de hoek van de bak bewegen en nadat ik even de geur van Liesjah aan mijn hand had opgenomen, ben ik even gaan kijken. En ja hoor daar lagen een paar jongen, ze had die nacht het nestje gekregen. Romy vond het ook erg leuk en de hele dag hebben we ook op zitten letten of het allemaal wel goed gaat in onze kraamkamer.

Vanmiddag ben ik samen met Romy lekker gaan zwemmen, dat doen we vaker op zondagmiddag hier in het zwembad in Veenendaal. Het is altijd heerlijk ontspannen en gezellig en na het zwemmen eten we natuurlijk samen even een patatje in het zwembad. Daarna gingen Romy en Raoul even lekker buiten spelen en kon ik even rustig eten maken. Na het eten hebben we nog even gezellig gezeten, Romy heeft zitten schilderen en nu slaapt ze lekker. Ik heb even een oude laptop opgeknapt voor Raoul zodat hij zijn eigen online spellen kan spelen en ik ook even rustig achter mijn eigen laptop kan.

Ik kreeg vanavond even wat foto's van het optreden van mijn zoon Rick in de Elegast in Deventer. Hij zingt in een band en ik was er graag bij geweest maar dat kon helaas niet. Maar een vriendin van mij uit Deventer is wel even geweest en die was vol lof en stuurde vanavond even een paar foto's. Het is leuk als je zonen in je voetsporen treden, Robert in de ICT en Rick in de muziek.

Morgen ben ik vrij tot woensdagavond i.v.m. de vakantie en co-ouderschap maar ik vind het wel heel gezellig hoor. Dinsdag komt een vriendje van Raoul hier en gaan ze samen die avond naar mijn ex Ivon en woensdagavond gaat Romy naar Conny en ben ik dan tot zondagmiddag weer heer en meester in mijn eigen huis Donderdag en vrijdag moet ik wel werken en donderdag avond geef ik weer een interview voor ik naar huis ga. Ik geniet van mijn goed gevulde leventje hoor, maar ben ook wel blij als ik een keer een avondje voor mijzelf heb .

Tot schrijfs, Hein

[ Nog geen reacties, klik hier om een reactie te plaatsen. ]

De kraamkamer is gereed.

[i]16 feb 2010[i]

Vandaag was een lekker drukke dag, het begon vanmorgen al toen we wakker werden. Romy was natuurlijk weer moe, want de avond daarvoor wilde ze maar niet slapen. Maar ja, ik moet ook naar mijn werk en Romy naar school dus ik stond, vrolijk als altijd, op en ging naar beneden. Ik ben niet een ochtend of avond mens, ik ben 's ochtends als ik wakker ben gelijk actief en vrolijk (tot enorme ergernis van mensen met een ochtendhumeur) en dat blijft eigenlijk zo de hele dag tot ik weer ga slapen. Romy heeft af en toe wel een ochtendhumeur, zo ook deze ochtend. Ze was even kampioen dwarsliggen en uiteindelijk zijn we nog even samen een kwartiertje samen in bed gekropen, nog even knuffen en dommelen.

Daarna was het wel haasten om alles gereed te krijgen en uiteindelijk waren we gelukkig wel op tijd op school, maar ik miste de eerste trein. Nou ja, een kwartiertje later gaat de volgende en zodoende kon ik nog even de Metro lezen. In de trein heb ik nog even twee verhalen van Yvonne Kronenberg gelezen op mijn ebook reader en daarna ben ik door de sneeuw in 10 min. naar mijn werk gefietst. Een halve dag gewerkt en even voor twee weer terug naar Veenendaal. Boodschapje doen en naar huis, even nog een paar dingetjes in huis doen en dan Romy uit school halen.

Ik heb ook maar even een afspraak gemaakt bij de dierenarts voor Luna ons meneertjes konijn, helaas moet hij zijn mannelijkheid inleveren, want 1 nestje jongen is denk ik genoeg. Maar volgens de dierenarts kan hij ondanks deze ingreep nog wel 6 weken daarna nog voor een nieuw nestje jongen zorgen, dus er kan eventueel nog een tweede nestje komen. Liesjah ons mevrouwtjes konijn gaat volgende week jongen krijgen en met deze kou ben ik bang dat de helft het niet zal overleven. Dus hebben Romy en ik vanmiddag de oude cavia kooi uit de schuur gehaald en weer helemaal schoon gemaakt. Tessa en Britte kwamen ook nog even langs net toen we even een nieuw waterflesje aan het halen waren bij de dierenwinkel. Maar die hebben gelukkig een sleutel en dus konden ze wel al vast in huis. Lekker warm stro en hooi in de kooi gedaan en even een plekje in de kamer vrijgemaakt en nu ligt Liesjah heerlijk tevreden in haar kraamkamer. We zijn heel benieuwd hoeveel jonkies het gaan worden en Romy kan haast niet wachten. Het kan zijn dat ze net bij haar moeder is als de jongen geboren worden maar dan haal ik haar wel snel even op. Ik vind het zelf ook heel spannend hoor.

Morgenmiddag gaat Romy weer naar haar moeder tot vrijdag en morgenavond heb ik eerst een interview voor een artikel over dating en daarna een avond voor mijzelf. Donderdag moet ik met mijn zoon Rene naar het ziekenhuis in Ede voor een onderzoek en rij ik wel even met mijn kleine rode “deukie” op en neer. Vrijdag een dagje in Utrecht werken en dan vrijdagavond weer Romy en Raoul ophalen voor weer een gezellig kids weekend. Volgende week heb ik de de eerste helft van de week verlof omdat Romy vakantie heeft en ons co-ouderschap natuurlijk gewoon doorloopt.

Vrijdagavond treed mijn zoon Rick voor het eerst op met zijn band in de Elegast in Deventer, allemaal even gaan kijken hoor! Ik kan er helaas deze keer niet bij zijn maar ik ben wel beretrots op mijn zoon hoor. En zo kabbeld het leven rustig voort, een zwarte kater probeert nu aandacht te krijgen door over mijn toetsenbord te gaan lopen dus die zal ik straks ook nog even wat aandacht geven. Nog even wat internetten en dan lekker naar bed, het leven is goed

Tot schrijfs, Hein

[ Nog geen reacties, klik hier om een reactie te plaatsen. ]

Bijzondere kinderen

13 feb 2010

In deze blog wil het eens hebben over mijn vijf bijzondere kinderen. Tot mijn 24e dacht ik niet na over kinderen, ik had ook niet de wens. Toen ontmoette ik Ivonne waar ik later ook mee getrouwd ben, die een sterke kinderwens had. Samen dachten we over drie kinderen en de dag dat mijn eerste zoon Robert geboren is zal ik nooit meer vergeten. Vanaf die dag was ik vader een rol die ik tot nu toe met zeer veel passie en overtuiging altijd geleefd heb.

Mijn zonen Rick en Rene kwamen daarna en als bijna nakomertje ook nog Raoul. De namen beginnen allemaal met een R en dat was een grapje van mij dat Prins Willem Alexander overgenomen heeft maar dan met een A. Vier jaar geleden werd nog een dochtertje Romy geboren uit mijn tweede huwelijk dat begin vorig jaar helaas ook strandde, maar ik ben ontzettend blij dat het mij een geweldige dochter gebracht heeft waar we samen in co-ouderschap nog goed voor zorgen.

Ik ben bijzonder trots op al mijn kinderen en ik ben een hele actieve en zorgzame vader, maar dat weten de meesten wel. Maar al mijn kinderen waren ook bijzondere kinderen en ik heb, samen met mijn ex partners, ook vaak op school gesprekken gehad over mijn bijzondere kinderen. Ze waren allemaal onrustig, erg slim, creatief, geen allemansvriendjes en bij alle kinderen werd er een poging gedaan door school om er labeltjes van een gedragsstoornis op te plakken. Ik heb mij hier altijd (samen met mijn ex) met hand en tand tegen verzet en als ik er nu met mijn oudste kinderen, waar het allemaal prima mee gaat, over praat dan maken zij zich ook nog steeds boos om de labeltjes. Ze zijn allemaal niet alledaags, met een heel eigen stijl en een zeer sterke eigen mening, ze zijn creatief en slim, ik ben heel trots op ze. Ik ben blij dat ik ze, samen met mijn ex partner, de kans gegeven heb om zichzelf te zijn en te blijven en ze zijn allemaal goed terecht gekomen.

Het lijkt er op dat tegenwoordig elk kind al vanaf de peuterspeelzaal en basisschool geanalyseerd wordt en men bijna zoekt naar een indicatie van een aantal medisch-psychische problemen zoals add, adhd, dyslexie, autistischme, pdd-nos, hooggevoelig / hoogsensitief, hoogbegaafdheid, Syndroom van Asperger enz. Het lijkt wel of elk gedrag dat maar enigszins afwijkt van de norm (wat dat dan ook is) en een kind dat te rustig of juist onrustig en druk, een probleemgeval is. Het kind is niet sociaal genoeg, verstoord de orde in de klas, vraagt veel aandacht en dat hebben we liever niet in onze overvolle klassen.

In Trouw las ik dat hoogleraar opvoedkunde Jo Hermanns schreef over de problematisering van de jeugd. Maar liefst 14% van alle kinderen volgt speciaal onderwijs, woont in een pleeggezin of een tehuis, of krijgt begeleiding van de jeugdzorg of de geestelijke gezondheidszorg. Ook blijkt dat 9% van deze jongeren onterecht tot hulpverleners is veroordeeld en slechts 5% van alle kinderen die gespecialiseerde zorg ook echt nodig heeft. Denk hier eens goed over na...

Het begint er steeds meer op te lijken dat we onze jeugd aan het problematiseren en medicaliseren zijn. Steeds vaker krijgen jongeren een stempel adhd of autisme opgedrukt en krijgen ze medicatie om ze te laten functioneren binnen een klas. Het aantal kinderen dat op een speciale school zit is explosief gestegen en het aantal kinderen dat aan de medicijnen zit ook. Het lijkt ondertussen wel een “probleem industrie” te worden waarbij het ook om veel geld gaat (8 miljard).

Ik was zelf als kind ook anders dan de rest, ik zou zeker het label autistisch opgeplakt hebben gekregen. Andere jongens zaten op sport en deden stoer, ik zat in de boeken, vond scheikunde en natuurkunde geweldig, wilde uitvinder worden, was misdienaar en dacht al vrij jong na over alles in dit leven. Ik had een paar vrienden en een vriendinnetje dat vond ik genoeg. Maar in het kleine dorp waar ik opgroeide accepteerden ze geen “bijzondere” kinderen en ik heb het dorp best wel eens gehaat. Ik was ook een moeilijk kind met een bijzondere gebruiksaanwijzing maar ook mijn ouders hebben mij de kans gegeven de zijn wie ik was en het heeft me gemaakt tot wat ik nu ben en ik zou niets anders willen zijn en ook niet willen dat ik “geholpen” was in mijn jeugd.

Dit heeft mij altijd gesterkt in het opkomen voor mijn eigen kinderen, ze de kans te geven om te zijn wie ze zijn en ze te helpen, ook met bijvoorbeeld een Orthopedagoog ze weerbaar te maken of te helpen met sociale vaardigheden. Maar voor mij zijn ze niet “gedragsgestoord” ze zijn Pragtjes en als ik zie hoe de broertjes (mijn kinderen noemen zich zo) nog een hechte band hebben en voor elkaar opkomen en dat ik diepzinnige gesprekken kan hebben met mijn zonen, waarbij ik echt niet gespaard word, dan ben ik trots op ze. En wat er ook zal gebeuren, ik zal altijd voor ze door het vuur gaan, want ze zijn voor mij het mooiste en beste dat me ooit is overkomen.

Ook Romy is weer een bijzonder kind, een nieuwe unieke combinatie van twee mensen, met een heel eigen willetje, slim, eigenwijs en eigenzinnig (net als haar beide ouders) maar ook de liefste schat en ook zij zal mogen zijn wie ze is en worden wat ze wil. Vaak kijk ik voordat ik ga slapen nog even naar haar als ze slaapt en dan krijg ik nog steeds bijna tranen in mijn ogen en zeg ik zachtjes, “papa zal proberen er altijd voor je te zijn lieverd, slaap lekker”.

Ik hou ontzettend veel van al mijn kinderen, het zijn allemaal sterke en eigenzinnige persoonlijkheden en ik ben heel erg trots op ze allemaal, want het zijn mijn kinderen.

Tot schrijfs, Hein.

Lees meer en reageer op:
http://www.heinpragt.com/menswerk/moeilijkekinderen.php

[ Nog geen reacties, klik hier om een reactie te plaatsen. ]

Even weer alles op een rij zetten.

5 feb 2010

Ik waarschuw de dames die wel eens commentaar leveren op mijn blogs maar vast even bij voorbaat dat het fenomeen vrouw er in deze blog niet zo goed vanaf komt. Zoals jullie weten ben ik een enorme fan van Yvonne Krooneberg die in de boeken “alles went behalve een vent”, “was hij in de aanbieding” en “monogamie voor beginners” vrij spreekt over mannen vrouwen en relaties. Het leuke van deze verhalen is dat ze vaak heel grappig zijn maar ook heel herkenbaar en dat ook vrouwen er bij haar ook niet zo positief vanaf komen. Deze week heb ik weer een boek van haar uitgelezen en ik moet zeggen dat ik zeer veel herkende.

Een vriendin zei laatst tegen mij dat ik gewoon op verkeerde vrouwen val, maar daar twijfel ik aan. Volgens mij (en Yvonne Kroonenberg) zijn veel vrouwen hetzelfde en ligt het ook wel aan hoe ik, en een groot aantal andere mannen in elkaar zitten. Een man waarvan ik weet dat deze precies als mij in elkaar zit zei laatst, “we zijn te lief, te braaf en willen het de vrouw echt naar de zin maken, maar dat is helemaal geen slechte eigenschap, het ligt aan de vrouw of ze er misbruik of gebruik van gaat maken!” en dat slaat de spijker op de kop!

Yvonne Krooneberg beschrijft in één verhaal een man die goed met vrouwen kan praten. Hij is lief, betrouwbaar, begripvol en staat zelfs midden in de nacht met een luisterend oor en een arm om de schouder klaar als iemand hem nodig heeft. Hij heeft dus erg veel vriendinnen, waarvan er niet één met hem het bed zou willen delen of een relatie wil, ondanks dat hij niet onaantrekkelijk is. Nee voor het bed en een relatie hebben ze liever een stoere mannelijke spannende man, eentje die een verovering is en die er lekker uitziet en zijn werk als minnaar verstaat en die niet voor de goede conversatie is aangenomen. Nee daar hebben ze de aardige lieve vriend voor. Hunkerend naar liefkozing probeert hij het af en toe wel om dan maar niet te begrijpen waarom hij wel goed is om de problemen van al die mislukte minnaar hufters aan te horen, maar zelf niet mag beminnen .

Dan heeft ze een verhaal over een vriendin die eigenlijk een perfecte en niet onaantrekkelijk man heeft maar toch zeer ontevreden is. Een man die volgens Yvonne eigenlijk perfect relatie materiaal is, hij doet zijn deel van de huishouding, weet het verschil tussen witte en bonte was, verzorgd de kinderen, is lief en zorgzaam en wil de partner op de handen dragen en toch krijgt hij amper iets terug. “Ja” zei die vrouw tegen Yvonne, “waarom zou ik hem waardering geven voor iets dat elke vrouw ook zonder enige vorm van waardering doet” en pas als hij na jaren een leuke minnares tegenkomt die hem wel waardering geeft, ziet ze in dat ze hem wel erg afgeknepen heeft. Dat ze eigenlijk een man had die alles voor haar deed, maar ze kon alleen maar ontzettend boos werden over het cd’tje dat niet goed in het doosje gedaan was, waarna ze besloot dat de man ook geen enkele liefkozing meer hoefde verwachten. Dat ze, als de man weer eens het hele huis gezogen had, de kussens van de bank optilde om afkeurend te melden dat hij dit de volgende keer niet vergeten moest, met natuurlijk dezelfde gevolgen voor het intieme leven. Yvonne beschrijft de matte en naar liefkozing hunkerende gezichten van die mannen die zich jaren lang zo voortslepen.

In nog een ander verhaal beschrijft ze dat lieve aardige zorgzame mannen met een luisterend oor en belangstelling voor hun partner, na de eerste verliefdheid seks, verdere intimiteit wel kunnen vergeten. Voor de meeste vrouwen is het nadat de verovering definitief is en er zekerheid voor in de plaats komt, niet meer zo nodig om seks te hebben of intiem te zijn. In relaties waar die zekerheid er minder is en de man eigenlijke een onbetrouwbare hufter is, lijkt het seksleven er na vele jaren niet onder te lijden. Dit is een kwalijke speling van de natuur die de meeste mannen ook niet begrijpen, alleen Yvonne ziet deze dingen als “mannenfluisteraar” wel en weet er meestal een aardig en grappig herkenbaar verhaaltje over te schrijven.

Vanavond ging ik weer naar huis en zag op het station en in de trein weer een paar dames met verbeten gezichten en hangende mondhoeken en ik dacht bij mijzelf, blij dat zoiets niet op mij wacht als ik straks thuis kom. Nu zou u kunnen denken dat ik alleen maar negatief denk over vrouwen maar het tegendeel is waar, ik ben zeer vrouwvriendelijk en op mijn werk en in mijn kennissenkring zie ik ook genoeg hele leuke aardig vrouwen hoor. Maar wanneer ik goed nadenk over mijn relaties en huwelijken dan denk ik, waar begin ik in godsnaam weer aan! Ik ben eigenlijk heel gelukkig zoals het nu is, heb alles goed voor elkaar en voor seks hoef ik ook niet expliciet een relatie aan te gaan, dat kun je ook los vast regelen.

Ik heb me voorgenomen om er deze keer niet meer in te trappen, het is mijn huis, mijn leven, mijn kinderen en iemand mag er met alle plezier bij komen er van meegenieten maar ik blijf zelfstandig en het blijft mijn leven en mijn huis. En wanneer een vrouw geen respect heeft voor mij of zit te zeuren, dan mag ze dat in haar eigen huis gaan doen. Ik ben goed zoals ik ben, ik ben nu eenmaal lief en zorgzaam, dat krijg ik er ook niet meer uit, ik zal een eventuele partner op handen dragen, maar niet meer toestaan dat ze misbruik of gebruik maakt van mij.

Ik generaliseer niet, er zijn genoeg vrouwen die wel een liefdevolle, intieme en respectvolle relatie aankunnen, maar ik ga niet aan een eisenpakket vooraf voldoen, zoals veel zoekende dames die hebben. Als iemand denkt dat ze te goed is voor mij dan zeg ik, ga rustig verder met zoeken naar je “eisenpakket”. Je neemt me zoals ik ben, je mag me leren kennen, ik ben een open boek en je mag me liefhebben en dan zal ik ook liefhebben en kunnen we samen heel veel leuke dingen doen en samen heel erg genieten van het leven. Ik denk nu elke dag weer “take it of leave it!” en vind mijzelf goed genoeg om dit te kunnen stellen. En hoe meer ik weer lees hoe meer ik deze overtuiging aanhang.

Vanavond haal ik mijn kinderen weer op en ga ik een gezellig weekend hebben. Zaterdagavond komt een oude lagere schoolvriendin langs om even bij te kletsen en verder ga ik weer lekker met mijn zoon adventure spellen spelen en comedy central kijken onder het genot van een stokbroodje kruidenboter en wat drinken en gezellig met mijn dochtertje leuke dingen doen. Zaterdag de hokken een kooien van de beestjes en het huis schoonmaken, boodschappen doen maar vooral weer genieten van alles wat ik heb! En dan denk ik aan de laatste zinnen van een gedicht van mij:

Welke weg ik ook neem en met wie aan mijn zij,
mijn geluk is geen illusie, de keuze is aan mij!

Tot schrijfs, Hein

[ Nog geen reacties, klik hier om een reactie te plaatsen. ]

Mijzelf een keer verwennen.

29 jan 2010

Mijn vorige blog was nogal provocerend, dat geef ik toe en het riep ook veel reacties op. Maar ontrouw en vreemdgaan blijft een beladen onderwerp waar mensen nogal verschillend over denken. Ik denk er vrij ongenuanceerd over, voor mij is trouw en vertrouwen de basis van elke relatie en is er geen excuus geldig. Maar mensen mogen daar anders over denken, ik blijf bij mijn mening.

Ook dating roept weer de nodige reacties op, ik weet dat er ook veel mensen met goede ervaringen zijn, maar tot nu toe was het allemaal niet zo geweldig. Ik ben zelf natuurlijk ook wel kieskeurig en ik hoop dat mijn toekomstige partner dat ook is . Maar ook dit riep nogal wat reacties op, we hebben allemaal wel een gevoelig punt als het op daten en relaties aankomt. Maar ik realiseer me heel goed dat er voor een goede match zowel een aantrekkingskracht op uiterlijk moet zijn maar dat het ook heel belangrijk is dat er een klik op karakter en persoonlijkheid is. Via het Internet is er toch snel een vluchtige beoordeling op basis van een paar gegevens en een foto, zeker als het aanbod groot is of lijkt. En ik heb echt niet te hoge verwachtingen over hoe ik in de markt lig, ik ben zoals ik ben (creatief, eigenwijs, extravert en heel open) en ik ben papa van redelijk wat kinderen en dat moet iemand wel aantrekken.

Vorige week is de cavia pluizenbol, de metgezel van ons konijn, dood gegaan en nu zat Luna het konijn helemaal alleen in het hok. Ik heb er goed over nagedacht en even stiekem zitten controleren wat het geslacht van Luna was. Hij was een rammetje en dus heb ik samen met Romy een voedstertje van ongeveer dezelfde leeftijd gekocht. Haar naam is Liesja en Luna vond haar direct aardig. De kennismaking van konijnen werkt wel iets anders dan bij mensen, binnen vijf minuten werd er gewipt en niet één keer hoor. Het grappige was dat Luna gelijk wist wat de bedoeling was zonder dat ik hem voor hoefde te lichten. Ik heb me voorgenomen dat één nestje jongen (of twee) mag omdat Romy dat zo graag wil en ik het ook wel leuk vind hoor. Na de eerste wip dag zitten ze gezellig bij elkaar en elkaar te likken en te verzorgen. Jammer voor Luna dat hij straks over een paar weken een tijdje weer alleen moet zitten als de jongen er zijn.

Woensdag werd ik 's ochtend niet zo lekker wakker, ik had hoofdpijn en voelde me erg slapjes. Ik was ook uitgeput van een klein stukje fietsen en 's middags heb ik me maar ziek gemeld en ben met een warmwaterzak in bed gekropen. Romy is bij Conny dus ik kon rustig uitzieken. Vrijdag ging het al een stuk beter, maandag kunnen we er weer tegenaan. Mijn eerste ex (dat klinkt raar maar helaas...) is dit weekend weg met een vriendin dus is mijn zoon Raoul hier een extra weekend. Deze week kwam ik ook weer in contact met een oude jeugdvriendin uit mijn geboortedorp, het was heel gezellig om eens bij de kletsen en volgende week komt ze een keer langs om bij te kletsen.

Op aanraden van mijn oudste zoon heb ik weer twee adventure spellen gekocht, prachtig mooie verhalen waar jezelf de hoofdrol in mag spelen en puzzels op moet lossen. Ik ben gek op dit genre spellen waar je helemaal in op kunt gaan. Ik heb ook alle versies van Myst uitgespeeld en ook de Kings Quest en Space Quest spellen van Sierra waren mijn favoriete spellen. Ook heb ik deze week nog drie boeken van Yvonne Kroonenberg gekocht dus kun je zeggen dat ik mijzelf deze week een keer verwend heb. Voorlopig heb ik weer genoeg te lezen en kan ik weer opgaan in een paar mooie en spannende avonturen.

Tot schrijfs, Hein

[ Nog geen reacties, klik hier om een reactie te plaatsen. ]

Ter leering ende vermaeck

22 Jan 2010

Met deze ietwat oude uitdrukking wil ik deze blog eens weer een paar dingen aan de orde brengen die mij momenteel bezighouden. Zoals u waarschijnlijk niet ontgaan is sta ik weer actief open voor een relatie, ik blijf er maar over schrijven. (lol) Wanneer ik dit aangeef dan zijn er weer genoeg mensen (vaak zelf met een gelukkige relatie) die durven te zeggen dat je niet (wanhopig) op zoek moet zijn en nog meer van dat soort onzin. Het openlijk uitkomen voor het feit dat je niet ongelukkig bent maar graag weer een lief wilt vinden voor de broodnodige knuffels, intimiteit en gezelligheid, word heel vaak gebagatelliseerd. Het “op zoek zijn” heeft een zeer negatieve klank en word vaak als zielig afgedaan en eigenlijk ben je dan een kneusje. Dit is grote onzin, ik er open voor en geef ruiterlijk toe dat ik op een “serieuze” dating site sta met een realistisch en eerlijk profiel.

Maar wat me wel opvalt is dat bijna alle profielen die ik lees beginnen met de (bijna verontschuldigende) boodschap dat men niet eenzaam of ongelukkig is maar op zoek is naar een maatje. Jammer maar ik ben geen haring denk ik dan. Het lijkt er op dat het een nederlaag is om toe te geven dat je weer verlangt naar een liefdevolle relatie. Nee, men zoekt een maatje om samen leuke dingen mee te ondernemen en het toch al leuke leven nog leuker te maken. Joepie! Dan is er vaak het eisenpakket van de nog enigszins aantrekkelijke dames van mijn leeftijd, wat er meestal op neer komt, geen (inwonende) kinderen, goede baan met dito inkomen, jong en veel tijd om lekker te reizen of andere “leuke” dingen te doen. Ik heb de laatste maand een aantal keren eerlijk te horen gekregen dat het feit dat ik een dochter van 4 heb en co-ouderschap en een inwonende zoon de reden is dat men niet eens nader kennis wil maken. Wel eerlijk maar ik zal mijn kinderen nooit opgeven of aan de kant schuiven of zelfs verbergen voor een relatie.

Wat me bij de meeste profielen van vrouwen van mijn leeftijd opvalt is de berekendheid, men zoekt niet een lieve aardig partner om dik en dun en goede en slechte tijden mee te delen, maar een stoere jongensachtige vent met geld en aanzien en vooral geen kinderen. Wanneer iemand het vaak maken van verre reizen, lekker uitgaan en dergelijke als belangrijkste levensdoel ziet dan passen we sowieso niet bij elkaar denk ik dan maar. Voor mij is geestelijke rijkdom vele malen belangrijker dan financiële. De term die dan wel bij me opkomt is hedonisme. Hedonisme is een levensinstelling die stelt dat genot (in algemene zin) het hoogste goed is. Het woord hedonisme komt uit het Grieks en betekent "genot". Wat mij opvalt is dat men tegenwoordig zo kortzichtig is geworden dat men alleen het genot en genoegen zoekt, hedonisme dus.

Maar het leven is niet alleen maar genot en plezier, het kent ook vaak minder leuke momenten zoals het overlijden van dierbaren waar je samen dan bij elkaar steun kunt vinden. Bij mooi weer is het makkelijk een goede stuurman te zijn, wanneer het eens wat minder gaat dan komt het er echt op aan en zie je ook al die “leuk leuk” relaties stranden. Samen de ups en downs beleven en samen als een rots in de branding er voor elkaar zijn, dat is volgens mij een goede relatie. Daar ga ik voor en als ik daarvoor niet de juiste persoon kan vinden dan blijf ik liever gelukkig alleen. Punt.

Deze week dacht ik ook nog eens na over de economische crisis waar we nu midden in zitten en dan denk ik, waarom leren we nou niets van het verleden, we kunnen allemaal lezen en leren, waarom doen we dat dan niet? Deze crisis en het ontstaan er van is helemaal niet zo uniek en vierhonderd jaar geleden gebeurde precies hetzelfde, dit is een waar gebeurd verhaal.

De tulpenbollencrisis.

Deze crisis had alles te maken met de tulp, handelaren brachten vierhonderd jaar geleden de tulpen naar Nederland en men was helemaal weg van die prachtige bloem. Allerlei soorten en kleuren werden ontwikkeld en die werden gekocht en verkocht. Iedereen kocht wel een partij tulpenbollen in de hoop ze weer duurder te verkopen. Er was veel vraag naar, dus de prijzen stegen en winst maakte men altijd. De prijzen stegen en stegen en op het hoogtepunt koste een zeldzame zwarte tulp evenveel als een huis. Men ging zelfs handelen in opties om te kunnen kopen en de opbrengst van een tulpen veld werd al bij voorbaat enkele keren verkocht. Soms ging een optie een paar keer per dag met winst van de hand. Toen de waanzin op zijn hoogtepunt was, klapte de zeepbel en raakten heel veel mensen in heel korte tijd al hun geld kwijt. Schuldeisers stonden aan de deur om hun geld te ontvangen, maar dat was er niet, velen gingen failliet en zo trokken ze ook toen de hele economie mee.

Het probleem werd ook toen veroorzaakt door (een van de zeven hoofdzonden) hebzucht. Uit pure hebzucht ging men de emotionele waarde ver boven de reële waarde tillen en verkocht men op het laatst gewoon gebakken lucht. Ook deze crisis, waar wereldwijd weer alle gewone burgers onder lijden, is veroorzaakt door de hebzucht van een kleine groep die zichzelf verrijkt heeft. Al het geld dat wij nu collectief op moeten hoesten is ooit eens in een paar hele grote zakken verdwenen en men gaat gewoon door met zakkenvullen en hebzucht. Is dit ook niet een vorm van hedonisme?

Dan is er nog de geweldige film van Kluun, komt een vrouw bij de dokter, diverse mensen proberen me te overtuigen dat dit een prachtige film is. Ik heb hier ook een mening over en ik ga zeker niet naar deze film. Wanneer je als man vreemdgaat terwijl je vrouw ongeneselijk ziek is, dan ben je een hufter, hoe mooi je het verhaal er om heen ook maakt, je bent een ongelofelijke hufter. En daarom zal ik deze film ook nooit mooi gaan vinden.

pfff..dat lucht op zeg...

Ook bij huize Pragt gaat het wel eens niet zo goed, gisteren is onze cavia Pluizenbol overleden. Samen met mijn zoon Rene heb ik hem begraven in de tuin en heeft Rene er nog een zelfgemaakt kruis opgezet. Romy heeft er weer een sterretje bij, want voor Romy wordt iedereen die overlijd een sterretje aan de hemel. Ze zegt met regelmaat dat ze het sterretje van oma, Puck en straks waarschijnlijk ook Pluizenbol ziet. Het konijn is nu wel alleen, ik denk dat we dit weekend maar een gaan kijken wat we daar aan kunnen doen, want ik gun niemand een eenzaam bestaan. Straks eerst maar even Romy ophalen en daarna mijn zoon Raoul, we gaan er weer een gezellig weekend van maken.

Tot schrijfs Hein

p.s. Deze blog had zeer veel reacties tot gevolg op Hyves.

[ Nog geen reacties, klik hier om een reactie te plaatsen. ]

Een ebook reader

15 Jan 2010

Deze week had ik eindelijk voldoende geld gespaard om mijn langgekoesterde wens in vervulling te laten gaan. Zoals jullie weten lees ik graag, ik heb dan ook een uitgebreide boekenkast. Maar boeken zijn niet altijd goedkoop en niet altijd handig om mee te nemen. Ik mag graag even lezen in de trein of even muziek luisteren of beiden tegelijk en ik heb op een usb stickje altijd mijn persoonlijke naslagwerken voor mijn werk bij me. Ik ben dus gek op boeken en ik lees graag dus was de stap naar het nieuwe digitale tijdperk aangebroken.

Wat de ipod is geweest voor de muziek, dat is de ebook reader voor boeken, het zal echte boeken echt niet vervangen, net zoals mp3 de cd niet (geheel) vervangen heeft. Maar steeds meer mensen hebben hun muziek verzameling op een speler staan zodat ze altijd en overal naar hun favoriete muziek kunnen luisteren.

Een ebook reader doet hetzelfde, digitaal opgeslagen boeken kunnen via een heel goed e-Ink scherm dat haarscherp is en heel goed leesbaar is, gelezen worden net alsof het een echt boek is. Zelfs het omslaan van een bladzijde gaat door middel van een veeg met de vinger over het scherm. Ook kun je aantekeningen maken op de bladzijdes van het boek door middel van een pennetje en kun je digitale ezelsoren aan de pagina's verbinden. En je kunt tekeningen maken, notities en mp3 bestanden afspelen terwijl je lekker aan het lezen bent.

Het is nu al zover dat er meer dan 2000 boeken gratis te downloaden en te lezen zijn waar het copyright van verlopen is, zoals boeken van Multatuli, Jules Verne, Charles Darwin, bijna alle oude klassiekers zijn elektronisch beschikbaar. Maar ook heel veel elektronische studieboeken worden momenteel gratis aangeboden. Heerlijk om hier in te grasduinen en de lezer te vullen, ik heb momenteel genoeg geheugen voor een paar duizend boeken.

Ik ben superblij met mijn nieuwe Sony PRS-600 Touch Edition ereader en ik hoop er heel veel leesplezier mee te hebben. Maar ook het traditionele boek zal bij mij populair blijven, zo is nog lang niet alles wat ik graag lees digitaal beschikbaar. Maar als eerste staan wat boeken van Yvonne Kroonenberg op de digitale verlanglijst, dit zijn van de lekker korte verhalen die je in de trein kunt lezen.

Dit weekend ben ik (bijna) kinderloos dus kan ik even lekker met het nieuwe speeltje stoeien, zondagmiddag komt Romy weer en dan ga ik lekker samen met haar zwemmen. Volgende week begint weer een normale week, ik ben blij dat we ons normale ritme weer gevonden hebben.

Tot schrijfs, Hein

[ Nog geen reacties, klik hier om een reactie te plaatsen. ]

C'est la vie

10 Jan 2010

Ik zit weer eens op zondagochtend te schrijven, Romy is achter mij de piano aan het mishandelen en Rene slaapt nog lekker. Net lekker croissants gebakken en de kat en de ratjes even eten gegeven. Deze week is de normale regelmaat weer begonnen, co-ouderschap en werk, de feestdagen waren leuk maar deze regelmaat is ook wel weer lekker. Alleen elke ochtend door de kou naar mijn werk waarbij ik zeker een kwartier door de kou moet fietsen is wel een beetje pittig met deze kou. Maar dan is de eerst bak warme koffie juist extra lekker .

Gisterochtend even voor tien uur heb ik mijn ex opgepikt om samen met Romy naar dansles te gaan, straks gaan we om en om met Romy maar de eerste keer was leuk om samen te doen. Het is prachtig om een stel van die kids te zien dansen en Romy vindt het ook geweldig leuk. Vanmiddag gaan we eens kijken of we het ijs op kunnen, ik heb een paar schaatjes gekocht voor Romy en met de slee vindt ze ook geweldig, dus dat zal wel weer genieten worden.

Gisteren rond de middag kwam Tessa weer langs en om half zes kwam ook Britte want die zou zaterdagavond even oppassen en natuurlijk at iedereen weer even mee . Even ter informatie, ik ben nu precies een jaar alleenstaande en na de ietwat roerige scheiding had ik de eerst tijd, met een enkele uitzondering, geen belangstelling meer voor relaties en vrouwen. Ik was te druk met het weer op orde krijgen van mijn leven en het weer op orde krijgen van mijn emoties. Voor mij is het heel belangrijk dat je eerst je oude relatie goed emotioneel afsluit voor je weer aan iets nieuws begint.

Ik date niet echt veel, ik ben niet echt een losbol in dat opzicht, maar gisteravond had ik weer eens een date. Helaas was het gezellig maar ik voelde helaas geen echte klik, maar ja, dat risico zit er altijd in als je iemand via Internet leert kennen. Het is en blijft een omgekeerde wereld, je ziet eerst een persoonlijkheid en een karakter en dan pas een uiterlijk. En op beide vlakken moet er een match zijn, ik merk wel dat dit best moeilijk is en dat ik ook na vijftig jaar heel goed weet wat ik wel wil en zeker wat ik niet wil. Maar ik wacht rustig aan, het komt wel weer, wat goed is mag wat langer duren

Voorlopig heb ik een leuk leven en een leuk club mensen om mij heen en kom ik niets te kort behalve dat je ook wel eens weer lekker tegen een volwassene aan wilt kruipen en op een volwassen wijze wilt knuffelen

Maar zoals ik al zei, straks even op het ijs kijken en er weer een gezellige winter dag van maken en deze week weer gezellige regelmaat met kinderen en werk.

Tot schrijfs, Hein

[ Nog geen reacties, klik hier om een reactie te plaatsen. ]

Het eerste blogje in 2010

2 Jan 2010

Welkom op het eerste blogje in 2010, ik hoop dat er dit jaar nog veel blogjes mogen volgen en hopelijk met heel veel goede berichten.

Het afgelopen jaar was een bewogen jaar, eerst de best confronterende echtscheiding, een heel onrustige periode waarin we alles moesten regelen en ik in spanning zat of ik het huis wel kon betalen in mijn eentje en alles weer op een rij krijgen. Het eerst half jaar werd ik geleefd en moest ik elke cent omdraaien en elke minuut plannen. Na de vakantie kwam ook mijn zoon Rene bij mij wonen omdat zijn moeder ging samenwonen en trouwen met haar nieuwe vriend maar begon ook alles wel weer zijn regelmaat te krijgen. Ik heb 5 kinderen van mijzelf en 3 zussen van Romy die hier allemaal nog regelmatig komen en waar ik ook op terug kan vallen voor oppas of het ophalen van Romy uit school. Grote kinderen hebben is niet alleen leuk om de volwassen gesprekken die je kunt hebben maar ook goed als extra hulp voor de jongsten, het geeft mij weer een beetje extra vrijheid. De tweede helft van het jaar liep gewoon lekker en mijn huisje en mijn leven zijn weer lekker op orde.

Alleen het liefdesleven nog niet, het eerste half jaar had ik daar ook (op enkele momenten na) geen trek meer in, ik moest eerst emotioneel alles weer op orde krijgen. Na de grote vakantie begon het weer te kriebelen, maar ik moest helaas merken dat de meeste leuke dames van rond mijn leeftijd of iets jonger, niet zitten springen om een man met nog een kind van vier en zeker niet iemand met co-ouderschap. Ik heb letterlijk een paar keer gehoord dat vrouwen alle aandacht wilden en niet wilden delen, geen jonge kinderen en zeker geen man met co-oudershap. Nou ja dan passen we zowiezo niet bij elkaar, ik ben echt papa en dan pas minnaar en lover. Wat niet wil zeggen dat ik niet alle aandacht kan en wil geven aan een knuffelvriendin, ze zal niets te kort komen. Ik zeg altijd maar, het is waar je voor gaat, een man die goed in de slappe was zit met een goede baan die niet naar zijn kinderen omkijkt, behalve eens per maand de alimentatie, om samen lekker een paar keer mee op vakantie te gaan en die naast zijn drukke baan ook nog wel een beetje tijd voor jou heeft. Of iemand die ook wel druk is maar er voor jou is als je hem nodig hebt en oprecht belangstelling voor je heeft en iets meer diepgang heeft. Het is maar waar je voor gaat... Ik raak er maar niet over uitgepraat , en ja, het houdt me de laatste tijd wel bezig.

Gisteren heb ik lekker samen met mijn kinderen Rene, Raoul, Romy en de zussen van Romy Tessa, Michelle en Britte het oude jaar uitgezeten. Gezellig spelletjes, oliebollen, appelflappen, drinken, cabaret op tv kijken en al vast een beetje vuurwerk afsteken. Romy kon niet wachten tot het twaalf uur was en het vuurwerk zou beginnen. Om twaalf uur heb ik de fles laten knallen en hebben we allemaal getoost op het nieuwe jaar. Toen naar buiten want hier in deze buurt gaat iedereen naar buiten en word er een heleboel vuurwerk aangestoken. De buren hadden een vuurkorf neergezet en het dan even zo gezellig. Romy genoot ontzettend van alle vuurwerk en zelfs de harde knallen deden haar niets. Daarna gingen de meiden de stad in om verder te vieren, de jongens naar boven en ik, na een paar telefoontjes, naar bed.

Vanmorgen was Romy om 9 uur wakker en dus stond ik al weer vroeg croissants te bakken en de mega afwas te doen. Straks even het huis weer aan kant maken en de troep op straat een beetje opruimen. Eind van de middag gaat Romy naar mijn ex en dan komt ze zondagmiddag weer hier en gaan we met alle zussen van Romy naar het theater naar “knofje”. Maandag begint de gewone week weer en gaat Romy weer naar school en ik naar mijn werk. Ik zal het iets makkelijker hebben door het ouderschapsverlof waardoor ik gewone tijden kan werken naast de dagen dat ik Romy hier heb.

Ik heb me echt voorgenomen dat 2010 mijn jaar gaat worden en ik hoop dat dat ook zal uitkomen. In ieder geval heb ik een fijn thuis, een leuke baan en hele lieve kinderen, ex stiefkinderen en een paar vrienden en kennissen om mij heen. Genoeg om eigenlijk al gelukkig te zijn en dat realiseer ik me elke dag hoor.

Ik wens iedereen een heel gezond en gelukkig 2010 toe!

Tot schrijfs, Hein Pragt

[ Nog geen reacties, klik hier om een reactie te plaatsen. ]

Kerst 2009

27 Dec 2009

Deze kerstdagen waren best wel weer bijzonder. In de aanloop naar de kerstdagen moest ik gewoon werken terwijl Romy de hele week bij Conny was. Ik ben wel even een avondje op bezoek geweest om even een paar knuffeltjes van Romy te krijgen want zo lang zonder Romy is niet leuk. Op woensdagavond nog even alle kerstboodschappen gedaan en toen had ik donderdag zoiets van laat de kerstdagen maar komen. Kerstavond en nacht was ik alleen thuis, Rene zat wel boven maar daar merk je niet veel van. Het was best even lekker rustig zo na al die drukke dagen en om twaalf uur heb ik nog even luisterend oortje gespeeld voor iemand die het even nodig had. Om een uur of half twee 's nachts lag ik in bed te overdenken waarom ik alleen in mijn bedje lag, maar niet ontevreden.

Eerste kerstdag was ik ook de hele dag alleen en heb ik eerst eens mijn zoon Raoul gefeliciteerd met een sms en een krabbel en daarna heb ik alle achterstallige onderhoud op de websites eens weggewerkt en zitten surfen op Internet en me weer eens op een site ingeschreven en de hele dag een beetje gelezen en reacties gegeven. 's avonds kwamen de zussen van Romy even langs om Romy te brengen en had ik mijn kleine meid weer thuis. Lekker in bad en daarna even lekker lang kletsen in bed voor het slapengaan.

Tweede kerstdag in de ochtend Raoul opgehaald en toen was alles weer compleet en hebben we even Raoul's verjaardag zitten vieren. 's middags kwamen mijn oudste zoon Robert en zijn vriendin ook nog langs en hebben we samen zitten kletsen en gegeten. Het leuke van oudere kinderen is dat je ook het nodige tegengas en confronterende meningen krijgt. Ik kan daar best goed tegen en het helpt je vaak heel goed relativeren, mijn zoon Robert is daar heel goed in. Hij kan, net als ik, heel goed advocaat van de Duivel spelen maar eerlijkheid kan ik altijd bijzonder waarderen. Na het eten heb ik ze weer naar de trein gebracht en heb ik nog even alles aan kant gemaakt en afgewassen, waarna ik Romy naar bed gebracht heb want die was bekaf van al die gezellige drukte.

Vandaag was de zondag na kerst en zijn we om een uur of tien in de ochtend met zijn allen in mijn kleine oude rode autootje gestapt om twee uur te rijden naar opa Pragt in Bargercompas. Het was een lange rit met twee drukke kinderen op de achterbank en ik maar proberen op de weg te letten... nu weet ik weer waarom ik geen zin heb in lange autoritten. Maar opa was blij ons weer eens te zien, en na het eten zijn we met zijn allen naar het kerkhof gelopen naar mijn moeder.

Het was even een bijzonder moment voor mij maar ook voor alle kinderen. We hebben even een kaarsje op het graf gezet en even met zijn allen in gedachten staan kijken. Ik heb altijd de neiging om in gedachten even een kort gesprekje te hebben met mijn moeder als ik daar ben, gewoon even zeggen dat alles weer goed gaat. Daarna zijn we samen met zijn allen het pad naar de kerk teruggelopen en hebben we nog even gezellig bij elkaar gezeten. Opa wilde nog dat ik een stapel boeken meenam en Rene mocht een mooie oude klok hebben, die hij helemaal leuk vond. Daarna ben ik teruggereden met drie slapende kinderen in de auto en zijn we ter ere van de verjaardag van Raoul nog even langs de Mac geweest.

Al met al een paar hele leuke kerstdagen, morgen viert de oudste zus van Romy hier haar verjaardag en daarna is het op naar het nieuwe jaar. Deze week ben ik vrij en heb ik Romy, Raoul en Rene hier thuis. Met oud en nieuw komt daar ook nog een zus van Romy bij dus tijd om alleen te zijn is er niet en ik ga het nieuwe jaar in ieder geval in samen met een groep mensen die me heel lief is. Het vuurwerk is al besteld en we gaan het jaar gepast uitzwaaien.

Het was een jaar met veel emotionele sprongen en veel energie om weer opnieuw te beginnen en alles weer op de rit te krijgen, wat heel goed gelukt is. Ik kan nu terugkijken en zeggen dat het allemaal goed is gegaan, we hebben alles zowel emotioneel als materieel weer op de rit en als ik mijn gezellige thuis zie en mijn kinderen die zich hier ook lekker thuis voelen dan heb ik een goed en tevreden gevoel. Alleen nu nog een lief... maar volgend jaar gaat het mijn jaar worden...

Nog even een kleine overweging:
Als je blijft staren naar de plek waar de zon onderging, zal je hem nooit meer op zien gaan.

Tot schrijfs, Hein

[ Nog geen reacties, klik hier om een reactie te plaatsen. ]

Het leven gaat gewoon door

21 Dec 2009

Wat ik wel in mijn vijftigjarig bestaan heb geleerd is dat je jezelf even erg kl*te kunt voelen maar dat uiteindelijk de wereld gewoon doorgaat. Gisteren was voor mij even een vrij ontnuchterende ervaring, ik heb me echt vergist en wilde weer het beste in de mens zien. Maar de mens is niet de beste, zeker niet in moraal, het lijk wel of hedonisme de norm is. (In de filosofie is het hedonisme de leer binnen de ethiek die stelt dat genot (in algemene zin) het hoogste goed is.) Maar mijn bedoelingen zijn meer integer en ik heb nog steeds de overtuiging dat dit in het einde iets beters zal opleveren. Maar ondertussen leef je wel in een wereld waar men het niet zo nauw neemt als het zo uitkomt en ik heb weer een waardevolle les geleerd. Als je maar eerlijk bent dan kun je ook van elkaar genieten zonder relatie, maar wees wel eerlijk en duidelijk in je bedoelingen en wek geen verkeerde verwachtingen.

Ik heb wel afgelopen week al weer stevig zitten “ontvrienden” want als ik iemand echt niet ken en deze persoon doet ook geen moeite om toenadering te zoeken, dan verwijder ik iemand uit mijn lijstje. Ik had een profiel op dating site knuz en die heb ik nu ook definitief verwijderd, er is totaal niets goeds van gekomen. Ik geloof even niet meer in Internet dating en heb ook even genoeg van vrouwen, behalve natuurlijk de vriendinnen die ik ken die hele oprechte mensen zijn. Zij helen gelukkig mijn momenteel behoorlijk vergalde beeld van het fenomeen vrouw gelukkig een beetje.

Deze nacht heb ik slecht geslapen, van vier uur tot vijf uur vannacht heb nog beneden gezeten en wat dingen verwijderd en op zitten schonen en om 8 uur was ik gewassen en aangekleed en monter om naar mijn werk te gaan. Met de fiets zo goed als het kon naar het station, er reed gelukkig een luxe dubbeldekker trein en in Driebergen heb ik even gewacht op het busje en zowaar, om negen uur was ik op mijn werk. De hele dag lekker druk gehad, mijn collega's even mijn ervaring verteld want die weten (bijna) alles (lol) maar de dag vloog om.

Vanmiddag belde Tessa of ze kon komen eten en dat was natuurlijk goed, ik had gelukkig al eten in huis. Op het station kwamen we er achter dat er maar zeer beperkt treinen reden en gelukkig reed er nog wel een trein naar Veenendaal de klomp. Een leuke dame hoorde mij Tessa bellen of ze mij van station de Klomp kon halen en vroeg met een blik van “ik durf het haast niet te vragen” kan ik meerijden naar West. Natuurlijk kan dat en ik heb even gezellig zitten kletsen, leuk is dat, soms kun je even een heel goed en leuk gesprek hebben met iemand die je spontaan ontmoet.

Toen we thuis waren heb ik lekker eten gemaakt, smoor boontjes met spekjes, gebakken aardappelen en sateburgers. Tafel dekken en gezellig met zijn drieën eten en natuurlijk nog even over het weekend gehad. Maar ook even over andere dingen, lekker gezellig. Nu even weer wat achterstallige correspondentie wegwerken, en nog even wat rommel weggooien. Morgen weer lekker werken en morgenavond ga ik even bij Conny langs om Romy even een knuffel te geven want ik mis haar wel hoor. Vrijdagavond komt Romy bij mij en Raoul ook en dan blijven ze allemaal lekker bij mij tot nieuwjaarsdag. Ik ga in ieder geval het nieuwe jaar in met een huis vol mensen waar ik van hou.

Het leven is goed als je maar naar de goede dingen kijkt! .

Groetjes, Hein

[ Nog geen reacties, klik hier om een reactie te plaatsen. ]

Is dit het “moderne” leven?

20 Dec 2009

Ik begon vandaag met een blogje dat het leven “vurukkuluk” is en ik was echt in de overtuiging dat ik iemand gevonden had waarmee ik verder wilde in dit leven. Om het verhaal even compleet te maken want in mijn vorig blog liet doorschemeren dat ik weer verliefd was en dat iemand al mijn angsten en twijfels doorbroken had. Iemand, (die ik verder niet bij naam ga noemen uit eerlijkheid) tikte aan mijn deur via internet. Ik gaf vrij snel aan dat de afstand mij te groot was, eigenlijk zoals ik bijna alle vrouwen op een emotioneel veilige afstand hield de laatste maanden.

Maar deze dame had humor en gaf aan dat de afstand een niet onoverkomelijk probleem was en duwde een beetje door. Gaandeweg de gesprekken die we hadden leek het er op dat we zoveel overeenkomsten hadden, ook in ons verleden dat ik de muren die ik zorgvuldig rond mijn hart had liet vallen. Afgelopen week hebben we elke avond contact gehad via de telefoon en msn. Ik heb toch een redelijke mensenkennis maar werd toch op het verkeerde been gezet, aan de ene kant zond ze alle signalen uit dat er wederzijdse gevoelens waren maar tegelijk was ze ook terughoudend. Afgelopen zaterdag kwam ze hier bij mij en gingen we lekker uit eten en daarna bleef ze slapen. Na een ontbijt op bed hebben we nog zitten kletsen tot twaalf uur en daarna nog even op de bank en om een uur of drie afscheid genomen. Ik was in de wolken maar had geen enkel idee dat ruim een uur later een email zou komen met de boodschap dat ze het toch niet zag zitten en dat ons weekend voor haar een deel van de ontdekkingstocht was geweest. Na een jaar van veel terughoudendheid is dit even een gevoelige tik over de neus en om eerlijk te zijn begrijp ik er gewoon even niets meer van. Is dit het moderne leven, ben ik te serieus met intimiteit en relaties?

Gelukkig heb ik een paar mensen om me heen die me kennen en even opvangen en steunen, die me begrijpen en het ook gewoon “kut” voor me vinden. Die weten hoeveel moeite het me gekost heeft om mijzelf weer open te stellen en die ook weten dat ik niet een losbol ben en iemand die heel zorgvuldig omgaat met gevoelens van een ander. Maar dit was weer even een goede les dat niet iedereen zo zorgvuldig is. Nu de wonden likken, even slikken, een illusie armer en een kut ervaring rijker, maar het leven gaat door...

Sorry voor mijn grove taal, ik hoop de volgende keer weer mijn gebruikelijk optimisme te hebben!

Groet Hein.

[ Nog geen reacties, klik hier om een reactie te plaatsen. ]

Op een prettige wijze in verwarring.

12 Dec 2009

Op deze suggestieve titel kom ik straks terug, eerst even de mededelingen van alledag. Het was een hectische week, op het werk veel calamiteiten waar ik als technische encyclopedie tussen alles door liep en gelukkig hebben we (bijna) alles kunnen oplossen. Privé waren er ook de nodige impulsen die me even van mijn nuchtere positie afgebracht. Naast dat alles gesprekken met mijn zoon Rene die waarschijnlijk toch van opleiding wil wisselen en gesprekken met mijn andere kinderen. Een enorm voordeel van zoveel kinderen om je heen is dat je jezelf nooit hoeft te vervelen, integendeel en ik geniet erg van het zo betrokken zijn bij mijn kinderen, op elke leeftijd.

Ook heb ik deze week na een gesprek met mijn oudste zoon weer besloten dat ik te weinig leuke dingen doe met de computer. Vroeger was ik gek op adventure games, ik heb zelf ooit een adventure interpreter geschreven wat me uiteindelijk al jarenlang een vriendschap met de zeer bekende adventure spel goeroe Scott Adams uit Winsconsin (USA) heeft opgeleverd. Mijn programma is in Amerika ook uitgebracht en het was leuk om te maken en nog leuker om te zien en horen dat andere mensen er van genoten. Maar ik ben eigenlijk teveel aan het “werk” op de computer, voor de eigen sites en sites die ik ontwikkel en onderhoud. Het zou weer leuk zijn iets te doen voor de lol, dus heb ik besloten om een 2D online arcade game engine te ontwikkelen. Gewoon weer leuke spelletjes bedenken en ontwikkelen en dan onder de “Creative Commons licentie ” aan de wereld te schenken, dit lijkt me weer leuk om te doen.

Ik had me zo voorgenomen om een “knuffelvriendin” te zoeken in de Veenendaal of de buurt, want doordat ik gebonden ben door kinderen, woning en werk is het gewoon praktisch handiger als een nieuwe partner in de buurt woont. Ik had met redelijke regelmaat wel belangstelling van toch best wel leuke dames maar de afstand was voor mij altijd de reden om zeer sceptisch te zijn waarna ze meestal wel afhaakten. Anderen hadden al snel in de gaten dat ik echt voor mijn kinderen ga en dat was reden genoeg om dan af te haken. Maar ik ben gelukkig met mijn leventje en mijn kinderen en ik zag een eventuele “knuffelvriendin” als een aanvulling, nog een beetje extra geluk om zo maar te zeggen.

Tot deze week iemand aanklopte op de Internet deur die best wel een eind hier vandaan woont, ook kinderen heeft en gebonden is door werk en co-ouderschap net als ik. Als gewoonlijk bezag ik de zaak sceptisch maar ze bleek redelijk aanhoudend en ook wel erg leuk te zijn. Om kort te zijn al mijn scepsis en verdediging ging onderuit, ze is gewoon erg leuk, punt uit.

Vanmorgen was ik op tijd wakker, Romy wilde om half 6 al uit bed en ik heb haar weten te overtuigen dat het nog nacht was en we nog een paar uurtjes moesten slapen. Maar om kwart over acht was de dag volgens Romy begonnen en zijn we maar naar beneden gegaan. Raoul kwam er ook bij en we hebben samen lekker gegeten en daarna ben ik me samen met Romy gaan wassen en aankleden. Toen even samen met Romy naar de kapper (Hamit) die ik altijd de knappe kapper noem en Romy keek belangstellend toe en constateerde weer tot ieders lol dat papa weer een kale kop had. Ik heb het inderdaad weer lekker kort laten knippen, tondeuse standje 2, dat staat tenminste nog een beetje. Ik hou niet van mannen die het beetje haar dat ze nog hebben extra lang laten groeien zodat het nog wat lijkt, wat natuurlijk nog meer de ouderdom benadrukt. Nee dan maar lekker kort.

Daarna samen boodschappen gedaan en het huis aan kant gemaakt. Met verbazing weer verwonderd waar al dat stof vandaan komt maar het is weer schoon en aan kant. Samen even een lekkere chocolade cake gebakken en vandaag ben ik bijzonder vrolijk, nog vrolijker dan anders en ik denk weer “lang leve het leven!”. Op mijn www bericht kwamen al een paar reacties van lieve mensen die me goed kennen en het begrijpen, ik houd jullie op de hoogte!

Groet, Hein

[ Nog geen reacties, klik hier om een reactie te plaatsen. ]

Passie

6 Dec 2009

Dit was een rare week, het begon al maandag toen Romy niet naar school kon omdat het “juffendag”was. Ik heb laatst eens uitgerekend dat als mijn ex en ik beiden de verlofdagen bij elkaar zouden tellen, we samen nog niet genoeg dagen zouden hebben voor alle vrije dagen van Romy. We redden het nog omdat we een paar oudere kinderen hebben die als ze tijd hebben altijd wel willen oppassen. Zondagavond kwam Britte hier slapen, samen met Romy in het grote bed en sliep ik maar noodgedwongen op op de logeerkamer Maandag heeft Britte bij mij thuis op Romy gepast en maandagnacht heeft Tessa hier bij Romy gelogeerd en lag ik weer in het logeerbed.

Dinsdagochtend sliep Tessa even uit en heb ik Romy naar school gebracht en om kwart over drie weer uit school gehaald. Daarna hebben we samen even een boodschapje gedaan en een schoentje bij AH gezet. Woensdagochtend heb ik Romy nog naar school gebracht en was ze de rest van de week bij mijn ex. Er was nog even sprake dat Romy hier Donderdagnacht zou slapen en dat ik haar vrijdag naar school zou brengen, maar het evenement waar mijn ex naar toe zou ging niet door. Vrijdag had ik een functioneringsgesprek en gelukkig zijn ze tevreden over mijn werk. Ook heb ik vrijdag een misverstand dat uit de hand gelopen was maar met een oprecht “mea culpa” uit de wereld geholpen.

Zaterdagochtend werd ik laat wakker (half 10) wat voor mij vrij uitzonderlijk is en ik had een beetje hoofdpijn, maar ik ben maar aan mijn vaste opruim en boodschappen en schoonmaakdag begonnen. Maar om een uur of 1 begon ik te begrijpen dat dit een migraine aanval was. Daar was ik niet op bedacht want de vorige was nog maar een maand geleden en normaal zit er minstens drie maanden tussen. Het was een zware aanval, ik heb tot een uur of 1 's nachts liggen spoken. Hoewel ik het goed kan voorspellen en weet wat het is zal ik er nooit aan wennen, het blijft een verschrikkelijk rotgevoel. Om 1 uur 's nachts viel ik eindelijk in slaap.

Vanmorgen werd ik om half 7 fit als een hoentje wakker, alleen had ik ruim 18 uur geen vocht en eten gehad dus voelde ik me wat slapjes. Eerste maar beneden even een bak thee met veel suiker en volkoren koekjes gegeten zodat ik weer wat energie kreeg. Daarna kon ik beginnen aan alle huishoudelijke klusjes die waren blijven liggen, een berg afwas, alles afnemen en zuigen de was en voor ik er erg in had was het al weer 12 uur. Straks haal ik Romy op en gaan we samen de kerstboom versieren en het huis een beetje meer in kerstsfeer brengen.

Waarom ik deze blog begon met passie zal ik nu even uitleggen. Ik ben gek op muziek met passie en daar blinkt Italiaanse muziek in uit. Nederlandse muziek is met een paar uitzonderingen gewoon stamp werk. Marco Borsato heeft de Italiaanse passie maar dat komt ook omdat hij de meeste muziek “geleend” heeft van bekende Italiaanse zangers. Maar ook Andre Hazes had soms de passie en goede muziek arrangementen. Maar mijn favoriete muziek is Eros Ramazotti, hij vertolkt te passie die er in mij zit. Ik ben een romanticus en een gevoelsmens en deze muziek spreekt me, ondanks dat ik geen Italiaans versta ontzettend aan. Ook de muziek arrangementen zijn met passie, veel syncopen en een drijvend ritme gemaakt.

Ik heb deze muziek vorig jaar vaak in de auto gedraaid als ik weer eens onderweg was naar een verre klus. Begin dit jaar ben ik gestopt met het draaien van deze muziek omdat er teveel herinneringen aan zaten aan de tijd dat ik wanhopig zat te hopen mijn best zat te doen zodat mijn relatie weer een beetje liefdevol en een beetje meer passie zou hebben. Helaas zonder succes en daarom heeft het weer een tijdje geduurd voor ik deze muziek weer kon beluisteren.

Vanmorgen heb ik meerder CD's van Eros weer keihard zitten draaien onder het huishouden en tijdens het schrijven van deze blog. Heerlijk die muziek, het geeft me weer een goed gevoel over mijzelf, ik ben een mens met passie. Niet iemand van dure cadeautjes maar iemand die een mooi gedicht kado doet. Iemand die kleine liefdesbriefjes verstopt in een tas of jaszak of onder een ruitenwisser. Passie zit in kleine dingen die met veel liefde gedaan zijn, het is de moeite die iemand er in gestoken heeft en niet het bedrag dat besteed is. Met dat goede en tevreden gevoel ga ik deze dag en de komende week in.

Ik wens iedereen veel passie toe, groet Hein.

[ Nog geen reacties, klik hier om een reactie te plaatsen. ]

Voor jezelf opkomen?

28 Nov 2009

Het was een erg drukke week, maar daar begin ik wel vaker mee. Maandag begon al met het missen van de trein en doorweekt op het werk aankomen, op de terugweg hetzelfde. Maandagavond komt Rene ook nog thuis met een compleet kapot getrapt achterwiel van zijn fiets. Hij had hem even op het centraal station laten staan en dan is dit het gevolg. Ik kan er niet bij hoor, gewoon voor de lol even iemand zijn fiets kapot trappen. Repareren is te duur, een nieuwe velg kost al zeker 50 euro. Dus ga ik maar op zoek naar een nieuwe stationsfiets voor Rene want woensdag moet hij weer naar school.

Dinsdag heeft de trein vertraging en ben ik maar net op tijd op school om Romy en Jasmijn te halen, daarna gezellig met twee pittige meiden van vier de middag doorgebracht. Gelukkig had ik bij de fietsenstalling in Driebergen voor 35 euro een oude fiets kunnen kopen en die heb ik maar in de trein meegenomen, even thuis er lampjes op gezet en verder klaargemaakt en Rene kan weer fietsen.

Die avond kreeg Romy ineens last van koorts en hoestte ze wel heel hard en zodoende heb ik dinsdagnacht niet echt veel slaap gehad. Woensdagochtend heeft Romy nog koorts maar gelukkig kan Rene een halve dag oppassen en kan ik dus wel naar mijn werk. Ik heb totaal geen verlofdagen meer dus ik moet nu wel werken. Woensdagavond ben ik eigenlijk al kapot na 9 uur werken maar donderdag moet het nog een keer en vrijdag gelukkig maar 8 uur maar ik merk dat de rek er al uit is.

Als ik vrijdagavond Romy ophaal bij mijn ex, is de rek er al behoorlijk uit bij mij maar ik blijf vrolijk en positief, maak lekker eten en doe Romy gezellig in bad. Daar kom ik zelf ook altijd weer een beetje van tot rust gelukkig. Van Rene zijn nieuwe tweedehands fiets brak een trapper af, dus kon ik zaterdagochtend eerst een pijpsleutel halen en een nieuwe trapperstang want Rene moest die middag wel naar het station fietsen om samen met zijn broers te gaan eten bij mijn eerste ex ter gelegenheid van haar verjaardag.

Die avonds merkte ik na een dag boodschappen doen en het huis weer aan kant maken, dat de vermoeidheid toe begon te slaan, en toen iemand even erg onbeschoft deed aan de telefoon had ik het helemaal gehad. Tessa kwam gelukkig even langs om mee te eten en ik had voor haar nog een boek gekocht. Even gezellig maar mijn rotgevoel bleef en ik realiseerde me dat ik deze week wel vaker inschikkelijk was geweest tegen mensen en dat meerdere mensen nogal bot waren geweest tegen mij, ondank mijn beste bedoelingen.

Ik werd weer een beetje boos, ik weet dat de oplossing is om wat assertiver te zijn en ik weet het dat ik soms te veel rekening houd met andere mensen en hun gedrag te veel goedpraat maar ik heb geen zin om te veranderen. Ik ben gewoon zoals ik ben en dat is iemand die soms misschien iets te positief in het leven staat, die het altijd goed wil doen voor iedereen en probeert met iedereen rekening te houden. Dat is “verdomd” een set zeer goede eigenschappen, en ik verwacht echt geen eeuwige dankbaarheid maar wel dat mensen met respect met mij omgaan en ook soms eens een beetje rekening met mij willen houden.

Ik heb geen zin om te veranderen en mijn gedrag naar andere mensen aan te passen, dan maar af en toe eens een beetje boos en teleurgesteld! Ik ben goed zoals ik ben en ik verwacht van andere mensen dat ze daar met respect mee omgaan. Ik wil niet leven in een wereld van chagrijnen en assertieve mensen die continu voor zichzelf aan het opkomen zijn. Of omgekeerd, mensen zonder ruggengraat die als het ze beter uitkomt of als ze net in gezelschap van een andere zijn ineens heel anders tegen je doen omdat het op dat moment iets beter voor hun uitkomt of ze woorden met die ander willen voorkomen. Beiden wil ik niet zijn, ik was al integer voordat ik wist wat het woord betekende en dat zal tot mijn dood mijn levenswijze zijn!

Morgenvroeg ga ik weer lekker met Romy samen croissants bakken en morgenmiddag ga ik lekker samen met Romy naar het zwembad. Even bijkomen en genieten van mijn kleine meid en daarna ga ik me maar eens meer bezig houden met de mensen die me wel met respect behandelen en moet de rest zichzelf maar even redden. Ik ben even in terughoudende modus, dat ik mijn enige verweer dat ik heb.

Zondag avond komt Britte langs om bij Romy te logeren, ze gaat maandag op Romy passen want er is weer eens een “juffendag” en dan moeten ouders maar een dag vrij nemen of zo. Ik ben heel blij dat de grote zus van Romy klaar staat als het nodig is, ik ben ook nog steeds blij met zulke lieve en behulpzame ex stiefdochters.

Het jaar heeft nog maar 5 weken en volgende week viert Romy sinterklaas bij mijn ex, de week daarop ga ik samen met Romy de kerstboom opzetten en kunnen langzaam de cadeautjes er onder. Vanaf tweede kerstdag tot en met oud en nieuw heb ik gelukkig een huis vol kinderen en oud en nieuw heb ik gelukkig ook kinderen en mensen die me lief zijn om mij heen. Dat is voor mij heel belangrijk omdat mijn bijgeloof is dat de laatste dag van het jaar bepalend is voor het hele daaropvolgende jaar, het is al heel vaak uitgekomen

Nog even een spreuk van mijzelf:

Je zelf kwetsbaar durven opstellen, is een teken van een sterke persoonlijkheid.
Ik zou niet anders willen zijn!
(Hein Pragt)

Groet, Hein

[ Nog geen reacties, klik hier om een reactie te plaatsen. ]

Porno en een oversekste wereld...

20 Nov 2009

Het was weer een druk alleenstaande ouder weekje maar dat is tegenwoordig bijna standaard dus denk ik dat dit al wel algemeen bekend is. Zoals jullie op mijn sites kunnen lezen schuw ik niet zoveel onderwerpen, dus deze keer wil ik het eens hebben over porno en mijn toenemende aversie tegen de nog steeds toenemende (commerciële) seksualisering. Reclame, advertenties en tv programma’s beginnen me meer en meer te storen als seks gebruikt (misbruikt) wordt voor het aanprijzen van een product of een levensstijl waarbij alles “moet kunnen”. Haal alles uit je leven moet ook anders kunnen volgens mij. Even voor de goede orde, ik ben iemand die de seksuele revolutie en de flower power generatie meegemaakt heeft. Ik ben seksueel redelijk vrij en vind het menselijke lichaam in vele vormen erg knuffelbaar, mooi en prettig. Voor mij hoeft seksuele intimiteit niet aan liefde en een relatie verbonden te zijn maar er moet wel genegenheid en vertrouwen zijn voor je intiem kunt zijn. En liefdevolle seks is wel het mooiste wat er is, denk maar eens aan die vrijpartijen als je smoorverliefd bent, maar minimaal moet er vertrouwen zijn.

Maar als ik zie hoe seks is doorgeslagen tegenwoordig, dat het een commercieel zeer winstgevende en invloedrijke industrie is geworden en dat het er op lijkt dat we steeds extremer gaan worden dan denk ik wel eens, dit was niet de bedoeling van ons als “flower power” kinderen. Voor ons was het iets moois, iets intiems maar wilden we van het calvinistische juk van de schijnheilige preutsheid af. Maar zoals met alles blijkt dat als er geld mee te verdienen is, mensen niets schuwen. Als ik hoor van tiener breezersletjes, van kinderprostitutie (waar komen al die klanten dan toch vandaan?) van uitbuiting van vrouwen in zwakke posities, van loverboys en de vele seksuele delicten dan schrik ik weer. Als ik dan ook nog eens op Internet rondkijk naar alle extreme fetisjen die er aangeboden worden, dan zie je dat, hoe gek je het kunt verzinnen, het gevonden kan worden. Vooral verboden seks en extremen schijnen opwindend te zijn, de sites die kinderen, tieners, incest, bejaarden en seks met dieren aanbieden staan bij honderden op het web, vaak in landen waar met het niet zo nauw neemt met de wetgeving. En vooral de virtuele kinderporno (levensechte animatie films en foto’s) is walgelijk maar in sommige landen (nog) niet verboden omdat er zogenaamd geen echte kinderen misbruikt worden. En dat is tevens de achilleshiel van Internet, het netwerk is wereldomvattend en wetgeving is vrij lokaal, dus er is altijd wel een land te vinden waar de content van de site niet illegaal is. Maar wat mij meer verontrust is niet alleen het aanbod maar dat dit aanbod toch door een vraag veroorzaakt moet worden. Zijn we zo gek en doorgeslagen en zijn er zoveel mensen die van extreme en illegale seks houden en die daar voor willen betalen, dat dit zo winstgevend is? Hoe decadent is onze samenleving eigenlijk, en was dit niet de ondergang van vele grote culturen?

Ik heb sinds een tijd digitenne en daar zit een gratis porno kanaal op. Ik heb de laatste tijd eens voorzichtig gekeken naar het aanbod en ik moet zeggen dat bij mij de beloofde opwinding uitblijft en dat ik meer last heb van afwisselend lachbuien en ergernis en dat de enige lichaamsdelen die reageren (krom trekken) mijn tenen zijn. Ten eerste lijken alle vrouwen die acteren in deze films zwaar astmatisch te zijn, bij het minste en geringste beginnen ze zeer zwaar te ademen en te hijgen en dan denk ik “mens stel je niet aan er gebeurd nog niks!”. Verder zie ik vrouwen die met een gemaakt pruillipje even duidelijk maken dat ze niet zo slim zijn..Waarom bestaat er blijkbaar het idee dan mannen opgewonden worden van domme vrouwen, bij mij heeft dit het tegenovergestelde effect. Mannen geven trouwens ook geen blijk van enige vorm van intelligentie, de dialogen zijn ronduit achterlijk en de geluiden die ze verder produceren bijna dierlijk. Ook is alles tegenwoordig geschoren en ik blijf me verbazen over het zoom niveau van de camera. Zo dichtbij hoef ik er echt niet op te zitten, het is nog net niet zo dat de camera inwendig gaat maar de grenzen zijn al bereikt.

Dan hebben we blijkbaar thema avonden waarbij een vrouw zich laat verwennen door meerdere mannen (minstens drie) die allemaal tegelijk een lichaamsopening zoeken waarna de vrouw in een onmogelijke positie, die volgens mij binnen de kortste keren verschrikkelijke kramp moet veroorzaken, luid kreunend ligt te “genieten”. Als de heren de openingen afwisselen wordt het helemaal onsmakelijk en als de heren dan één voor één (wat een timing) over het gezicht van de dame klaarkomen denk ik bij mijzelf, wie raakt hier nou in vredesnaam opgewonden van?

Maar ook de “normale” avond waarbij het om één man en vrouw tegelijk gaat en het nog een beetje overzichtelijk is, is het niveau een afknapper. Weer een situatie van de scène die bijna te achterlijk voor woorden is en die mijn intelligentie tart, vrouwen die wars zijn van ondergoed en op elke situatie voorbereid en heren die achteloos net doen alsof ze de dame in kwestie een enorme dienst bewijzen. De voorspelbaarheid is groot, eerst een korte achterlijke slecht geacteerde dialoog, waarna de dame uit de kleren gaat en de heer eerst eens uitgebreid oraal bevredigd gaat worden. Daarna komt de dame oraal kort aan de beurt waarbij ik me altijd weer verbaas hoe de heren er altijd naast zitten maar blijkbaar maakt dat voor de luid hijgende dame niets uit. Daarna volgt een ellenlange penetratie in houdingen die voor de camera wel leuk zijn maar die in werkelijkheid binnen de kortste keren een krampaanval tot gevolg moeten hebben, waarna de man luid grommend klaarkomt op het gezicht van de vrouw, waarbij de vrouw gelukkig en dankbaar kijkt en de man stoer nonchalant en tevreden klaar is. Naspel en nagenieten, schijnen de meeste kijkers niet opwindend te vinden, dat is blijkbaar alleen maar gezeur achteraf.

Ik vind een erotische film waarin een goed verhaal zit en een beetje verhullende seks met respect voor zowel mannen als vrouwen erg leuk en soms zelfs erg opwindend. Ja, deze films bestaan ook maar ik kom ze de laatste tijd erg weinig tegen, erotische romantische films heten deze films geloof ik. Dit soort films mag ik graag samen met een lief bekijken maar ze zijn steeds moeilijker te vinden. Soms denk ik terug aan toen ik 17 was en we probeerden meisjes te vinden die mee wilden naar de toenmalig erotische films (die tegenwoordig een 12+ rating zouden krijgen) in de bioscoop. Ook hoe we na de film probeerden, achter de bioscoop, of het meisje in de stemming gekomen was door de film, wat meestal behoorlijk tegenviel

Ik heb sindsdien veel meegemaakt, ik heb als jongeman heel lange gesprekken gehad met prostituees over hun leven (niet als klant hoor) en dubbel gelegen om hun verhalen. Maar er waren ook een aantal vrouwen en meisjes die ik heb leren kennen waarbij ik lange gesprekken heb gehad over misbruik die ze ervaren hadden. Ik heb er zelfs ooit een gedicht over geschreven en ik ben blij dat ik met een open persoonlijkheid en oprechte belangstelling iets heb kunnen betekenen voor een ander en dat een schouder om op te leunen ook alleen een schouder was. In mijn muzikanten periode kwam het regelmatig voor dat mijn collega’s een wip lagen te maken in de auto, terwijl ik onder de zomernacht een diepzinnig gesprek had met een vriendin van het wippertje. Ook heb ik een paar jaar geleden nog uitgebreide gesprekken gehad met een seksuoloog, een soort puinruimer van alle ellende van de seksuele revolutie.

Ondanks en dankzij al deze ervaringen (en nog wel een paar andere hele mooie maar ook erg slechte ervaringen) geloof ik nog steeds in liefdevolle seksuele intimiteit in vertrouwen die saamhorigheid en een gevoel van verbondenheid tot gevolg heeft waarbij niets te gek is maar wat ook heel eenvoudig mag zijn, wanneer beide partners bij volle verstandelijk vermogen zijn en zich er beiden comfortabel bij voelen. Iets waar twee mensen zich prettig bij voelen zonder dat daar gelijk de halve wereld van hoeft te weten, daarom heet het voor mij ook lichamelijke intimiteit.

Nou dit ben ik weer even weer kwijt, een goed weekend en tot schrijfs, Hein

[ Nog geen reacties, klik hier om een reactie te plaatsen. ]

Een bijzondere knuffelvriendin

15 nov 2009

Het was een drukke week als gewoonlijk, ik ben wel tot inzicht gekomen dat emancipatie nog erg ver weg is en dat de vooroordelen naar zowel de mannen als de vrouwen nog vrolijk doorleven. Mannen moeten werken en vrouwen verzorgen en mannen kunnen niet voor kinderen zorgen, twee hele stomme vooroordelen. Maar mijn ex had wel gelijk toen ze zei dat het nog steeds heel gangbaar is dat mannen meer uren werken dan vrouwen en dat wanneer een man veel zorgtaken op zich neemt men daar dan vol lof over spreekt alsof het heel bijzonder is, terwijl dit van een vrouw weer heel normaal gevonden wordt. Ik ben een zorgzaam type die voor zijn kinderen door het vuur gaat, dat zou heel normaal moeten zijn.

Vrijdagavond haalde ik na mijn werk eerst even een boodschapje en daarna Romy op. Ik had donderdagavond al een grote pan hutspot gemaakt met verse worst dus over het eten hoefde ik mij geen zorgen te maken. Om 7 uur in de auto om Raoul op te halen en om half 9 was het hele stel compleet en kon het weekend beginnen. Raoul zat onmiddellijk bij Rene op de kamer want Rene had nieuwe (oude) spelcomputers en ik ben lekker even bij Romy gaan liggen. Die zat zich al te verheugen op zaterdag wanneer de Sint zou komen.

Zaterdag ochtend sliepen de jongens uit en ben ik met Romy samen boodschappen gaan doen en hebben we ook nog even wat nieuwe hemdjes en sokken voor Romy en een nieuwe spijkerbroek voor mij gekocht. Daarna hebben we samen de dieren hokken schoon gemaakt en om half twee gingen we met onze pieten petten op samen op de fiets naar de stad. Sint was al aan de optocht begonnen dus hebben we samen achter de Sint aangelopen en met de pieten zitten kletsen. Heerlijk is dat weer, dit heb ik met al mijn kinderen gedaan, dit is weer een van de leukere dingen van het vaderschap en ik hoop het als opa nog een keer over te mogen doen. Ik hoop echt opa te worden (straks een keer als Romy groter is), ik hoop dat mij de tijd gegeven is om een super opa te zijn voor mijn kleinkinderen.

Zondagochtend werd Romy al om 8 uur wakker en wilde ze naar beneden, die ogen van haar toen ze de schoen zag met een zakje snoep en een klein pakje, dat is onvergetelijk mooi. Samen hebben we het lego autootje in elkaar gezet dat in het pakje zat, terwijl we met zijn allen zaten te snoepen van de pepernoten, chocolade munten en de schuimpjes. Rond tien uur ging ik naar boven nog even in bed liggen en Romy kroop gezellig naast me. Eerst alle knuffelberen die op mijn slaapkamer staan in bed en Romy begon te kletsen en verhaaltjes te verzinnen over papa beer, mama beer en de kindjes.

Opeen begon ze te praten over de knuffelvriend van mijn ex, niet negatief hoor, ik zal nooit negatief over mijn ex en haar vriend praten tegen Romy en ook met Romy hier gewoon en met liefde en respect over praten. Romy begon ineens te praten over mijn knuffelvriendin en ik zei dat ik geen knuffelvriendin had. Toen zei ze dat ze wel een knuffelvriendin voor mij ging zoeken en dat die dan ook in bed mocht liggen met Romy ertussenin. Ik moest al een beetje lachen hoe mevrouw alles wilde regelen, maar het werd nog erger. Ze begon te beschrijven wat voor knuffelvriendin ze ging zoeken, ze moest lang haar hebben, blond zijn, net zo lang als ik, kleine billen hebben en grote voeten. Inwendig zat ik me rot te lachen terwijl ik naar Romy toe serieus probeerde te blijven. Toen zei Romy ineens, “en ze moet een baby in de buik hebben!”. Ik rolde bijna uit bed, en zei dat papa geen nieuwe kindjes meer wilde en dat Romy het laatste kindje van papa was. Toen zei Romy een beetje boos, “nee, pap ze HEEFT al een baby in de buik hoor!”. Toen begon ze uitgebreid te vertellen hoe leuk haar dat leek, een baby, wat lief, en Romy kon een grote zus zijn.

Ik ging me maar snel wassen en aankleden in een hele vrolijke bui, voor het nog erger zou worden en Romy ging mee. Ik zat nog na te denken over wat Romy allemaal zei en om eerlijk te zijn zou ik een kleine baby helemaal niet erg vinden (ik ben gek op baby's) maar niet meer van mijzelf hoor hahahahaha. Nou is dit voor de tweede keer technisch geblokkeerd (Romy is ontstaan uit een herstel operatie en daarna ben ik weer gesteriliseerd) dus de kans dat ik nog voor nageslacht ga zorgen is minimaal. Maar ik moest wel lachen om wat Romy allemaal weet te verzinnen en wat er in haar hoofdje omgaat.

Straks gaan we nog even naar de Mac, dat heb ik Romy beloofd, het is ook een leuke onderbreking van deze zondagmiddag. Romy en Raoul zitten met tijdschriften, lijm en een schaar collages te maken en ik heb even tijd voor een blogje. Gezellig weer, ik ben weer helemaal in de stemming.

Tot schrijfs, Hein

[ Nog geen reacties, klik hier om een reactie te plaatsen. ]

Emancipatie en werkuren voor vrouwen.

11 nov 2009

Gisteravond hadden we een gesprek over Romy met de juffen van Romy en mijn ex. Het was een heel goed gesprek waar ik erg blij mee was maar een ding heeft me de hele dag vandaag dwars gezeten. Het is niet iets verschrikkelijks maar iets waar ik me als geëmancipeerde man heel erg aan stoor. Ik ben altijd al voor gelijkwaardigheid van mannen en vrouwen geweest en ik wilde ook altijd zorg en werk gezamenlijk combineren. Ik zou zelfs de omgekeerde wereld wel leuk vinden waarbij mijn partner een carrière heeft en ik thuis voor de kinderen en een gezellig thuis zorg en mijn hobby's kon doen. Ook daar zou ik geen moeite mee hebben, maar soms dan denk ik wel eens dat de emancipatie een beetje erg eenzijdig is uitgevallen.

We hadden net uitleg gegeven hoe we de verzorging tijd van Romy eerlijk gedeeld hebben en ik vertelde dat ik 36 uur per week werk en dat ik gelukkig door het schuiven met uren en twee dagen 9 uur werken Romy op maandag en dinsdag gewoon om kwart over drie uit school kan halen. De juffen hoorden het stilzwijgend en knikkend aan. Tot nu toe niets aan de hand, tot mijn ex vertelde dat ze 32 uur werkte, onmiddellijk kwam er in stereo de reactie, “dat is wel veel he!”.

Toen trokken mijn tenen even krom, we zorgen beiden evenveel voor Romy, ik heb hier ook een huishouden en een zoon van 18 die ik moet verzorgen. Ik werk nota bene nog meer dan mijn ex en MEN vindt het heel normaal dat een man naast de zorg taken nog 36 uur werkt maar als een vrouw maar liefst 32 uur werkt dan is dat wel erg veel. Dit geeft toch aan hoe MEN nog denkt over het werk van de vrouw, en dat emancipatie nog steeds erg ver weg is.

De hele dag zat me dit dwars en collega's die me kennen moesten er wel om lachen. Ik kan me inderdaad erg opwinden als emancipatie doorslaat of als vrouwen toch anders behandeld worden (en dat gaat twee kanten op hoor) dan mannen. Ook het vooroordeel dat een man niet zo goed voor kinderen kan zorgen als een vrouw doet bij mij de tenen krommen. Als iemand durft te zeggen dat jonge kinderen na een scheiding per definitie zoveel mogelijk bij de moeder moeten zijn dan hebben ze aan mij een verkeerde. Mannen kunnen evengoed en soms zelfs beter voor kinderen zorgen, het ligt heel erg aan de man en vrouw maar het vooroordeel dat moeders het beter kunnen dan vaders, daar kan ik me erg over opwinden.

Soms denk ik echt dat emancipatie nog verder weg is dan ooit, mannen en vrouwen zijn echt niet gelijk, ik moet zeggen dat ik erg blij ben met de verschillen , maar wel gelijkwaardig en niet alleen als het goed uitkomt, als we dat nou eens door konden laten dringen.

pff....ik ben het even weer kwijt... groet, Hein

[ Nog geen reacties, klik hier om een reactie te plaatsen. ]

Verkeerde keuzes en vrouwen

8 nov 2009

Gisteravond zou ik uitgaan met een dame om even iets te drinken maar helaas belde deze af omdat er iets tussen gekomen was. Aangezien het best een lange tijd geleden is dat ik eens uit ben geweest of een "date" had baalde ik die avond wel en lag ik eens lekker op de bank met een glas goede single malt whisky alles te overdenken. Over hoe ik die avond even kennis gemaakt had met de nieuwe vriend van mijn ex, dat ik eigenlijk met alle exen, kinderen en alle ex stiefkinderen goed kan opschieten en dat ik daar ook wel mijn best voor gedaan heb en nog steeds doe. Maar het resultaat is wel dat ik als enige nu deze avond alleen op de bank lig, ergens is dan toch iets niet helemaal goed gegaan, of soms wel?

Om half 12 kreeg ik telefoon van mijn een na oudste zoon Rick die na een concert niet meer met de trein thuis kon komen, maar nog wel in Veenendaal. Of ik hem op kon halen en hij bij mij mocht slapen. Natuurlijk kan dat altijd, ik heb een logeerkamer en bed gereedstaan. Even de was van mijn stiefdochter die daar te drogen hing (haar wasmachine is stuk) even aan de kant gezet en Rick kon slapen. Maar eerst hebben we samen tot half 3 's nachts zitten praten, over vrouwen, relaties en over mijn relaties en zijn visie daar op. Het is altijd prettig om een mening te horen van een ander ook al is dat soms niet wat je graag wilt horen, ik waardeer eerlijkheid heel erg.

De laatste relaties die ik gehad heb waren inderdaad niet zo'n succes en het ligt inderdaad voor een gedeelte aan mijn eigen keuzes, ik leg dan ook het falen van de relaties niet bij de exen neer, ook bij mijzelf. Ook was het zo dat ik meestal niet langer dan een paar maanden alleen was voor een dame weer op mijn pad kwam (ze namen meestal het initiatief) en ik weer verkocht was en weer te snel meeging in alles. Helaas ben ik ook een aantal keren met het verbreken van relaties weer helemaal opnieuw moeten beginnen en ben ik meer verloren dan alleen maar vertrouwen, maar telkens ben ik er weer bovenop gekomen. Eerst in een appartement in Lochem boven de snackbar, in Delft na een verbroken relatie op straat en een flat gekocht en mijn leven weer op poten gezet en nu in Veenendaal deze woning ook kunnen kopen en mijn leven weer op orde. Maar het kost veel energie en elke keer raak je weer een stukje naïviteit kwijt en een stukje vertrouwen dat een gelukkige en harmonieuze relatie voor jou is weggelegd. Rick verteld mij over zichzelf maar ook hoe hij tegen mijn relaties had aangekeken en dat was voor een groot gedeelte wel wat ik zelf wist maar ook in een paar opzichten wel verhelderend. Wat wel erg leuk was om te horen was dat ik niet de enige ben die als een baksteen valt voor mooie ogen en een mooie lach (lol) maar een mooie karakter is toch het allerbelangrijkste en dat willen wij mannen nog wel eens vergeten als we weer een mooie dame tegenkomen. Verliefdheid maakt inderdaad soms blind.

Maar alles heeft een reden, ook dat ik nu een tijd geen relatie heb en uit alles wat er gebeurd zal er iets goeds ontstaan, geduld is het toverwoord en er dient zich vast wel weer een keer een leuke dame aan. Met die gedachte ging ik tevreden slapen, want zoals ze in Zuid-Afrika zeggen “alles zal recht kom”.

Vandaag is het zondag en heb ik mijn boekenkast eens even uitgeplozen en de boeken pagina op mijn site eens omgebouwd naar een “mijn boekenkast” pagina. Leuk zitten knutselen aan een ontwerp en daarna gevuld met boeken. Rick en Rene zitten de hele dag op zolder (in het hol) en komen af en toe even beneden om te eten of even een ratje te aaien en ik ga straks even lekker eten maken. Romy komt straks thuis, Rick weer op de trein zetten en dan begint de week weer. Volgend weekend gaan we Sinterklaas inhalen, daar verheug ik me nu als op en die week daarop ga ik samen met mijn (ex) stiefdochter naar een concert van Ilse DeLange.

Life's good...

[ Nog geen reacties, klik hier om een reactie te plaatsen. ]

Huize Pragt heeft weer nieuwe bewoners

6 nov 2009

Het is zover, huize Pragt heeft weer twee nieuwe bewoners bij, twee tamme ratjes. Vandaag kreeg ik bericht op marktplaats dat ik een hele mooie grote rattenkooi kon kopen voor 15 euro, een koopje want die kooien kosten bijna 100 euro nieuw. Ik had in gedachten om alles zaterdag ochtend te te halen maar aangezien we vroeg klaar waren met eten en Romy zo graag wilde ben ik samen met Romy in de auto gestapt om de kooi te halen. Daarna gelijk door naar de dierenwinkel om twee ratjes en voer e.d.te halen.

Romy mocht de twee ratjes uitzoeken en het werd een spierwitte en een bruin met wit gevlekt. Aangezien de katten van Britte en Michelle (haar grote zussen) Punkie en Tara heten, moesten onze ratjes ook deze namen. De witte werd Tara en de gevlekte Punkie. En zo is het dan maar, we hebben thuis eerst samen de kooi klaargemaakt en toen de ratjes laten wennen. Het zijn erg leuke beestjes en erg nieuwsgierig.

Ook onze kat boefje ziet een paar lekkere hapjes rondlopen, ik heb de plantenspuit al bij de hand, hij mag er naar kijken maar als hij een poot uitsteekt krijgt hij de volle mep met de plantenspuit. Het zal nog wel even duren voor hij ze met rust laat, voorlopig gaat boefje 's nachts maar naar buiten, dat doet hij wel vaker maar nu even verplicht.

We hebben nu twee ratjes (Tara en Punkie), en zwart katertje (Boefje) een cavia (Pluizebol) en een wit konijn (Luna) en c.a. 20 slakken in de slakkenbak. Een aardige dierentuin onderhand, maar wel leuk voor iedereen. Alleen mag papa alles op zaterdagochtend weer schoonmaken maar dat doet ie met plezier.

Alleen al hoe Romy er van geniet en Rene vanavond bijna verliefd met een ratje rondliep, dat doet me goed. Ik heb als kind ook allerlei dieren thuis gehad en heb daar hele fijne herinneringen aan.

Romy is tot morgenavond hier, zondag gaat ze met al haar zussen naar de verjaardag van haar oma. Zondag avond komt ze weer hier zoals gewoonlijk en dan begint de week weer.

Rene kwam vanavond laat thuis met een oude Nintendo 64 en een Super Nintendo spelcomputer die hij op marktplaats gekocht heeft. Hij heeft nog de nodige spellen en is nu op zijn kamer het klein kind gevoel aan het terugkrijgen. Awsome....

Groetjes uit huize Pragt.

[ Nog geen reacties, klik hier om een reactie te plaatsen. ]

Glazen huis

2 Nov 2009

Gisteren kreeg ik bericht dat ons oude huis aan de Zwiepseweg in Lochem weer te koop staat. Ik heb even de foto's op Internet bekeken en gezien hoe de nieuwe bewonen alles wat ik in al die jaren heb zitten verbouwen aan het huis weer gesloopt had. Ik herkende het huis bijna niet meer, maar terwijl ik zo dat te kijken kwamen er allerlei herinneringen naar boven. Over hoe ik een mooie hal heb gemaakt, dat ik lang heb zitten sparen en de hele vakantie heb zitten verbouwen om er een mooie nieuwe keuken in te zetten en alle elektra en gas vervangen heb. En de nieuwe dakramen boven, de bijzondere slaapkamer van Rene met twee verdiepingen.

Maar ook andere dingen kwamen naar boven, over jaren relatietherapie en mijn onvermogen om iemand die depressief is gelukkig te maken. Mijn gedachten gingen nog verder terug naar de tijd dat ik 25 was en zoveel idealen had. Een van de dingen wat ik wilde was een ieder een halve baan en voor de helft voor de kinderen zorgen. Mijn eerste ex was het daar helemaal mee eens maar toen puntje bij paaltje kwam ging ik toch fulltime werken en wilde mijn vrouw graag fulltime moeder zijn. Dat was het eerste ideaal wat ik opgaf in een poging iemand anders gelukkig te maken, veel andere idealen (ook die van een liefdevolle, gelijkwaardige en gelukkige relatie met iets meer gezamenlijke interesses dan alleen de kinderen) hebben het ook meerdere keren niet gehaald. De ironie wil dat er eerst een echtscheiding aan vooraf moest gaan om de situatie van gedeelde zorg en werk te kunnen bereiken. Na zoveel jaren realiseer ik mezelf heel goed dat een van de fouten die ik maak is dat ik in een poging om iemand anders gelukkig te maken mijn eigen idealen en zelfs soms principes een beetje oprek of aanpas. (Tot de bom barst). Ja ik weet het, ik ben vaak niet assertief genoeg en te zorgzaam en lief... maar zolang mensen er geen misbruik van maken is het een hele goede eigenschap.

Deze week was weer een drukke week voor mij, als alleenstaande vader met een aantal kinderen in wisselende samenstelling hier in dit huis en een fulltime baan blijft er soms niet veel tijd voor jezelf over. Dan denk ik wel eens waar halen die andere mensen de tijd vandaan om gezellig een sociaal leven te hebben of weer een leuke partner te zoeken. Als alleenstaande vader heb je toch een aantal standaard vooroordelen waar je onbewust toch rekening mee gaat houden. Zo ben ik hier thuis heel schoon, ik ruim alles op en zorg dat het netjes en schoon is. Ook zorg ik heel goed voor Romy en zorg dat ze er altijd leuk gekleed en goed verzorgd bijloopt. Als ik eens iets te laat ben om mijn kind op te halen of iets vergeten ben dan voel ik me snel opgelaten omdat ik dan voel dat men denkt “zie je wel een alleenstaande vader die het niet kan redden”. Overdreven volgens mijn kinderen en dan realiseer ik me dat ze soms gelijk hebben en ik me al vast voor kritiek zit te wapenen. Om de vooroordelen voor te zijn zorg ik dat er weinig of niets op te merken is en doe ik twee keer zoveel mijn best als een ander.

Soms heb ik het gevoel dat ik in een glazen huis leef en dat ik me zit te wapenen tegen alle vooroordelen die mensen hebben. Ook over mijn kinderen mijn exen en mijn ex stiefkinderen. Mensen hebben zo snel hun oordeel klaar en daar kan ik me niet zomaar bij neerleggen. Praat niet negatief over mijn exen of mijn kinderen, dat mag ik (soms) doen maar een ander niet. Exen zijn de moeders van mijn kinderen en die heb je met respect te behandelen. Voor mijn kinderen ga ik door het vuur, ze zijn nou eenmaal geen doorsnee kinderen, anders maar wel eerlijk, integer en intelligent en druk. En dat laatste, daar moet ik ze vaak in verdedigen, ze hebben geen adhd, daar hebben we ooit één op laten testen (negatief). Ik heb me er aardig in verdiept in adhd en kan zeggen dat mijn kinderen druk zijn en actief en frummelen met hun vingers maar dat ze geen adhd hebben. En dat zal ik ook te vuur en te zwaard verdedigen als er weer eens een suggestie in die richting komt.

Het lijkt er tegenwoordig op dat wanneer een kind een beetje afwijkt van de rest, dat gelijk de alarmbellen afgaan (bijvoorbeeld op school) en er een gesprek met de ouders, een hulpverlener of een dosis ritalin tegenaan gegooid moet worden om het kind vooral in het keurslijf van een "normaal" kind te krijgen. Mijn kinderen zijn geen van allen "normaal" ze zijn zeer sterke eigenzinnige mensen met een heel eigen karakter, en fantastische kinderen. Ik zal er altijd voor strijden dat ze vooral zichzelf mogen zijn en dat een school of andere instelling daar rekening mee mag houden. Gelukkig voor onze kinderen denken mijn exen daar precies hetzelfde over.

Afgelopen week had ik een meevallertje doordat ik via Internet wat spullen verkocht heb en dus ben ik gisteren samen met Romy even de stad in geweest om nieuwe schoenen voor Romy te kopen en een hinkel twister die ze al heel lang graag wil hebben. Daarna zijn we nog even gaan kijken in de dierenwinkel, want ik wil heel graag (en Romy en de rest van de kids ook) nog een keer twee ratjes kopen. Maar ja de kooi is nog te duur en ik let echt wel op mijn centjes Gistermiddag heb ik samen met Romy met een emmer sop en spons en dweiltjes van boven naar beneden even alles schoon gemaakt. Romy helpt zo graag mee en dan is het best gezellig om samen te doen. Sinds vrijdag heb ik er nog een loge van Rene bij maar die liggen nog uit te slapen en het is weer gezellig druk aan tafel met eten. Vanmorgen samen met Romy en Raoul croissantjes gebakken en straks gaan we samen even zwemmen en waarschijnlijk komt daarna nog een grote zus van Romy op bezoek.

Vanavond breng ik Raoul weer halverwege naar mijn ex en morgen begint weer een normale week. Het is 's avonds wel vroeg donker maar ik moet zeggen dat ik de herfst wel een gezellige knusse maand vind. Nu nog een leuke dame vinden om samen een lekker lange wandeling te maken en daarna even lekker bij een warme haard een kom erwtensoep te eten. Maar dan moet denk ik wel wat initiatief van een dame komen want anders komt het er niet van hahahahaha (zelfspot!)

Tot schrijfs, Hein

[ Nog geen reacties, klik hier om een reactie te plaatsen. ]

Wintertijd

25 okt 2009

Het was een rare week, op school was het herfstvakantie dus had ik maandag en dinsdag vrij om voor de kinderen te zorgen. Raoul bleef ook tot maandag dus het was hier weer druk en gezellig. Maandag kwam mijn eerste ex Raoul weer ophalen en heb ik samen met Romy een mp3 spelertje gekocht. Ik heb alle nummer van K3 er op gezet en ze kan nu lekker naar haar eigen muziek luisteren. Het is leuk als ze zachtjes mee zit te zingen, ik moet trouwens telkens weer lachen als Romy het ding een 123 speler noemt.

Dinsdag was ook een gezellig dag en ik ben samen met Romy nog even naar de tandarts geweest om het plaatje te halen. Ik mis helaas een paar kiezen en om dit op te lossen stelde de tandarts een plaatje voor. Ik kan nog steeds eten zonder maar dit belast te overgebleven kiezen natuurlijk wel extra en een lekker hard broodje kan helaas niet meer. Deze week heb ik een poging gedaan om aan het ding te wennen, maar het lukt nog niet al te best. Vooral het praten is vervelend omdat je ineens gaat slissen, ik blijf het wel een tijdje proberen want volgens de tandarts zou het moeten wennen. We zullen het wel zien en anders kan ik ook zonder nog jaren verder.

Dinsdagavond ging Romy naar mijn ex en woensdag kon ik een dag langer werken om weer een uurtje extra tijd voor tijd te verdienen. Op mijn werk heb ik momenteel ook weer leuke uitdagingen dus de dag gaat snel om. 's avonds kwam mijn zoon Robert ook nog langs, ik help hem met zijn studie informatica. Donderdag was weer hetzelfde, deze keer kwam Robert samen met een klasgenoot langs en hebben we een avond lang met de programmeertaal java zitten stoeien. Rene is druk bezig om piano te oefenen, ik heb een lesboek voor hem gekocht en ik probeer hem een beetje pianoles te geven. Het is leuk om samen met je kinderen ergens mee bezig te zijn, op alle leeftijden.

Zaterdagochtend miezerde het een beetje maar ik had afgesproken dat ik samen met de buurman de beukenhaag zou snoeien. Nou ja, we hebben er zeker een meter boven af moeten halen om de haag weer op schutting hoogte te krijgen. Maar met een uurtje knippen en zagen was de top er over 10 meter af en lag de tuin vol takken. Even alles naar de stortplaats gebracht en nu moeten we het een beetje bij gaan houden, dan zal ze haag weer mooi vol worden. Daarna even de beestjes verschonen, nog een paar boodschappen gedaan, nasi gemaakt (met de nieuwe rijstkoker) en even samen met mijn zoon Rene gegeten.

Om half 7 kwam Romy al hier en werd het weer gezellig druk hier. Samen met Romy even onder de douche en daarna proberen Romy naar bed te krijgen. (lol) Nee ze was niet moe en wilde weer naar beneden. Nog maar even samen een puzzel gedaan en de tweede poging om negen uur. Helaas weer geen succes, nou ja ze mocht op de bank liggen met een dora dekentje tot ze zelf aangaf dat ze naar bed wilde. Maar ik gaf wel aan dat het al lang papa tijd was en daar schikte ze zich maar in

Om 10 uur sliep ze eindelijk en kon ik nog even wat mail beantwoorden en daarna heb ik een heel indrukwekkende film gezien over een ter dood veroordeelde man in Amerika die door een non begeleid werd en waarbij je details over de gruwelijke daad die hij begaan had, (het verkrachten en vermoorden van twee tieners) als flashbacks terug kreeg. Ook zag je het verhaal achter deze man maar ook het verhaal van de ouders van de kinderen die hem graag ter dood veroordeeld zagen. Ik ben principieel tegen de doodstraf omdat ik vind dat dat ook gelegaliseerde moord is en je bij een vergissing nooit iets terug kunt draaien. En zoals we in de puttense moordzaak hebben kunnen zien is het zelfs in Nederland mogelijk dat twee mannen jarenlang in de gevangenis kunnen zitten en de politie en justitie met volle overtuiging denken dat ze de goede daders van een gruwelijke verkrachting en moord en hebben, en toch blijkt na 8 jaar toch dat ze onschuldig waren als de echte dader gevonden is. Maar vooral de verhalen van de ouders deden me wat, als iemand je kinderen iets aandoet, dat kun je toch niet bevatten wat je dan wilt doen en voelt. Toen ik in bed naast Romy kroop heb ik nog even naar haar gekeken voor ik ging slapen. Ik had het nummer van Don Henley in mijn hoofd, “Anabel” waarbij ik altijd “Romy” zing.

Vanmorgen was Romy op tijd wakker, ja de wintertijd is weer aangebroken en het klokje van mijn kleine meid is nog niet omgezet. Dat zal ook nog wel even duren denk ik, maar het is straks in de ochtend weer licht als ik haar naar school breng en 's avonds gezellig vroeg donker. Net even samen croissants gebakken en ik moest even in de poppenkast iets spelen, ik verzin zo een verhaal waar je bij staat Vanmiddag denk ik dat ik maar even naar het zwembad ga met Romy, nog even genieten van het weekend, want volgende week begint weer een gewone week van school en werken.

Tot schrijfs, Hein

Don Henley Annabel
I watch you sleeping, my weary heart rises up on wings
I hear your laughter, something deep down inside me sings
Way down here in the land of cotton, you were born on a rainy day
Since then, sweet things long forgotten, they just keep flooding back my way

Oh child, I cannot tell you how the time just flies
But I have had my days of glory under sunny skies
These days, your bright dreams are all I want to see
Sleep tight, Annabel, you can always count on me

In this cold world, folks will judge you, though they don't know you at all
And I may not be there to catch you, anytime that you might fall
But, you got my hard head, and your mother's grace
All the likeness of the loved ones right there in your face
And I know in the end you'll be who you will be

So sleep tight, Annabel, you can always count on me

[ Nog geen reacties, klik hier om een reactie te plaatsen. ]

Verlichting in de tuin.

17 oktober 2009

Nu het 's avonds weer donker begint te worden krijg ik weer het lekkere gezelligheid gevoel dat bij de herfst en de winter hoort. Wanneer ik door de regen en de kou naar mijn werk fiets en koud en kleumerig aankom, dan is die eerste bak warme koffie zo lekker. Net zoals als erwtensoep met spek en roggebrood en lekker warme chocolademelk na een lange herfstwandeling en een gezellig en warm (t)huis. Gisteravond gingen Romy en ik even boodschappen doen en in het winkelcentrum hing weer overal verlichting. Romy vond het prachtig en ik ook, het geeft ook een heel gezellige sfeer.

Vanmorgen zou ik met de buurman de beukenhaag tussen onze tuinen gaan snoeien maar hij heeft het een weekje uitgesteld door omstandigheden. Ik was toch al wakker en aangekleed dus ben ik maar even verder in de tuin gaan snoeien en heb ik samen met Romy het konijnenhok even schoongemaakt. Daarna hebben we de kerstman met slee en hertje (lichtslang) en de grote lichtslang weer opgezocht in de schuur. Samen hebben we de kerstslee met hert weer op de glijbaan gezet en de lichtslang rond de boomhut gedaan. Even een stroomdraad aanleggen met een tijdklok en we hebben zelf ook weer gezellige verlichting in de tuin.

Straks komt sinterklaas weer aan en dat is met een kleintje van vier ook geweldig leuk. Eerst de Sint inhalen (met al die leuke pieten en perpernoten en snoep) en daarna sint op tv en 's avonds de schoen zetten en samen liedjes zingen. Ik zet ook de schoen en krijg steevast een briefje in de schoen waarop staat dat alleen kleine kinderen een schoen mogen zetten, tot grote lol van Romy. Straks weer kerst met de kerstboom en kerst cadeautjes onder de boom en een lekker kerstdiner hier thuis. En eerste kerstdag is ook mijn jongste zoon Raoul nog jarig.

Maar onze tuin is weer opgeruimd en gezellig verlicht, de vuurkorf staat ook al weer klaar en ons vogel restaurant ook. Straks ga ik met Romy nog even een boodschapje doen en vanmiddag gaan we nog samen koekjes bakken. Morgen komt een oude vriend van mij langs met zijn nieuwe lief, ook hij is een tijd lang alleen geweest maar ook hier heeft het liefdes geluk weer toegeslagen. Het is gek maar ik kan altijd genieten van mensen die verliefd zijn of veel van elkaar houden. Op een of andere wijze geeft me dat altijd een goed gevoel van zie je wel het kan nog. Ik ben zelf nu ook weer iets actiever aan het rondkijken, maar het blijft een toeval waarbij twee mensen elkaar moeten vinden. Zeker nu de donkere gezellige dagen er weer aankomen is het gezelliger met zijn twee. Maar ik merk wel dat het feit dat ik nog een kleintje heb van 4 en verder veel tijd aan mijn kinderen besteed niet een pre is voor de meeste dames. Maar zo ben ik nou eenmaal, mijn zorgzame kant heeft ook voordelen hoor

Volgende week heb ik de maandag en de dinsdag vrij want het is herfstvakantie en de dan gaan de kids niet naar school en heb je als ouders weer in overleg vrij te nemen. Maar dat doe ik met alle plezier hoor, we gaan er een paar gezellige dagen van maken. Wat ik echt leuk vind is dat ik met mijn jongste dochter de basis van cijfers en rekenen aan het oefenen ben en ik mijn oudste zoon van 24 dezelfde avond de concepten van object georiënteerd programmeren probeer uit te leggen. Het verschil is ook 20 jaar, maar ik vind mijn kinderen op elke leeftijd (zelfs de puberteit) erg leuk. Zelfs als ik de afgelopen week toevallig dezelfde tijd opsta als Rene (18) die met een wazig gezicht in de keuken staat. Als ik vrolijk informeer of hij goed geslapen heeft kijkt hij me gemaakt boos aan en zegt "ochtend pap....ochtend..." waarna ik weer smakelijk moet lachen om zijn ochtendhumeur. Van alles wat ik gedaan heb in mijn redelijk kleurrijke leven (en dat is best veel ) is het krijgen van mijn kinderen en het vaderschap het belangrijkste voor mij. Ik kan straks terug kijken op een rijk leven met kinderen die allemaal geworden zijn tot goede en fijne mensen waar ik trots op kan zijn en eventueel kleinkinderen waarmee ik weer van voren af aan kan beginnen als opa.

Maar nu eerst weer een gezellig weekend samen met de mensen waar ik oprecht het meest van hou.

Groetjes, Hein.

[ Nog geen reacties, klik hier om een reactie te plaatsen. ]

Druk weekje maar heel voldaan.

10 oktober 2009

Het was een druk weekje, Maandag en Dinsdag Romy naar school gebracht, gewerkt en om kwart over drie Romy weer uit school gehaald. Dinsdag naar de tandarts geweest om een afdruk te maken voor het plaatje dat ik krijg. Aankomende dinsdag passen en dan is het volgende week dinsdag gereed en heb ik eindelijk weer een goede bait... Romy ging mee naar de tandarts en zat zachtjes liedjes te zingen, ze verzint de laatste tijd gewoon zelf liedjes en die zingt ze dan. De tandarts vond het zo mooi dat ze een muntje kreeg voor de ballen automaat in wachtkamer, Romy weer helemaal gelukkig.

Woensdagmorgen Romy nog naar school gebracht en toen 9 uur werken om weer mijn uren te maken. Ik had een paraplu meegenomen maar die ben ik vergeten omdat ik hem aan de kant gezet had omdat Romy nog een dikke zoen wilde op school, kletsnat kwam ik bij mijn werk aan. Gelukkig kan ik daar zelfs om lachen als ik lekker warm achter mijn eerst bak koffie zit. Donderdag idem en vrijdag ook de hele dag gewerkt. Elke avond na 7 uur thuis en dan eten maken voor mij en Rene en om een uur of 8 na de afwas even een bakje koffie en rust. Ik heb de uren voor de opvang van Romy tijdens de herfstvakantie al weer verdiend.

Woensdagavond heb ik nog een klus gedaan voor een website van een vriend van mij, waar nog een klein bugje in zat. Gelukkig heb ik het kunnen oplossen en kan hij nu ook met korting codes werken. Het is een hele mooie website die erg goed werkt waar online concert kaarten gekocht kunnen worden. Ik moet zeggen dat ik best trots op mijn werk ben, ik werk al meer dan 15 jaar als internet programmeur en het vak blijft me boeien. Kijk maar eens op www.concertplaats.nu om te zien wat ik daar gemaakt heb.

Donderdagavond heb ik een andere site bijgewerkt en vrijdagavond was ik moe, op mijn werk hard moeten werken om een nieuwe site op te leveren. Ook moet ik nieuwe ontwikkelingen bedenken en bestuderen, dit werk is leuk maar je raakt nooit uitgeleerd. Vrijdagavond maar eens een lekker lang telefoongesprek met mijn vader gehad, hij is ook maar alleen en ik praat hem zeker twee keer per week even bij.

Zaterdagochtend op tijd op eerst even online alles bijgewerkt en mijn mail beantwoord, toen bedden verschonen, huis schoonmaken, wasje draaien, konijnenhok schoonmaken, slakken bak verschonen en boodschappen doen. Toen ik terugkwam was ook Rene eindelijk wakker en stond hij met een wazige blik in de keuken mij aan te kijken van wat ben jij actief zeg..pffff. Even later ging hij even de stad in en kon ik al vast even de nasi maken. Daarna ben ik ook zelf even de stad ingegaan, even koelpasta gehaald voor een oude laptop die ik nog had liggen. Hij stopte er steeds mee omdat hij te warm werd en dat kwam omdat de koeling niet meer goed werkte. Ik heb alles uit elkaar gehaald en schoongemaakt en opnieuw met nieuwe koelpasta vastgezet. De laptop doet het weer prima, vanmiddag begonnen om XP er opnieuw op te zetten en straks mag Rene er mee doen wat hij wil, hij krijgt hem voor school van mij.

Ook even een paar nieuwe schoenen gekocht voor mijzelf bij scapino, want in mijn oude schoenen begonnen gaten te vallen en dat is voor mij een teken dat ze aan vervanging toe zijn. Deze week moest ik een paar keer door de regen naar het werk fietsen en dan is het vervelend als je in een plas trapt en je voeten ineens nat zijn. Wel goed om even snel nog wakker te worden

Vanavond kwam mijn ex nog even langs met Romy want ze moest even wachten op een trein en heeft Romy nog even alles laten zien aan haar mama en boefje nog even geknuffeld. Romy is gek op onze kat, ze mishandeld hem soms (met alle liefde) een beetje maar het is een jong beestje en telkens komt hij ook weer bij Romy terug. Daarna even samen met Rene gegeten en afgewassen. Even nog een paar dingen op marktplaats gezet en nu even koffie en dit blogje.

Vanavond ben ik alleen, Rene zit boven op zijn kamer te kletsen met zijn vrienden en vriendinnen op MSN en Romy is tot morgenmiddag bij mijn ex. Het is stil hier in huis, ik raak er aan gewend, maar toch mis ik de gezelligheid van een gezin. Ik ben nou eenmaal een papa en een family man.
Hoewel ik ook wel kan genieten van een avondje alleen met een lief samen op de bank hoor Lekker tegen elkaar aan hangen, samen wat lezen of kletsen, wijntje erbij... ja dat mis ik soms wel eens. Maar dat komt nog wel weer een keer weer... Morgenvroeg weer lekker op tijd op, lekker in mijn eentje een beetje aanklooien, broodjes bakken, koffie drinken, samen met de kat op de bank lekker even lezen. Om 1 uur komt Romy weer thuis en dan gaan we nog even wat gezelligs doen.

Nog even stil gestaan en aan mijn moeder gedacht die vorig jaar 16 oktober is overleden. Telkens als ik weer een pink ribbon advertentie zie moet ik weer aan haar denken. Ik mis de gesprekken die we elke zondagavond hadden aan de telefoon nog steeds. Maar dan denk ik hier altijd weer aan:

"Those we have loved and lost, are no longer where they were, but are always where we are".

Tot schrijfs, Hein

[ Nog geen reacties, klik hier om een reactie te plaatsen. ]

Schuurtje bouwen

3 oktober 2009

Vrijdag eerst een dagje gewerkt en toen Romy opgehaald, daarna even snel iets eten en in de auto om Raoul te halen. Daarna nog samen een paar pannenkoeken eten en het hele stel is weer compleet. Romy in bad en in bed en daarna even samen met Raoul tv gekeken terwijl Rene liep te stressen om alles voor morgen klaar te leggen, hij gaat naar zijn vriendin in Leiden . Raoul was ook een grapjas, hij had zijn WII meegenomen maar zijn controller thuis laten liggen. Gelukkig hebben de buren ook een WII en drie controllers dus hebben we er maar even twee geleend vandaag .

Deze week was het goed om een afdakje te hebben boven de fietsen, alleen merkte ik dat het water dat er achter af valt nog een beetje naar binnen spatte, en dat de voorkant wel erg open was en dat de wind de regen nog wel een meter onder het afdakje waaide. De zadels waren in ieder geval droog en dat is erg belangrijk, maar ik speelde al met het idee om ook een wand te maken aan de tuinkant waardoor je meer een beschutte schuur krijgt.

Vanmorgen ben ik eerst samen met Romy naar de bouwmarkt geweest om hout te halen. Deze keer paste het wel in de auto, het is verbazingwekkend wat er in zo'n swift past. Voorzichtig naar huis gereden en daarna samen met Romy alle hout uitgepakt. Romy mag zo graag helpen dus die mocht ook wat kleine balkjes dragen. Het is maar goed dat ze niets tegenkwam onderweg (zoals een buurman) want ze liep als een dronkenman met een stuk hout te zwaaien. Daarna heb ik alle schroeven in de bolderkar gegooid en ben ik het raamwerk gaan stellen. Romy mocht alles aangeven en toen ik begon met de planken mocht Romy iedere keer een of meer schroeven aangeven. Zorgvuldig zat ze de schroeven te tellen voor ze deze aangaf, het werkt wel lekker door als je zo'n hulpje hebt. Romy mocht ook het hout vasthouden terwijl ik het aan het zagen was en ze was beretrots dat ze mocht helpen. Het resultaat is mooi en ik heb ook gelijk de fiets reparatie spullen in het nieuwe schuurtje op een schapje gedaan.

Daarna konijnenhok verschonen, kattenbak doen, boodschapjes doen en daarna het huis zuigen en dweilen, de wc's schoonmaken en opruimen. Toen ik de controllers ging lenen bij de buren werd ik gelijk uitgenodigd voor een bakkie koffie. Ik heb het best heel goed getroffen met mijn buren hier hoor. Ik heb ook nog reactie op mijn eerdere blog gehad en ja, ze hebben gelijk hoor. What you fear is what you get, en ik moet er inderdaad eens vaker uit gaan. Ik zit i.d.d. te vaak thuis maar dat komt ook omdat ik voor de kids moet zorgen en als ik een keer alleen ben dan werk ik over voor extra verlofuren en ben ik blij als ik even een moment voor mijzelf heb. Ik denk dat menig alleenstaande ouder dit wel herkent. Maar ik zou i.d.d. een beetje meer op vriendschappelijk basis met mensen uit moeten gaan en meer onder de mensen moeten komen. We doen ons best...

Vanavond nog even koekjes gebakken en morgen ga ik lekker met Raoul en Romy zwemmen en morgenavond gaat Raoul al weer naar zijn moeder. Rene is vandaag naar Leiden en die verwacht ik niet voor twaalf uur thuis, en vanavond ga ik lekker gezellig tv kijken met Raoul. Het eerst uitje dat ik op de planning heb is samen met de grote zus van Romy naar een concert van Ilse DeLange waar ik een grote fan van ben. Maar met de donkere dagen word het wel gezelliger, kaarsjes aan 's avonds of de vuurkorf, en straks gezellig de feestdagen met verlichting in de tuin, ik heb er zin in.

Tot schrijfs, Hein

[ Nog geen reacties, klik hier om een reactie te plaatsen. ]

Muurtjes rond het hart en assertiviteit.

30 september 2009

Vandaag heb ik 10 uur gewerkt en ging ik moe maar toch ook wel voldaan naar huis. Ik had bijna alle problemen goed opgelost en stond op de trein te wachten. Om mij heen zag ik allerlei mensen lopen en onwillekeurig deed ik weer een spelletje, zou er hier iemand rondlopen die bij mij zou passen. Ik vind altijd wel iets om iemand af te keuren, ze kijken sacherijnig, ze zien er onverzorgd uit, ze hebben schelle harde stemmen, ze zijn dik of te dun, te oud of te jong, ga maar door. Wanneer ik wel een aantrekkelijke dame zie dan stel ik me voor dat ze heel veeleisend is met een hele waslijst aan eisen gebaseerd op de relaties die ze waarschijnlijk ook al gehad zal hebben en dat ze binnen de kortste keren weer bezig zal zijn om te proberen mij te veranderen. Met de geruststellende gedachte dat ik niets mis ging ik in de trein zitten en nam een boek van Yvonne Kroonenberg om even rustig te gaan lezen met de toepasselijke titel "was hij in de aanbieden?".

Tegenover mij zat een leuke jonge dame van eind twintig schat ik, ze had een lief en vriendelijk gezicht. Even later sprak ze een vriendin aan te telefoon en bleek ze ook een hele vriendelijke stem te hebben en uit haar gesprek kon ik afleiden dat ze ook een vriendelijk en open karakter had. Oeps, even niets om aan te merken behalve dat ze veel te jong was. Maar ik realiseerde me ineens dat ik ook zo was toen ik eind twintig was en dat ik dat onderweg naar waar ik nu ben kwijt geraakt ben. Ik zeg wel zo stoer dat ik nu weet wat ik wil en dat alle ervaringen mij sterker gemaakt hebben, maar bij elke vervelende ervaring is ook een stukje van mijn onschuld, prettige naïviteit en openheid doodgegaan. Ik ben harder en assertiever geworden en dat is juist wat mij in sommige andere mensen zo afstoot. Maar uit zelfbescherming heb ik deze muren rond mijn hart gebouwd. Dezelfde muren zie ik bij zoveel mensen om mij heen en op Internet, allemaal hunkeren we naar onbezorgde, veilige en vertrouwde liefde, een partner waarbij we weer veilig en onbezorgd helemaal onszelf kunnen zijn. Maar tegelijkertijd zie ik dat ik, en ook deze andere mensen naar buiten toe de muren hoog houden. Bang als we zijn om weer gekwetst te worden of om weer in een oude gewoonte terug te vallen, zijn we alert op iedereen die emotioneel maar een beetje in de buurt komt.

Dan realiseer ik me ook dat deze vorm van zelfbescherming ook de grootste belemmering is om weer een gelukkige liefdevolle relatie te vinden. Wanneer je goed je beste doet is op iedereen wel iets aan te merken en kun je veilig iedereen op afstand houden. En ja, als ik om mij heen problematische of uitgebluste relaties zie dan denk ik weer dat ik me eigenlijk heel gelukkig moet prijzen. Ik heb alles wat mijn hartje wil, een leuk huis, leuk werk, fijne kinderen, goede omgang met de exen en alles loopt zoals het moet. Dan ben ik weer heel goed in het mijzelf overtuigen dat ik eigenlijk helemaal geen relatie nodig heb.

Maar soms dan zie je ook twee mensen die erg gelukkig zijn met elkaar, die elkaar goed aanvoelen, waar de intimiteit van afstraalt, die helemaal zichzelf kunnen zijn en die met een grenzeloos vertrouwen heel gelukkig zijn met elkaar. Dan denk ik aan al de dingen die op mijn lijstje staan, gebaseerd op alle keren dat iemand een schop tegen mijn hart gaf of er zelfs een mes in stak. Maar goed beschouwd zijn het niet deze mensen die mijn muren gebouwd hebben, dat heb ik zelf gedaan en hierdoor sta ik niet open voor een ander. Echte liefde kun je pas vinden als je weer onbevangen tegenover iemand kunt staan zonder een lijst van eisen en voorwaarden. Pas dan kun je weer grenzeloos verliefd worden en jezelf ook helemaal en onbaatzuchtig geven en helemaal echt jezelf zijn.

Terwijl ik dit schrijf realiseer ik me dat ik nog een rugzakje heb die echt niet te zwaar is om te dragen maar wel een slecht uitgangspunt is om je weer te binden. Wanneer ik terugdenk aan mijn eigen relaties, en naar relaties om mij heen kijk, zie ik dezelfde patronen telkens weer. Mensen die gekwetst worden en die niet bij machte zijn om dit nog op een vriendelijk naïeve en liefdevolle wijze op te lossen omdat het verleden blijft meespelen. Mensen die bij de eerste de beste problemen weer het harnas van assertiviteit en voor zichzelf opkomen aantrekken en zichzelf terugtrekken in een veilig hol, waarna de ander dit ook doet en de machtstrijd met een negatieve spiraal weer kan beginnen.

Hebben mensen die al een half leven achter zich hebben, net als ik, dan wel een kans om ooit weer een liefdevolle relatie te vinden? Hoewel we allemaal om het hardst roepen dat we best zonder een partner kunnen en dat we onszelf best redden, verlangen we allemaal bewust of onbewust toch naar die arm om onze schouder en liefdevolle en vertrouwde gesprekken in elkaars armen lekker samen in een warm bed. We geven het niet altijd toe maar dat verlangen naar onbaatzuchtige liefde, veiligheid en intimiteit hebben we allemaal. Maar om dit te bereiken moeten we eerst onze lijstjes van vroeger ervaringen uitgummen en weer open en zelfs een beetje naïef zijn, de onschuld weer iets terugvinden.

Met eisen pakketten, lijsten met voorwaarden en assertiviteit, kun je in een zakelijke wereld goed onderhandelen, maar een liefdes relatie is geen zakelijke overeenkomst maar juist een waarbij vooral het hart moet spreken. En ja, wanneer iemand te dichtbij komt dan is dat doodeng, maar bij de juiste persoon zal de verliefdheid de angst overwinnen. Tot die tijd is het rustig wachten en proberen het eigen rugzakje lichter te maken en de lijstjes zo veel mogelijk te schrappen. Dan zijn we weer in staat, alsof we nooit gekwetst zijn, weer echt lief te hebben.

Vriendelijk groet, Hein

[ Nog geen reacties, klik hier om een reactie te plaatsen. ]

Je word ouder papa

26 Sept 2009

Peter Koelewijn zong het al heel veel jaren geleden en vanavond heb ik het weer in mijn hoofd. Ja ik word ouder en hoewel ik het niet toe wil geven en nog heel jong van geest ben, merk ik op dit soort dagen dat ik echt ouder ben geworden, ik zal zo even uitleggen waarom.

De afgelopen week was een vrij normale week, tot woensdag werken en voor Romy zorgen, de rest van de week alleen voor Rene maar daar merk je niet zoveel van, behalve wat extra was en overal haren... Vrijdagmiddag kwam ik thuis en had hij even voor mij stofgezogen, heel aardig, maar Rene is een heel aardig joch. Vrijdagavond heb ik ook mijn zoon Rick (21) even van de trein gehaald, hij woont op kamers maar kwam een weekendje bij pa mee eten en slapen. Het is gezellig om ze hier te hebben, Rene en Rick zijn druk samen "guitar hero" te spelen want Rene heeft namelijk twee gitaren. Het is erg leuk om ze te zien zo samen, dat zijn mijn jongens die al bijna over me heen kijken.

Maar deze ochtend, terwijl de jongens uitsliepen, was ik om half negen op om naar de bouwmarkt te gaan, ik had me namelijk voorgenomen een afdak van 3 bij 3 meter te gaan maken naast de schuur zodat de fietsen en het speelgoed van Romy droog staan. Ik had deze week al uit zitten broeden hoe ik dit aan zou pakken en wat ik hiervoor nodig had. Ook had ik al uitgezocht waar ik het goedkoopste hout en waar ik de golfplaten moest kopen. Het is verbazingwekkend wat er nog in mijn kleine suzuki swift past, balken van 3 meter lang en golfplaten, met wat touw en een open achterklep reed ik langzaam naar huis. Ik ben super blij met mijn autootje hoor.

Toen ik terug was kwam net Rick uit bed en hebben we samen even thee gedronken en wat gegeten. Daarna ging ik aan de slag, boren, zagen, schroeven, meten, op de trap en tegen de middag zat het buiten raamwerk vast en waterpas. Even snel wat gegeten en toen weer verder, een van mijn eigenschappen is dat als ik ergens aan begin, het ook af moet. Nog even terug naar de bouwmarkt om wat extra schroeven te halen en een extra zakje cement. Om half vijf vanmiddag was alles klaar en ik merkte dat ik aardig over mijn fysieke grenzen heengegaan was. Ik was moe, erg moe en mijn armen, benen en rug deden pijn. Maar het resultaat was heel stevig en mooi.

Even douchen en daarna eten maken, een pan vegetarische nasi want Rick is vegetariër. Na het eten was ik zo moe dat ik na het afruimen van de tafel, voor het afwassen maar even op bed ben gaan liggen. Om half negen werd ik weer wakker, en hoorde ik boven weer zachtjes "guitar hero". Even de was uit de machine halen en ophangen een tweede was er in doen. Daarna nog even afwassen en een kopje koffie drinken. Nog even een stokbroodje in de oven en een blogje schrijven. Ik voel elke spier in mijn lijf al en morgen gaat het nog erger zijn. Je word ouder papa, geef het maar toe, je wilt er alles aan doen, maar je weet niet hoe, je word ouder papa. Maar hij kan wel mooie afdakjes maken, "mijn papa is wel een goede maker", zegt Romy dan trots.

Straks even Rick maar de trein brengen en dan op tijd naar bed, morgenvroeg even lekker lezen op de bank of even wat schrijven en om een uur of 2 komt Romy weer thuis, ze heeft bij haar oudere zussen gelogeerd. Dan gaan we er nog even een gezellig middag van maken. Ik heb voor Rene een nieuwe stationsfiets gekocht via marktplaats want zijn oude fiets begint een gevaar op de weg te worden en Rene trekt ongelukken aan, dus is het belangrijk dat we het ongeluk niet uitdagen

Tot schrijfs, Hein

[ Nog geen reacties, klik hier om een reactie te plaatsen. ]

Stof en nog meer stof

20 Sept 2009

Het was een lekker drukke week, maandag begon al met de lampegieters lampion optocht. Zondag avond al de prinsessen jurk van Romy gepast en maar met een kleine riem op maat gemaakt want ze wilde als prinsesje. Op school hadden ze een lampion gemaakt en 's middags hadden ze al een toch rond de school. 'S avonds kwam Romy's grote zus Tessa al langs om mee te eten en even later kwam ook Romy's zus Britte langs samen met kluit. Tessa heeft Romy's haar nog gedaan, ik had een zak kinder vuurwerk mee en zo gingen we om half acht op pad achter de fanfare en drumband aan met zijn allen. Daarna chocolade melk en kindervuurwerk afsteken. Ik weet niet wie meer lol had, Romy of ik . Door alle indrukken sliep ze pas om half 12 maar het was weer een erg gezellig avond.

De rest van de week was gewoontjes, Romy naar school, ik naar het werk, de rest van de week extra werken, 's avonds eten maken en nog en beetje huishouden doen. Het leven van een alleenstaande ouder zullen we maar zeggen. Vrijdag met de auto naar het werk omdat ik na het werk mijn zoon Raoul zou ophalen voordat ik Romy op zou halen. In theorie werkt die dus maar in de praktijk stonden mijn ex en ik beiden een uur in de file. Dat doen we dus niet meer, in het vervolg ga ik wel eerst Romy ophalen en daarna buiten de spits Raoul. Het is even het vinden van een goede oplossing samen met mijn ex, maar dat gaat wel lukken.

Vrijdag wilde ik eerst lekker nasi maken maar het was al laat en ik was de boemboe vergeten dus heb ik maar lekker pannenkoeken gebakken en een paar hamburgers, voor de kinderen geen straf hoor. Ik heb altijd wel wat reserve voor noodgevallen in huis. Daarna Romy in bad en toen even een rustige avond met mijn jongens, even bijkletsen voor zover Raoul nog een stem had want die was een week op schoolkamp geweest.

Zaterdag is voor mij standaard de huishoud dag, op tijd op, konijn en cavia verschonen, slakkenbak verschonen, boodschappen doen maar vooral huis schoonmaken. Romy helpt me in alles lekker mee hahahaha. Wat ik niet snap is waar al dat stof toch vandaan komt. Elke keer maak ik alles goed schoon, keuken, kamer, slaapkamers, badkamer en na een week zie ik al weer een laag stof liggen. Neem daar bij dat Rene zijn haar weer heeft zitten verven en nu overal lange zwarte haren achterlaat, dat is dus wel te verklaren, maar al dat stof niet. Ik maak het maar weer allemaal schoon maar blijf me wel verbazen hoe snel dat gaat. De kat zorgt ook wel voor veel extra schoonmaak werk dus ik hoef me niet te vervelen. Maar daar zorgen de kinderen ook wel voor hoor...

Zaterdag ochtend ging mijn zoon Rene naar een anime conference, helemaal uitgedost in zijn lange zwarte (Japanse) jas die zijn moeder voor hem gemaakt had ging hij op pad met mijn fiets want de zijne is stuk natuurlijk. Als zoon van een fietsenmaker kan ik die weer proberen te maken, ook een klus voor zaterdag ochtend. De achernaaf is naar de knoppen dus we moeten op zoek naar een nieuwe "stationsfiets" want reparatie zal zeker meer dan 60 euro kosten en dat is de fiets niet meer waard. In de middag even met Romy de stad in geweest en aan het einde van de middag kwam ook de grote zus van Romy, Britte even langs en kon ze gelijk ook mee eten. Ze werd gebracht door haar zus Michelle die net haar rijbewijs heeft dus die zag ik ook even weer, leuk en gezellig.

Ik ben zo blij dat we allemaal zo goed met elkaar kunnen opschieten, ik probeerde het deze week uit te leggen aan iemand die er niets van begreep. Twee exen, die ook weer exen hebben, kinderen uit het eerste huwelijk, (ex) stiefkinderen, een dochtertje uit mijn tweede huwelijk en iedereen kan goed met elkaar opschieten. Ik begrijp dat dit een uitzonderlijke situatie is die niet zo vaak voorkomt, maar zelfs Romy begrijpt het, iedereen heeft een papa en een mama maar niet iedereen heeft dezelfde papa en mama maar sommige mensen hebben dezelfde papa en sommige mensen dezelfde mama. En ze weet feilloos wie bij wie hoort...

Romy heeft een papa en mama, maar ze kent ook de mama van haar broers en de papa van haar zussen. Voor haar is daar niets raar aan, ze groeit op in goede verstandhouding met iedereen en haar leven is in dat opzicht lekker rustig, vredig en op orde. Heel belangrijk vind ik dat en gelukkig de exen ook. Alle kinderen hebben er baat bij trouwens en ik ook hoor, ik zou ze geen van allen willen missen.

Zaterdag avond lekker samen tv gekeken en nu op zondagochtend lekker broodjes gebakken en zo even wassen en aankleden. En dan eens zien wat we vandaag nog gaan doen, vanavond gaan we samen Raoul naar huis (halverwege) brengen en morgen begint weer een normale week voor allemaal. Ik ben in mijn hoofd al weer met een kleine verbouwing bezig, volgende week zaterdag ga ik een afdak maken naast de schuur van 3 bij 3 meter waar de fietsen en het speelgoed van Romy droog onder kunnen staan. Heb de hele week nog tijd om na te denken hoe ik dat ga doen, ik heb al een beetje een idee, met geïmpregneerd hout en golfplaten. Zo blijven we lekker bezig...

groetjes, Hein

[ Nog geen reacties, klik hier om een reactie te plaatsen. ]

Reminiscing

11 Sept 2009

Een prachtig Engels woord waar ik niet een eenduidige Nederlandse vertaling voor heb is het woord reminiscing (to talk or write about old times or past experiences), eigenlijk dus oude herinneringen ophalen. De Little River Band schreven ooit een heel mooi nummer met de titel reminiscing, met daarin de prachtige regel "when we're old, we'll go dancing in the dark, walking through the park, and reminiscing". Wanneer we oud zijn gaan we dansen in het donker, door het park lopen en oude herinneringen ophalen.

Het leuke van ouder worden is dat je ook steeds meer belevenissen hebt om oude herinneringen op te halen en ik ben iemand ie het vervelende vaak vergeet en alle waardevolle en mooie of leerzame herinneringen blijft onthouden. Soms zitten ze verborgen in een klein hoekje van je bovenkamer en is er een kleinigheid nodig om ze weer naar boven te halen. Zoals vanmorgen toen ik in de trein zat en ik weer een paar nummers van de band Saga op mijn mp3 speler gezet had en deze zat te luisteren. Onmiddellijk gingen mijn gedachten terug naar de tijd toen ik 20 was en in Emmen op kamers woonde. Ik was beroeps musicus in de band Shamrock en mijn stamcafé was de Engelenbak in Emmen. Ondanks dat ik zelfverzekerd probeerde over te komen en een redelijk bekende musicus en markant persoon was die zich openlijk afzette tegen de gevestigde orde, was ik van binnen best wel het onzekere jongentje dat veel te beschermd en naïef in een klein dorp opgegroeid was. Nieuwsgierig naar alles wat het leven te bieden had viel ik keer op keer op mijn neus maar leerde ik ook veel.

In die tijd was ik smoorverliefd op een meisje uit Emmen, volgens mij heette ze Tineke. Ze was niet zo groot en had witblond haar, iets waar ik nog steeds voor val als een blok. Ze was belazerd en verlaten door haar vriend en had een eigen flat in Emmerhout. Ik kwam er regelmatig op bezoek en zij gaf me muziek mee waar we samen naar luisterden en dat was dus de band Saga. Ik had daarvoor nog nooit van Saga gehoord maar de muziek was geweldig mooi, een soort symfonische rock. Bij de muziek van Saga droomde ik van Tineke. Ondanks dat ik niet op mijn mondje gevallen was had ik een probleem, ik was zo smoorverliefd op haar dat ik haar niet durfde te zeggen wat ik voor haar voelde. We waren best vaak bij elkaar als vrienden en op een avond zaten we in mijn stamcafé en had ik mijzelf wat moed ingedronken. Ik besloot dat het tijd was om te zeggen wat ik voor haar voelde en ze reageerde erg boos. "Moet je eerst dronken worden om mij te kunnen zeggen dat je verliefd op mij bent…" en waar ik bang voor was geweest had ik mijzelf ook aangedaan. Als een geslagen hond ben ik toen naar huis gegaan en het is verder nooit wat geworden tussen ons. Een tijdje later had ze weer een vriend, geloof ik, en was het met de vriendschap ook over.

In ieder geval was dit weer een levensles die ik nooit meer vergeten ben, ten eerste drink ik nooit meer teveel en ten tweede zeg ik altijd wat ik op mijn hart heb en heb ik daar geen "borrel" meer voor nodig. Dat is het voordeel van ouder worden, het leven is een stuk gemakkelijker, dingen worden eenvoudiger, je ziet minder beren op de weg en je kunt terugvallen op veel jaren ervaringen. Je zou kunnen zeggen dat je meer rust hebt en dat je levenservaring je zelfverzekerder en rustiger maakt. Ik heb nog best veel jaren voor mij (hoop ik) en heb nog een dochtertje van vier die net gaat puberen als ik 60 zal worden. Ik ben heel benieuwd hoe die combinatie tegen die tijd zal uitpakken. Ik vind pubers erg leuk en hoewel ze ook erg irritant kunnen zijn, moet ik er ook vaak om lachen. Ook als vader sta ik ook nu veel steviger in mijn schoenen en dat maakt het leven voor mij en de kinderen ook wel makkelijker, hoewel ze mijn "humor" niet altijd kunnen waarderen. Wat zeker is dat ik over 10 jaar nog meer heb om te "reminiscen" en nog meer muziek heb dan nu waarbij herinneringen naar boven zullen komen. Het leven is goed als je naar de mooie en goede dingen kijkt.

Tot schrijfs, Hein

[ Nog geen reacties, klik hier om een reactie te plaatsen. ]

Waarom ben jij nog steeds vrijgezel?

6 Sept 2009

Ik plaatste vandaag weer eens een post op een alleenstaanden forum, het onderwerp was deze keer het altijd populaire onderwerp "waarom ben jij nog steeds vrijgezel" en dat komt dan neer op een discussie over afknappers. Ik heb wel een top tien die ik zo uit mijn mouw kan schudden, ervaring genoeg helaas Wat me trouwens wel opvalt is dat de meeste afknappers van anderen met uiterlijk en kleding e.d. te maken hebben, kortom met uiterlijk vertoon en dat er pas daarna naar karakter afknappers gekeken wordt. Voor mij is uiterlijk ook wel belangrijk maar mijn afknapper lijstje gaat over karakter en levensinstelling. Altijd weer grappig zo'n discussie, vooral wanneer mensen zich gaan profileren

Deze week was weer een drukke week, ik heb er een extra dag en nacht voor Romy bij genomen omdat mijn ex iets van haar werk had en dan merk je wel dat het behoorlijk moeilijk is je 36 uur werk te doen en aan je verplichtingen als ouder te voldoen. Het is dan ook 35 uur geworden met veel racen en hard fietsen af en toe. Aankomende week zal het weer moeilijk worden, woensdag werk ik normaal langer maar dan hebben we een info avond van de school van Romy. Daar wil ik ook zeker naar toe, dus moet ik maar weer ergens anders een uurtje extra werken.

Vrijdagavond kwam eerst mijn tweede ex Romy brengen en even later kwam mijn eerste ex Raoul nog even brengen omdat ze de spullen van mijn zoon Rick op kwam halen. Mijn één na oudste zoon Rick heeft eindelijk een kamer gevonden en zijn spullen stonden hier op zolder opgeslagen. Ik ben blij dat hij nu een eigen stek heeft, ik zal er binnenkort ook eens een kijkje gaan nemen, als Rick met zijn drukke sociale leven hier een keer tijd voor heeft.

Vrijdagavond was gezellig en we hebben samen gezellig t.v. gekeken met wat stokbrood, drinken en chips. Zaterdag ben ik eerst met Romy aan het boodschappen doen geweest en daarna hebben we de foto's opgehaald uit de stad. Dit waren de mooiste foto's van de workshop vorige week en ik heb er gelijk een paar afgewerkt en opgehangen. Zaterdag middag kwam ook Britte, de grote zus van Romy even langs en zijn we samen even naar de kinderboerderij geweest. Ze bleef ook eten want ik had nasi gemaakt en na het eten heb ik haar samen met Romy even naar huis (bij haar vader) gebracht. Even koffie gedronken en bijgekletst en Romy heeft nog even een spelletje gedaan met haar grote zussen Michelle en Britte. Stiekem heeft Romy ook even bij Michelle voor op de scooter gezetten, op het pleintje achter het huis. Ze zat steeds op de toeter te drukken met een lach van oor tot oor. Leuk dat we allemaal een grote familie zijn, dit doet me echt goed en het is ook erg goed en leuk voor Romy.

Vandaag ben ik lekker met Raoul en Romy naar het zwembad geweest en nu spelen ze allemaal lekker in de tuin en ben ik vast met het eten bezig. De was van Tessa, de oudste zus van Romy nog even opgehangen want ze heeft de wasmachine stuk Straks ga ik Raoul halverwege brengen naar mijn ex (we delen de afstand) en daarna Romy in bad en bed en nog even genieten van de zondagavond voor weer een drukke week begint. Ik bedenk me nog ineens een reden waarom ik nog steeds vrijgezel ben gebrek aan een uitgebreid sociaal leven hahahahaha maar mijn sociale leven is erg leuk maar in een wat kleinere kring. Zo even het eten afmaken en dan lekker samen eten.

Tot schrijfs, Hein

[ Nog geen reacties, klik hier om een reactie te plaatsen. ]

Fotosessie naaktfotografie

30 Aug 2009
Deze week begon de school weer voor Romy en was het even weer wennen aan het nieuwe ritme waar we nu weer in komen. Romy 's morgens naar school brengen, ze blijft tussen de middag over en dan om kwart over drie weer van school halen op maandag en dinsdag. Woensdag breng ik haar in de ochtend en dan haalt mijn ex haar uit school, een eerlijke verdeling van de week en regelmaat voor Romy dat is belangrijk. Op de dagen dat we Romy niet hebben kunnen we extra uren maken zodat we beiden gewoon een normale werkweek kunnen maken.

Nu mijn zoon Rene hier woont heb ik er wel een verantwoordelijkheid bij, maar het is ook wel gezellig om weer iemand permanent in huis te hebben. 's avonds eten we eerst samen en daarna gaan we lekker ons eigen gang, daarna even een stokbroodje in de oven en even samen tv kijken.

Na het toch wel zware eerste deel van het jaar waarbij ik erg mijn beste heb moeten doen om alle weer op de rit te krijgen, had ik wel een keer een leuk verzetje verdiend, vond ik. De laatste maanden was van fotograferen niet zoveel gekomen en ik ben het al weer een beetje aan het oppakken. Gisteren ben ik weer een keer naar een workshop naaktfotografie van Amit Bar geweest, een fotograaf die ik ondertussen al redelijk ken. Het model was ook een bekende (en een goed en vriendelijk model) dus het was een hele leuke middag waarin we leuk konden experimenteren.

Eerst wat leuke poses geprobeerd, daarna iets met een kleed en een krukje. Maar het leukste was het werken met een spiegel, dit zijn ook hele mooie foto's geworden. Van de 80 foto's zijn er 20 goed genoeg en een stuk of 4 echt super mooi geworden. Dit is voor een normale foto sessie een normaal resultaat, ik keur een foto snel af als er maar een klein foutje in zit of het model net verkeerd keek of de belichting niet mooi is. Ik bewerk een beetje na maar ga geen slechte foto's proberen op te poetsen. Ik zal deze week deze vier foto's ook op 30 x 40 laten afdrukken, ik ben er erg trots op.

Ik zou best wat meer willen fotograferen maar het is toch wel moeilijk om aan modellen te komen. Natuur fotografen hebben het in dat opzicht makkelijker, hun model is er altijd maar voor een portret, licht erotisch, kunstzinnig naakt en glamour naakt fotograaf is het soms best moeilijk een geschikt model te vinden. Ik vond het weer heerlijk om in een studio omgeving te fotografen met een leuk en ervaren model, het resultaat mag er zijn.

Straks even onder de douche, over een een uurtje komt Romy weer en morgen begint weer een werk en zorg week als alleenstaande papa. Ik heb het naar mijn zin zo, het is niet altijd even makkelijk maar zolang mijn kinderen gelukkig en tevreden zijn ben ik het ook. En een sessie zoals gisteren is weer een leuk verzetje en even weer iets echt lekker voor jezelf.

Tot schrijfs, Hein

[ Nog geen reacties, klik hier om een reactie te plaatsen. ]

Sociaal leven

22 Aug 2009
De afgelopen twee weken was Romy door de week bij mijn ex en kon ik even wat verlof uren inhalen. Ik heb helaas geen verlof uren meer en ik weet zeker dat voor het einde van het jaar Romy dagen niet naar school kan of vakantie heeft . Ik moest dus extra uren werken om weer wat extra verlof op te bouwen. Omdat we momenteel in een druk project zitten is er werk genoeg en daarom heb ik de laatste twee weken ook 44 uur gewerkt i.p.v. De gebruikelijk 36 uur. Door de week is mijn zoon Rene hier en in het weekend Romy en Raoul er ook bij. 's morgens vroeg om half 8 weg en 's avonds om half 7 of 7 uur thuis, eten koken, samen eten, afwassen, keuken opruimen en schoonmaken, voor je zit is het half negen en dan ben je op. Even een kop koffie, stokbroodje in de oven, wat drinken en dan samen met Rene nog even een dvd kijken. Tussen alle bedrijven door, boodschappen doen, huis schoonmaken, wasjes draaien, ophangen en inruimen, huisdieren verzorgen en daarnaast doe ik af en toe een IT klusje om de rekeningen te kunnen betalen. Soms denk je waar haal ik de tijd in vredesnaam vandaan, maar als je dan om half 1 's nachts in je bedje ligt voel je jezelf voldaan dat het allemaal weer gelukt is en val je als een blok in slaap. Als alleenstaande vader en moeder is het niet altijd even makkelijk.

Deze week zou ik nog een klusje voor mijn stiefdochter doen maar door vertraging met de trein was ik te laat. Ze maakte in het telefoongesprek een grapje “ik heb wel een sociaal leven” en ik weet dat dat niet gemeen bedoeld was hoor en echt een grapje was. Maar het zette me wel even aan het denken, ik had net 9 uur gewerkt, ik moest nog met de trein naar Veenendaal, dan moest ik snel even naar de AH eten halen, thuis koken voor mij en mijn zoon Rene en daarna nog even iets voor een Internet site van een kennis doen. Ik realiseerde me ineens dat ik best heel gelukkig ben en een voldaan leven heb maar dat ik i.d.d. weinig tot geen tijd heb om er eens uit te gaan of andere mensen te ontmoeten of zelfs een even ergens een bakje koffie te doen. Ok, volgende week heb ik weer een workshop kunstzinnig naaktfotografie, dan ben je er even uit maar of het onder sociaal leven valt...

Ach, zoals ik al zei, dit is mijn leven waar ik (tot op zekere hoogte) zelf voor gekozen heb als alleenstaande papa en ik voel me ook goed als papa voor mijn kids en geniet als het goed met ze gaat en ze lekker in hun vel zitten. Wat ik in mijn leven ook geleerd heb is dat ik tevreden kan zijn met wat ik heb en dat ik mijzelf niet aan anderen moet spiegelen. Ook al lijkt het leven van een ander veel leuker en spannender, ook daar is wel iets...

Vandaag ben ik lekker met Romy op stap geweest, Romy achter op de fiets, even nog een boodschapje doen, daarna ben ik even naar mijn kapper (Hamit) geweest en daarna hebben we in de stad nog even een paar computer spelletjes voor Romy en een CD van K3 gehaald. Heerlijk lekker kletsen met Romy, dat is voor mij echte ontspanning. Thuis samen K3 zitten luisteren, Romy vind het prachtig, drie keer “kusjesdag” draaien en de jongens vluchten gillend naar boven

Onze hazelaar achter het huis laat ook al veel hazelnoten vallen en ik heb een grote box gekocht waar al een aardige bodem vol inzit. Samen met Romy zit ik door de hele tuin hazelnoten te zoeken, ik denk dat we dit jaar wel 2 a 3 emmers vol hebben. Op zaterdag maak ik altijd een pan verse nasi en wat extra sate en vanavond hebben we lekker samen met Rene, Raoul en Romy gegeten. Daarna lekker een half uur met Romy in bad, ze was zo moe dat ze om kwart voor acht al sliep. Mijn stiefdochter Tessa kwam nog even haar was halen, en na dit blogje en een kop koffie ga ik even 2 stokbroodjes in oven doen en gaan we straks samen een dvd kijken.

Romy gaat maandag weer naar school, ze verheugd zich er zo op dat ze de nachten slapen aan het aftellen is. Ik heb weer fruit en extra brood gekocht voor haar broodtrommeltje en maandag gaan we met zijn allen Romy naar school brengen. Het zal wel weer even wennen zijn om Romy om half 9 naar school te brengen en 's middags weer te halen. De dagen dat ze dan bij mijn ex is werk ik iets langer en zo lukt het allemaal weer. Ik ben blij dat ik goed met mijn ex kan overleggen en dat we het voor Romy zo goed mogelijk op willen en kunnen oplossen. Straks zitten we weer een een vast ritme en gaat het allemaal weer lopen en heb ik ook af en toe een weekend echt vrij. Ik voel me een bevoorrecht mens, ik heb een leuke baan, een leuk (t)huis, vijf gezonde kinderen waar ik voor kan zorgen en leuke mensen om mij geen waar ik goed mee op kan schieten.

Carpe diem, Hein Pragt

[ Nog geen reacties, klik hier om een reactie te plaatsen. ]