Gezellig druk.

21 Feb 2010

Vrijdagavond heb ik eerst maar even eten gemaakt voor mijn zoon Rene die een vriend op bezoek had en na het eten heb ik eerst Romy opgehaald en daarna hebben we Raoul uit Woerden opgehaald in ons oude trouwe rode deukie. Zaterdagochtend waren we op tijd op en hebben we lekker broodjes gegeten en daarna heb ik het huis aan kant gemaakt, wasjes gedaan en boodschappen gedaan. 's middags met Romy de stad in geweest en nog een leuke boekje gekocht en zaterdagavond wilde Romy niet echt slapen dus het grootste gedeelte van de avond heb ik verhaaltjes voorgelezen en bij gelegen. Daarna nog even samen met Raoul tv gekeken en een stokbroodje kruidenboter gegeten.

Zondagochtend werden we weer op tijd wakker en toen we beneden kwamen zag ik, toen ik de beestjes eten gaf dat Liesjah, ons kraamkonijn een nestje gemaakt had in de hoek van de bak waar ze in zit in onze kamer. Ik heb haar i.v.m. De kou naar binnen gehaald, normaal zitten ze in een groot hok in de tuin, maar nu zit Luna (hij heeft zijn naam van Romy gekregen voor we wisten dat het een hij was) helemaal alleen. Nou ja hij kan rustig bijkomen van zijn “ontmanning” en volgens mij is hij er al aardig overheen. Maar toen ik keek zag ik het hoopje wol in de hoek van de bak bewegen en nadat ik even de geur van Liesjah aan mijn hand had opgenomen, ben ik even gaan kijken. En ja hoor daar lagen een paar jongen, ze had die nacht het nestje gekregen. Romy vond het ook erg leuk en de hele dag hebben we ook op zitten letten of het allemaal wel goed gaat in onze kraamkamer.

Vanmiddag ben ik samen met Romy lekker gaan zwemmen, dat doen we vaker op zondagmiddag hier in het zwembad in Veenendaal. Het is altijd heerlijk ontspannen en gezellig en na het zwemmen eten we natuurlijk samen even een patatje in het zwembad. Daarna gingen Romy en Raoul even lekker buiten spelen en kon ik even rustig eten maken. Na het eten hebben we nog even gezellig gezeten, Romy heeft zitten schilderen en nu slaapt ze lekker. Ik heb even een oude laptop opgeknapt voor Raoul zodat hij zijn eigen online spellen kan spelen en ik ook even rustig achter mijn eigen laptop kan.

Ik kreeg vanavond even wat foto's van het optreden van mijn zoon Rick in de Elegast in Deventer. Hij zingt in een band en ik was er graag bij geweest maar dat kon helaas niet. Maar een vriendin van mij uit Deventer is wel even geweest en die was vol lof en stuurde vanavond even een paar foto's. Het is leuk als je zonen in je voetsporen treden, Robert in de ICT en Rick in de muziek.

Morgen ben ik vrij tot woensdagavond i.v.m. de vakantie en co-ouderschap maar ik vind het wel heel gezellig hoor. Dinsdag komt een vriendje van Raoul hier en gaan ze samen die avond naar mijn ex Ivon en woensdagavond gaat Romy naar Conny en ben ik dan tot zondagmiddag weer heer en meester in mijn eigen huis Donderdag en vrijdag moet ik wel werken en donderdag avond geef ik weer een interview voor ik naar huis ga. Ik geniet van mijn goed gevulde leventje hoor, maar ben ook wel blij als ik een keer een avondje voor mijzelf heb .

Tot schrijfs, Hein

De kraamkamer is gereed.

[i]16 feb 2010[i]

Vandaag was een lekker drukke dag, het begon vanmorgen al toen we wakker werden. Romy was natuurlijk weer moe, want de avond daarvoor wilde ze maar niet slapen. Maar ja, ik moet ook naar mijn werk en Romy naar school dus ik stond, vrolijk als altijd, op en ging naar beneden. Ik ben niet een ochtend of avond mens, ik ben 's ochtends als ik wakker ben gelijk actief en vrolijk (tot enorme ergernis van mensen met een ochtendhumeur) en dat blijft eigenlijk zo de hele dag tot ik weer ga slapen. Romy heeft af en toe wel een ochtendhumeur, zo ook deze ochtend. Ze was even kampioen dwarsliggen en uiteindelijk zijn we nog even samen een kwartiertje samen in bed gekropen, nog even knuffen en dommelen.

Daarna was het wel haasten om alles gereed te krijgen en uiteindelijk waren we gelukkig wel op tijd op school, maar ik miste de eerste trein. Nou ja, een kwartiertje later gaat de volgende en zodoende kon ik nog even de Metro lezen. In de trein heb ik nog even twee verhalen van Yvonne Kronenberg gelezen op mijn ebook reader en daarna ben ik door de sneeuw in 10 min. naar mijn werk gefietst. Een halve dag gewerkt en even voor twee weer terug naar Veenendaal. Boodschapje doen en naar huis, even nog een paar dingetjes in huis doen en dan Romy uit school halen.

Ik heb ook maar even een afspraak gemaakt bij de dierenarts voor Luna ons meneertjes konijn, helaas moet hij zijn mannelijkheid inleveren, want 1 nestje jongen is denk ik genoeg. Maar volgens de dierenarts kan hij ondanks deze ingreep nog wel 6 weken daarna nog voor een nieuw nestje jongen zorgen, dus er kan eventueel nog een tweede nestje komen. Liesjah ons mevrouwtjes konijn gaat volgende week jongen krijgen en met deze kou ben ik bang dat de helft het niet zal overleven. Dus hebben Romy en ik vanmiddag de oude cavia kooi uit de schuur gehaald en weer helemaal schoon gemaakt. Tessa en Britte kwamen ook nog even langs net toen we even een nieuw waterflesje aan het halen waren bij de dierenwinkel. Maar die hebben gelukkig een sleutel en dus konden ze wel al vast in huis. Lekker warm stro en hooi in de kooi gedaan en even een plekje in de kamer vrijgemaakt en nu ligt Liesjah heerlijk tevreden in haar kraamkamer. We zijn heel benieuwd hoeveel jonkies het gaan worden en Romy kan haast niet wachten. Het kan zijn dat ze net bij haar moeder is als de jongen geboren worden maar dan haal ik haar wel snel even op. Ik vind het zelf ook heel spannend hoor.

Morgenmiddag gaat Romy weer naar haar moeder tot vrijdag en morgenavond heb ik eerst een interview voor een artikel over dating en daarna een avond voor mijzelf. Donderdag moet ik met mijn zoon Rene naar het ziekenhuis in Ede voor een onderzoek en rij ik wel even met mijn kleine rode “deukie” op en neer. Vrijdag een dagje in Utrecht werken en dan vrijdagavond weer Romy en Raoul ophalen voor weer een gezellig kids weekend. Volgende week heb ik de de eerste helft van de week verlof omdat Romy vakantie heeft en ons co-ouderschap natuurlijk gewoon doorloopt.

Vrijdagavond treed mijn zoon Rick voor het eerst op met zijn band in de Elegast in Deventer, allemaal even gaan kijken hoor! Ik kan er helaas deze keer niet bij zijn maar ik ben wel beretrots op mijn zoon hoor. En zo kabbeld het leven rustig voort, een zwarte kater probeert nu aandacht te krijgen door over mijn toetsenbord te gaan lopen dus die zal ik straks ook nog even wat aandacht geven. Nog even wat internetten en dan lekker naar bed, het leven is goed

Tot schrijfs, Hein

Bijzondere kinderen

13 feb 2010

In deze blog wil het eens hebben over mijn vijf bijzondere kinderen. Tot mijn 24e dacht ik niet na over kinderen, ik had ook niet de wens. Toen ontmoette ik Ivonne waar ik later ook mee getrouwd ben, die een sterke kinderwens had. Samen dachten we over drie kinderen en de dag dat mijn eerste zoon Robert geboren is zal ik nooit meer vergeten. Vanaf die dag was ik vader een rol die ik tot nu toe met zeer veel passie en overtuiging altijd geleefd heb.

Mijn zonen Rick en Rene kwamen daarna en als bijna nakomertje ook nog Raoul. De namen beginnen allemaal met een R en dat was een grapje van mij dat Prins Willem Alexander overgenomen heeft maar dan met een A. Vier jaar geleden werd nog een dochtertje Romy geboren uit mijn tweede huwelijk dat begin vorig jaar helaas ook strandde, maar ik ben ontzettend blij dat het mij een geweldige dochter gebracht heeft waar we samen in co-ouderschap nog goed voor zorgen.

Ik ben bijzonder trots op al mijn kinderen en ik ben een hele actieve en zorgzame vader, maar dat weten de meesten wel. Maar al mijn kinderen waren ook bijzondere kinderen en ik heb, samen met mijn ex partners, ook vaak op school gesprekken gehad over mijn bijzondere kinderen. Ze waren allemaal onrustig, erg slim, creatief, geen allemansvriendjes en bij alle kinderen werd er een poging gedaan door school om er labeltjes van een gedragsstoornis op te plakken. Ik heb mij hier altijd (samen met mijn ex) met hand en tand tegen verzet en als ik er nu met mijn oudste kinderen, waar het allemaal prima mee gaat, over praat dan maken zij zich ook nog steeds boos om de labeltjes. Ze zijn allemaal niet alledaags, met een heel eigen stijl en een zeer sterke eigen mening, ze zijn creatief en slim, ik ben heel trots op ze. Ik ben blij dat ik ze, samen met mijn ex partner, de kans gegeven heb om zichzelf te zijn en te blijven en ze zijn allemaal goed terecht gekomen.

Het lijkt er op dat tegenwoordig elk kind al vanaf de peuterspeelzaal en basisschool geanalyseerd wordt en men bijna zoekt naar een indicatie van een aantal medisch-psychische problemen zoals add, adhd, dyslexie, autistischme, pdd-nos, hooggevoelig / hoogsensitief, hoogbegaafdheid, Syndroom van Asperger enz. Het lijkt wel of elk gedrag dat maar enigszins afwijkt van de norm (wat dat dan ook is) en een kind dat te rustig of juist onrustig en druk, een probleemgeval is. Het kind is niet sociaal genoeg, verstoord de orde in de klas, vraagt veel aandacht en dat hebben we liever niet in onze overvolle klassen.

In Trouw las ik dat hoogleraar opvoedkunde Jo Hermanns schreef over de problematisering van de jeugd. Maar liefst 14% van alle kinderen volgt speciaal onderwijs, woont in een pleeggezin of een tehuis, of krijgt begeleiding van de jeugdzorg of de geestelijke gezondheidszorg. Ook blijkt dat 9% van deze jongeren onterecht tot hulpverleners is veroordeeld en slechts 5% van alle kinderen die gespecialiseerde zorg ook echt nodig heeft. Denk hier eens goed over na...

Het begint er steeds meer op te lijken dat we onze jeugd aan het problematiseren en medicaliseren zijn. Steeds vaker krijgen jongeren een stempel adhd of autisme opgedrukt en krijgen ze medicatie om ze te laten functioneren binnen een klas. Het aantal kinderen dat op een speciale school zit is explosief gestegen en het aantal kinderen dat aan de medicijnen zit ook. Het lijkt ondertussen wel een “probleem industrie” te worden waarbij het ook om veel geld gaat (8 miljard).

Ik was zelf als kind ook anders dan de rest, ik zou zeker het label autistisch opgeplakt hebben gekregen. Andere jongens zaten op sport en deden stoer, ik zat in de boeken, vond scheikunde en natuurkunde geweldig, wilde uitvinder worden, was misdienaar en dacht al vrij jong na over alles in dit leven. Ik had een paar vrienden en een vriendinnetje dat vond ik genoeg. Maar in het kleine dorp waar ik opgroeide accepteerden ze geen “bijzondere” kinderen en ik heb het dorp best wel eens gehaat. Ik was ook een moeilijk kind met een bijzondere gebruiksaanwijzing maar ook mijn ouders hebben mij de kans gegeven de zijn wie ik was en het heeft me gemaakt tot wat ik nu ben en ik zou niets anders willen zijn en ook niet willen dat ik “geholpen” was in mijn jeugd.

Dit heeft mij altijd gesterkt in het opkomen voor mijn eigen kinderen, ze de kans te geven om te zijn wie ze zijn en ze te helpen, ook met bijvoorbeeld een Orthopedagoog ze weerbaar te maken of te helpen met sociale vaardigheden. Maar voor mij zijn ze niet “gedragsgestoord” ze zijn Pragtjes en als ik zie hoe de broertjes (mijn kinderen noemen zich zo) nog een hechte band hebben en voor elkaar opkomen en dat ik diepzinnige gesprekken kan hebben met mijn zonen, waarbij ik echt niet gespaard word, dan ben ik trots op ze. En wat er ook zal gebeuren, ik zal altijd voor ze door het vuur gaan, want ze zijn voor mij het mooiste en beste dat me ooit is overkomen.

Ook Romy is weer een bijzonder kind, een nieuwe unieke combinatie van twee mensen, met een heel eigen willetje, slim, eigenwijs en eigenzinnig (net als haar beide ouders) maar ook de liefste schat en ook zij zal mogen zijn wie ze is en worden wat ze wil. Vaak kijk ik voordat ik ga slapen nog even naar haar als ze slaapt en dan krijg ik nog steeds bijna tranen in mijn ogen en zeg ik zachtjes, “papa zal proberen er altijd voor je te zijn lieverd, slaap lekker”.

Ik hou ontzettend veel van al mijn kinderen, het zijn allemaal sterke en eigenzinnige persoonlijkheden en ik ben heel erg trots op ze allemaal, want het zijn mijn kinderen.

Tot schrijfs, Hein.

Lees meer en reageer op:
http://www.heinpragt.com/menswerk/moeilijkekinderen.php

Even weer alles op een rij zetten.

5 feb 2010

Ik waarschuw de dames die wel eens commentaar leveren op mijn blogs maar vast even bij voorbaat dat het fenomeen vrouw er in deze blog niet zo goed vanaf komt. Zoals jullie weten ben ik een enorme fan van Yvonne Krooneberg die in de boeken “alles went behalve een vent”, “was hij in de aanbieding” en “monogamie voor beginners” vrij spreekt over mannen vrouwen en relaties. Het leuke van deze verhalen is dat ze vaak heel grappig zijn maar ook heel herkenbaar en dat ook vrouwen er bij haar ook niet zo positief vanaf komen. Deze week heb ik weer een boek van haar uitgelezen en ik moet zeggen dat ik zeer veel herkende.

Een vriendin zei laatst tegen mij dat ik gewoon op verkeerde vrouwen val, maar daar twijfel ik aan. Volgens mij (en Yvonne Kroonenberg) zijn veel vrouwen hetzelfde en ligt het ook wel aan hoe ik, en een groot aantal andere mannen in elkaar zitten. Een man waarvan ik weet dat deze precies als mij in elkaar zit zei laatst, “we zijn te lief, te braaf en willen het de vrouw echt naar de zin maken, maar dat is helemaal geen slechte eigenschap, het ligt aan de vrouw of ze er misbruik of gebruik van gaat maken!” en dat slaat de spijker op de kop!

Yvonne Krooneberg beschrijft in één verhaal een man die goed met vrouwen kan praten. Hij is lief, betrouwbaar, begripvol en staat zelfs midden in de nacht met een luisterend oor en een arm om de schouder klaar als iemand hem nodig heeft. Hij heeft dus erg veel vriendinnen, waarvan er niet één met hem het bed zou willen delen of een relatie wil, ondanks dat hij niet onaantrekkelijk is. Nee voor het bed en een relatie hebben ze liever een stoere mannelijke spannende man, eentje die een verovering is en die er lekker uitziet en zijn werk als minnaar verstaat en die niet voor de goede conversatie is aangenomen. Nee daar hebben ze de aardige lieve vriend voor. Hunkerend naar liefkozing probeert hij het af en toe wel om dan maar niet te begrijpen waarom hij wel goed is om de problemen van al die mislukte minnaar hufters aan te horen, maar zelf niet mag beminnen .

Dan heeft ze een verhaal over een vriendin die eigenlijk een perfecte en niet onaantrekkelijk man heeft maar toch zeer ontevreden is. Een man die volgens Yvonne eigenlijk perfect relatie materiaal is, hij doet zijn deel van de huishouding, weet het verschil tussen witte en bonte was, verzorgd de kinderen, is lief en zorgzaam en wil de partner op de handen dragen en toch krijgt hij amper iets terug. “Ja” zei die vrouw tegen Yvonne, “waarom zou ik hem waardering geven voor iets dat elke vrouw ook zonder enige vorm van waardering doet” en pas als hij na jaren een leuke minnares tegenkomt die hem wel waardering geeft, ziet ze in dat ze hem wel erg afgeknepen heeft. Dat ze eigenlijk een man had die alles voor haar deed, maar ze kon alleen maar ontzettend boos werden over het cd’tje dat niet goed in het doosje gedaan was, waarna ze besloot dat de man ook geen enkele liefkozing meer hoefde verwachten. Dat ze, als de man weer eens het hele huis gezogen had, de kussens van de bank optilde om afkeurend te melden dat hij dit de volgende keer niet vergeten moest, met natuurlijk dezelfde gevolgen voor het intieme leven. Yvonne beschrijft de matte en naar liefkozing hunkerende gezichten van die mannen die zich jaren lang zo voortslepen.

In nog een ander verhaal beschrijft ze dat lieve aardige zorgzame mannen met een luisterend oor en belangstelling voor hun partner, na de eerste verliefdheid seks, verdere intimiteit wel kunnen vergeten. Voor de meeste vrouwen is het nadat de verovering definitief is en er zekerheid voor in de plaats komt, niet meer zo nodig om seks te hebben of intiem te zijn. In relaties waar die zekerheid er minder is en de man eigenlijke een onbetrouwbare hufter is, lijkt het seksleven er na vele jaren niet onder te lijden. Dit is een kwalijke speling van de natuur die de meeste mannen ook niet begrijpen, alleen Yvonne ziet deze dingen als “mannenfluisteraar” wel en weet er meestal een aardig en grappig herkenbaar verhaaltje over te schrijven.

Vanavond ging ik weer naar huis en zag op het station en in de trein weer een paar dames met verbeten gezichten en hangende mondhoeken en ik dacht bij mijzelf, blij dat zoiets niet op mij wacht als ik straks thuis kom. Nu zou u kunnen denken dat ik alleen maar negatief denk over vrouwen maar het tegendeel is waar, ik ben zeer vrouwvriendelijk en op mijn werk en in mijn kennissenkring zie ik ook genoeg hele leuke aardig vrouwen hoor. Maar wanneer ik goed nadenk over mijn relaties en huwelijken dan denk ik, waar begin ik in godsnaam weer aan! Ik ben eigenlijk heel gelukkig zoals het nu is, heb alles goed voor elkaar en voor seks hoef ik ook niet expliciet een relatie aan te gaan, dat kun je ook los vast regelen.

Ik heb me voorgenomen om er deze keer niet meer in te trappen, het is mijn huis, mijn leven, mijn kinderen en iemand mag er met alle plezier bij komen er van meegenieten maar ik blijf zelfstandig en het blijft mijn leven en mijn huis. En wanneer een vrouw geen respect heeft voor mij of zit te zeuren, dan mag ze dat in haar eigen huis gaan doen. Ik ben goed zoals ik ben, ik ben nu eenmaal lief en zorgzaam, dat krijg ik er ook niet meer uit, ik zal een eventuele partner op handen dragen, maar niet meer toestaan dat ze misbruik of gebruik maakt van mij.

Ik generaliseer niet, er zijn genoeg vrouwen die wel een liefdevolle, intieme en respectvolle relatie aankunnen, maar ik ga niet aan een eisenpakket vooraf voldoen, zoals veel zoekende dames die hebben. Als iemand denkt dat ze te goed is voor mij dan zeg ik, ga rustig verder met zoeken naar je “eisenpakket”. Je neemt me zoals ik ben, je mag me leren kennen, ik ben een open boek en je mag me liefhebben en dan zal ik ook liefhebben en kunnen we samen heel veel leuke dingen doen en samen heel erg genieten van het leven. Ik denk nu elke dag weer “take it of leave it!” en vind mijzelf goed genoeg om dit te kunnen stellen. En hoe meer ik weer lees hoe meer ik deze overtuiging aanhang.

Vanavond haal ik mijn kinderen weer op en ga ik een gezellig weekend hebben. Zaterdagavond komt een oude lagere schoolvriendin langs om even bij te kletsen en verder ga ik weer lekker met mijn zoon adventure spellen spelen en comedy central kijken onder het genot van een stokbroodje kruidenboter en wat drinken en gezellig met mijn dochtertje leuke dingen doen. Zaterdag de hokken een kooien van de beestjes en het huis schoonmaken, boodschappen doen maar vooral weer genieten van alles wat ik heb! En dan denk ik aan de laatste zinnen van een gedicht van mij:

Welke weg ik ook neem en met wie aan mijn zij,
mijn geluk is geen illusie, de keuze is aan mij!

Tot schrijfs, Hein

Mijzelf een keer verwennen.

29 jan 2010

Mijn vorige blog was nogal provocerend, dat geef ik toe en het riep ook veel reacties op. Maar ontrouw en vreemdgaan blijft een beladen onderwerp waar mensen nogal verschillend over denken. Ik denk er vrij ongenuanceerd over, voor mij is trouw en vertrouwen de basis van elke relatie en is er geen excuus geldig. Maar mensen mogen daar anders over denken, ik blijf bij mijn mening.

Ook dating roept weer de nodige reacties op, ik weet dat er ook veel mensen met goede ervaringen zijn, maar tot nu toe was het allemaal niet zo geweldig. Ik ben zelf natuurlijk ook wel kieskeurig en ik hoop dat mijn toekomstige partner dat ook is . Maar ook dit riep nogal wat reacties op, we hebben allemaal wel een gevoelig punt als het op daten en relaties aankomt. Maar ik realiseer me heel goed dat er voor een goede match zowel een aantrekkingskracht op uiterlijk moet zijn maar dat het ook heel belangrijk is dat er een klik op karakter en persoonlijkheid is. Via het Internet is er toch snel een vluchtige beoordeling op basis van een paar gegevens en een foto, zeker als het aanbod groot is of lijkt. En ik heb echt niet te hoge verwachtingen over hoe ik in de markt lig, ik ben zoals ik ben (creatief, eigenwijs, extravert en heel open) en ik ben papa van redelijk wat kinderen en dat moet iemand wel aantrekken.

Vorige week is de cavia pluizenbol, de metgezel van ons konijn, dood gegaan en nu zat Luna het konijn helemaal alleen in het hok. Ik heb er goed over nagedacht en even stiekem zitten controleren wat het geslacht van Luna was. Hij was een rammetje en dus heb ik samen met Romy een voedstertje van ongeveer dezelfde leeftijd gekocht. Haar naam is Liesja en Luna vond haar direct aardig. De kennismaking van konijnen werkt wel iets anders dan bij mensen, binnen vijf minuten werd er gewipt en niet één keer hoor. Het grappige was dat Luna gelijk wist wat de bedoeling was zonder dat ik hem voor hoefde te lichten. Ik heb me voorgenomen dat één nestje jongen (of twee) mag omdat Romy dat zo graag wil en ik het ook wel leuk vind hoor. Na de eerste wip dag zitten ze gezellig bij elkaar en elkaar te likken en te verzorgen. Jammer voor Luna dat hij straks over een paar weken een tijdje weer alleen moet zitten als de jongen er zijn.

Woensdag werd ik 's ochtend niet zo lekker wakker, ik had hoofdpijn en voelde me erg slapjes. Ik was ook uitgeput van een klein stukje fietsen en 's middags heb ik me maar ziek gemeld en ben met een warmwaterzak in bed gekropen. Romy is bij Conny dus ik kon rustig uitzieken. Vrijdag ging het al een stuk beter, maandag kunnen we er weer tegenaan. Mijn eerste ex (dat klinkt raar maar helaas...) is dit weekend weg met een vriendin dus is mijn zoon Raoul hier een extra weekend. Deze week kwam ik ook weer in contact met een oude jeugdvriendin uit mijn geboortedorp, het was heel gezellig om eens bij de kletsen en volgende week komt ze een keer langs om bij te kletsen.

Op aanraden van mijn oudste zoon heb ik weer twee adventure spellen gekocht, prachtig mooie verhalen waar jezelf de hoofdrol in mag spelen en puzzels op moet lossen. Ik ben gek op dit genre spellen waar je helemaal in op kunt gaan. Ik heb ook alle versies van Myst uitgespeeld en ook de Kings Quest en Space Quest spellen van Sierra waren mijn favoriete spellen. Ook heb ik deze week nog drie boeken van Yvonne Kroonenberg gekocht dus kun je zeggen dat ik mijzelf deze week een keer verwend heb. Voorlopig heb ik weer genoeg te lezen en kan ik weer opgaan in een paar mooie en spannende avonturen.

Tot schrijfs, Hein

Ter leering ende vermaeck

22 Jan 2010

Met deze ietwat oude uitdrukking wil ik deze blog eens weer een paar dingen aan de orde brengen die mij momenteel bezighouden. Zoals u waarschijnlijk niet ontgaan is sta ik weer actief open voor een relatie, ik blijf er maar over schrijven. (lol) Wanneer ik dit aangeef dan zijn er weer genoeg mensen (vaak zelf met een gelukkige relatie) die durven te zeggen dat je niet (wanhopig) op zoek moet zijn en nog meer van dat soort onzin. Het openlijk uitkomen voor het feit dat je niet ongelukkig bent maar graag weer een lief wilt vinden voor de broodnodige knuffels, intimiteit en gezelligheid, word heel vaak gebagatelliseerd. Het “op zoek zijn” heeft een zeer negatieve klank en word vaak als zielig afgedaan en eigenlijk ben je dan een kneusje. Dit is grote onzin, ik er open voor en geef ruiterlijk toe dat ik op een “serieuze” dating site sta met een realistisch en eerlijk profiel.

Maar wat me wel opvalt is dat bijna alle profielen die ik lees beginnen met de (bijna verontschuldigende) boodschap dat men niet eenzaam of ongelukkig is maar op zoek is naar een maatje. Jammer maar ik ben geen haring denk ik dan. Het lijkt er op dat het een nederlaag is om toe te geven dat je weer verlangt naar een liefdevolle relatie. Nee, men zoekt een maatje om samen leuke dingen mee te ondernemen en het toch al leuke leven nog leuker te maken. Joepie! Dan is er vaak het eisenpakket van de nog enigszins aantrekkelijke dames van mijn leeftijd, wat er meestal op neer komt, geen (inwonende) kinderen, goede baan met dito inkomen, jong en veel tijd om lekker te reizen of andere “leuke” dingen te doen. Ik heb de laatste maand een aantal keren eerlijk te horen gekregen dat het feit dat ik een dochter van 4 heb en co-ouderschap en een inwonende zoon de reden is dat men niet eens nader kennis wil maken. Wel eerlijk maar ik zal mijn kinderen nooit opgeven of aan de kant schuiven of zelfs verbergen voor een relatie.

Wat me bij de meeste profielen van vrouwen van mijn leeftijd opvalt is de berekendheid, men zoekt niet een lieve aardig partner om dik en dun en goede en slechte tijden mee te delen, maar een stoere jongensachtige vent met geld en aanzien en vooral geen kinderen. Wanneer iemand het vaak maken van verre reizen, lekker uitgaan en dergelijke als belangrijkste levensdoel ziet dan passen we sowieso niet bij elkaar denk ik dan maar. Voor mij is geestelijke rijkdom vele malen belangrijker dan financiële. De term die dan wel bij me opkomt is hedonisme. Hedonisme is een levensinstelling die stelt dat genot (in algemene zin) het hoogste goed is. Het woord hedonisme komt uit het Grieks en betekent "genot". Wat mij opvalt is dat men tegenwoordig zo kortzichtig is geworden dat men alleen het genot en genoegen zoekt, hedonisme dus.

Maar het leven is niet alleen maar genot en plezier, het kent ook vaak minder leuke momenten zoals het overlijden van dierbaren waar je samen dan bij elkaar steun kunt vinden. Bij mooi weer is het makkelijk een goede stuurman te zijn, wanneer het eens wat minder gaat dan komt het er echt op aan en zie je ook al die “leuk leuk” relaties stranden. Samen de ups en downs beleven en samen als een rots in de branding er voor elkaar zijn, dat is volgens mij een goede relatie. Daar ga ik voor en als ik daarvoor niet de juiste persoon kan vinden dan blijf ik liever gelukkig alleen. Punt.

Deze week dacht ik ook nog eens na over de economische crisis waar we nu midden in zitten en dan denk ik, waarom leren we nou niets van het verleden, we kunnen allemaal lezen en leren, waarom doen we dat dan niet? Deze crisis en het ontstaan er van is helemaal niet zo uniek en vierhonderd jaar geleden gebeurde precies hetzelfde, dit is een waar gebeurd verhaal.

De tulpenbollencrisis.

Deze crisis had alles te maken met de tulp, handelaren brachten vierhonderd jaar geleden de tulpen naar Nederland en men was helemaal weg van die prachtige bloem. Allerlei soorten en kleuren werden ontwikkeld en die werden gekocht en verkocht. Iedereen kocht wel een partij tulpenbollen in de hoop ze weer duurder te verkopen. Er was veel vraag naar, dus de prijzen stegen en winst maakte men altijd. De prijzen stegen en stegen en op het hoogtepunt koste een zeldzame zwarte tulp evenveel als een huis. Men ging zelfs handelen in opties om te kunnen kopen en de opbrengst van een tulpen veld werd al bij voorbaat enkele keren verkocht. Soms ging een optie een paar keer per dag met winst van de hand. Toen de waanzin op zijn hoogtepunt was, klapte de zeepbel en raakten heel veel mensen in heel korte tijd al hun geld kwijt. Schuldeisers stonden aan de deur om hun geld te ontvangen, maar dat was er niet, velen gingen failliet en zo trokken ze ook toen de hele economie mee.

Het probleem werd ook toen veroorzaakt door (een van de zeven hoofdzonden) hebzucht. Uit pure hebzucht ging men de emotionele waarde ver boven de reële waarde tillen en verkocht men op het laatst gewoon gebakken lucht. Ook deze crisis, waar wereldwijd weer alle gewone burgers onder lijden, is veroorzaakt door de hebzucht van een kleine groep die zichzelf verrijkt heeft. Al het geld dat wij nu collectief op moeten hoesten is ooit eens in een paar hele grote zakken verdwenen en men gaat gewoon door met zakkenvullen en hebzucht. Is dit ook niet een vorm van hedonisme?

Dan is er nog de geweldige film van Kluun, komt een vrouw bij de dokter, diverse mensen proberen me te overtuigen dat dit een prachtige film is. Ik heb hier ook een mening over en ik ga zeker niet naar deze film. Wanneer je als man vreemdgaat terwijl je vrouw ongeneselijk ziek is, dan ben je een hufter, hoe mooi je het verhaal er om heen ook maakt, je bent een ongelofelijke hufter. En daarom zal ik deze film ook nooit mooi gaan vinden.

pfff..dat lucht op zeg...

Ook bij huize Pragt gaat het wel eens niet zo goed, gisteren is onze cavia Pluizenbol overleden. Samen met mijn zoon Rene heb ik hem begraven in de tuin en heeft Rene er nog een zelfgemaakt kruis opgezet. Romy heeft er weer een sterretje bij, want voor Romy wordt iedereen die overlijd een sterretje aan de hemel. Ze zegt met regelmaat dat ze het sterretje van oma, Puck en straks waarschijnlijk ook Pluizenbol ziet. Het konijn is nu wel alleen, ik denk dat we dit weekend maar een gaan kijken wat we daar aan kunnen doen, want ik gun niemand een eenzaam bestaan. Straks eerst maar even Romy ophalen en daarna mijn zoon Raoul, we gaan er weer een gezellig weekend van maken.

Tot schrijfs Hein

p.s. Deze blog had zeer veel reacties tot gevolg op Hyves.

Een ebook reader

15 Jan 2010

Deze week had ik eindelijk voldoende geld gespaard om mijn langgekoesterde wens in vervulling te laten gaan. Zoals jullie weten lees ik graag, ik heb dan ook een uitgebreide boekenkast. Maar boeken zijn niet altijd goedkoop en niet altijd handig om mee te nemen. Ik mag graag even lezen in de trein of even muziek luisteren of beiden tegelijk en ik heb op een usb stickje altijd mijn persoonlijke naslagwerken voor mijn werk bij me. Ik ben dus gek op boeken en ik lees graag dus was de stap naar het nieuwe digitale tijdperk aangebroken.

Wat de ipod is geweest voor de muziek, dat is de ebook reader voor boeken, het zal echte boeken echt niet vervangen, net zoals mp3 de cd niet (geheel) vervangen heeft. Maar steeds meer mensen hebben hun muziek verzameling op een speler staan zodat ze altijd en overal naar hun favoriete muziek kunnen luisteren.

Een ebook reader doet hetzelfde, digitaal opgeslagen boeken kunnen via een heel goed e-Ink scherm dat haarscherp is en heel goed leesbaar is, gelezen worden net alsof het een echt boek is. Zelfs het omslaan van een bladzijde gaat door middel van een veeg met de vinger over het scherm. Ook kun je aantekeningen maken op de bladzijdes van het boek door middel van een pennetje en kun je digitale ezelsoren aan de pagina's verbinden. En je kunt tekeningen maken, notities en mp3 bestanden afspelen terwijl je lekker aan het lezen bent.

Het is nu al zover dat er meer dan 2000 boeken gratis te downloaden en te lezen zijn waar het copyright van verlopen is, zoals boeken van Multatuli, Jules Verne, Charles Darwin, bijna alle oude klassiekers zijn elektronisch beschikbaar. Maar ook heel veel elektronische studieboeken worden momenteel gratis aangeboden. Heerlijk om hier in te grasduinen en de lezer te vullen, ik heb momenteel genoeg geheugen voor een paar duizend boeken.

Ik ben superblij met mijn nieuwe Sony PRS-600 Touch Edition ereader en ik hoop er heel veel leesplezier mee te hebben. Maar ook het traditionele boek zal bij mij populair blijven, zo is nog lang niet alles wat ik graag lees digitaal beschikbaar. Maar als eerste staan wat boeken van Yvonne Kroonenberg op de digitale verlanglijst, dit zijn van de lekker korte verhalen die je in de trein kunt lezen.

Dit weekend ben ik (bijna) kinderloos dus kan ik even lekker met het nieuwe speeltje stoeien, zondagmiddag komt Romy weer en dan ga ik lekker samen met haar zwemmen. Volgende week begint weer een normale week, ik ben blij dat we ons normale ritme weer gevonden hebben.

Tot schrijfs, Hein

C'est la vie

10 Jan 2010

Ik zit weer eens op zondagochtend te schrijven, Romy is achter mij de piano aan het mishandelen en Rene slaapt nog lekker. Net lekker croissants gebakken en de kat en de ratjes even eten gegeven. Deze week is de normale regelmaat weer begonnen, co-ouderschap en werk, de feestdagen waren leuk maar deze regelmaat is ook wel weer lekker. Alleen elke ochtend door de kou naar mijn werk waarbij ik zeker een kwartier door de kou moet fietsen is wel een beetje pittig met deze kou. Maar dan is de eerst bak warme koffie juist extra lekker .

Gisterochtend even voor tien uur heb ik mijn ex opgepikt om samen met Romy naar dansles te gaan, straks gaan we om en om met Romy maar de eerste keer was leuk om samen te doen. Het is prachtig om een stel van die kids te zien dansen en Romy vindt het ook geweldig leuk. Vanmiddag gaan we eens kijken of we het ijs op kunnen, ik heb een paar schaatjes gekocht voor Romy en met de slee vindt ze ook geweldig, dus dat zal wel weer genieten worden.

Gisteren rond de middag kwam Tessa weer langs en om half zes kwam ook Britte want die zou zaterdagavond even oppassen en natuurlijk at iedereen weer even mee . Even ter informatie, ik ben nu precies een jaar alleenstaande en na de ietwat roerige scheiding had ik de eerst tijd, met een enkele uitzondering, geen belangstelling meer voor relaties en vrouwen. Ik was te druk met het weer op orde krijgen van mijn leven en het weer op orde krijgen van mijn emoties. Voor mij is het heel belangrijk dat je eerst je oude relatie goed emotioneel afsluit voor je weer aan iets nieuws begint.

Ik date niet echt veel, ik ben niet echt een losbol in dat opzicht, maar gisteravond had ik weer eens een date. Helaas was het gezellig maar ik voelde helaas geen echte klik, maar ja, dat risico zit er altijd in als je iemand via Internet leert kennen. Het is en blijft een omgekeerde wereld, je ziet eerst een persoonlijkheid en een karakter en dan pas een uiterlijk. En op beide vlakken moet er een match zijn, ik merk wel dat dit best moeilijk is en dat ik ook na vijftig jaar heel goed weet wat ik wel wil en zeker wat ik niet wil. Maar ik wacht rustig aan, het komt wel weer, wat goed is mag wat langer duren

Voorlopig heb ik een leuk leven en een leuk club mensen om mij heen en kom ik niets te kort behalve dat je ook wel eens weer lekker tegen een volwassene aan wilt kruipen en op een volwassen wijze wilt knuffelen

Maar zoals ik al zei, straks even op het ijs kijken en er weer een gezellige winter dag van maken en deze week weer gezellige regelmaat met kinderen en werk.

Tot schrijfs, Hein

Het eerste blogje in 2010

2 Jan 2010

Welkom op het eerste blogje in 2010, ik hoop dat er dit jaar nog veel blogjes mogen volgen en hopelijk met heel veel goede berichten.

Het afgelopen jaar was een bewogen jaar, eerst de best confronterende echtscheiding, een heel onrustige periode waarin we alles moesten regelen en ik in spanning zat of ik het huis wel kon betalen in mijn eentje en alles weer op een rij krijgen. Het eerst half jaar werd ik geleefd en moest ik elke cent omdraaien en elke minuut plannen. Na de vakantie kwam ook mijn zoon Rene bij mij wonen omdat zijn moeder ging samenwonen en trouwen met haar nieuwe vriend maar begon ook alles wel weer zijn regelmaat te krijgen. Ik heb 5 kinderen van mijzelf en 3 zussen van Romy die hier allemaal nog regelmatig komen en waar ik ook op terug kan vallen voor oppas of het ophalen van Romy uit school. Grote kinderen hebben is niet alleen leuk om de volwassen gesprekken die je kunt hebben maar ook goed als extra hulp voor de jongsten, het geeft mij weer een beetje extra vrijheid. De tweede helft van het jaar liep gewoon lekker en mijn huisje en mijn leven zijn weer lekker op orde.

Alleen het liefdesleven nog niet, het eerste half jaar had ik daar ook (op enkele momenten na) geen trek meer in, ik moest eerst emotioneel alles weer op orde krijgen. Na de grote vakantie begon het weer te kriebelen, maar ik moest helaas merken dat de meeste leuke dames van rond mijn leeftijd of iets jonger, niet zitten springen om een man met nog een kind van vier en zeker niet iemand met co-ouderschap. Ik heb letterlijk een paar keer gehoord dat vrouwen alle aandacht wilden en niet wilden delen, geen jonge kinderen en zeker geen man met co-oudershap. Nou ja dan passen we zowiezo niet bij elkaar, ik ben echt papa en dan pas minnaar en lover. Wat niet wil zeggen dat ik niet alle aandacht kan en wil geven aan een knuffelvriendin, ze zal niets te kort komen. Ik zeg altijd maar, het is waar je voor gaat, een man die goed in de slappe was zit met een goede baan die niet naar zijn kinderen omkijkt, behalve eens per maand de alimentatie, om samen lekker een paar keer mee op vakantie te gaan en die naast zijn drukke baan ook nog wel een beetje tijd voor jou heeft. Of iemand die ook wel druk is maar er voor jou is als je hem nodig hebt en oprecht belangstelling voor je heeft en iets meer diepgang heeft. Het is maar waar je voor gaat... Ik raak er maar niet over uitgepraat , en ja, het houdt me de laatste tijd wel bezig.

Gisteren heb ik lekker samen met mijn kinderen Rene, Raoul, Romy en de zussen van Romy Tessa, Michelle en Britte het oude jaar uitgezeten. Gezellig spelletjes, oliebollen, appelflappen, drinken, cabaret op tv kijken en al vast een beetje vuurwerk afsteken. Romy kon niet wachten tot het twaalf uur was en het vuurwerk zou beginnen. Om twaalf uur heb ik de fles laten knallen en hebben we allemaal getoost op het nieuwe jaar. Toen naar buiten want hier in deze buurt gaat iedereen naar buiten en word er een heleboel vuurwerk aangestoken. De buren hadden een vuurkorf neergezet en het dan even zo gezellig. Romy genoot ontzettend van alle vuurwerk en zelfs de harde knallen deden haar niets. Daarna gingen de meiden de stad in om verder te vieren, de jongens naar boven en ik, na een paar telefoontjes, naar bed.

Vanmorgen was Romy om 9 uur wakker en dus stond ik al weer vroeg croissants te bakken en de mega afwas te doen. Straks even het huis weer aan kant maken en de troep op straat een beetje opruimen. Eind van de middag gaat Romy naar mijn ex en dan komt ze zondagmiddag weer hier en gaan we met alle zussen van Romy naar het theater naar “knofje”. Maandag begint de gewone week weer en gaat Romy weer naar school en ik naar mijn werk. Ik zal het iets makkelijker hebben door het ouderschapsverlof waardoor ik gewone tijden kan werken naast de dagen dat ik Romy hier heb.

Ik heb me echt voorgenomen dat 2010 mijn jaar gaat worden en ik hoop dat dat ook zal uitkomen. In ieder geval heb ik een fijn thuis, een leuke baan en hele lieve kinderen, ex stiefkinderen en een paar vrienden en kennissen om mij heen. Genoeg om eigenlijk al gelukkig te zijn en dat realiseer ik me elke dag hoor.

Ik wens iedereen een heel gezond en gelukkig 2010 toe!

Tot schrijfs, Hein Pragt

Kerst 2009

27 Dec 2009

Deze kerstdagen waren best wel weer bijzonder. In de aanloop naar de kerstdagen moest ik gewoon werken terwijl Romy de hele week bij Conny was. Ik ben wel even een avondje op bezoek geweest om even een paar knuffeltjes van Romy te krijgen want zo lang zonder Romy is niet leuk. Op woensdagavond nog even alle kerstboodschappen gedaan en toen had ik donderdag zoiets van laat de kerstdagen maar komen. Kerstavond en nacht was ik alleen thuis, Rene zat wel boven maar daar merk je niet veel van. Het was best even lekker rustig zo na al die drukke dagen en om twaalf uur heb ik nog even luisterend oortje gespeeld voor iemand die het even nodig had. Om een uur of half twee 's nachts lag ik in bed te overdenken waarom ik alleen in mijn bedje lag, maar niet ontevreden.

Eerste kerstdag was ik ook de hele dag alleen en heb ik eerst eens mijn zoon Raoul gefeliciteerd met een sms en een krabbel en daarna heb ik alle achterstallige onderhoud op de websites eens weggewerkt en zitten surfen op Internet en me weer eens op een site ingeschreven en de hele dag een beetje gelezen en reacties gegeven. 's avonds kwamen de zussen van Romy even langs om Romy te brengen en had ik mijn kleine meid weer thuis. Lekker in bad en daarna even lekker lang kletsen in bed voor het slapengaan.

Tweede kerstdag in de ochtend Raoul opgehaald en toen was alles weer compleet en hebben we even Raoul's verjaardag zitten vieren. 's middags kwamen mijn oudste zoon Robert en zijn vriendin ook nog langs en hebben we samen zitten kletsen en gegeten. Het leuke van oudere kinderen is dat je ook het nodige tegengas en confronterende meningen krijgt. Ik kan daar best goed tegen en het helpt je vaak heel goed relativeren, mijn zoon Robert is daar heel goed in. Hij kan, net als ik, heel goed advocaat van de Duivel spelen maar eerlijkheid kan ik altijd bijzonder waarderen. Na het eten heb ik ze weer naar de trein gebracht en heb ik nog even alles aan kant gemaakt en afgewassen, waarna ik Romy naar bed gebracht heb want die was bekaf van al die gezellige drukte.

Vandaag was de zondag na kerst en zijn we om een uur of tien in de ochtend met zijn allen in mijn kleine oude rode autootje gestapt om twee uur te rijden naar opa Pragt in Bargercompas. Het was een lange rit met twee drukke kinderen op de achterbank en ik maar proberen op de weg te letten... nu weet ik weer waarom ik geen zin heb in lange autoritten. Maar opa was blij ons weer eens te zien, en na het eten zijn we met zijn allen naar het kerkhof gelopen naar mijn moeder.

Het was even een bijzonder moment voor mij maar ook voor alle kinderen. We hebben even een kaarsje op het graf gezet en even met zijn allen in gedachten staan kijken. Ik heb altijd de neiging om in gedachten even een kort gesprekje te hebben met mijn moeder als ik daar ben, gewoon even zeggen dat alles weer goed gaat. Daarna zijn we samen met zijn allen het pad naar de kerk teruggelopen en hebben we nog even gezellig bij elkaar gezeten. Opa wilde nog dat ik een stapel boeken meenam en Rene mocht een mooie oude klok hebben, die hij helemaal leuk vond. Daarna ben ik teruggereden met drie slapende kinderen in de auto en zijn we ter ere van de verjaardag van Raoul nog even langs de Mac geweest.

Al met al een paar hele leuke kerstdagen, morgen viert de oudste zus van Romy hier haar verjaardag en daarna is het op naar het nieuwe jaar. Deze week ben ik vrij en heb ik Romy, Raoul en Rene hier thuis. Met oud en nieuw komt daar ook nog een zus van Romy bij dus tijd om alleen te zijn is er niet en ik ga het nieuwe jaar in ieder geval in samen met een groep mensen die me heel lief is. Het vuurwerk is al besteld en we gaan het jaar gepast uitzwaaien.

Het was een jaar met veel emotionele sprongen en veel energie om weer opnieuw te beginnen en alles weer op de rit te krijgen, wat heel goed gelukt is. Ik kan nu terugkijken en zeggen dat het allemaal goed is gegaan, we hebben alles zowel emotioneel als materieel weer op de rit en als ik mijn gezellige thuis zie en mijn kinderen die zich hier ook lekker thuis voelen dan heb ik een goed en tevreden gevoel. Alleen nu nog een lief... maar volgend jaar gaat het mijn jaar worden...

Nog even een kleine overweging:
Als je blijft staren naar de plek waar de zon onderging, zal je hem nooit meer op zien gaan.

Tot schrijfs, Hein

Het leven gaat gewoon door

21 Dec 2009

Wat ik wel in mijn vijftigjarig bestaan heb geleerd is dat je jezelf even erg kl*te kunt voelen maar dat uiteindelijk de wereld gewoon doorgaat. Gisteren was voor mij even een vrij ontnuchterende ervaring, ik heb me echt vergist en wilde weer het beste in de mens zien. Maar de mens is niet de beste, zeker niet in moraal, het lijk wel of hedonisme de norm is. (In de filosofie is het hedonisme de leer binnen de ethiek die stelt dat genot (in algemene zin) het hoogste goed is.) Maar mijn bedoelingen zijn meer integer en ik heb nog steeds de overtuiging dat dit in het einde iets beters zal opleveren. Maar ondertussen leef je wel in een wereld waar men het niet zo nauw neemt als het zo uitkomt en ik heb weer een waardevolle les geleerd. Als je maar eerlijk bent dan kun je ook van elkaar genieten zonder relatie, maar wees wel eerlijk en duidelijk in je bedoelingen en wek geen verkeerde verwachtingen.

Ik heb wel afgelopen week al weer stevig zitten “ontvrienden” want als ik iemand echt niet ken en deze persoon doet ook geen moeite om toenadering te zoeken, dan verwijder ik iemand uit mijn lijstje. Ik had een profiel op dating site knuz en die heb ik nu ook definitief verwijderd, er is totaal niets goeds van gekomen. Ik geloof even niet meer in Internet dating en heb ook even genoeg van vrouwen, behalve natuurlijk de vriendinnen die ik ken die hele oprechte mensen zijn. Zij helen gelukkig mijn momenteel behoorlijk vergalde beeld van het fenomeen vrouw gelukkig een beetje.

Deze nacht heb ik slecht geslapen, van vier uur tot vijf uur vannacht heb nog beneden gezeten en wat dingen verwijderd en op zitten schonen en om 8 uur was ik gewassen en aangekleed en monter om naar mijn werk te gaan. Met de fiets zo goed als het kon naar het station, er reed gelukkig een luxe dubbeldekker trein en in Driebergen heb ik even gewacht op het busje en zowaar, om negen uur was ik op mijn werk. De hele dag lekker druk gehad, mijn collega's even mijn ervaring verteld want die weten (bijna) alles (lol) maar de dag vloog om.

Vanmiddag belde Tessa of ze kon komen eten en dat was natuurlijk goed, ik had gelukkig al eten in huis. Op het station kwamen we er achter dat er maar zeer beperkt treinen reden en gelukkig reed er nog wel een trein naar Veenendaal de klomp. Een leuke dame hoorde mij Tessa bellen of ze mij van station de Klomp kon halen en vroeg met een blik van “ik durf het haast niet te vragen” kan ik meerijden naar West. Natuurlijk kan dat en ik heb even gezellig zitten kletsen, leuk is dat, soms kun je even een heel goed en leuk gesprek hebben met iemand die je spontaan ontmoet.

Toen we thuis waren heb ik lekker eten gemaakt, smoor boontjes met spekjes, gebakken aardappelen en sateburgers. Tafel dekken en gezellig met zijn drieën eten en natuurlijk nog even over het weekend gehad. Maar ook even over andere dingen, lekker gezellig. Nu even weer wat achterstallige correspondentie wegwerken, en nog even wat rommel weggooien. Morgen weer lekker werken en morgenavond ga ik even bij Conny langs om Romy even een knuffel te geven want ik mis haar wel hoor. Vrijdagavond komt Romy bij mij en Raoul ook en dan blijven ze allemaal lekker bij mij tot nieuwjaarsdag. Ik ga in ieder geval het nieuwe jaar in met een huis vol mensen waar ik van hou.

Het leven is goed als je maar naar de goede dingen kijkt! .

Groetjes, Hein

Is dit het “moderne” leven?

20 Dec 2009

Ik begon vandaag met een blogje dat het leven “vurukkuluk” is en ik was echt in de overtuiging dat ik iemand gevonden had waarmee ik verder wilde in dit leven. Om het verhaal even compleet te maken want in mijn vorig blog liet doorschemeren dat ik weer verliefd was en dat iemand al mijn angsten en twijfels doorbroken had. Iemand, (die ik verder niet bij naam ga noemen uit eerlijkheid) tikte aan mijn deur via internet. Ik gaf vrij snel aan dat de afstand mij te groot was, eigenlijk zoals ik bijna alle vrouwen op een emotioneel veilige afstand hield de laatste maanden.

Maar deze dame had humor en gaf aan dat de afstand een niet onoverkomelijk probleem was en duwde een beetje door. Gaandeweg de gesprekken die we hadden leek het er op dat we zoveel overeenkomsten hadden, ook in ons verleden dat ik de muren die ik zorgvuldig rond mijn hart had liet vallen. Afgelopen week hebben we elke avond contact gehad via de telefoon en msn. Ik heb toch een redelijke mensenkennis maar werd toch op het verkeerde been gezet, aan de ene kant zond ze alle signalen uit dat er wederzijdse gevoelens waren maar tegelijk was ze ook terughoudend. Afgelopen zaterdag kwam ze hier bij mij en gingen we lekker uit eten en daarna bleef ze slapen. Na een ontbijt op bed hebben we nog zitten kletsen tot twaalf uur en daarna nog even op de bank en om een uur of drie afscheid genomen. Ik was in de wolken maar had geen enkel idee dat ruim een uur later een email zou komen met de boodschap dat ze het toch niet zag zitten en dat ons weekend voor haar een deel van de ontdekkingstocht was geweest. Na een jaar van veel terughoudendheid is dit even een gevoelige tik over de neus en om eerlijk te zijn begrijp ik er gewoon even niets meer van. Is dit het moderne leven, ben ik te serieus met intimiteit en relaties?

Gelukkig heb ik een paar mensen om me heen die me kennen en even opvangen en steunen, die me begrijpen en het ook gewoon “kut” voor me vinden. Die weten hoeveel moeite het me gekost heeft om mijzelf weer open te stellen en die ook weten dat ik niet een losbol ben en iemand die heel zorgvuldig omgaat met gevoelens van een ander. Maar dit was weer even een goede les dat niet iedereen zo zorgvuldig is. Nu de wonden likken, even slikken, een illusie armer en een kut ervaring rijker, maar het leven gaat door...

Sorry voor mijn grove taal, ik hoop de volgende keer weer mijn gebruikelijk optimisme te hebben!

Groet Hein.

Op een prettige wijze in verwarring.

12 Dec 2009

Op deze suggestieve titel kom ik straks terug, eerst even de mededelingen van alledag. Het was een hectische week, op het werk veel calamiteiten waar ik als technische encyclopedie tussen alles door liep en gelukkig hebben we (bijna) alles kunnen oplossen. Privé waren er ook de nodige impulsen die me even van mijn nuchtere positie afgebracht. Naast dat alles gesprekken met mijn zoon Rene die waarschijnlijk toch van opleiding wil wisselen en gesprekken met mijn andere kinderen. Een enorm voordeel van zoveel kinderen om je heen is dat je jezelf nooit hoeft te vervelen, integendeel en ik geniet erg van het zo betrokken zijn bij mijn kinderen, op elke leeftijd.

Ook heb ik deze week na een gesprek met mijn oudste zoon weer besloten dat ik te weinig leuke dingen doe met de computer. Vroeger was ik gek op adventure games, ik heb zelf ooit een adventure interpreter geschreven wat me uiteindelijk al jarenlang een vriendschap met de zeer bekende adventure spel goeroe Scott Adams uit Winsconsin (USA) heeft opgeleverd. Mijn programma is in Amerika ook uitgebracht en het was leuk om te maken en nog leuker om te zien en horen dat andere mensen er van genoten. Maar ik ben eigenlijk teveel aan het “werk” op de computer, voor de eigen sites en sites die ik ontwikkel en onderhoud. Het zou weer leuk zijn iets te doen voor de lol, dus heb ik besloten om een 2D online arcade game engine te ontwikkelen. Gewoon weer leuke spelletjes bedenken en ontwikkelen en dan onder de “Creative Commons licentie ” aan de wereld te schenken, dit lijkt me weer leuk om te doen.

Ik had me zo voorgenomen om een “knuffelvriendin” te zoeken in de Veenendaal of de buurt, want doordat ik gebonden ben door kinderen, woning en werk is het gewoon praktisch handiger als een nieuwe partner in de buurt woont. Ik had met redelijke regelmaat wel belangstelling van toch best wel leuke dames maar de afstand was voor mij altijd de reden om zeer sceptisch te zijn waarna ze meestal wel afhaakten. Anderen hadden al snel in de gaten dat ik echt voor mijn kinderen ga en dat was reden genoeg om dan af te haken. Maar ik ben gelukkig met mijn leventje en mijn kinderen en ik zag een eventuele “knuffelvriendin” als een aanvulling, nog een beetje extra geluk om zo maar te zeggen.

Tot deze week iemand aanklopte op de Internet deur die best wel een eind hier vandaan woont, ook kinderen heeft en gebonden is door werk en co-ouderschap net als ik. Als gewoonlijk bezag ik de zaak sceptisch maar ze bleek redelijk aanhoudend en ook wel erg leuk te zijn. Om kort te zijn al mijn scepsis en verdediging ging onderuit, ze is gewoon erg leuk, punt uit.

Vanmorgen was ik op tijd wakker, Romy wilde om half 6 al uit bed en ik heb haar weten te overtuigen dat het nog nacht was en we nog een paar uurtjes moesten slapen. Maar om kwart over acht was de dag volgens Romy begonnen en zijn we maar naar beneden gegaan. Raoul kwam er ook bij en we hebben samen lekker gegeten en daarna ben ik me samen met Romy gaan wassen en aankleden. Toen even samen met Romy naar de kapper (Hamit) die ik altijd de knappe kapper noem en Romy keek belangstellend toe en constateerde weer tot ieders lol dat papa weer een kale kop had. Ik heb het inderdaad weer lekker kort laten knippen, tondeuse standje 2, dat staat tenminste nog een beetje. Ik hou niet van mannen die het beetje haar dat ze nog hebben extra lang laten groeien zodat het nog wat lijkt, wat natuurlijk nog meer de ouderdom benadrukt. Nee dan maar lekker kort.

Daarna samen boodschappen gedaan en het huis aan kant gemaakt. Met verbazing weer verwonderd waar al dat stof vandaan komt maar het is weer schoon en aan kant. Samen even een lekkere chocolade cake gebakken en vandaag ben ik bijzonder vrolijk, nog vrolijker dan anders en ik denk weer “lang leve het leven!”. Op mijn www bericht kwamen al een paar reacties van lieve mensen die me goed kennen en het begrijpen, ik houd jullie op de hoogte!

Groet, Hein

Passie

6 Dec 2009

Dit was een rare week, het begon al maandag toen Romy niet naar school kon omdat het “juffendag”was. Ik heb laatst eens uitgerekend dat als mijn ex en ik beiden de verlofdagen bij elkaar zouden tellen, we samen nog niet genoeg dagen zouden hebben voor alle vrije dagen van Romy. We redden het nog omdat we een paar oudere kinderen hebben die als ze tijd hebben altijd wel willen oppassen. Zondagavond kwam Britte hier slapen, samen met Romy in het grote bed en sliep ik maar noodgedwongen op op de logeerkamer Maandag heeft Britte bij mij thuis op Romy gepast en maandagnacht heeft Tessa hier bij Romy gelogeerd en lag ik weer in het logeerbed.

Dinsdagochtend sliep Tessa even uit en heb ik Romy naar school gebracht en om kwart over drie weer uit school gehaald. Daarna hebben we samen even een boodschapje gedaan en een schoentje bij AH gezet. Woensdagochtend heb ik Romy nog naar school gebracht en was ze de rest van de week bij mijn ex. Er was nog even sprake dat Romy hier Donderdagnacht zou slapen en dat ik haar vrijdag naar school zou brengen, maar het evenement waar mijn ex naar toe zou ging niet door. Vrijdag had ik een functioneringsgesprek en gelukkig zijn ze tevreden over mijn werk. Ook heb ik vrijdag een misverstand dat uit de hand gelopen was maar met een oprecht “mea culpa” uit de wereld geholpen.

Zaterdagochtend werd ik laat wakker (half 10) wat voor mij vrij uitzonderlijk is en ik had een beetje hoofdpijn, maar ik ben maar aan mijn vaste opruim en boodschappen en schoonmaakdag begonnen. Maar om een uur of 1 begon ik te begrijpen dat dit een migraine aanval was. Daar was ik niet op bedacht want de vorige was nog maar een maand geleden en normaal zit er minstens drie maanden tussen. Het was een zware aanval, ik heb tot een uur of 1 's nachts liggen spoken. Hoewel ik het goed kan voorspellen en weet wat het is zal ik er nooit aan wennen, het blijft een verschrikkelijk rotgevoel. Om 1 uur 's nachts viel ik eindelijk in slaap.

Vanmorgen werd ik om half 7 fit als een hoentje wakker, alleen had ik ruim 18 uur geen vocht en eten gehad dus voelde ik me wat slapjes. Eerste maar beneden even een bak thee met veel suiker en volkoren koekjes gegeten zodat ik weer wat energie kreeg. Daarna kon ik beginnen aan alle huishoudelijke klusjes die waren blijven liggen, een berg afwas, alles afnemen en zuigen de was en voor ik er erg in had was het al weer 12 uur. Straks haal ik Romy op en gaan we samen de kerstboom versieren en het huis een beetje meer in kerstsfeer brengen.

Waarom ik deze blog begon met passie zal ik nu even uitleggen. Ik ben gek op muziek met passie en daar blinkt Italiaanse muziek in uit. Nederlandse muziek is met een paar uitzonderingen gewoon stamp werk. Marco Borsato heeft de Italiaanse passie maar dat komt ook omdat hij de meeste muziek “geleend” heeft van bekende Italiaanse zangers. Maar ook Andre Hazes had soms de passie en goede muziek arrangementen. Maar mijn favoriete muziek is Eros Ramazotti, hij vertolkt te passie die er in mij zit. Ik ben een romanticus en een gevoelsmens en deze muziek spreekt me, ondanks dat ik geen Italiaans versta ontzettend aan. Ook de muziek arrangementen zijn met passie, veel syncopen en een drijvend ritme gemaakt.

Ik heb deze muziek vorig jaar vaak in de auto gedraaid als ik weer eens onderweg was naar een verre klus. Begin dit jaar ben ik gestopt met het draaien van deze muziek omdat er teveel herinneringen aan zaten aan de tijd dat ik wanhopig zat te hopen mijn best zat te doen zodat mijn relatie weer een beetje liefdevol en een beetje meer passie zou hebben. Helaas zonder succes en daarom heeft het weer een tijdje geduurd voor ik deze muziek weer kon beluisteren.

Vanmorgen heb ik meerder CD's van Eros weer keihard zitten draaien onder het huishouden en tijdens het schrijven van deze blog. Heerlijk die muziek, het geeft me weer een goed gevoel over mijzelf, ik ben een mens met passie. Niet iemand van dure cadeautjes maar iemand die een mooi gedicht kado doet. Iemand die kleine liefdesbriefjes verstopt in een tas of jaszak of onder een ruitenwisser. Passie zit in kleine dingen die met veel liefde gedaan zijn, het is de moeite die iemand er in gestoken heeft en niet het bedrag dat besteed is. Met dat goede en tevreden gevoel ga ik deze dag en de komende week in.

Ik wens iedereen veel passie toe, groet Hein.

Voor jezelf opkomen?

28 Nov 2009

Het was een erg drukke week, maar daar begin ik wel vaker mee. Maandag begon al met het missen van de trein en doorweekt op het werk aankomen, op de terugweg hetzelfde. Maandagavond komt Rene ook nog thuis met een compleet kapot getrapt achterwiel van zijn fiets. Hij had hem even op het centraal station laten staan en dan is dit het gevolg. Ik kan er niet bij hoor, gewoon voor de lol even iemand zijn fiets kapot trappen. Repareren is te duur, een nieuwe velg kost al zeker 50 euro. Dus ga ik maar op zoek naar een nieuwe stationsfiets voor Rene want woensdag moet hij weer naar school.

Dinsdag heeft de trein vertraging en ben ik maar net op tijd op school om Romy en Jasmijn te halen, daarna gezellig met twee pittige meiden van vier de middag doorgebracht. Gelukkig had ik bij de fietsenstalling in Driebergen voor 35 euro een oude fiets kunnen kopen en die heb ik maar in de trein meegenomen, even thuis er lampjes op gezet en verder klaargemaakt en Rene kan weer fietsen.

Die avond kreeg Romy ineens last van koorts en hoestte ze wel heel hard en zodoende heb ik dinsdagnacht niet echt veel slaap gehad. Woensdagochtend heeft Romy nog koorts maar gelukkig kan Rene een halve dag oppassen en kan ik dus wel naar mijn werk. Ik heb totaal geen verlofdagen meer dus ik moet nu wel werken. Woensdagavond ben ik eigenlijk al kapot na 9 uur werken maar donderdag moet het nog een keer en vrijdag gelukkig maar 8 uur maar ik merk dat de rek er al uit is.

Als ik vrijdagavond Romy ophaal bij mijn ex, is de rek er al behoorlijk uit bij mij maar ik blijf vrolijk en positief, maak lekker eten en doe Romy gezellig in bad. Daar kom ik zelf ook altijd weer een beetje van tot rust gelukkig. Van Rene zijn nieuwe tweedehands fiets brak een trapper af, dus kon ik zaterdagochtend eerst een pijpsleutel halen en een nieuwe trapperstang want Rene moest die middag wel naar het station fietsen om samen met zijn broers te gaan eten bij mijn eerste ex ter gelegenheid van haar verjaardag.

Die avonds merkte ik na een dag boodschappen doen en het huis weer aan kant maken, dat de vermoeidheid toe begon te slaan, en toen iemand even erg onbeschoft deed aan de telefoon had ik het helemaal gehad. Tessa kwam gelukkig even langs om mee te eten en ik had voor haar nog een boek gekocht. Even gezellig maar mijn rotgevoel bleef en ik realiseerde me dat ik deze week wel vaker inschikkelijk was geweest tegen mensen en dat meerdere mensen nogal bot waren geweest tegen mij, ondank mijn beste bedoelingen.

Ik werd weer een beetje boos, ik weet dat de oplossing is om wat assertiver te zijn en ik weet het dat ik soms te veel rekening houd met andere mensen en hun gedrag te veel goedpraat maar ik heb geen zin om te veranderen. Ik ben gewoon zoals ik ben en dat is iemand die soms misschien iets te positief in het leven staat, die het altijd goed wil doen voor iedereen en probeert met iedereen rekening te houden. Dat is “verdomd” een set zeer goede eigenschappen, en ik verwacht echt geen eeuwige dankbaarheid maar wel dat mensen met respect met mij omgaan en ook soms eens een beetje rekening met mij willen houden.

Ik heb geen zin om te veranderen en mijn gedrag naar andere mensen aan te passen, dan maar af en toe eens een beetje boos en teleurgesteld! Ik ben goed zoals ik ben en ik verwacht van andere mensen dat ze daar met respect mee omgaan. Ik wil niet leven in een wereld van chagrijnen en assertieve mensen die continu voor zichzelf aan het opkomen zijn. Of omgekeerd, mensen zonder ruggengraat die als het ze beter uitkomt of als ze net in gezelschap van een andere zijn ineens heel anders tegen je doen omdat het op dat moment iets beter voor hun uitkomt of ze woorden met die ander willen voorkomen. Beiden wil ik niet zijn, ik was al integer voordat ik wist wat het woord betekende en dat zal tot mijn dood mijn levenswijze zijn!

Morgenvroeg ga ik weer lekker met Romy samen croissants bakken en morgenmiddag ga ik lekker samen met Romy naar het zwembad. Even bijkomen en genieten van mijn kleine meid en daarna ga ik me maar eens meer bezig houden met de mensen die me wel met respect behandelen en moet de rest zichzelf maar even redden. Ik ben even in terughoudende modus, dat ik mijn enige verweer dat ik heb.

Zondag avond komt Britte langs om bij Romy te logeren, ze gaat maandag op Romy passen want er is weer eens een “juffendag” en dan moeten ouders maar een dag vrij nemen of zo. Ik ben heel blij dat de grote zus van Romy klaar staat als het nodig is, ik ben ook nog steeds blij met zulke lieve en behulpzame ex stiefdochters.

Het jaar heeft nog maar 5 weken en volgende week viert Romy sinterklaas bij mijn ex, de week daarop ga ik samen met Romy de kerstboom opzetten en kunnen langzaam de cadeautjes er onder. Vanaf tweede kerstdag tot en met oud en nieuw heb ik gelukkig een huis vol kinderen en oud en nieuw heb ik gelukkig ook kinderen en mensen die me lief zijn om mij heen. Dat is voor mij heel belangrijk omdat mijn bijgeloof is dat de laatste dag van het jaar bepalend is voor het hele daaropvolgende jaar, het is al heel vaak uitgekomen

Nog even een spreuk van mijzelf:

Je zelf kwetsbaar durven opstellen, is een teken van een sterke persoonlijkheid.
Ik zou niet anders willen zijn!
(Hein Pragt)

Groet, Hein

Porno en een oversekste wereld...

20 Nov 2009

Het was weer een druk alleenstaande ouder weekje maar dat is tegenwoordig bijna standaard dus denk ik dat dit al wel algemeen bekend is. Zoals jullie op mijn sites kunnen lezen schuw ik niet zoveel onderwerpen, dus deze keer wil ik het eens hebben over porno en mijn toenemende aversie tegen de nog steeds toenemende (commerciële) seksualisering. Reclame, advertenties en tv programma’s beginnen me meer en meer te storen als seks gebruikt (misbruikt) wordt voor het aanprijzen van een product of een levensstijl waarbij alles “moet kunnen”. Haal alles uit je leven moet ook anders kunnen volgens mij. Even voor de goede orde, ik ben iemand die de seksuele revolutie en de flower power generatie meegemaakt heeft. Ik ben seksueel redelijk vrij en vind het menselijke lichaam in vele vormen erg knuffelbaar, mooi en prettig. Voor mij hoeft seksuele intimiteit niet aan liefde en een relatie verbonden te zijn maar er moet wel genegenheid en vertrouwen zijn voor je intiem kunt zijn. En liefdevolle seks is wel het mooiste wat er is, denk maar eens aan die vrijpartijen als je smoorverliefd bent, maar minimaal moet er vertrouwen zijn.

Maar als ik zie hoe seks is doorgeslagen tegenwoordig, dat het een commercieel zeer winstgevende en invloedrijke industrie is geworden en dat het er op lijkt dat we steeds extremer gaan worden dan denk ik wel eens, dit was niet de bedoeling van ons als “flower power” kinderen. Voor ons was het iets moois, iets intiems maar wilden we van het calvinistische juk van de schijnheilige preutsheid af. Maar zoals met alles blijkt dat als er geld mee te verdienen is, mensen niets schuwen. Als ik hoor van tiener breezersletjes, van kinderprostitutie (waar komen al die klanten dan toch vandaan?) van uitbuiting van vrouwen in zwakke posities, van loverboys en de vele seksuele delicten dan schrik ik weer. Als ik dan ook nog eens op Internet rondkijk naar alle extreme fetisjen die er aangeboden worden, dan zie je dat, hoe gek je het kunt verzinnen, het gevonden kan worden. Vooral verboden seks en extremen schijnen opwindend te zijn, de sites die kinderen, tieners, incest, bejaarden en seks met dieren aanbieden staan bij honderden op het web, vaak in landen waar met het niet zo nauw neemt met de wetgeving. En vooral de virtuele kinderporno (levensechte animatie films en foto’s) is walgelijk maar in sommige landen (nog) niet verboden omdat er zogenaamd geen echte kinderen misbruikt worden. En dat is tevens de achilleshiel van Internet, het netwerk is wereldomvattend en wetgeving is vrij lokaal, dus er is altijd wel een land te vinden waar de content van de site niet illegaal is. Maar wat mij meer verontrust is niet alleen het aanbod maar dat dit aanbod toch door een vraag veroorzaakt moet worden. Zijn we zo gek en doorgeslagen en zijn er zoveel mensen die van extreme en illegale seks houden en die daar voor willen betalen, dat dit zo winstgevend is? Hoe decadent is onze samenleving eigenlijk, en was dit niet de ondergang van vele grote culturen?

Ik heb sinds een tijd digitenne en daar zit een gratis porno kanaal op. Ik heb de laatste tijd eens voorzichtig gekeken naar het aanbod en ik moet zeggen dat bij mij de beloofde opwinding uitblijft en dat ik meer last heb van afwisselend lachbuien en ergernis en dat de enige lichaamsdelen die reageren (krom trekken) mijn tenen zijn. Ten eerste lijken alle vrouwen die acteren in deze films zwaar astmatisch te zijn, bij het minste en geringste beginnen ze zeer zwaar te ademen en te hijgen en dan denk ik “mens stel je niet aan er gebeurd nog niks!”. Verder zie ik vrouwen die met een gemaakt pruillipje even duidelijk maken dat ze niet zo slim zijn..Waarom bestaat er blijkbaar het idee dan mannen opgewonden worden van domme vrouwen, bij mij heeft dit het tegenovergestelde effect. Mannen geven trouwens ook geen blijk van enige vorm van intelligentie, de dialogen zijn ronduit achterlijk en de geluiden die ze verder produceren bijna dierlijk. Ook is alles tegenwoordig geschoren en ik blijf me verbazen over het zoom niveau van de camera. Zo dichtbij hoef ik er echt niet op te zitten, het is nog net niet zo dat de camera inwendig gaat maar de grenzen zijn al bereikt.

Dan hebben we blijkbaar thema avonden waarbij een vrouw zich laat verwennen door meerdere mannen (minstens drie) die allemaal tegelijk een lichaamsopening zoeken waarna de vrouw in een onmogelijke positie, die volgens mij binnen de kortste keren verschrikkelijke kramp moet veroorzaken, luid kreunend ligt te “genieten”. Als de heren de openingen afwisselen wordt het helemaal onsmakelijk en als de heren dan één voor één (wat een timing) over het gezicht van de dame klaarkomen denk ik bij mijzelf, wie raakt hier nou in vredesnaam opgewonden van?

Maar ook de “normale” avond waarbij het om één man en vrouw tegelijk gaat en het nog een beetje overzichtelijk is, is het niveau een afknapper. Weer een situatie van de scène die bijna te achterlijk voor woorden is en die mijn intelligentie tart, vrouwen die wars zijn van ondergoed en op elke situatie voorbereid en heren die achteloos net doen alsof ze de dame in kwestie een enorme dienst bewijzen. De voorspelbaarheid is groot, eerst een korte achterlijke slecht geacteerde dialoog, waarna de dame uit de kleren gaat en de heer eerst eens uitgebreid oraal bevredigd gaat worden. Daarna komt de dame oraal kort aan de beurt waarbij ik me altijd weer verbaas hoe de heren er altijd naast zitten maar blijkbaar maakt dat voor de luid hijgende dame niets uit. Daarna volgt een ellenlange penetratie in houdingen die voor de camera wel leuk zijn maar die in werkelijkheid binnen de kortste keren een krampaanval tot gevolg moeten hebben, waarna de man luid grommend klaarkomt op het gezicht van de vrouw, waarbij de vrouw gelukkig en dankbaar kijkt en de man stoer nonchalant en tevreden klaar is. Naspel en nagenieten, schijnen de meeste kijkers niet opwindend te vinden, dat is blijkbaar alleen maar gezeur achteraf.

Ik vind een erotische film waarin een goed verhaal zit en een beetje verhullende seks met respect voor zowel mannen als vrouwen erg leuk en soms zelfs erg opwindend. Ja, deze films bestaan ook maar ik kom ze de laatste tijd erg weinig tegen, erotische romantische films heten deze films geloof ik. Dit soort films mag ik graag samen met een lief bekijken maar ze zijn steeds moeilijker te vinden. Soms denk ik terug aan toen ik 17 was en we probeerden meisjes te vinden die mee wilden naar de toenmalig erotische films (die tegenwoordig een 12+ rating zouden krijgen) in de bioscoop. Ook hoe we na de film probeerden, achter de bioscoop, of het meisje in de stemming gekomen was door de film, wat meestal behoorlijk tegenviel

Ik heb sindsdien veel meegemaakt, ik heb als jongeman heel lange gesprekken gehad met prostituees over hun leven (niet als klant hoor) en dubbel gelegen om hun verhalen. Maar er waren ook een aantal vrouwen en meisjes die ik heb leren kennen waarbij ik lange gesprekken heb gehad over misbruik die ze ervaren hadden. Ik heb er zelfs ooit een gedicht over geschreven en ik ben blij dat ik met een open persoonlijkheid en oprechte belangstelling iets heb kunnen betekenen voor een ander en dat een schouder om op te leunen ook alleen een schouder was. In mijn muzikanten periode kwam het regelmatig voor dat mijn collega’s een wip lagen te maken in de auto, terwijl ik onder de zomernacht een diepzinnig gesprek had met een vriendin van het wippertje. Ook heb ik een paar jaar geleden nog uitgebreide gesprekken gehad met een seksuoloog, een soort puinruimer van alle ellende van de seksuele revolutie.

Ondanks en dankzij al deze ervaringen (en nog wel een paar andere hele mooie maar ook erg slechte ervaringen) geloof ik nog steeds in liefdevolle seksuele intimiteit in vertrouwen die saamhorigheid en een gevoel van verbondenheid tot gevolg heeft waarbij niets te gek is maar wat ook heel eenvoudig mag zijn, wanneer beide partners bij volle verstandelijk vermogen zijn en zich er beiden comfortabel bij voelen. Iets waar twee mensen zich prettig bij voelen zonder dat daar gelijk de halve wereld van hoeft te weten, daarom heet het voor mij ook lichamelijke intimiteit.

Nou dit ben ik weer even weer kwijt, een goed weekend en tot schrijfs, Hein

Een bijzondere knuffelvriendin

15 nov 2009

Het was een drukke week als gewoonlijk, ik ben wel tot inzicht gekomen dat emancipatie nog erg ver weg is en dat de vooroordelen naar zowel de mannen als de vrouwen nog vrolijk doorleven. Mannen moeten werken en vrouwen verzorgen en mannen kunnen niet voor kinderen zorgen, twee hele stomme vooroordelen. Maar mijn ex had wel gelijk toen ze zei dat het nog steeds heel gangbaar is dat mannen meer uren werken dan vrouwen en dat wanneer een man veel zorgtaken op zich neemt men daar dan vol lof over spreekt alsof het heel bijzonder is, terwijl dit van een vrouw weer heel normaal gevonden wordt. Ik ben een zorgzaam type die voor zijn kinderen door het vuur gaat, dat zou heel normaal moeten zijn.

Vrijdagavond haalde ik na mijn werk eerst even een boodschapje en daarna Romy op. Ik had donderdagavond al een grote pan hutspot gemaakt met verse worst dus over het eten hoefde ik mij geen zorgen te maken. Om 7 uur in de auto om Raoul op te halen en om half 9 was het hele stel compleet en kon het weekend beginnen. Raoul zat onmiddellijk bij Rene op de kamer want Rene had nieuwe (oude) spelcomputers en ik ben lekker even bij Romy gaan liggen. Die zat zich al te verheugen op zaterdag wanneer de Sint zou komen.

Zaterdag ochtend sliepen de jongens uit en ben ik met Romy samen boodschappen gaan doen en hebben we ook nog even wat nieuwe hemdjes en sokken voor Romy en een nieuwe spijkerbroek voor mij gekocht. Daarna hebben we samen de dieren hokken schoon gemaakt en om half twee gingen we met onze pieten petten op samen op de fiets naar de stad. Sint was al aan de optocht begonnen dus hebben we samen achter de Sint aangelopen en met de pieten zitten kletsen. Heerlijk is dat weer, dit heb ik met al mijn kinderen gedaan, dit is weer een van de leukere dingen van het vaderschap en ik hoop het als opa nog een keer over te mogen doen. Ik hoop echt opa te worden (straks een keer als Romy groter is), ik hoop dat mij de tijd gegeven is om een super opa te zijn voor mijn kleinkinderen.

Zondagochtend werd Romy al om 8 uur wakker en wilde ze naar beneden, die ogen van haar toen ze de schoen zag met een zakje snoep en een klein pakje, dat is onvergetelijk mooi. Samen hebben we het lego autootje in elkaar gezet dat in het pakje zat, terwijl we met zijn allen zaten te snoepen van de pepernoten, chocolade munten en de schuimpjes. Rond tien uur ging ik naar boven nog even in bed liggen en Romy kroop gezellig naast me. Eerst alle knuffelberen die op mijn slaapkamer staan in bed en Romy begon te kletsen en verhaaltjes te verzinnen over papa beer, mama beer en de kindjes.

Opeen begon ze te praten over de knuffelvriend van mijn ex, niet negatief hoor, ik zal nooit negatief over mijn ex en haar vriend praten tegen Romy en ook met Romy hier gewoon en met liefde en respect over praten. Romy begon ineens te praten over mijn knuffelvriendin en ik zei dat ik geen knuffelvriendin had. Toen zei ze dat ze wel een knuffelvriendin voor mij ging zoeken en dat die dan ook in bed mocht liggen met Romy ertussenin. Ik moest al een beetje lachen hoe mevrouw alles wilde regelen, maar het werd nog erger. Ze begon te beschrijven wat voor knuffelvriendin ze ging zoeken, ze moest lang haar hebben, blond zijn, net zo lang als ik, kleine billen hebben en grote voeten. Inwendig zat ik me rot te lachen terwijl ik naar Romy toe serieus probeerde te blijven. Toen zei Romy ineens, “en ze moet een baby in de buik hebben!”. Ik rolde bijna uit bed, en zei dat papa geen nieuwe kindjes meer wilde en dat Romy het laatste kindje van papa was. Toen zei Romy een beetje boos, “nee, pap ze HEEFT al een baby in de buik hoor!”. Toen begon ze uitgebreid te vertellen hoe leuk haar dat leek, een baby, wat lief, en Romy kon een grote zus zijn.

Ik ging me maar snel wassen en aankleden in een hele vrolijke bui, voor het nog erger zou worden en Romy ging mee. Ik zat nog na te denken over wat Romy allemaal zei en om eerlijk te zijn zou ik een kleine baby helemaal niet erg vinden (ik ben gek op baby's) maar niet meer van mijzelf hoor hahahahaha. Nou is dit voor de tweede keer technisch geblokkeerd (Romy is ontstaan uit een herstel operatie en daarna ben ik weer gesteriliseerd) dus de kans dat ik nog voor nageslacht ga zorgen is minimaal. Maar ik moest wel lachen om wat Romy allemaal weet te verzinnen en wat er in haar hoofdje omgaat.

Straks gaan we nog even naar de Mac, dat heb ik Romy beloofd, het is ook een leuke onderbreking van deze zondagmiddag. Romy en Raoul zitten met tijdschriften, lijm en een schaar collages te maken en ik heb even tijd voor een blogje. Gezellig weer, ik ben weer helemaal in de stemming.

Tot schrijfs, Hein

Emancipatie en werkuren voor vrouwen.

11 nov 2009

Gisteravond hadden we een gesprek over Romy met de juffen van Romy en mijn ex. Het was een heel goed gesprek waar ik erg blij mee was maar een ding heeft me de hele dag vandaag dwars gezeten. Het is niet iets verschrikkelijks maar iets waar ik me als geëmancipeerde man heel erg aan stoor. Ik ben altijd al voor gelijkwaardigheid van mannen en vrouwen geweest en ik wilde ook altijd zorg en werk gezamenlijk combineren. Ik zou zelfs de omgekeerde wereld wel leuk vinden waarbij mijn partner een carrière heeft en ik thuis voor de kinderen en een gezellig thuis zorg en mijn hobby's kon doen. Ook daar zou ik geen moeite mee hebben, maar soms dan denk ik wel eens dat de emancipatie een beetje erg eenzijdig is uitgevallen.

We hadden net uitleg gegeven hoe we de verzorging tijd van Romy eerlijk gedeeld hebben en ik vertelde dat ik 36 uur per week werk en dat ik gelukkig door het schuiven met uren en twee dagen 9 uur werken Romy op maandag en dinsdag gewoon om kwart over drie uit school kan halen. De juffen hoorden het stilzwijgend en knikkend aan. Tot nu toe niets aan de hand, tot mijn ex vertelde dat ze 32 uur werkte, onmiddellijk kwam er in stereo de reactie, “dat is wel veel he!”.

Toen trokken mijn tenen even krom, we zorgen beiden evenveel voor Romy, ik heb hier ook een huishouden en een zoon van 18 die ik moet verzorgen. Ik werk nota bene nog meer dan mijn ex en MEN vindt het heel normaal dat een man naast de zorg taken nog 36 uur werkt maar als een vrouw maar liefst 32 uur werkt dan is dat wel erg veel. Dit geeft toch aan hoe MEN nog denkt over het werk van de vrouw, en dat emancipatie nog steeds erg ver weg is.

De hele dag zat me dit dwars en collega's die me kennen moesten er wel om lachen. Ik kan me inderdaad erg opwinden als emancipatie doorslaat of als vrouwen toch anders behandeld worden (en dat gaat twee kanten op hoor) dan mannen. Ook het vooroordeel dat een man niet zo goed voor kinderen kan zorgen als een vrouw doet bij mij de tenen krommen. Als iemand durft te zeggen dat jonge kinderen na een scheiding per definitie zoveel mogelijk bij de moeder moeten zijn dan hebben ze aan mij een verkeerde. Mannen kunnen evengoed en soms zelfs beter voor kinderen zorgen, het ligt heel erg aan de man en vrouw maar het vooroordeel dat moeders het beter kunnen dan vaders, daar kan ik me erg over opwinden.

Soms denk ik echt dat emancipatie nog verder weg is dan ooit, mannen en vrouwen zijn echt niet gelijk, ik moet zeggen dat ik erg blij ben met de verschillen , maar wel gelijkwaardig en niet alleen als het goed uitkomt, als we dat nou eens door konden laten dringen.

pff....ik ben het even weer kwijt... groet, Hein

Verkeerde keuzes en vrouwen

8 nov 2009

Gisteravond zou ik uitgaan met een dame om even iets te drinken maar helaas belde deze af omdat er iets tussen gekomen was. Aangezien het best een lange tijd geleden is dat ik eens uit ben geweest of een "date" had baalde ik die avond wel en lag ik eens lekker op de bank met een glas goede single malt whisky alles te overdenken. Over hoe ik die avond even kennis gemaakt had met de nieuwe vriend van mijn ex, dat ik eigenlijk met alle exen, kinderen en alle ex stiefkinderen goed kan opschieten en dat ik daar ook wel mijn best voor gedaan heb en nog steeds doe. Maar het resultaat is wel dat ik als enige nu deze avond alleen op de bank lig, ergens is dan toch iets niet helemaal goed gegaan, of soms wel?

Om half 12 kreeg ik telefoon van mijn een na oudste zoon Rick die na een concert niet meer met de trein thuis kon komen, maar nog wel in Veenendaal. Of ik hem op kon halen en hij bij mij mocht slapen. Natuurlijk kan dat altijd, ik heb een logeerkamer en bed gereedstaan. Even de was van mijn stiefdochter die daar te drogen hing (haar wasmachine is stuk) even aan de kant gezet en Rick kon slapen. Maar eerst hebben we samen tot half 3 's nachts zitten praten, over vrouwen, relaties en over mijn relaties en zijn visie daar op. Het is altijd prettig om een mening te horen van een ander ook al is dat soms niet wat je graag wilt horen, ik waardeer eerlijkheid heel erg.

De laatste relaties die ik gehad heb waren inderdaad niet zo'n succes en het ligt inderdaad voor een gedeelte aan mijn eigen keuzes, ik leg dan ook het falen van de relaties niet bij de exen neer, ook bij mijzelf. Ook was het zo dat ik meestal niet langer dan een paar maanden alleen was voor een dame weer op mijn pad kwam (ze namen meestal het initiatief) en ik weer verkocht was en weer te snel meeging in alles. Helaas ben ik ook een aantal keren met het verbreken van relaties weer helemaal opnieuw moeten beginnen en ben ik meer verloren dan alleen maar vertrouwen, maar telkens ben ik er weer bovenop gekomen. Eerst in een appartement in Lochem boven de snackbar, in Delft na een verbroken relatie op straat en een flat gekocht en mijn leven weer op poten gezet en nu in Veenendaal deze woning ook kunnen kopen en mijn leven weer op orde. Maar het kost veel energie en elke keer raak je weer een stukje naïviteit kwijt en een stukje vertrouwen dat een gelukkige en harmonieuze relatie voor jou is weggelegd. Rick verteld mij over zichzelf maar ook hoe hij tegen mijn relaties had aangekeken en dat was voor een groot gedeelte wel wat ik zelf wist maar ook in een paar opzichten wel verhelderend. Wat wel erg leuk was om te horen was dat ik niet de enige ben die als een baksteen valt voor mooie ogen en een mooie lach (lol) maar een mooie karakter is toch het allerbelangrijkste en dat willen wij mannen nog wel eens vergeten als we weer een mooie dame tegenkomen. Verliefdheid maakt inderdaad soms blind.

Maar alles heeft een reden, ook dat ik nu een tijd geen relatie heb en uit alles wat er gebeurd zal er iets goeds ontstaan, geduld is het toverwoord en er dient zich vast wel weer een keer een leuke dame aan. Met die gedachte ging ik tevreden slapen, want zoals ze in Zuid-Afrika zeggen “alles zal recht kom”.

Vandaag is het zondag en heb ik mijn boekenkast eens even uitgeplozen en de boeken pagina op mijn site eens omgebouwd naar een “mijn boekenkast” pagina. Leuk zitten knutselen aan een ontwerp en daarna gevuld met boeken. Rick en Rene zitten de hele dag op zolder (in het hol) en komen af en toe even beneden om te eten of even een ratje te aaien en ik ga straks even lekker eten maken. Romy komt straks thuis, Rick weer op de trein zetten en dan begint de week weer. Volgend weekend gaan we Sinterklaas inhalen, daar verheug ik me nu als op en die week daarop ga ik samen met mijn (ex) stiefdochter naar een concert van Ilse DeLange.

Life's good...

Huize Pragt heeft weer nieuwe bewoners

6 nov 2009

Het is zover, huize Pragt heeft weer twee nieuwe bewoners bij, twee tamme ratjes. Vandaag kreeg ik bericht op marktplaats dat ik een hele mooie grote rattenkooi kon kopen voor 15 euro, een koopje want die kooien kosten bijna 100 euro nieuw. Ik had in gedachten om alles zaterdag ochtend te te halen maar aangezien we vroeg klaar waren met eten en Romy zo graag wilde ben ik samen met Romy in de auto gestapt om de kooi te halen. Daarna gelijk door naar de dierenwinkel om twee ratjes en voer e.d.te halen.

Romy mocht de twee ratjes uitzoeken en het werd een spierwitte en een bruin met wit gevlekt. Aangezien de katten van Britte en Michelle (haar grote zussen) Punkie en Tara heten, moesten onze ratjes ook deze namen. De witte werd Tara en de gevlekte Punkie. En zo is het dan maar, we hebben thuis eerst samen de kooi klaargemaakt en toen de ratjes laten wennen. Het zijn erg leuke beestjes en erg nieuwsgierig.

Ook onze kat boefje ziet een paar lekkere hapjes rondlopen, ik heb de plantenspuit al bij de hand, hij mag er naar kijken maar als hij een poot uitsteekt krijgt hij de volle mep met de plantenspuit. Het zal nog wel even duren voor hij ze met rust laat, voorlopig gaat boefje 's nachts maar naar buiten, dat doet hij wel vaker maar nu even verplicht.

We hebben nu twee ratjes (Tara en Punkie), en zwart katertje (Boefje) een cavia (Pluizebol) en een wit konijn (Luna) en c.a. 20 slakken in de slakkenbak. Een aardige dierentuin onderhand, maar wel leuk voor iedereen. Alleen mag papa alles op zaterdagochtend weer schoonmaken maar dat doet ie met plezier.

Alleen al hoe Romy er van geniet en Rene vanavond bijna verliefd met een ratje rondliep, dat doet me goed. Ik heb als kind ook allerlei dieren thuis gehad en heb daar hele fijne herinneringen aan.

Romy is tot morgenavond hier, zondag gaat ze met al haar zussen naar de verjaardag van haar oma. Zondag avond komt ze weer hier zoals gewoonlijk en dan begint de week weer.

Rene kwam vanavond laat thuis met een oude Nintendo 64 en een Super Nintendo spelcomputer die hij op marktplaats gekocht heeft. Hij heeft nog de nodige spellen en is nu op zijn kamer het klein kind gevoel aan het terugkrijgen. Awsome....

Groetjes uit huize Pragt.

Glazen huis

2 Nov 2009

Gisteren kreeg ik bericht dat ons oude huis aan de Zwiepseweg in Lochem weer te koop staat. Ik heb even de foto's op Internet bekeken en gezien hoe de nieuwe bewonen alles wat ik in al die jaren heb zitten verbouwen aan het huis weer gesloopt had. Ik herkende het huis bijna niet meer, maar terwijl ik zo dat te kijken kwamen er allerlei herinneringen naar boven. Over hoe ik een mooie hal heb gemaakt, dat ik lang heb zitten sparen en de hele vakantie heb zitten verbouwen om er een mooie nieuwe keuken in te zetten en alle elektra en gas vervangen heb. En de nieuwe dakramen boven, de bijzondere slaapkamer van Rene met twee verdiepingen.

Maar ook andere dingen kwamen naar boven, over jaren relatietherapie en mijn onvermogen om iemand die depressief is gelukkig te maken. Mijn gedachten gingen nog verder terug naar de tijd dat ik 25 was en zoveel idealen had. Een van de dingen wat ik wilde was een ieder een halve baan en voor de helft voor de kinderen zorgen. Mijn eerste ex was het daar helemaal mee eens maar toen puntje bij paaltje kwam ging ik toch fulltime werken en wilde mijn vrouw graag fulltime moeder zijn. Dat was het eerste ideaal wat ik opgaf in een poging iemand anders gelukkig te maken, veel andere idealen (ook die van een liefdevolle, gelijkwaardige en gelukkige relatie met iets meer gezamenlijke interesses dan alleen de kinderen) hebben het ook meerdere keren niet gehaald. De ironie wil dat er eerst een echtscheiding aan vooraf moest gaan om de situatie van gedeelde zorg en werk te kunnen bereiken. Na zoveel jaren realiseer ik mezelf heel goed dat een van de fouten die ik maak is dat ik in een poging om iemand anders gelukkig te maken mijn eigen idealen en zelfs soms principes een beetje oprek of aanpas. (Tot de bom barst). Ja ik weet het, ik ben vaak niet assertief genoeg en te zorgzaam en lief... maar zolang mensen er geen misbruik van maken is het een hele goede eigenschap.

Deze week was weer een drukke week voor mij, als alleenstaande vader met een aantal kinderen in wisselende samenstelling hier in dit huis en een fulltime baan blijft er soms niet veel tijd voor jezelf over. Dan denk ik wel eens waar halen die andere mensen de tijd vandaan om gezellig een sociaal leven te hebben of weer een leuke partner te zoeken. Als alleenstaande vader heb je toch een aantal standaard vooroordelen waar je onbewust toch rekening mee gaat houden. Zo ben ik hier thuis heel schoon, ik ruim alles op en zorg dat het netjes en schoon is. Ook zorg ik heel goed voor Romy en zorg dat ze er altijd leuk gekleed en goed verzorgd bijloopt. Als ik eens iets te laat ben om mijn kind op te halen of iets vergeten ben dan voel ik me snel opgelaten omdat ik dan voel dat men denkt “zie je wel een alleenstaande vader die het niet kan redden”. Overdreven volgens mijn kinderen en dan realiseer ik me dat ze soms gelijk hebben en ik me al vast voor kritiek zit te wapenen. Om de vooroordelen voor te zijn zorg ik dat er weinig of niets op te merken is en doe ik twee keer zoveel mijn best als een ander.

Soms heb ik het gevoel dat ik in een glazen huis leef en dat ik me zit te wapenen tegen alle vooroordelen die mensen hebben. Ook over mijn kinderen mijn exen en mijn ex stiefkinderen. Mensen hebben zo snel hun oordeel klaar en daar kan ik me niet zomaar bij neerleggen. Praat niet negatief over mijn exen of mijn kinderen, dat mag ik (soms) doen maar een ander niet. Exen zijn de moeders van mijn kinderen en die heb je met respect te behandelen. Voor mijn kinderen ga ik door het vuur, ze zijn nou eenmaal geen doorsnee kinderen, anders maar wel eerlijk, integer en intelligent en druk. En dat laatste, daar moet ik ze vaak in verdedigen, ze hebben geen adhd, daar hebben we ooit één op laten testen (negatief). Ik heb me er aardig in verdiept in adhd en kan zeggen dat mijn kinderen druk zijn en actief en frummelen met hun vingers maar dat ze geen adhd hebben. En dat zal ik ook te vuur en te zwaard verdedigen als er weer eens een suggestie in die richting komt.

Het lijkt er tegenwoordig op dat wanneer een kind een beetje afwijkt van de rest, dat gelijk de alarmbellen afgaan (bijvoorbeeld op school) en er een gesprek met de ouders, een hulpverlener of een dosis ritalin tegenaan gegooid moet worden om het kind vooral in het keurslijf van een "normaal" kind te krijgen. Mijn kinderen zijn geen van allen "normaal" ze zijn zeer sterke eigenzinnige mensen met een heel eigen karakter, en fantastische kinderen. Ik zal er altijd voor strijden dat ze vooral zichzelf mogen zijn en dat een school of andere instelling daar rekening mee mag houden. Gelukkig voor onze kinderen denken mijn exen daar precies hetzelfde over.

Afgelopen week had ik een meevallertje doordat ik via Internet wat spullen verkocht heb en dus ben ik gisteren samen met Romy even de stad in geweest om nieuwe schoenen voor Romy te kopen en een hinkel twister die ze al heel lang graag wil hebben. Daarna zijn we nog even gaan kijken in de dierenwinkel, want ik wil heel graag (en Romy en de rest van de kids ook) nog een keer twee ratjes kopen. Maar ja de kooi is nog te duur en ik let echt wel op mijn centjes Gistermiddag heb ik samen met Romy met een emmer sop en spons en dweiltjes van boven naar beneden even alles schoon gemaakt. Romy helpt zo graag mee en dan is het best gezellig om samen te doen. Sinds vrijdag heb ik er nog een loge van Rene bij maar die liggen nog uit te slapen en het is weer gezellig druk aan tafel met eten. Vanmorgen samen met Romy en Raoul croissantjes gebakken en straks gaan we samen even zwemmen en waarschijnlijk komt daarna nog een grote zus van Romy op bezoek.

Vanavond breng ik Raoul weer halverwege naar mijn ex en morgen begint weer een normale week. Het is 's avonds wel vroeg donker maar ik moet zeggen dat ik de herfst wel een gezellige knusse maand vind. Nu nog een leuke dame vinden om samen een lekker lange wandeling te maken en daarna even lekker bij een warme haard een kom erwtensoep te eten. Maar dan moet denk ik wel wat initiatief van een dame komen want anders komt het er niet van hahahahaha (zelfspot!)

Tot schrijfs, Hein

Wintertijd

25 okt 2009

Het was een rare week, op school was het herfstvakantie dus had ik maandag en dinsdag vrij om voor de kinderen te zorgen. Raoul bleef ook tot maandag dus het was hier weer druk en gezellig. Maandag kwam mijn eerste ex Raoul weer ophalen en heb ik samen met Romy een mp3 spelertje gekocht. Ik heb alle nummer van K3 er op gezet en ze kan nu lekker naar haar eigen muziek luisteren. Het is leuk als ze zachtjes mee zit te zingen, ik moet trouwens telkens weer lachen als Romy het ding een 123 speler noemt.

Dinsdag was ook een gezellig dag en ik ben samen met Romy nog even naar de tandarts geweest om het plaatje te halen. Ik mis helaas een paar kiezen en om dit op te lossen stelde de tandarts een plaatje voor. Ik kan nog steeds eten zonder maar dit belast te overgebleven kiezen natuurlijk wel extra en een lekker hard broodje kan helaas niet meer. Deze week heb ik een poging gedaan om aan het ding te wennen, maar het lukt nog niet al te best. Vooral het praten is vervelend omdat je ineens gaat slissen, ik blijf het wel een tijdje proberen want volgens de tandarts zou het moeten wennen. We zullen het wel zien en anders kan ik ook zonder nog jaren verder.

Dinsdagavond ging Romy naar mijn ex en woensdag kon ik een dag langer werken om weer een uurtje extra tijd voor tijd te verdienen. Op mijn werk heb ik momenteel ook weer leuke uitdagingen dus de dag gaat snel om. 's avonds kwam mijn zoon Robert ook nog langs, ik help hem met zijn studie informatica. Donderdag was weer hetzelfde, deze keer kwam Robert samen met een klasgenoot langs en hebben we een avond lang met de programmeertaal java zitten stoeien. Rene is druk bezig om piano te oefenen, ik heb een lesboek voor hem gekocht en ik probeer hem een beetje pianoles te geven. Het is leuk om samen met je kinderen ergens mee bezig te zijn, op alle leeftijden.

Zaterdagochtend miezerde het een beetje maar ik had afgesproken dat ik samen met de buurman de beukenhaag zou snoeien. Nou ja, we hebben er zeker een meter boven af moeten halen om de haag weer op schutting hoogte te krijgen. Maar met een uurtje knippen en zagen was de top er over 10 meter af en lag de tuin vol takken. Even alles naar de stortplaats gebracht en nu moeten we het een beetje bij gaan houden, dan zal ze haag weer mooi vol worden. Daarna even de beestjes verschonen, nog een paar boodschappen gedaan, nasi gemaakt (met de nieuwe rijstkoker) en even samen met mijn zoon Rene gegeten.

Om half 7 kwam Romy al hier en werd het weer gezellig druk hier. Samen met Romy even onder de douche en daarna proberen Romy naar bed te krijgen. (lol) Nee ze was niet moe en wilde weer naar beneden. Nog maar even samen een puzzel gedaan en de tweede poging om negen uur. Helaas weer geen succes, nou ja ze mocht op de bank liggen met een dora dekentje tot ze zelf aangaf dat ze naar bed wilde. Maar ik gaf wel aan dat het al lang papa tijd was en daar schikte ze zich maar in

Om 10 uur sliep ze eindelijk en kon ik nog even wat mail beantwoorden en daarna heb ik een heel indrukwekkende film gezien over een ter dood veroordeelde man in Amerika die door een non begeleid werd en waarbij je details over de gruwelijke daad die hij begaan had, (het verkrachten en vermoorden van twee tieners) als flashbacks terug kreeg. Ook zag je het verhaal achter deze man maar ook het verhaal van de ouders van de kinderen die hem graag ter dood veroordeeld zagen. Ik ben principieel tegen de doodstraf omdat ik vind dat dat ook gelegaliseerde moord is en je bij een vergissing nooit iets terug kunt draaien. En zoals we in de puttense moordzaak hebben kunnen zien is het zelfs in Nederland mogelijk dat twee mannen jarenlang in de gevangenis kunnen zitten en de politie en justitie met volle overtuiging denken dat ze de goede daders van een gruwelijke verkrachting en moord en hebben, en toch blijkt na 8 jaar toch dat ze onschuldig waren als de echte dader gevonden is. Maar vooral de verhalen van de ouders deden me wat, als iemand je kinderen iets aandoet, dat kun je toch niet bevatten wat je dan wilt doen en voelt. Toen ik in bed naast Romy kroop heb ik nog even naar haar gekeken voor ik ging slapen. Ik had het nummer van Don Henley in mijn hoofd, “Anabel” waarbij ik altijd “Romy” zing.

Vanmorgen was Romy op tijd wakker, ja de wintertijd is weer aangebroken en het klokje van mijn kleine meid is nog niet omgezet. Dat zal ook nog wel even duren denk ik, maar het is straks in de ochtend weer licht als ik haar naar school breng en 's avonds gezellig vroeg donker. Net even samen croissants gebakken en ik moest even in de poppenkast iets spelen, ik verzin zo een verhaal waar je bij staat Vanmiddag denk ik dat ik maar even naar het zwembad ga met Romy, nog even genieten van het weekend, want volgende week begint weer een gewone week van school en werken.

Tot schrijfs, Hein

Don Henley Annabel
I watch you sleeping, my weary heart rises up on wings
I hear your laughter, something deep down inside me sings
Way down here in the land of cotton, you were born on a rainy day
Since then, sweet things long forgotten, they just keep flooding back my way

Oh child, I cannot tell you how the time just flies
But I have had my days of glory under sunny skies
These days, your bright dreams are all I want to see
Sleep tight, Annabel, you can always count on me

In this cold world, folks will judge you, though they don't know you at all
And I may not be there to catch you, anytime that you might fall
But, you got my hard head, and your mother's grace
All the likeness of the loved ones right there in your face
And I know in the end you'll be who you will be

So sleep tight, Annabel, you can always count on me

Verlichting in de tuin.

17 oktober 2009

Nu het 's avonds weer donker begint te worden krijg ik weer het lekkere gezelligheid gevoel dat bij de herfst en de winter hoort. Wanneer ik door de regen en de kou naar mijn werk fiets en koud en kleumerig aankom, dan is die eerste bak warme koffie zo lekker. Net zoals als erwtensoep met spek en roggebrood en lekker warme chocolademelk na een lange herfstwandeling en een gezellig en warm (t)huis. Gisteravond gingen Romy en ik even boodschappen doen en in het winkelcentrum hing weer overal verlichting. Romy vond het prachtig en ik ook, het geeft ook een heel gezellige sfeer.

Vanmorgen zou ik met de buurman de beukenhaag tussen onze tuinen gaan snoeien maar hij heeft het een weekje uitgesteld door omstandigheden. Ik was toch al wakker en aangekleed dus ben ik maar even verder in de tuin gaan snoeien en heb ik samen met Romy het konijnenhok even schoongemaakt. Daarna hebben we de kerstman met slee en hertje (lichtslang) en de grote lichtslang weer opgezocht in de schuur. Samen hebben we de kerstslee met hert weer op de glijbaan gezet en de lichtslang rond de boomhut gedaan. Even een stroomdraad aanleggen met een tijdklok en we hebben zelf ook weer gezellige verlichting in de tuin.

Straks komt sinterklaas weer aan en dat is met een kleintje van vier ook geweldig leuk. Eerst de Sint inhalen (met al die leuke pieten en perpernoten en snoep) en daarna sint op tv en 's avonds de schoen zetten en samen liedjes zingen. Ik zet ook de schoen en krijg steevast een briefje in de schoen waarop staat dat alleen kleine kinderen een schoen mogen zetten, tot grote lol van Romy. Straks weer kerst met de kerstboom en kerst cadeautjes onder de boom en een lekker kerstdiner hier thuis. En eerste kerstdag is ook mijn jongste zoon Raoul nog jarig.

Maar onze tuin is weer opgeruimd en gezellig verlicht, de vuurkorf staat ook al weer klaar en ons vogel restaurant ook. Straks ga ik met Romy nog even een boodschapje doen en vanmiddag gaan we nog samen koekjes bakken. Morgen komt een oude vriend van mij langs met zijn nieuwe lief, ook hij is een tijd lang alleen geweest maar ook hier heeft het liefdes geluk weer toegeslagen. Het is gek maar ik kan altijd genieten van mensen die verliefd zijn of veel van elkaar houden. Op een of andere wijze geeft me dat altijd een goed gevoel van zie je wel het kan nog. Ik ben zelf nu ook weer iets actiever aan het rondkijken, maar het blijft een toeval waarbij twee mensen elkaar moeten vinden. Zeker nu de donkere gezellige dagen er weer aankomen is het gezelliger met zijn twee. Maar ik merk wel dat het feit dat ik nog een kleintje heb van 4 en verder veel tijd aan mijn kinderen besteed niet een pre is voor de meeste dames. Maar zo ben ik nou eenmaal, mijn zorgzame kant heeft ook voordelen hoor

Volgende week heb ik de maandag en de dinsdag vrij want het is herfstvakantie en de dan gaan de kids niet naar school en heb je als ouders weer in overleg vrij te nemen. Maar dat doe ik met alle plezier hoor, we gaan er een paar gezellige dagen van maken. Wat ik echt leuk vind is dat ik met mijn jongste dochter de basis van cijfers en rekenen aan het oefenen ben en ik mijn oudste zoon van 24 dezelfde avond de concepten van object georiënteerd programmeren probeer uit te leggen. Het verschil is ook 20 jaar, maar ik vind mijn kinderen op elke leeftijd (zelfs de puberteit) erg leuk. Zelfs als ik de afgelopen week toevallig dezelfde tijd opsta als Rene (18) die met een wazig gezicht in de keuken staat. Als ik vrolijk informeer of hij goed geslapen heeft kijkt hij me gemaakt boos aan en zegt "ochtend pap....ochtend..." waarna ik weer smakelijk moet lachen om zijn ochtendhumeur. Van alles wat ik gedaan heb in mijn redelijk kleurrijke leven (en dat is best veel ) is het krijgen van mijn kinderen en het vaderschap het belangrijkste voor mij. Ik kan straks terug kijken op een rijk leven met kinderen die allemaal geworden zijn tot goede en fijne mensen waar ik trots op kan zijn en eventueel kleinkinderen waarmee ik weer van voren af aan kan beginnen als opa.

Maar nu eerst weer een gezellig weekend samen met de mensen waar ik oprecht het meest van hou.

Groetjes, Hein.

Druk weekje maar heel voldaan.

10 oktober 2009

Het was een druk weekje, Maandag en Dinsdag Romy naar school gebracht, gewerkt en om kwart over drie Romy weer uit school gehaald. Dinsdag naar de tandarts geweest om een afdruk te maken voor het plaatje dat ik krijg. Aankomende dinsdag passen en dan is het volgende week dinsdag gereed en heb ik eindelijk weer een goede bait... Romy ging mee naar de tandarts en zat zachtjes liedjes te zingen, ze verzint de laatste tijd gewoon zelf liedjes en die zingt ze dan. De tandarts vond het zo mooi dat ze een muntje kreeg voor de ballen automaat in wachtkamer, Romy weer helemaal gelukkig.

Woensdagmorgen Romy nog naar school gebracht en toen 9 uur werken om weer mijn uren te maken. Ik had een paraplu meegenomen maar die ben ik vergeten omdat ik hem aan de kant gezet had omdat Romy nog een dikke zoen wilde op school, kletsnat kwam ik bij mijn werk aan. Gelukkig kan ik daar zelfs om lachen als ik lekker warm achter mijn eerst bak koffie zit. Donderdag idem en vrijdag ook de hele dag gewerkt. Elke avond na 7 uur thuis en dan eten maken voor mij en Rene en om een uur of 8 na de afwas even een bakje koffie en rust. Ik heb de uren voor de opvang van Romy tijdens de herfstvakantie al weer verdiend.

Woensdagavond heb ik nog een klus gedaan voor een website van een vriend van mij, waar nog een klein bugje in zat. Gelukkig heb ik het kunnen oplossen en kan hij nu ook met korting codes werken. Het is een hele mooie website die erg goed werkt waar online concert kaarten gekocht kunnen worden. Ik moet zeggen dat ik best trots op mijn werk ben, ik werk al meer dan 15 jaar als internet programmeur en het vak blijft me boeien. Kijk maar eens op www.concertplaats.nu om te zien wat ik daar gemaakt heb.

Donderdagavond heb ik een andere site bijgewerkt en vrijdagavond was ik moe, op mijn werk hard moeten werken om een nieuwe site op te leveren. Ook moet ik nieuwe ontwikkelingen bedenken en bestuderen, dit werk is leuk maar je raakt nooit uitgeleerd. Vrijdagavond maar eens een lekker lang telefoongesprek met mijn vader gehad, hij is ook maar alleen en ik praat hem zeker twee keer per week even bij.

Zaterdagochtend op tijd op eerst even online alles bijgewerkt en mijn mail beantwoord, toen bedden verschonen, huis schoonmaken, wasje draaien, konijnenhok schoonmaken, slakken bak verschonen en boodschappen doen. Toen ik terugkwam was ook Rene eindelijk wakker en stond hij met een wazige blik in de keuken mij aan te kijken van wat ben jij actief zeg..pffff. Even later ging hij even de stad in en kon ik al vast even de nasi maken. Daarna ben ik ook zelf even de stad ingegaan, even koelpasta gehaald voor een oude laptop die ik nog had liggen. Hij stopte er steeds mee omdat hij te warm werd en dat kwam omdat de koeling niet meer goed werkte. Ik heb alles uit elkaar gehaald en schoongemaakt en opnieuw met nieuwe koelpasta vastgezet. De laptop doet het weer prima, vanmiddag begonnen om XP er opnieuw op te zetten en straks mag Rene er mee doen wat hij wil, hij krijgt hem voor school van mij.

Ook even een paar nieuwe schoenen gekocht voor mijzelf bij scapino, want in mijn oude schoenen begonnen gaten te vallen en dat is voor mij een teken dat ze aan vervanging toe zijn. Deze week moest ik een paar keer door de regen naar het werk fietsen en dan is het vervelend als je in een plas trapt en je voeten ineens nat zijn. Wel goed om even snel nog wakker te worden

Vanavond kwam mijn ex nog even langs met Romy want ze moest even wachten op een trein en heeft Romy nog even alles laten zien aan haar mama en boefje nog even geknuffeld. Romy is gek op onze kat, ze mishandeld hem soms (met alle liefde) een beetje maar het is een jong beestje en telkens komt hij ook weer bij Romy terug. Daarna even samen met Rene gegeten en afgewassen. Even nog een paar dingen op marktplaats gezet en nu even koffie en dit blogje.

Vanavond ben ik alleen, Rene zit boven op zijn kamer te kletsen met zijn vrienden en vriendinnen op MSN en Romy is tot morgenmiddag bij mijn ex. Het is stil hier in huis, ik raak er aan gewend, maar toch mis ik de gezelligheid van een gezin. Ik ben nou eenmaal een papa en een family man.
Hoewel ik ook wel kan genieten van een avondje alleen met een lief samen op de bank hoor Lekker tegen elkaar aan hangen, samen wat lezen of kletsen, wijntje erbij... ja dat mis ik soms wel eens. Maar dat komt nog wel weer een keer weer... Morgenvroeg weer lekker op tijd op, lekker in mijn eentje een beetje aanklooien, broodjes bakken, koffie drinken, samen met de kat op de bank lekker even lezen. Om 1 uur komt Romy weer thuis en dan gaan we nog even wat gezelligs doen.

Nog even stil gestaan en aan mijn moeder gedacht die vorig jaar 16 oktober is overleden. Telkens als ik weer een pink ribbon advertentie zie moet ik weer aan haar denken. Ik mis de gesprekken die we elke zondagavond hadden aan de telefoon nog steeds. Maar dan denk ik hier altijd weer aan:

"Those we have loved and lost, are no longer where they were, but are always where we are".

Tot schrijfs, Hein

Schuurtje bouwen

3 oktober 2009

Vrijdag eerst een dagje gewerkt en toen Romy opgehaald, daarna even snel iets eten en in de auto om Raoul te halen. Daarna nog samen een paar pannenkoeken eten en het hele stel is weer compleet. Romy in bad en in bed en daarna even samen met Raoul tv gekeken terwijl Rene liep te stressen om alles voor morgen klaar te leggen, hij gaat naar zijn vriendin in Leiden . Raoul was ook een grapjas, hij had zijn WII meegenomen maar zijn controller thuis laten liggen. Gelukkig hebben de buren ook een WII en drie controllers dus hebben we er maar even twee geleend vandaag .

Deze week was het goed om een afdakje te hebben boven de fietsen, alleen merkte ik dat het water dat er achter af valt nog een beetje naar binnen spatte, en dat de voorkant wel erg open was en dat de wind de regen nog wel een meter onder het afdakje waaide. De zadels waren in ieder geval droog en dat is erg belangrijk, maar ik speelde al met het idee om ook een wand te maken aan de tuinkant waardoor je meer een beschutte schuur krijgt.

Vanmorgen ben ik eerst samen met Romy naar de bouwmarkt geweest om hout te halen. Deze keer paste het wel in de auto, het is verbazingwekkend wat er in zo'n swift past. Voorzichtig naar huis gereden en daarna samen met Romy alle hout uitgepakt. Romy mag zo graag helpen dus die mocht ook wat kleine balkjes dragen. Het is maar goed dat ze niets tegenkwam onderweg (zoals een buurman) want ze liep als een dronkenman met een stuk hout te zwaaien. Daarna heb ik alle schroeven in de bolderkar gegooid en ben ik het raamwerk gaan stellen. Romy mocht alles aangeven en toen ik begon met de planken mocht Romy iedere keer een of meer schroeven aangeven. Zorgvuldig zat ze de schroeven te tellen voor ze deze aangaf, het werkt wel lekker door als je zo'n hulpje hebt. Romy mocht ook het hout vasthouden terwijl ik het aan het zagen was en ze was beretrots dat ze mocht helpen. Het resultaat is mooi en ik heb ook gelijk de fiets reparatie spullen in het nieuwe schuurtje op een schapje gedaan.

Daarna konijnenhok verschonen, kattenbak doen, boodschapjes doen en daarna het huis zuigen en dweilen, de wc's schoonmaken en opruimen. Toen ik de controllers ging lenen bij de buren werd ik gelijk uitgenodigd voor een bakkie koffie. Ik heb het best heel goed getroffen met mijn buren hier hoor. Ik heb ook nog reactie op mijn eerdere blog gehad en ja, ze hebben gelijk hoor. What you fear is what you get, en ik moet er inderdaad eens vaker uit gaan. Ik zit i.d.d. te vaak thuis maar dat komt ook omdat ik voor de kids moet zorgen en als ik een keer alleen ben dan werk ik over voor extra verlofuren en ben ik blij als ik even een moment voor mijzelf heb. Ik denk dat menig alleenstaande ouder dit wel herkent. Maar ik zou i.d.d. een beetje meer op vriendschappelijk basis met mensen uit moeten gaan en meer onder de mensen moeten komen. We doen ons best...

Vanavond nog even koekjes gebakken en morgen ga ik lekker met Raoul en Romy zwemmen en morgenavond gaat Raoul al weer naar zijn moeder. Rene is vandaag naar Leiden en die verwacht ik niet voor twaalf uur thuis, en vanavond ga ik lekker gezellig tv kijken met Raoul. Het eerst uitje dat ik op de planning heb is samen met de grote zus van Romy naar een concert van Ilse DeLange waar ik een grote fan van ben. Maar met de donkere dagen word het wel gezelliger, kaarsjes aan 's avonds of de vuurkorf, en straks gezellig de feestdagen met verlichting in de tuin, ik heb er zin in.

Tot schrijfs, Hein

Muurtjes rond het hart en assertiviteit.

30 september 2009

Vandaag heb ik 10 uur gewerkt en ging ik moe maar toch ook wel voldaan naar huis. Ik had bijna alle problemen goed opgelost en stond op de trein te wachten. Om mij heen zag ik allerlei mensen lopen en onwillekeurig deed ik weer een spelletje, zou er hier iemand rondlopen die bij mij zou passen. Ik vind altijd wel iets om iemand af te keuren, ze kijken sacherijnig, ze zien er onverzorgd uit, ze hebben schelle harde stemmen, ze zijn dik of te dun, te oud of te jong, ga maar door. Wanneer ik wel een aantrekkelijke dame zie dan stel ik me voor dat ze heel veeleisend is met een hele waslijst aan eisen gebaseerd op de relaties die ze waarschijnlijk ook al gehad zal hebben en dat ze binnen de kortste keren weer bezig zal zijn om te proberen mij te veranderen. Met de geruststellende gedachte dat ik niets mis ging ik in de trein zitten en nam een boek van Yvonne Kroonenberg om even rustig te gaan lezen met de toepasselijke titel "was hij in de aanbieden?".

Tegenover mij zat een leuke jonge dame van eind twintig schat ik, ze had een lief en vriendelijk gezicht. Even later sprak ze een vriendin aan te telefoon en bleek ze ook een hele vriendelijke stem te hebben en uit haar gesprek kon ik afleiden dat ze ook een vriendelijk en open karakter had. Oeps, even niets om aan te merken behalve dat ze veel te jong was. Maar ik realiseerde me ineens dat ik ook zo was toen ik eind twintig was en dat ik dat onderweg naar waar ik nu ben kwijt geraakt ben. Ik zeg wel zo stoer dat ik nu weet wat ik wil en dat alle ervaringen mij sterker gemaakt hebben, maar bij elke vervelende ervaring is ook een stukje van mijn onschuld, prettige naïviteit en openheid doodgegaan. Ik ben harder en assertiever geworden en dat is juist wat mij in sommige andere mensen zo afstoot. Maar uit zelfbescherming heb ik deze muren rond mijn hart gebouwd. Dezelfde muren zie ik bij zoveel mensen om mij heen en op Internet, allemaal hunkeren we naar onbezorgde, veilige en vertrouwde liefde, een partner waarbij we weer veilig en onbezorgd helemaal onszelf kunnen zijn. Maar tegelijkertijd zie ik dat ik, en ook deze andere mensen naar buiten toe de muren hoog houden. Bang als we zijn om weer gekwetst te worden of om weer in een oude gewoonte terug te vallen, zijn we alert op iedereen die emotioneel maar een beetje in de buurt komt.

Dan realiseer ik me ook dat deze vorm van zelfbescherming ook de grootste belemmering is om weer een gelukkige liefdevolle relatie te vinden. Wanneer je goed je beste doet is op iedereen wel iets aan te merken en kun je veilig iedereen op afstand houden. En ja, als ik om mij heen problematische of uitgebluste relaties zie dan denk ik weer dat ik me eigenlijk heel gelukkig moet prijzen. Ik heb alles wat mijn hartje wil, een leuk huis, leuk werk, fijne kinderen, goede omgang met de exen en alles loopt zoals het moet. Dan ben ik weer heel goed in het mijzelf overtuigen dat ik eigenlijk helemaal geen relatie nodig heb.

Maar soms dan zie je ook twee mensen die erg gelukkig zijn met elkaar, die elkaar goed aanvoelen, waar de intimiteit van afstraalt, die helemaal zichzelf kunnen zijn en die met een grenzeloos vertrouwen heel gelukkig zijn met elkaar. Dan denk ik aan al de dingen die op mijn lijstje staan, gebaseerd op alle keren dat iemand een schop tegen mijn hart gaf of er zelfs een mes in stak. Maar goed beschouwd zijn het niet deze mensen die mijn muren gebouwd hebben, dat heb ik zelf gedaan en hierdoor sta ik niet open voor een ander. Echte liefde kun je pas vinden als je weer onbevangen tegenover iemand kunt staan zonder een lijst van eisen en voorwaarden. Pas dan kun je weer grenzeloos verliefd worden en jezelf ook helemaal en onbaatzuchtig geven en helemaal echt jezelf zijn.

Terwijl ik dit schrijf realiseer ik me dat ik nog een rugzakje heb die echt niet te zwaar is om te dragen maar wel een slecht uitgangspunt is om je weer te binden. Wanneer ik terugdenk aan mijn eigen relaties, en naar relaties om mij heen kijk, zie ik dezelfde patronen telkens weer. Mensen die gekwetst worden en die niet bij machte zijn om dit nog op een vriendelijk naïeve en liefdevolle wijze op te lossen omdat het verleden blijft meespelen. Mensen die bij de eerste de beste problemen weer het harnas van assertiviteit en voor zichzelf opkomen aantrekken en zichzelf terugtrekken in een veilig hol, waarna de ander dit ook doet en de machtstrijd met een negatieve spiraal weer kan beginnen.

Hebben mensen die al een half leven achter zich hebben, net als ik, dan wel een kans om ooit weer een liefdevolle relatie te vinden? Hoewel we allemaal om het hardst roepen dat we best zonder een partner kunnen en dat we onszelf best redden, verlangen we allemaal bewust of onbewust toch naar die arm om onze schouder en liefdevolle en vertrouwde gesprekken in elkaars armen lekker samen in een warm bed. We geven het niet altijd toe maar dat verlangen naar onbaatzuchtige liefde, veiligheid en intimiteit hebben we allemaal. Maar om dit te bereiken moeten we eerst onze lijstjes van vroeger ervaringen uitgummen en weer open en zelfs een beetje naïef zijn, de onschuld weer iets terugvinden.

Met eisen pakketten, lijsten met voorwaarden en assertiviteit, kun je in een zakelijke wereld goed onderhandelen, maar een liefdes relatie is geen zakelijke overeenkomst maar juist een waarbij vooral het hart moet spreken. En ja, wanneer iemand te dichtbij komt dan is dat doodeng, maar bij de juiste persoon zal de verliefdheid de angst overwinnen. Tot die tijd is het rustig wachten en proberen het eigen rugzakje lichter te maken en de lijstjes zo veel mogelijk te schrappen. Dan zijn we weer in staat, alsof we nooit gekwetst zijn, weer echt lief te hebben.

Vriendelijk groet, Hein

Je word ouder papa

26 Sept 2009

Peter Koelewijn zong het al heel veel jaren geleden en vanavond heb ik het weer in mijn hoofd. Ja ik word ouder en hoewel ik het niet toe wil geven en nog heel jong van geest ben, merk ik op dit soort dagen dat ik echt ouder ben geworden, ik zal zo even uitleggen waarom.

De afgelopen week was een vrij normale week, tot woensdag werken en voor Romy zorgen, de rest van de week alleen voor Rene maar daar merk je niet zoveel van, behalve wat extra was en overal haren... Vrijdagmiddag kwam ik thuis en had hij even voor mij stofgezogen, heel aardig, maar Rene is een heel aardig joch. Vrijdagavond heb ik ook mijn zoon Rick (21) even van de trein gehaald, hij woont op kamers maar kwam een weekendje bij pa mee eten en slapen. Het is gezellig om ze hier te hebben, Rene en Rick zijn druk samen "guitar hero" te spelen want Rene heeft namelijk twee gitaren. Het is erg leuk om ze te zien zo samen, dat zijn mijn jongens die al bijna over me heen kijken.

Maar deze ochtend, terwijl de jongens uitsliepen, was ik om half negen op om naar de bouwmarkt te gaan, ik had me namelijk voorgenomen een afdak van 3 bij 3 meter te gaan maken naast de schuur zodat de fietsen en het speelgoed van Romy droog staan. Ik had deze week al uit zitten broeden hoe ik dit aan zou pakken en wat ik hiervoor nodig had. Ook had ik al uitgezocht waar ik het goedkoopste hout en waar ik de golfplaten moest kopen. Het is verbazingwekkend wat er nog in mijn kleine suzuki swift past, balken van 3 meter lang en golfplaten, met wat touw en een open achterklep reed ik langzaam naar huis. Ik ben super blij met mijn autootje hoor.

Toen ik terug was kwam net Rick uit bed en hebben we samen even thee gedronken en wat gegeten. Daarna ging ik aan de slag, boren, zagen, schroeven, meten, op de trap en tegen de middag zat het buiten raamwerk vast en waterpas. Even snel wat gegeten en toen weer verder, een van mijn eigenschappen is dat als ik ergens aan begin, het ook af moet. Nog even terug naar de bouwmarkt om wat extra schroeven te halen en een extra zakje cement. Om half vijf vanmiddag was alles klaar en ik merkte dat ik aardig over mijn fysieke grenzen heengegaan was. Ik was moe, erg moe en mijn armen, benen en rug deden pijn. Maar het resultaat was heel stevig en mooi.

Even douchen en daarna eten maken, een pan vegetarische nasi want Rick is vegetariër. Na het eten was ik zo moe dat ik na het afruimen van de tafel, voor het afwassen maar even op bed ben gaan liggen. Om half negen werd ik weer wakker, en hoorde ik boven weer zachtjes "guitar hero". Even de was uit de machine halen en ophangen een tweede was er in doen. Daarna nog even afwassen en een kopje koffie drinken. Nog even een stokbroodje in de oven en een blogje schrijven. Ik voel elke spier in mijn lijf al en morgen gaat het nog erger zijn. Je word ouder papa, geef het maar toe, je wilt er alles aan doen, maar je weet niet hoe, je word ouder papa. Maar hij kan wel mooie afdakjes maken, "mijn papa is wel een goede maker", zegt Romy dan trots.

Straks even Rick maar de trein brengen en dan op tijd naar bed, morgenvroeg even lekker lezen op de bank of even wat schrijven en om een uur of 2 komt Romy weer thuis, ze heeft bij haar oudere zussen gelogeerd. Dan gaan we er nog even een gezellig middag van maken. Ik heb voor Rene een nieuwe stationsfiets gekocht via marktplaats want zijn oude fiets begint een gevaar op de weg te worden en Rene trekt ongelukken aan, dus is het belangrijk dat we het ongeluk niet uitdagen

Tot schrijfs, Hein

Stof en nog meer stof

20 Sept 2009

Het was een lekker drukke week, maandag begon al met de lampegieters lampion optocht. Zondag avond al de prinsessen jurk van Romy gepast en maar met een kleine riem op maat gemaakt want ze wilde als prinsesje. Op school hadden ze een lampion gemaakt en 's middags hadden ze al een toch rond de school. 'S avonds kwam Romy's grote zus Tessa al langs om mee te eten en even later kwam ook Romy's zus Britte langs samen met kluit. Tessa heeft Romy's haar nog gedaan, ik had een zak kinder vuurwerk mee en zo gingen we om half acht op pad achter de fanfare en drumband aan met zijn allen. Daarna chocolade melk en kindervuurwerk afsteken. Ik weet niet wie meer lol had, Romy of ik . Door alle indrukken sliep ze pas om half 12 maar het was weer een erg gezellig avond.

De rest van de week was gewoontjes, Romy naar school, ik naar het werk, de rest van de week extra werken, 's avonds eten maken en nog en beetje huishouden doen. Het leven van een alleenstaande ouder zullen we maar zeggen. Vrijdag met de auto naar het werk omdat ik na het werk mijn zoon Raoul zou ophalen voordat ik Romy op zou halen. In theorie werkt die dus maar in de praktijk stonden mijn ex en ik beiden een uur in de file. Dat doen we dus niet meer, in het vervolg ga ik wel eerst Romy ophalen en daarna buiten de spits Raoul. Het is even het vinden van een goede oplossing samen met mijn ex, maar dat gaat wel lukken.

Vrijdag wilde ik eerst lekker nasi maken maar het was al laat en ik was de boemboe vergeten dus heb ik maar lekker pannenkoeken gebakken en een paar hamburgers, voor de kinderen geen straf hoor. Ik heb altijd wel wat reserve voor noodgevallen in huis. Daarna Romy in bad en toen even een rustige avond met mijn jongens, even bijkletsen voor zover Raoul nog een stem had want die was een week op schoolkamp geweest.

Zaterdag is voor mij standaard de huishoud dag, op tijd op, konijn en cavia verschonen, slakkenbak verschonen, boodschappen doen maar vooral huis schoonmaken. Romy helpt me in alles lekker mee hahahaha. Wat ik niet snap is waar al dat stof toch vandaan komt. Elke keer maak ik alles goed schoon, keuken, kamer, slaapkamers, badkamer en na een week zie ik al weer een laag stof liggen. Neem daar bij dat Rene zijn haar weer heeft zitten verven en nu overal lange zwarte haren achterlaat, dat is dus wel te verklaren, maar al dat stof niet. Ik maak het maar weer allemaal schoon maar blijf me wel verbazen hoe snel dat gaat. De kat zorgt ook wel voor veel extra schoonmaak werk dus ik hoef me niet te vervelen. Maar daar zorgen de kinderen ook wel voor hoor...

Zaterdag ochtend ging mijn zoon Rene naar een anime conference, helemaal uitgedost in zijn lange zwarte (Japanse) jas die zijn moeder voor hem gemaakt had ging hij op pad met mijn fiets want de zijne is stuk natuurlijk. Als zoon van een fietsenmaker kan ik die weer proberen te maken, ook een klus voor zaterdag ochtend. De achernaaf is naar de knoppen dus we moeten op zoek naar een nieuwe "stationsfiets" want reparatie zal zeker meer dan 60 euro kosten en dat is de fiets niet meer waard. In de middag even met Romy de stad in geweest en aan het einde van de middag kwam ook de grote zus van Romy, Britte even langs en kon ze gelijk ook mee eten. Ze werd gebracht door haar zus Michelle die net haar rijbewijs heeft dus die zag ik ook even weer, leuk en gezellig.

Ik ben zo blij dat we allemaal zo goed met elkaar kunnen opschieten, ik probeerde het deze week uit te leggen aan iemand die er niets van begreep. Twee exen, die ook weer exen hebben, kinderen uit het eerste huwelijk, (ex) stiefkinderen, een dochtertje uit mijn tweede huwelijk en iedereen kan goed met elkaar opschieten. Ik begrijp dat dit een uitzonderlijke situatie is die niet zo vaak voorkomt, maar zelfs Romy begrijpt het, iedereen heeft een papa en een mama maar niet iedereen heeft dezelfde papa en mama maar sommige mensen hebben dezelfde papa en sommige mensen dezelfde mama. En ze weet feilloos wie bij wie hoort...

Romy heeft een papa en mama, maar ze kent ook de mama van haar broers en de papa van haar zussen. Voor haar is daar niets raar aan, ze groeit op in goede verstandhouding met iedereen en haar leven is in dat opzicht lekker rustig, vredig en op orde. Heel belangrijk vind ik dat en gelukkig de exen ook. Alle kinderen hebben er baat bij trouwens en ik ook hoor, ik zou ze geen van allen willen missen.

Zaterdag avond lekker samen tv gekeken en nu op zondagochtend lekker broodjes gebakken en zo even wassen en aankleden. En dan eens zien wat we vandaag nog gaan doen, vanavond gaan we samen Raoul naar huis (halverwege) brengen en morgen begint weer een normale week voor allemaal. Ik ben in mijn hoofd al weer met een kleine verbouwing bezig, volgende week zaterdag ga ik een afdak maken naast de schuur van 3 bij 3 meter waar de fietsen en het speelgoed van Romy droog onder kunnen staan. Heb de hele week nog tijd om na te denken hoe ik dat ga doen, ik heb al een beetje een idee, met geïmpregneerd hout en golfplaten. Zo blijven we lekker bezig...

groetjes, Hein

Reminiscing

11 Sept 2009

Een prachtig Engels woord waar ik niet een eenduidige Nederlandse vertaling voor heb is het woord reminiscing (to talk or write about old times or past experiences), eigenlijk dus oude herinneringen ophalen. De Little River Band schreven ooit een heel mooi nummer met de titel reminiscing, met daarin de prachtige regel "when we're old, we'll go dancing in the dark, walking through the park, and reminiscing". Wanneer we oud zijn gaan we dansen in het donker, door het park lopen en oude herinneringen ophalen.

Het leuke van ouder worden is dat je ook steeds meer belevenissen hebt om oude herinneringen op te halen en ik ben iemand ie het vervelende vaak vergeet en alle waardevolle en mooie of leerzame herinneringen blijft onthouden. Soms zitten ze verborgen in een klein hoekje van je bovenkamer en is er een kleinigheid nodig om ze weer naar boven te halen. Zoals vanmorgen toen ik in de trein zat en ik weer een paar nummers van de band Saga op mijn mp3 speler gezet had en deze zat te luisteren. Onmiddellijk gingen mijn gedachten terug naar de tijd toen ik 20 was en in Emmen op kamers woonde. Ik was beroeps musicus in de band Shamrock en mijn stamcafé was de Engelenbak in Emmen. Ondanks dat ik zelfverzekerd probeerde over te komen en een redelijk bekende musicus en markant persoon was die zich openlijk afzette tegen de gevestigde orde, was ik van binnen best wel het onzekere jongentje dat veel te beschermd en naïef in een klein dorp opgegroeid was. Nieuwsgierig naar alles wat het leven te bieden had viel ik keer op keer op mijn neus maar leerde ik ook veel.

In die tijd was ik smoorverliefd op een meisje uit Emmen, volgens mij heette ze Tineke. Ze was niet zo groot en had witblond haar, iets waar ik nog steeds voor val als een blok. Ze was belazerd en verlaten door haar vriend en had een eigen flat in Emmerhout. Ik kwam er regelmatig op bezoek en zij gaf me muziek mee waar we samen naar luisterden en dat was dus de band Saga. Ik had daarvoor nog nooit van Saga gehoord maar de muziek was geweldig mooi, een soort symfonische rock. Bij de muziek van Saga droomde ik van Tineke. Ondanks dat ik niet op mijn mondje gevallen was had ik een probleem, ik was zo smoorverliefd op haar dat ik haar niet durfde te zeggen wat ik voor haar voelde. We waren best vaak bij elkaar als vrienden en op een avond zaten we in mijn stamcafé en had ik mijzelf wat moed ingedronken. Ik besloot dat het tijd was om te zeggen wat ik voor haar voelde en ze reageerde erg boos. "Moet je eerst dronken worden om mij te kunnen zeggen dat je verliefd op mij bent…" en waar ik bang voor was geweest had ik mijzelf ook aangedaan. Als een geslagen hond ben ik toen naar huis gegaan en het is verder nooit wat geworden tussen ons. Een tijdje later had ze weer een vriend, geloof ik, en was het met de vriendschap ook over.

In ieder geval was dit weer een levensles die ik nooit meer vergeten ben, ten eerste drink ik nooit meer teveel en ten tweede zeg ik altijd wat ik op mijn hart heb en heb ik daar geen "borrel" meer voor nodig. Dat is het voordeel van ouder worden, het leven is een stuk gemakkelijker, dingen worden eenvoudiger, je ziet minder beren op de weg en je kunt terugvallen op veel jaren ervaringen. Je zou kunnen zeggen dat je meer rust hebt en dat je levenservaring je zelfverzekerder en rustiger maakt. Ik heb nog best veel jaren voor mij (hoop ik) en heb nog een dochtertje van vier die net gaat puberen als ik 60 zal worden. Ik ben heel benieuwd hoe die combinatie tegen die tijd zal uitpakken. Ik vind pubers erg leuk en hoewel ze ook erg irritant kunnen zijn, moet ik er ook vaak om lachen. Ook als vader sta ik ook nu veel steviger in mijn schoenen en dat maakt het leven voor mij en de kinderen ook wel makkelijker, hoewel ze mijn "humor" niet altijd kunnen waarderen. Wat zeker is dat ik over 10 jaar nog meer heb om te "reminiscen" en nog meer muziek heb dan nu waarbij herinneringen naar boven zullen komen. Het leven is goed als je naar de mooie en goede dingen kijkt.

Tot schrijfs, Hein

Waarom ben jij nog steeds vrijgezel?

6 Sept 2009

Ik plaatste vandaag weer eens een post op een alleenstaanden forum, het onderwerp was deze keer het altijd populaire onderwerp "waarom ben jij nog steeds vrijgezel" en dat komt dan neer op een discussie over afknappers. Ik heb wel een top tien die ik zo uit mijn mouw kan schudden, ervaring genoeg helaas Wat me trouwens wel opvalt is dat de meeste afknappers van anderen met uiterlijk en kleding e.d. te maken hebben, kortom met uiterlijk vertoon en dat er pas daarna naar karakter afknappers gekeken wordt. Voor mij is uiterlijk ook wel belangrijk maar mijn afknapper lijstje gaat over karakter en levensinstelling. Altijd weer grappig zo'n discussie, vooral wanneer mensen zich gaan profileren

Deze week was weer een drukke week, ik heb er een extra dag en nacht voor Romy bij genomen omdat mijn ex iets van haar werk had en dan merk je wel dat het behoorlijk moeilijk is je 36 uur werk te doen en aan je verplichtingen als ouder te voldoen. Het is dan ook 35 uur geworden met veel racen en hard fietsen af en toe. Aankomende week zal het weer moeilijk worden, woensdag werk ik normaal langer maar dan hebben we een info avond van de school van Romy. Daar wil ik ook zeker naar toe, dus moet ik maar weer ergens anders een uurtje extra werken.

Vrijdagavond kwam eerst mijn tweede ex Romy brengen en even later kwam mijn eerste ex Raoul nog even brengen omdat ze de spullen van mijn zoon Rick op kwam halen. Mijn één na oudste zoon Rick heeft eindelijk een kamer gevonden en zijn spullen stonden hier op zolder opgeslagen. Ik ben blij dat hij nu een eigen stek heeft, ik zal er binnenkort ook eens een kijkje gaan nemen, als Rick met zijn drukke sociale leven hier een keer tijd voor heeft.

Vrijdagavond was gezellig en we hebben samen gezellig t.v. gekeken met wat stokbrood, drinken en chips. Zaterdag ben ik eerst met Romy aan het boodschappen doen geweest en daarna hebben we de foto's opgehaald uit de stad. Dit waren de mooiste foto's van de workshop vorige week en ik heb er gelijk een paar afgewerkt en opgehangen. Zaterdag middag kwam ook Britte, de grote zus van Romy even langs en zijn we samen even naar de kinderboerderij geweest. Ze bleef ook eten want ik had nasi gemaakt en na het eten heb ik haar samen met Romy even naar huis (bij haar vader) gebracht. Even koffie gedronken en bijgekletst en Romy heeft nog even een spelletje gedaan met haar grote zussen Michelle en Britte. Stiekem heeft Romy ook even bij Michelle voor op de scooter gezetten, op het pleintje achter het huis. Ze zat steeds op de toeter te drukken met een lach van oor tot oor. Leuk dat we allemaal een grote familie zijn, dit doet me echt goed en het is ook erg goed en leuk voor Romy.

Vandaag ben ik lekker met Raoul en Romy naar het zwembad geweest en nu spelen ze allemaal lekker in de tuin en ben ik vast met het eten bezig. De was van Tessa, de oudste zus van Romy nog even opgehangen want ze heeft de wasmachine stuk Straks ga ik Raoul halverwege brengen naar mijn ex (we delen de afstand) en daarna Romy in bad en bed en nog even genieten van de zondagavond voor weer een drukke week begint. Ik bedenk me nog ineens een reden waarom ik nog steeds vrijgezel ben gebrek aan een uitgebreid sociaal leven hahahahaha maar mijn sociale leven is erg leuk maar in een wat kleinere kring. Zo even het eten afmaken en dan lekker samen eten.

Tot schrijfs, Hein